II FSK 106/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA del. Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "M." sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 379/18 w sprawie ze skargi "M." sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 2 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 2 maja 2018 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie na rzecz "M." sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 20.391 (dwadzieścia tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 379/18 oddalił skargę "M." sp. z o.o. (skarżąca spółka) w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 2 maja 2018 r. nr [.] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujące okoliczności: Zaskarżoną decyzją z 2 maja 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...]z 29 września 2017 r., którą określono skarżącej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano, że skarżąca spółka w rozliczeniu podatku dochodowego za rok 2011 dopuściła się licznych nieprawidłowości odnoszących się do zadeklarowanych przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Podstawą do wydania decyzji wymiarowej było min. stwierdzenie, że skarżąca spółka w rozliczeniu podatkowym po stronie przychodów i kosztów uzyskania przychodów ujęła kwoty stanowiące wartość transakcji fikcyjnych, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Organ drugiej instancji wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...]na podstawie art. 70c ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej powoływanej jako O.p.), pismem z 13 grudnia 2016 r., doręczonym skarżącej spółce 29 grudnia 2016 r. w trybie zastępczym, zawiadomił ją o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Zawiadomienie zostało sporządzone na podstawie informacji UKS w [...] z 8 grudnia 2016 r. w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, które dotyczyło należnego od skarżącej podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2011. Organ uznał, że w tej sytuacji w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 z powodu przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W skardze na decyzję organu drugiej instancji skarżąca podniosła m.in. zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. przez niezasadne uznanie, że skarżąca została powiadomiona przez właściwy organ podatkowy o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, które dotyczyło należnego od skarżącej podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2011. Skarżąca spółka podniosła, że zawiadomienie wskazane w art. 70c O.p. nie zostało skutecznie doręczone przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za rok 2011, gdyż zawiadomienie to doręczone zostało bezpośrednio spółce a nie pełnomocnikowi, który ją reprezentował w toczącym się postępowaniu podatkowym dotyczącym zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011. Odnosząc się do tego zarzutu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 379/18 stwierdził, że organ pierwszej instancji pismem z 13 grudnia 2016 r. zawiadomił skarżącą spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Zdaniem sądu w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania uległ zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego, o którym poinformowano skarżącą spółkę pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. Sąd stwierdził, że doręczenie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia skarżącej spółce a nie jej pełnomocnikowi, spełnia wymogi ustawy. Zawiadomienie dokonane w stosunku do samego podatnika, na podstawie art. 70c O.p. informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do wywołania skutku zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Od wyroku sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniosła skarżąca spółka. W skardze kasacyjnej wyrokowi sądu pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 145 § 2 O. p. związane z błędną wykładnią, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem art. 70c O.p., 2) następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) i art 151 P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 145 § 2 O.p. przez wadliwą kontrolę działalności administracji oraz niewłaściwe przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż zawiadomienie o którym mowa w art. 70c O.p. skierowane do strony, zamiast do ustanowionego w sprawie pełnomocnika jest wystarczające do wywołania zawieszającego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co doprowadziło do oddalenia skargi zamiast uchylenia decyzji, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. niewyjaśnienie. czy doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej spółki na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 4 oraz art. 70 § 4 O.p., podczas gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkuje jego wygaśnięciem i brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy, c) art. 151 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak faktycznego uzasadnienia wyroku w odniesieniu do najdalej idącego w sprawie zarzutu przedawnienia oraz oparcie argumentacji w tej kwestii jedynie na nieadekwatnej w sprawie uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2018 r. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Skarżąca spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego i o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego. Naczelny sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie uznał, że jest ona zasadna. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty skupiają się wokół kwestii przedawnienia zobowiązania skarżącej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011. Z art. 70 § 1 O.p. i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) wynika, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy sprawa upływał 31 grudnia 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana po upływie tego terminu, gdyż organ uznał, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego dotyczącego ww. zobowiązania podatkowego, o którym podatnik został zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania. Strona skarżąca zarzuca, że do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. konieczne jest prawidłowe doręczenie podatnikowi zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. W przypadku podatników, którzy w dacie doręczania tego zawiadomienia reprezentowani są przez pełnomocnika dla prawidłowego doręczenia tego zawiadomienia konieczne jest jego doręczenie temu pełnomocnikowi. W ocenie skarżącej doręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa w art. 7oc O.p., dotyczącego terminu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 było nieskuteczne, gdyż doręczenia tego dokonano w stosunku do skarżącej spółki a nie w stosunku do pełnomocnika, który w tym czasie reprezentował ją w postępowaniu podatkowym, dotyczącym tego zobowiązania podatkowego. Okoliczność ta w sprawie jest niekwestionowana i została przyjęta jako jeden z elementów podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 wskazać należy, że zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zasadne jest stanowisko skarżącej spółki, według którego dla skuteczności doręczenia zawiadomienia wskazanego w art. 70c O.p. konieczne jest jego dokonanie do rąk pełnomocnika reprezentującego podatnika w toczącym się postępowaniu a nie do rąk samego podatnika. Zagadnienie odnoszące się do prawidłowego określenia adresata zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w sytuacji, gdy podatnik w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym był reprezentowany przez pełnomocnika oraz skutków uchybień w doręczaniu zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 (dostępna w bazie CBOSA na stornie orzeczenictwo.nsa.gov.pl, podobnie jak wszystkie pozostałe niżej cytowane orzeczenia), w której stwierdził, że: 1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet, jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W uzasadnieniu powyższej uchwały (pkt 6.3.7) Naczelny Sąd Administracyjny, analizując sporne dotychczas zagadnienie prawne, zwrócił uwagę na potrzebę wyróżnienia dwóch stanów faktycznych: gdy zachodzi tożsamość pomiędzy organem właściwym do dokonania zawiadomienia przewidzianego w art. 70c O.p. i organem prowadzącym postępowanie oraz, gdy wspomniana tożsamość podmiotowa nie zachodzi. Podkreślił (pkt 6.3.8. uzasadnienia) - wskazując na przepisy rozdziału 5 O.p. zatytułowanego "Doręczenia" (pkt 6.3.8.) - że, gdy ten sam organ podatkowy zobowiązany jest do dokonania przedmiotowego zawiadomienia i jednocześnie prowadzi postępowanie kontrolne lub podatkowe, nie powinno budzić wątpliwości, że doręczenie tego zawiadomienia z art. 70c O.p. musi być dokonane do rąk ustanowionego pełnomocnika. W omawianej uchwale stwierdzono też, że obowiązek doręczenia pełnomocnikowi podatnika zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. dotyczy też sytuacji, w której organem prowadzącym postępowanie z udziałem pełnomocnika jest inny organ niż organ wskazany w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał też, że w takiej sytuacji obowiązek doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia dotyczy także przypadku, gdy wstępujący w sprawie pełnomocnik nie jest pełnomocnikiem ogólnym, o którym mowa w art. 138d § 1 O.p. (pkt 6.3.11-15.). Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w danej sprawie, o czym stanowi art. 187 § P.p.s.a. Ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a. Ogólna moc wiążąca takiej uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których stosowany będzie interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). W konsekwencji tego, sąd administracyjny orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie uchwały o treści odmiennej, nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1568/11). Mając zatem na uwadze ową ogólną moc wiążącą cytowanej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 Naczelny Sąd Administracyjny podzielając pogląd w niej wyrażony uznał, że zasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej podatnika zarzuty naruszenia prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i błędnej wykładni art. 70c w związku z art. 145 § 2 O.p. Bezspornym było bowiem to, że w toku postępowania dotyczącego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 skarżąca spółka ustanowiła pełnomocnika, który reprezentował ją także w dacie wystawienia zawiadomienia, dotyczącego tego zobowiązania, o którym mowa w art. 70c O.p. Nie jest też sporne w sprawie, że zawiadomienie to zamiast pełnomocnikowi doręczone zostało bezpośrednia skarżącej spółce, co w świetle stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale nie skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Wobec tego nieprawidłowa jest zawarta w zaskarżonym wyroku ocena prawna, według której zaskarżona decyzja w związku z doręczeniem skarżącej spółce zawiadomienia z 13 grudnia 2016 r. o zwieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 została wydana przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. W tym stanie rzeczy oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji z powodu uznania, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia stanowiło naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Wobec niewystąpienia w sprawie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za rok 2011, zasadne okazały się twierdzenia skarżącej spółki, że oddalenie przesz sąd pierwszej instancji skargi na ww. decyzję możliwe było po wykazaniu przez sąd, że w sprawie doszło do przerwania na podstawie art. 70 § 4 O.p. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 lub po wykazaniu, że bieg tego terminu został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 4 O.p. Zaskarżony wyrok nie został wydany z naruszeniem art. 134 § 1 P.p.s.a. Ocenę te uzasadnia okoliczność, że nic nie wskazuje na to, żeby sąd wydał zaskarżony wyrok bez dysponowania aktami sprawy. Zawarta w zaskarżonym wyroku ocena prawna odnosi się do okoliczności faktycznych, które mają swoje odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Sam fakt, że sąd błędnie uznał w sprawie, że potwierdzenie doręczenia skarżącej spółce zawiadomienia z 13 grudnia 2016 r. jest wystarczające do uznania, że w sprawie wystąpił skutek, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że sąd wydał wyrok nie dysponując pełnymi aktami sprawy. Ta ocena oparta była na błędnym założeniu, że do rozstrzygnięcia sprawy wystarczające było doręczenie tego zawiadomienia skarżącej spółce. Akta sprawy nie mogły zostać uzupełnione o dowód doręczenia tego zawiadomienia pełnomocnikowi skarżącej spółki, gdyż w sprawie nie było kwestionowane przez strony, że doręczenie tego dokumentu do rąk pełnomocnika nie dokonano. O naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a nie noże świadczyć też brak w aktach sprawy dokumentów, które wskazywałyby na wystąpienie wskazanej w art. 70 § 4 O.p. przesłanki przerywającej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy sprawa lub wskazujących na zawieszenie tego biegu na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy sprawa, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Dlatego też ocena prawna dokonana przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odnosi się do kwestii uregulowanych w art. 70 § 4 O.p. i § 6 pkt 4 O.p. W tej sytuacji brak w aktach sprawy dokumentów dotyczących okoliczności związanych z przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy sprawa, na podstawie ww. przepisów, nie mógł być oceniony jako wydanie wyroku bez dysponowania niezbędnymi aktami sprawy. Brak odniesienia się przez organ podatkowy i sąd pierwszej instancji do kwestii dotyczących przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia z innych przyczyn niż wskazane w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. mógł być przedmiotem zarzutu bezzasadnego zastosowania w sprawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, gdy nie została wyjaśniona kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie w skardze kasacyjnej zarzucono, że w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. a organ nie wykazał, że wystąpiły przesłanki przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego lub jego zawieszenia z innych przyczyn niż wskazane w powołanym przepisie. Jako bezzasadny należało też ocenić zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepisy zawarte w art. 3 P.p.s.a stanowią normy kompetencyjne przyznające sądom administracyjnym prawo do sądowej kontroli administracji publicznej (art. 3 § 1 P.p.s.a.) przez orzekanie w sprawach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepisy kompetencyjne zawarte w art. 3 P.p.s.a mogą zostać naruszone przez rozpoznanie skargi, która nie dotyczy w ogóle działalności organów z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 P.p.s.a.) lub dotyczy takiej działalności, lecz nieobjętej zakresem przepisów art. 3 § 2 pkt 1-9, § 2a i § 3 P.p.s.a. Naruszenie takie następuje też przez odmowę rozpoznania skargi dotyczącej działania lub zaniechania organów administracji publicznej w formach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-9, § 2a i § 3 P.p.s.a. z powodu błędnego przekonania sądu, że sprawa nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Zaskarżona decyzja jest aktem administracyjnym, który podlega kognicji sądów administracyjnych stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Zatem rozpocznie skargi na tę decyzję nie naruszało art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. Wskazany przedmiot regulacji przepisów art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sprawia, że nie mogą być one naruszone przez oddalenie skargi na akt administracyjny, który wydano z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Błędna kontrola przez sąd zgodności z prawem aktu administracyjnego, który podlega kognicji tego sądu stanowi naruszenie przepisu P.p.s.a., który stanowił podstawę procesową zawartego w wyroku rozstrzygnięcia sprawy, opartego na błędnej ocenie prawnej sprawy oraz przepisu stanowiącego podstawę procesową rozstrzygnięcia, które w sprawie powinno zostać wydane przy dokonaniu prawidłowej oceny prawnej sprawy (art. 145, 146 i 151 P.p.s.a.). Dlatego podnoszone przez skarżącą naruszenie w postępowaniu podatkowym ww. przepisów O.p. dotyczących przedawnienia mogło być ocenione jako przesłanka naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a przez niezastosowanie tego przepisu w sprawie oraz przesłanka naruszenia art. 151 P.p.s.a. przez niezasadne zastosowanie tego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom i standardom przyjętym w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jego motywy. W uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji wskazano też, że zdaniem sądu pierwszej instancji doręczenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. podatnikowi a nie jego pełnomocnikowi stosownie do art. 70 § 1 pkt 6 O.p. wywołuje skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tym stanie rzeczy niezasadny jest zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, według którego sąd w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do kwestii prawidłowości doręczenia w sprawie zawiadomienia z 13 grudnia 2016 r., które zostało wystawione na podstawie art. 70c O.p. i dotyczyło zobowiązania skarżącej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił decyzję organu drugiej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. poz. 153) i w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).