III SAB/Kr 101/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie: WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia podania skargę oddala Pismem z dnia 13 października 2016 r. K. J. wniósł do Komendanta Powiatowego Policji o uzupełnienie jego akt administracyjnych z przebiegu służby czynnej w Policji, w szczególności dokumentacji świadczącej jego prawach nabytych w trakcie tej służby czynnej, "poprzez: - uzupełnienie o brakujące w tych aktach środki dowodowe, związane z podejmowanymi przez organy ds. osobowych Policji działaniami i czynnościami konstytutywnej ochrony jego zdrowia i życia, przed czynnikami zagrażającymi i występującymi w warunkach faktycznych jego służby i na zajmowanych stanowiskach służbowych, poprzez prawem wymagalną dokumentację z zakresu określonego w art. 7 ustawy o Policji i obowiązujących w tym zakresie, obowiązujących w czasie jego służby regulacji wiążących organy Policji ds. osobowych. uzupełnienia o brakujące w aktach działania i czynności związane z warunkami uciążliwości tej służby, a w tym zakresie o dokumentacje dowodową stwierdzającą, iż na zajmowanych stanowiskach służbowych nie występowały warunki jej uciążliwości, oraz w zakresie wymagalności w tym zakresie zastosowania środków dowodowych i ich włączenia do akt przez uprawnione do tego osoby, czy prawem określone podmioty. uzupełnienie akt, w zakresie, w jakim organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, po którym organ wydał postanowienie numer [...], stanowiące w swoim zakresie uzupełnienie akt osobowych o dane, rejestry, ewidencje i inną wiedzę winną się w tych aktach gromadzić, w związku z nabywanymi prawami związanymi ze świadczeniami za stan spoczynku i ich konstytutywnymi podwyższeniami. uzupełnienie akt w zakresie doręczonego organowi odpisu orzeczenia komisji lekarskiej MSWiA z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] w zakresie, w jakim rzeczone orzeczenie świadczy na podstawie opinii biegłych i dokumentacji związanej z warunkami i właściwościami jego służby czynnej, iż warunki, lub jej właściwości miały charakter szczególny." Ponadto K. J. wniósł o udostępnienie i umożliwienie sporządzenia kopii i ich uwierzytelnienia: "- danych, rejestrów i ewidencji, oraz innej wiedzy organu związanych z nabywanymi prawami do podwyższenia świadczeń za stan spoczynku-emerytury policyjnej, gdzie normy prawne obowiązujące w okresie jego służby obligowały gromadzenie takiej wiedzy w aktach osobowych, celem ich w razie potrzeby przekazania jako środków dowodowych do zakładu emerytalno-rentowego MSWiA, a w tym i danych przetworzonych w tym zakresie i uzupełnionych w trakcie i w związku z postępowaniem, po którym organ wydał postanowienie nr [...], a w tym zakresie organ winien zważać na okoliczność zawisłości sprawy w związku z nieprawomocnym co prawda wyrokiem WSA w Warszawie II SA/Wa 511/15 w sprawie o wznowienie tego postępowania. - dokumentów urzędowych w związku z okolicznościami podnoszonymi w pismach urzędowych, iż przełożeni nie stwierdzali na zajmowanych przez niego stanowiskach szkodliwości, czy uciążliwości tej służby i jej warunków i właściwości, z równoczesnym udostępnieniem aktu, czy też innej czynności w zakresie tego typu spraw podmiotowych, w zakresie, w jakim zgodnie z normami prawa został pozbawiony praw przysługujących w tych sprawach praw podmiotowych a prawa strony przyznano jego przełożonym służbowym, z uwzględnieniem przyznania przełożonym równocześnie praw przypisanych dla uprawnionych osób, czy podmiotów w zakresie BHP i medycyny służby." W odpowiedzi, Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 16 listopada 2016 r. L. dz. [...] poinformował K. J., że kwestię prowadzenia akt osobowych policjantów regulowały wytyczne Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z dnia 1 marca 1995 r. w sprawie zasad prowadzenia akt osobowych funkcjonariuszy Policji, a obecnie zagadnienie to reguluje Zarządzenie nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP Nr 11, poz. 71 z