II SA/Gl 1234/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta J. w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r, poz. 290 – dalej p.b.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" przy ul. [...] w J. na działkach nr [...] i [...], obręb J. ze względu na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. o symbolu roboczym C80 (uchwała Rady Miasta J. z dnia [...] r., Nr [...], opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r., Nr [...], poz. [...] – w skrócie m.p.z.p.). Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor "A" Sp. z o.o. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] z dnia [...] r. uchylił ww. decyzję nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta J., obligując organ do zastosowania regulacji art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 p.b. Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...] r., nr [...], uznając planowaną inwestycję za niezgodną z ustaleniami § 19 ust. 1 pkt 1) oraz § 7 ust. 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (obecnie j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm. – dalej u.w.r.u.), ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji dokonując analizy zapisów obowiązującego m.p.z.p. oraz powiązanych z nim pojęć. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta J. złożył pełnomocnik inwestora "A" sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości i w tym zakresie wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz wydającej pozwolenie na budowę. Podniesiono naruszenie art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 kp.a. oraz art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a, art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z 35 ust. 3 p.b, art. 35 ust. 4 p.b, art. 4 p.b, § 19 ust. 1 pkt 1 oraz §10 ust. 2 pkt 6) lit. h) planu miejscowego poprzez błędną wykładnię, § 4 pkt 6) w zw. z § 19 ust. 2 planu miejscowego poprzez niezastosowanie i odnoszenie warunków dotyczących kształtu i minimalnej wielkości działek do działki nr [...], która została wydzielona przed wejściem w życie ustaleń planu, § 6 ust. 2 pkt 3) planu miejscowego poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy pozwala on na występowanie w granicach wyznaczonych w planie terenów obiektów i sieci infrastruktury technicznej, § 7 ust. 6 planu miejscowego poprzez błędne uznanie, iż planowana do realizacji inwestycja narusza postanowienia wskazywanego zapisu planu, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4) u.w.r.u. poprzez błędną wykładnię, czego wynikiem było uznanie, iż przeznaczenie terenu m.in. na cele zabudowy jednorodzinnej oznacza, iż można tam lokalizować wyłącznie infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4) u.w.r.u. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 p.b., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że zakres przedsięwzięcia polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" i zgodnie z projektem budowlanym obejmuje budowę stalowej rurowej wieży typu MONOBOT/E-33 z odgromnikiem o łącznej wysokości 34,4 m nad poziomem terenu, montaż anten sektorowych, urządzeń RRU i anten radioliniowych na wieży, montaż urządzeń sterujących u podnóża wieży oraz wykonanie wewnętrznej linii kablowej na działce nr [...] przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniowo-usługową - symbol planu 16 MNU. Można zgodzić się z argumentem skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ponieważ, w ocenie organu, wynika to z faktu umieszczenia lokalizacji infrastruktury technicznej (w tym telekomunikacyjnej) w obowiązującym planie miejscowym w terenach: R, ZL i in. Wieża ta została zaprojektowana do samodzielnego funkcjonowania i nie jest elementem infrastruktury powiązanej z zabudową przeznaczenia podstawowego terenu MNU. Z opisu technicznego planowanej inwestycji wynika niezbicie, że przedmiotowy maszt antenowy ma za zadanie obsługę obszaru znacznie większego niż wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren 16MNU. Oznacza to, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji w terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej (16MNU) nie jest zgodna ani z podstawowym, ani z dopuszczalnym przeznaczeniem terenu ustalonym w m.p.z.p. Skargę z dnia 17 listopada 2015 r. na powyższą decyzję złożył pełnomocnik "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. w całości, w sytuacji, gdy należało ją co najmniej uchylić; 2) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I i II instancji na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 3) naruszenie norm art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie na podstawie jakich dowodów ustalono, iż osobom, które uznano za strony postępowania przysługuje tytuł prawny, o którym mowa w treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane oraz jaki jest to tytuł prawny, a tym samym brak wyjaśnienia zarówno przez organ I jak i II instancji w jaki sposób ustalono strony postępowania; 4) art. 15 k.p.a., gdyż organ II instancji nie przeprowadził postępowania odwoławczego w wymaganym przez przepisy prawa zakresie, w tym w ogóle nie rozpatrzył kwestii naruszenia przez organ I instancji art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania "A" w trybie wezwania do usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. o nieprawidłowościach, jakie organ I instancji zauważył porównując zapisy planu miejscowego z planowaną do realizacji inwestycją "A" i jakie "A" winno było według organu usunąć; 5) art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania "A" w trybie wezwania do usunięcia nieprawidłowości na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. o nieprawidłowościach, jakie organ I instancji zauważył porównując zapisy planu miejscowego z planowaną do realizacji inwestycją "A" i jakie "A" winno było według organu je usunąć; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 6) normy art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b. w zw. z 35 ust. 3 p.b. poprzez odmowę wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie zachodziły nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w treści art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b. oraz w sytuacji, gdy organ jedynie ogólnikowo wezwał do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności z uchwałą Nr [...] Rady Miasta J. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wskazując konkretnych nieprawidłowości przy stosowaniu normy prawnej wynikającej z art. 35 ust. 3 p.b.; 7) normy art. 35 ust. 4 p.b. poprzez niezastosowanie pomimo spełnienia przez Spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b.; 8) art. 4 p.b. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez Skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 9) § 19 ust. 1 pkt 1) planu miejscowego poprzez błędne zastosowanie polegające uznaniu, iż planowana przez "A" do realizacji inwestycja nie jest powiązana z przeznaczeniem podstawowym, czy dopuszczalnym terenu oznaczonego w planie jako 16MNU, bowiem przedmiotowy maszt antenowy ma za zadanie obsługę obszaru znacznie większego niż wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren 16MNU; 10) § 6 ust. 2 pkt 3) planu miejscowego poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy pozwala on na występowanie w granicach wyznaczonych w planie terenów każdorazowo obiektów i sieci infrastruktury technicznej. Jednocześnie zaskarżono postanowienie Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku zarzucając mu naruszenie: 11) art. 9 k.p.a. poprzez brak sprecyzowania w wezwaniu jakie niezgodności w treści projektu budowlanego w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna usunąć "A"; 12) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) i 3 p.b. poprzez wezwanie do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przepis ten (art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b. umożliwia jedynie wezwanie do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko a nie do przedłożenia samej decyzji; 13) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez żądanie uzupełnienia treści dokumentu prywatnego w postaci "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku nr 213 poz. 1397)", którego przedłożenie przez "A" nie jest wymagane przepisami prawa, a tym bardziej żaden przepis prawa nie statuuje, jaką winien on zawierać treść. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji w całości a także uchylenie w całości postanowienia Prezydenta Miasta J. z dnia [...] roku oraz zwrot na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [j.t., Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.], art. 4 p.b.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"), można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Nie ulega tu wątpliwości, że skorzystanie przez właściciela, ewentualnie inny podmiot mający tytuł prawny – przez wybudowanie na nieruchomości obiektu budowlanego – może niekorzystnie oddziaływać na możliwość korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów i to nie tylko tych bezpośrednio graniczących z nieruchomością zabudowywaną. Oddziaływanie wznoszonego obiektu może mieć różny stopień uciążliwości i charakter. Ochrona prawa osób trzecich, czyli przede wszystkim sąsiadów, do niezakłóconego korzystania z ich nieruchomości jest przejawem ochrony ich prawa własności. W toku realizacji inwestycji może zatem dojść, i z reguły dochodzi, do kolizji praw i interesów dysponenta nieruchomości zabudowywanej oraz dysponentów sąsiednich nieruchomości. Interesy tych osób powinny być zatem wyważane. Nadto istotne jest uprawnienie organów samorządowych do kształtowania zabudowy na danym terenie, co wynika z przysługującego im władztwa planistycznego. Regulacje te z kolei muszą być brane pod uwagę w procesie inwestycyjnym. W świetle art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1). Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma zatem uchwała nr [...] Rady Miasta J. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki Centrum o symbolu roboczym C80 w J. Szczególnie istotny jest § 19 dotyczący terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonych symbolami 1MNU - 24MNU. Stwierdza się tam w ust. 1, w zakresie przeznaczenia terenu: 1) podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa wraz z niezbędną obsługą komunikacyjną, powiązanymi sieciami i obiektami infrastruktury technicznej oraz zielenią, za wyjątkiem stacji paliw oraz produkcji, składów i magazynów nie związanych z funkcją usługową; w obrębie poszczególnych działek możliwe jest dowolne łączenie wymienionych przeznaczeń; 2) dopuszczalne: a) działalność produkcyjna związana wyłącznie z prowadzoną funkcją usługową, b) utrzymanie istniejącej zabudowy zagrodowej oraz działalności z tym związanej, c) obiekty towarzyszące, takie jak garaże, budynki gospodarcze, wiaty. Należy wiec uznać, że "powiązane sieci i obiekty infrastruktury technicznej" odnoszą się do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej (a nie do "przeznaczenia terenu" mieszkaniowego lub usługowego, jak sugeruje się w skardze – s. 19 akt sprawy, ostatni akapit). W niniejszym przypadku Inwestor chce wybudować samodzielny obiekt w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie obiekt