późn. zm.). Organ wyjaśnił, że powyższe przepisy w sposób szczegółowy określają rodzaj dokumentów gromadzonych w aktach osobowych policjantów z zakresu stosunku służbowego. Nie nakładają one obowiązku gromadzenia w tych aktach środków dowodowych, związanych z podejmowanymi przez organy ds. osobowych Policji działaniami i czynnościami konstytutywnej ochrony zdrowia i życia przed czynnikami zagrażającymi i występującymi w warunkach faktycznych służby czy też na zajmowanych stanowiskach służbowych. Przepisy nie mówią również o obowiązku gromadzenia w aktach osobowych dokumentacji z podejmowanych działań i czynności związanych z warunkami uciążliwości służby, a w tym zakresie dokumentacji dowodowej stwierdzającej, iż na zajmowanych stanowiskach służbowych nie występowały warunki uciążliwości tej służby. Odnosząc się do wniosku K. J. o uzupełnienie akt osobowych w zakresie, w jakim organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, po którym wydał postanowienie numer [...] Komendant Powiatowy Policji wskazał, że dokumenty te stanowią odrębne postępowanie przeprowadzone w trybie działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego wydawania zaświadczeń i nie podlegają włączeniu do akt osobowych. Z kolei odnosząc się do wniosku o uzupełnienie akt osobowych o dokument w postaci orzeczenia komisji lekarskiej MSWiA z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] w zakresie, w jakim to orzeczenie świadczy na podstawie opinii biegłych i dokumentacji związanej z warunkami i właściwościami służby czynnej wnioskodawcy, iż warunki lub jej właściwości miały charakter szczególny, organ zauważył, iż przedmiotowe orzeczenie zostało wydane na podstawie skierowania wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji celem orzeczenia o związku chorób ze służbą, z tytułu których przysługuje jednorazowe odszkodowanie. A zatem Komendant Powiatowy Policji nie był stroną tego postępowania. W świetle powyższego organ uznał, że nie ma racji bytu wniosek K. J. o udostępnienie i umożliwienie sporządzenia kopii z dokumentacji zawnioskowanej przez niego do uzupełnienia, a która w jego ocenie powinna znaleźć się w aktach osobowych. Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że w zakresie udostępnienia dokumentów z postępowania wyjaśniającego, po którym organ wydał postanowienie numer [...] z dnia 10 lipca 2009 r. odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści, K. J. zwracał się już wnioskiem z dnia 3 lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w tym zakresie, na które otrzymał odpowiedź w piśmie L. dz. [...] z dnia 15 lipca 2016 r. i organ stanowisko zawarte w tym piśmie podtrzymuje. Pismem z dnia 18 listopada 2016 r. K. J. wniósł zażalenie w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy zgodnie z nakazami prawa postępowania administracyjnego zainicjowanego jego wnioskiem z dnia 17 października 2016 r. Zdaniem K. J., pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia 16 listopada 2016 r. nr [...], stanowiące odpowiedź na jego wiosek, nie stanowi prawem określonej i nakazanej czynności kończącej postępowanie dla tej instancji. K. J. podniósł, że zgodnie z ustawą Kodeks postępowania administracyjnego organ kończąc postępowanie dla danej instancji może skorzystać z szeregu form prawem określonych, w tym odmówić wszczęcia postępowania, wydać postanowienie, względnie decyzję administracyjną, jeśli dojdzie do przekonania o bezprzedmiotowości żądań strony. W zakresie akt administracyjnych, dokumentów związanych z przebiegiem służby czynnej, prawami nabytymi, czy nabywanymi w trakcie takiej służby, oraz w zakresie żądania strony uzupełnienia akt osobowych o wszystkie związane z faktycznym przebiegiem służby o okolicznościami z tym przebiegiem związanymi, prawodawca nie określił możliwości pozostawienia sprawy bez rozpoznania, czy też załatwienia sprawy zwykłym pismem urzędniczym, co do którego stronie nie przysługuje postępowanie instancyjne i pozainstancyjne, w razie nie zgadzania się z odmową załatwienia sprawy, czy treścią uzasadnienia prawnego i faktycznego. K. J. podkreślił, że o tym co powinno znajdować się w aktach osobowych związanych z administracyjnoprawnym stosunkiem służbowym funkcjonariusza Policji decydują normy prawa powszechnie obowiązującego, którymi to organ ds. osobowych jest związany, a nie jakimiś niedookreślonymi wewnętrznymi wytycznymi biurokratycznymi, godzącymi w przepisy ustawowe i podstawowe wydawane zgodnie z zasadami poprawnej legislacji. Zdaniem K. J., akta administracyjne dotyczące stosunku służbowego muszą zawierać wszystkie dane, rejestry i ewidencję oraz wiedzę z tym faktycznym przebiegiem służby związaną, a zatem wszystkie dokumenty związane z przebiegiem służby, nabywanymi prawami, działaniami i czynnościami w sprawach związanych z tym stosunkiem organów ds. osobowych oraz w zakresie nawet zaniechanych działań, czy czynności, lub orzeczeń konstytutywnych. K. J. uważa zatem, że w aktach osobowych musi być umieszczony odpis orzeczenia komisji lekarskiej, wydanego na podstawie i w oparciu o akta osobowe organu, brak jest bowiem możliwości włączenia tego dokumentu jako równoczesnego środka dowodowego w inne akta i innej sprawy niż sprawa osobowa funkcjonariusza. W związku z tym K. J. wniósł o wyznaczenia Komendantowi Powiatowemu Policji najkrótszego z możliwych terminu do załatwienia sprawy, czy to czynnościami faktycznymi, żądanymi, względnie z uzasadnionych okolicznościach, czynnościami orzeczniczymi, umożliwiającymi skorzystanie z prawa do kontroli instancyjnej i sądowej oraz podjęcie czynności określonych w art. 38 Kodeksu postępowania administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 23 grudnia 2016 r. poinformował K. J., że kwestię dotyczącą udostępnienia akt osobowych oraz udostępnienia akt postępowania administracyjnego wyjaśniono mu pismami z dnia 13 października 2016 r. oraz z dnia 10 listopada 2016 r. Na pismo z dnia 13 października 2016 r. K. J. wniósł, w trybie art. 37 kpa, zażalenie do Komendanta Głównego Policji, który rozpatruje obecnie tę sprawę. Równocześnie organ wskazał, że pismami z dnia 14 grudnia 2015 r. oraz z dnia 16 listopada 2016 r. Komendant Powiatowy Policji udzielił K. J. precyzyjnych i wnikliwych odpowiedzi w przedmiotowym zakresie. Komendant Wojewódzki Policji uznał zatem, że Komendant Powiatowy Policji nie pozostaje w bezczynności. Pismem z dnia 21 maja 2018 r. K. J. wniósł skargę na czynność Komendanta Powiatowego Policji z dnia 16 listopada 2016 r. nr [...], domagając się jej uchylenia oraz uznanie jego uprawnienia do żądania, a po stronie organu obowiązku doprowadzenia akt osobowych do stanu wymagalnego i kompletności, oraz uwzględnienia, że organ nie posiada uprawnień w celu uniemożliwienia, czy utrudnienia stronie dostępu do akt postępowania wyjaśniającego, wraz z równoczesnym obowiązkiem włączenia akt takiego postępowania wyjaśniającego w zakres akt osobowych, w celu uzupełnienia tych akt do stanu prawnie wymagalnej kompletności. Zaskarżonej czynności skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie przepisów wytycznych Biura Kadr i Szkolenia KGP w zakresie akt osobowych funkcjonariusza Policji i obecnie obowiązującego zarządzenia KGP numer 678, gdzie w tym zakresie bezspornym jest, iż za okres służby przed zmianą przepisów prawa, organ ds. osobowych był zobowiązany gromadzić bezpośrednie środki dowodowe dla celów postępowania o podwyższenie świadczeń za stan spoczynku funkcjonariusza. Zdaniem skarżącego, nie da się przyznać słuszności Komendantowi Powiatowemu Policji w zakresie odmowy skompletowania akt osobowych i odmawiania włączenia do nich akt i dokumentów dowodowych zebranych dla uzupełnienia tych akt w zakresie dokumentacji związanej z prawami nabywanymi i związanymi z prawem i wysokością świadczeń za stan spoczynku, oraz próby rozproszenia takich akt i ukrywania, a co najmniej świadomego i celowego utrudniania policjantowi do nich dostępu i wiedzy o ich treści, oraz dla możliwego z nich skorzystania dla