powiązany z innym, mogącym być uznanym za "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", bądź "zabudowę usługową." Zasięg takiej inwestycji ma obejmować obszar bardziej rozległy, niż wskazana zabudowa, określona w planie. Nie można przy tym podzielić argumentu skargi (s. 16 akt), że "(...) planowana do realizacji wieża MONOBOT/E-33 (...) stanowi właśnie zabudowę o charakterze usługowym, gdyż przy jej pomocy będzie obsługiwana sieć telefonii komórkowej (...). Inaczej rzecz ujmując przy jej pomocy na terenie oznaczonym w m.p.z.p. 16 MNU "A" sp. z o.o. będzie zapewniać zasięg swojej sieci telekomunikacyjnej, tym samym będzie świadczyć usługi telekomunikacyjne." Wieża telefonii komórkowej nie należy do kategorii "zabudowy usługowej", gdyż w niej nie są świadczone usługi. Jest natomiast obiektem infrastruktury technicznej, dzięki której usługodawca, wykonujący usługę w zupełnie innym miejscu, może ją fizycznie dostarczać na terenie niemal całego kraju. Usługa wiąże się działalnością usługodawcy, czyli przedsiębiorcy, a nie z funkcjonowaniem urządzenia technicznego, które usługi nie świadczy, a jedynie umożliwia świadczenie jej przez przedsiębiorcę. Przyjęcie, że skarżąca spółka wykonuje (wykonywać będzie) usługę również na przedmiotowych działkach i że planowana zabudowa, to "zabudowa usługowa", oznaczałoby, że niemal każda nieruchomość w kraju miałaby charakter terenu usługowego, skoro sieć telefonii komórkowej, wg założenia, powinna obejmować obszar maksymalnie rozległy. Byłaby to interpretacja wadliwa i sprzeczna z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, przez co nie może zostać zaakceptowana. Przy tym § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. ma charakter szczególny wobec art. 6 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p., który został umieszczony w rozdziale 2 pt. "Ustalenia obowiązujące w całym obszarze planu". Przepis ten stwierdza, że w granicach wyznaczonych w planie terenów mogą każdorazowo występować obiekty i sieci infrastruktury technicznej oraz urządzenia służące ochronie środowiska. Przepis ten nie może być jednak odczytywany w oderwaniu od regulacji szczególnych, dotyczących terenów oznaczonych poszczególnymi symbolami. Rację mają zatem organy stwierdzając, że infrastruktura techniczna możliwa do realizacji w obszarze objętym granicami planu podzielona została na dwie odrębne kategorie ze względu na swoje przeznaczenie i pełnione przez siebie funkcje. Do pierwszej kategorii zaliczają się sieci i obiekty infrastruktury technicznej powiązane z zabudową przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, czyli takie, które funkcjonują w danym terenie w związku z lokalizacją zabudowy zgodnej z ustaleniami planu i na jej użytek (m. in. tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, MNU). Drugą kategorię stanowią z kolei sieci i urządzenia infrastruktury technicznej możliwe do samoistnego lokalizowania w ramach ustalonego planem przeznaczenia dopuszczalnego terenu, jako funkcja autonomiczna (tzn. niepowiązana z lokalizacją zabudowy przeznaczenia podstawowego) – na terenach takich jak np. tereny rolnicze (1R). Nadmienić należy, że definicja "budowy urządzeń infrastruktury technicznej" z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) została stworzona na potrzeby odrębnej ustawy, a nie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie może ona przesądzać o treści planu miejscowego i rozumieniu "obiektu infrastruktury technicznej". Wskazać także należy, że właściwy organ może nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). Stosowanie tego przepisu dotyczy sytuacji, kiedy usunięcie nieprawidłowości jest możliwe. W niniejszej sprawie, z uwagi na sprzeczność inwestycji z planem, nie jest możliwe konwalidowanie nieprawidłowości, bowiem musiałoby ono sprowadzać się do przeniesienia inwestycji w inne miejsce. Organ z kolei rozstrzygał biorąc pod uwagę lokalizację wskazaną w projekcie. Co do zasady jego rozstrzygnięcie było słuszne, nawet jeśli skarżąca Spółka uważa, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. Uchybienia w toku postępowania, związane z wydaniem w tym trybie postanowienia, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Spółka nie może skutecznie podnosić zarzutu uchybienia art. 28 ust. 2 p.b., bowiem jej prawa nie zostały naruszone i w postępowaniu brała czynny udział. Zarzut ten mógłby co najwyżej w odrębnym postępowaniu skutecznie podnosić podmiot, który nie został do postępowania dopuszczony, pomimo spełnienia przesłanek z przywołanego przepisu. Nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, art. 7, 8, 9, 11, 15, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 4 p.b., art. 28 ust. 2 p.b., art. 35 ust. 1 pkt 1) p.b. w zw. z art. 35 ust. 3 p.b., art. 35 ust. 4 p.b., § 6 ust. 2 pkt 3), §10 ust. 2 pkt 6 lit. h) oraz § 19 ust. 1 pkt 1) planu miejscowego, ani też innych przepisów w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Już nawet analiza okoliczności bezspornych oraz oparcie się na dokumentacji przedłożonej przez samą Skarżącą i o przepisy daje podstawy do przyjęcia, iż decyzje te – co do zasady – były słuszne. Procedura ma służyć dochodzeniu praw materialnoprawnych, a zatem ma charakter służebny. Uchybienie pewnym wartościom proceduralnym nie może dawać podstaw do uwzględnienia skargi, jeśli tylko uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, tak jak w niniejszym przypadku. Nie było zatem podstaw do zastosowania również art. 135 p.p.s.a., także co do postanowienia organu z dnia [...] r., o którym mowa w skardze. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.