wszczęcia, czy rozpatrzenia spraw merytorycznych, a przez to niezasadnej odmowy dopełnienia w tym zakresie obowiązków przepisami nakazanych z urzędu, co do których strona skutecznie wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dodatkowo również wnosząc na podstawie art. 37 kpa zażalenia, które organ nadzoru pozostawił bez rozpatrzenia, wobec okoliczności jak zdaje się wynikać z nakazów resortowych, nie wystąpienia czynności orzeczniczej, a jedynie uchybienie nakazom działania z urzędu dla kompletności i w zakresie wymagalności akt osobowych i dokumentacji stanowiących ich integralna część. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. K. J. odniósł się do odpowiedzi na skargę. W ocenie skarżącego, stanowisko organu nie jest zasadne i nie może doprowadzić do oddalenie skargi. Skarżący uważa bowiem, że Komendant Powiatowy Policji uchybił zarządzeniu KGP nr 678 z dnia 17 czerwca 2005 r., powszechnie stosowanemu w sprawach akt osobowych funkcjonariuszy Policji, nakazującego wprost gromadzenie, poprzez włączenie do akt osobowych wszystkich dokumentów związanych ze stosunkiem służbowym i służbą czynną, nawet wytworzonych po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby czynnej. Tym samym w świetle powyższego zarządzenia, nie da się - zdaniem skarżącego - wywieść inaczej, niż to, że w jego sprawie Komendant Powiatowy Policji nie dopełnił nałożonego tym zarządzeniem obowiązku włączenia w akta osobowe dokumentów związanych ze stosunkiem służbowym, a poprzez próbę podzielenia takiej dokumentacji i jej rozproszenia, w okolicznościach zarządzenia i włączanie dokumentów w odniesieniu do innych funkcjonariuszy, w tym w stanie spoczynku, w sposób jawny uchybił nakazowi z art. 32 ustawy zasadniczej, dyskryminując skarżącego w zakresie prawidłowości i kompletności akt osobowych, w odniesieniu do innych funkcjonariuszy. Odnosząc się do twierdzeń organu, że na żądania odpowiadał pismami urzędowymi skarżący stwierdził, że strona wnosząc do organu żądanie nie może być pozbawiona prawa do kontroli instancyjnej i pozainstancyjnej. Zgodnie bowiem z utrwalonym piśmiennictwem i wykładnią prawa z linii orzecznictwa sądowego, organ musi zastosować się do nakazu z art. 104, zatem załatwić sprawę w szczególności odmawiając stronie załatwienia sprawy decyzją administracyjną, względnie innym aktem prawem przewidzianym dla danego typu sprawy, aby stronie umożliwić kontrolę instancyjną odmowy, a ostatecznie skorzystania z gwarantowanego ustawą zasadniczą prawa do sądu. W ocenie skarżącego, przywołane pisma nie są aktami możliwymi do takiej kontroli, gdyż nie są decyzjami, ani nawet postanowieniami, od których przysługiwałyby środki odwoławcze. Skarżący stwierdził zatem, że skoro Komendant Powiatowy Policji uchybił art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie zamierza sprawy załatwić zgodnie z przepisami prawa dla tej instancji, to bezspornym jest, że pozostaje on w bezczynności, a bezczynność ta w świetle art. 104 kpa i art. 35 w zakresie terminu instrukcyjnego, niezasadnie i rażąco przekroczonego, daje podstawy do uznania, iż miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, o tyle nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12). A contrario, nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Wyjaśnić przy tym należy, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony czy też nie. Sposób załatwienia tego wniosku, a więc jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest natomiast przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, może wnieść na nie skargę i wówczas sąd kontroluje jego zgodność z prawem. W ocenie Sądu złożona w rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji jest całkowicie nieuzasadniona. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 13 października 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o uzupełnienie jego akt z przebiegu służby w Policji, poprzez dołączenie do nich środków dowodowych odnośnie podjętych przez organy Policji działań i czynności dotyczących ochrony jego zdrowia i życia przed czynnikami zagrażającymi i występującymi w warunkach faktycznych jego służby i na zajmowanych stanowiskach służbowych; aktów związanych z warunkami uciążliwości tej służby, w tym dokumentację stwierdzającą, iż na zajmowanych stanowiskach służbowych nie występowały warunki jej uciążliwości; uzupełnienie akt, w zakresie, w jakim organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, po którym wydał postanowienie nr [...], stanowiące w swoim zakresie uzupełnienie akt osobowych o dane, rejestry, ewidencje i inną wiedzę winną się w tych aktach gromadzić, w związku z nabywanymi prawami związanymi ze świadczeniami za stan spoczynku i ich konstytutywnymi podwyższeniami; uzupełnienie akt w zakresie doręczonego organowi odpisu orzeczenia komisji lekarskiej MSWiA z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] w zakresie, w jakim rzeczone orzeczenie świadczy na podstawie opinii biegłych i dokumentacji związanej z warunkami i właściwościami jego służby czynnej, iż warunki, lub jej właściwości miały charakter szczególny. Ponadto skarżący wniósł o udostępnienie i umożliwienie sporządzenia kopii i ich uwierzytelnienia: danych, rejestrów i ewidencji, oraz innej wiedzy organu związanych z nabywanymi prawami do podwyższenia świadczeń za stan spoczynku-emerytury policyjnej, dokumentów urzędowych w związku z okolicznościami podnoszonymi w pismach urzędowych, iż przełożeni nie stwierdzali na zajmowanych przez niego stanowiskach szkodliwości, czy uciążliwości tej służby i jej warunków i właściwości. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji wydał pismo z dnia 16 listopada 2016 r. L. dz. [...]. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia 13 października 2016 r. został rozpatrzony, a co za tym idzie organ nie pozostaje w bezczynności, która mogłaby skutkować uwzględnieniem skargi. Zgodnie z treścią art. 46a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm.): "Art. 46a. Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób prowadzenia akt osobowych." Na podstawie tego przepisu Komendant Główny Policji wydał w dniu 17 czerwca 2005 r. zarządzenie nr 678 w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP z 2018 r. poz. 104), w którym określił zasady prowadzenia dokumentacji związanej ze stosunkiem służbowym policjantów. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego zarządzenia: "§ 3. 2. Akta osobowe policjanta składają się z trzech wyodrębnionych części, w których gromadzi się w szczególności następujące dokumenty: 1) w części pierwszej: a) dokumenty wytworzone w związku z prowadzeniem postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji, określone w odrębnych przepisach, b) potwierdzenie, o którym mowa w § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644 oraz z 2014 r. poz. 1311, z 2017 r. poz. 1532 oraz z 2018 r. poz. 210), c) zaświadczenie o ukończeniu wymaganego szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, d) akt ślubowania, e) dokumenty dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego, f) dokumenty dotyczące służby wojskowej, g) akty stanu cywilnego, h) orzeczenia o rozwiązaniu małżeństwa, ustanowieniu separacji lub przysposobieniu dziecka, i) decyzje organów administracyjnych o zmianie imienia lub nazwiska, j) raporty informujące o wydarzeniach zaistniałych w życiu osobistym i rodzinnym policjanta, do złożenia których obligują odrębne przepisy, k) dyplomy ukończenia studiów wyższych, studiów podyplomowych i innych oraz dyplomy, zaświadczenia i świadectwa ukończenia szkół, kursów i aplikacji, l) dokumenty służące do ustalania wysługi lat dla celów uposażeniowych, emerytalnych i nagród jubileuszowych, m) zaświadczenia lekarskie dotyczące badań profilaktycznych; 2) w części drugiej: a) opinie polecające (referencje) do służby w Policji, b) opinie z poprzednich miejsc zatrudnienia, c) poświadczenia bezpieczeństwa, d) zaświadczenia stwierdzające odbycie przeszkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych, e) (uchylona) f) prawomocne orzeczenia o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu karą dyscyplinarną oraz prawomocne postanowienia o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a także skazujące wyroki sądowe oraz orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego; dokumenty te przechowuje się w odrębnej kopercie; 3) w części trzeciej: a) wniosek o przyjęcie do służby w Policji i wnioski personalne sporządzone w toku służby, b) rozkazy personalne o nawiązaniu, zmianach i rozwiązaniu stosunku służbowego, c) rozkazy personalne o ustaleniu wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagród jubileuszowych, d) świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie szkoleń zawodowych oraz inne dokumenty dotyczące tych szkoleń, e) raporty o skierowanie na egzamin na stopień policyjny, świadectwa złożenia tego egzaminu oraz inne dokumenty dotyczące tych egzaminów, f) świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie kursów lub szkoleń w ramach doskonalenia zawodowego, g) zakresy czynności na zajmowanym stanowisku, h) dokumenty dotyczące odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie, i) raporty dotyczące przeniesienia do innych komórek i jednostek organizacyjnych Policji, j) dokumentację dotyczącą adaptacji zawodowej policjanta, ścieżki jego rozwoju zawodowego, a także dokumentację związaną z zaliczeniem do rezerwy kadrowej, k) opinie służbowe oraz oceny okresowe, l) dokumentację dotyczącą udzielania policjantowi zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, m) dokumentację dotyczącą kierowania do komisji lekarskich, n) orzeczenia komisji lekarskich, o) protokoły powypadkowe i decyzje związane z przyznaniem odszkodowania w związku z wypadkiem w służbie, p) opinie organów i instytucji w sprawach dotyczących stosunku służbowego policjanta, których uzyskanie przewiduje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji lub akty wykonawcze do tej ustawy, r) dokumentację związaną ze zwolnieniem policjanta ze służby." Jak zatem wynika z treści powyższego przepisu, w/w zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r., jak i poprzedzające je wytyczne Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z dnia 1 marca 1995 r., nie nakładają na organy obowiązku gromadzenia w tych aktach środków dowodowych innych niż określone w ww. aktach. Tym samym, skoro organ nie był zobowiązany do gromadzenia wskazanych przez skarżącego dokumentów, to nie miał podstaw do uzupełnienia akt osobowych, a co za tym idzie do wydania odpisów uzupełnionych dokumentów. Odnośnie natomiast kwestii formy w jakiej organ powinien był załatwić wniosek skarżącego wskazać należy, że ani ustawa o Policji ani zarządzenie Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. nie określają czy powinno to nastąpić w drodze decyzji, postanowienie, czy też innego aktu. W takiej sytuacji należy więc, zdaniem Sądu, zastosować przepis art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, który w § 1 stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Nie ulega wątpliwości, że choć odpowiedź organu na wniosek skarżącego nie przybrała formy decyzji, to zawiera ona minimalne elementy, zwane konstytutywnymi, dla tego rodzaju aktów, decydujące o ich istnieniu. Są to: a) oznaczenie organu administrującego wydającego decyzję, b) oznaczenie adresata decyzji (nie zawsze będzie nim strona), c) rozstrzygnięcie o kwestii wynikłej w toku postępowania lub o istocie sprawy. W odpowiedzi tej znajduje się oznaczenie organu – Komendanta Powiatowego Policji, oznaczenie adresata, do którego odpowiedź ta jest kierowana w osobie skarżącego oraz rozstrzygnięcie żądania wniesionego przez skarżącego z podaniem powodów tak zajętego stanowiska. Wobec powyższego, nie można było zatem skutecznie postawić Komendantowi Powiatowemu Policji zarzutu bezczynności, skoro załatwił on wniosek skarżącego stosownym rozstrzygnięciem z dnia 13 października 2016 r. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.