II SA/Bd 746/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] Fundacji [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zmiany decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Fundacji [...] w [...] kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Fundacja, reprezentowana przez radcę prawnego T. P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], którą na podstawie art. 1 ust. 1. art. 2. art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze. zm.) oraz art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze. zm.) - dalej "k.p.a.", odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy: Prezes Zarządu Fundacji, wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], którą na podstawie art. 155 kpa zmieniona została decyzja tego samego organu z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] o skierowaniu A. G. do domu pomocy społecznej w T., przy ul. R. [...], w ten sposób, że orzeczono o przeniesieniu A. G. z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w K. H. w T., przy ul. S. [...]. Decyzje Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz [...] marca 2017 r. wydane zostały na wniosek V. P. opiekuna prawnego A. G. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu. Kolegium wskazało, że prowadzony przez Dom Pomocy Społecznej K. H. w T. jest placówką niepubliczną, nie jest prowadzony na zlecenie wójta, burmistrza, prezydenta miasta lub starosty. Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji, decyzją z [...] sierpnia 2017 r., uchylił decyzję własną z [...] marca 2017 r. nr [...] dotyczącą przeniesienia A. G. do Domu Pomocy Społecznej K. H. w T. W związku z tym decyzja z [...] marca 2017 r. nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym nie istnieje przedmiot wniosku strony. Fundacja, reprezentowana przez radcę prawnego J. P. w skardze do Sądu zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 65 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego niezastosowanie oraz - naruszenie przepisów postępowania - art. 156 § 1 pkt k.p.a. w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...]. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o: - o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] oraz decyzji z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] wydanej przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z upoważnienia Starosty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała, że do wszczęcia postępowania doszło "z urzędu", bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiotowej sprawie wszczęto na wniosek Fundacji, która z uwagi na swój interes prawny, była uprawniona do złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej na wstępie decyzji Starosty. Nie było zatem podstaw do wszczynania postępowania z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Za całkowicie błędne skarżąca uznała stanowisko SKO, że wyeliminowanie z obrotu prawnego, w trybie określonym art. 154 albo 155 k.p.a., decyzji dotkniętej kwalifikowana wadą prawną, czyni bezprzedmiotowym rozstrzyganie w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Organ ten, zdaniem skarżącej, całkowicie pominął fakt, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 154 albo 155 k.p.a. nie może dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności w celu jej sanowania oraz to, że uchylenie decyzji w trybie art. 154 albo 155 k.p.a. działa na przyszłość, od dnia, kiedy decyzja taka (tj. decyzja zmieniająca) stanie się ostateczna (ex nunc) i nie prowadzi do sanowania decyzji wadliwej. W ocenie skarżącej, odmawiając stwierdzenia nieważności wskazanej na wstępie decyzji Starosty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało jednocześnie żadnych wywodów stanowiących odniesienie do merytorycznej oceny przedmiotowej sprawy. Ponadto, uznając, że kwestionowana decyzja wyeliminowana została z obrotu prawnego w związku wydaniem przez organ I instancji decyzji dnia [...] sierpnia 2017 r., którą organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaaprobowało działanie organu I instancji rażąco naruszające prawo, w sytuacji, gdy koniecznym było wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r. W ocenie skarżącej decyzja Starosty z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 65 ustawy o pomocy społecznej, który to przepis w ust. 1, w odniesieniu do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, wyłącza m.in. możliwość wydawania przez właściwego starostę decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, gdyż do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59 u.p.s., ustalającego m.in. zasady wydawania decyzji w sprawie skierowania do tego rodzaju placówki. W sprawie spełniona została przesłanka określona przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. wydanej w trybie art. 155 kpa. Po pierwsze, bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że powyższą decyzją zmieniona została decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...], kierująca A. G. do Domu Pomocy Społecznej w T., przy ul. R., w ten sposób, że zapisano w niej: "przenieść Pana A. G. z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w K. H. w T., przy ul. S. [...]". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wydana została ona na wniosek V. P., opiekuna prawnego A. G. Powyższa decyzja zmieniająca została skierowana do V. P., DPS L., DPS K. H. oraz MOPR T. W aktach sprawy brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru przez wskazanych powyżej adresatów, co oznacza, że organ nie badał czy decyzja jest ostateczna. Po drugie, bezsporne w przedmiotowej sprawie jest również to, że na wniosek opiekuna prawnego, decyzją wydaną w trybie art. 155 kpa, Starosta, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], uchylił decyzję własną z dnia [...] marca 2017 r., znak [...], dotyczącą przeniesienia A. G. do Domu Pomocy Społecznej K. H. w T., ul. S. [...]. Z kolei ta decyzja została skierowana do V. P., DPS L. oraz DPS K. H. Do akt sprawy załączono zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji przez adresatów. Po trzecie, bezsporne jest i to, że w dniu [...] marca 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] marca 2017 r. Po czwarte, organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawiadomił, że "w dniu [...] kwietnia 2018 r. zostało wszczęte na wniosek Prezesa Zarządu Fundacji prowadzącej Dom Pomocy Społecznej K. H.s w T., w imieniu której występuje Radca prawny J. P., postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...]". Po piąte, w zaskarżonej do Sądu decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że "działając z urzędu", "wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności (...), o czym zawiadomiło stronę pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r." Spór dotyczy wyjaśnienia, czy uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2017 r. stanowi przeszkodę do oceny wystąpienia przy jej wydawaniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kp. Na wstępie zaznaczyć należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych uregulowana w art. 16 kpa. Zgodnie z art. 16 § 1 kpa, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jak stanowi art. 16 § 2 kpa, decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. W myśl natomiast art. 16 § 3 kpa, decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. Nie oznacza to jednak, że zasada trwałości decyzji ostatecznych ma charakter bezwzględny, doznaje bowiem ona ograniczeń z uwagi na fakt, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczają wzruszenie tego rodzaju decyzji. W tym zakresie możliwość stwarzają tryby nadzwyczajne, do których zalicza się m.in.: stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania oraz postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155. Są to szczególne środki kontroli decyzji ostatecznych, zaś ich granice wyznaczają przepisy prawa, które stanowią o przesłankach i warunkach dopuszczalności uruchomienia takiego trybu. Tryby nadzwyczajne nie są w stosunku do siebie konkurencyjne. Uruchomienie każdego z nich jest oparte na innych przesłankach. Mogą być jednak uruchomione jednocześnie, jeżeli w jednej sprawie zachodzą przesłanki wszczęcia kilku postępowań nadzwyczajnych lub gdy strona twierdzi, że takie przesłanki występują. W pierwszej kolejności powinno być jednak zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności, następnie postępowanie wznowieniowe, na końcu postępowanie o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji wyeliminuje ją z obrotu prawnego, w związku z czym bezprzedmiotowe staną się postępowania w innych trybach nadzwyczajnych. Podobnie uchylenie decyzji na skutek wznowienia uczyni bezprzedmiotową jej weryfikację w trybie rozdziału 19. Ta ostatnia weryfikacja, dotycząca decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadą niekwalifikowaną, może być dokonana wyłącznie w razie nieistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności lub do wznowienia postępowania (por. wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 101/98, OSNP 1999, Nr 20, poz. 637). Stosownie do art. 157 § 2 kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Według § 2, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Złożenie przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym obliguje organ administracyjny do zbadania w pierwszej kolejności, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące możliwość rozpoznania tego szczególnego środka kontroli. Przede wszystkim, czy wniosek pochodzi od strony postępowania, której pojęcie zdefiniowane zostało w art. 28 kpa. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Brak spełnienia przesłanek formalnych powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Tryb stwierdzenia nieważności służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowanymi naruszeniami prawna. Zastosowanie tego trybu do usunięcia decyzji, która przestała istnieć na skutek np. uchylenia w innym trybie nadzwyczajnym, jest sprzeczne z powyższym celem. W wyroku z dnia 8 lutego 2012 r. o sygn. akt II FSK 476/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "celem postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności, jest usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami szczególnie istotnymi, kwalifikowanymi, tkwiącymi w samej decyzji. Postępowanie to dotyczy tylko decyzji ostatecznych, a więc korzystających z przymiotu trwałości. W wyniku stwierdzenia nieważności decyzja wadliwa zostaje usunięta z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że stwierdzenie nieważności wywołuje skutki od momentu wydania decyzji, pozbawia tę decyzję od początku domniemania legalności (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2005 r., II FSK 275/05, LEX nr 187439). Stwierdzenie nieważności jest zatem trybem nadzwyczajnym, mającym na celu usunięcie z obrotu prawnego decyzji, które nadal istnieją, wywołują skutki prawne i korzystają z przymiotu ważności i trwałości. Z istoty tego postępowania wynika w związku z tym, że nie może ono dotyczyć decyzji, które skutków takich już nie wywołują (...)" i dalej: "organ ma bowiem prawo odmówić wszczęcia postępowania, jeżeli żądanie strony nie daje podstaw do jego wszczęcia (co wynika wprost z art. 249 § 1 O.p.". Przekładając powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co może mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Organ miał obowiązek w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek skarżącej, a czyniąc to powinien zbadać, czy jest ona stroną postępowania i ma interes prawny, aby domagać się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2017 r. Wynik ustaleń organu w tym zakresie powinien znaleźć się w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie z wniosku. Poza tym w aktach sprawy brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania "z urzędu". Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ podejmował rozstrzygnięcie "działając z urzędu". Powyższe stanowisko nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Niemniej idąc tokiem rozumowania organu należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie decyzji jest wadliwe, a to z tego względu, że organ nie może po wszczęciu postępowania "z urzędu" sam sobie odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. Może ewentualnie umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Odmówić stwierdzenia nieważności, albo odmówić wszczęcia postępowania może stronie tego postępowania. Z uwagi na powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję, ponieważ organ przy jej wydawaniu naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. Z uwagi jednak na wniosek skarżącej, w którym domaga się ona stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] marca 2017 r. organ powinien ponowne rozpatrywanie sprawy rozpocząć właśnie od tego podania. Podkreślić również należy, że do dokładnego zbadania sprawy niezbędna jest pełna dokumentacja, a więc akta spraw zakończonych decyzjami, które były wydawane w sprawie skierowania podopiecznego do domów pomocy społecznej. Organ będzie miał również na uwadze, że w aktach sprawy brak jest decyzji z dnia [...] czerwca 2010r., a decyzja z dnia [...] marca 2017 r. oraz decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. wydawane były w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 155 kpa. Organ rozpoznając wniosek skarżącej ma obowiązek na podstawie art. 6 kpa działać na podstawie przepisów prawa oraz na podstawie art. 7 kpa kierować się zasadą prawdy obiektywnej. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego też organ powinien mieć na względzie, że wszystkie z wymienionych powyżej decyzji dotyczą trybu nadzwyczajnego, a nie sprawy w zwykłym toku instancyjnym. Nawet jeżeli decyzje te są ostateczne, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ nadzoru, kierując się zasada praworządności, o ile będą spełnione przesłanki, może po uprzednim wszczęciu z urzędu postępowania, stwierdzić nieważność decyzji wydanych trybie art. 155 kpa. W ocenie Sądu kontrola tych decyzji powinna zostać przeprowadzona w zakresie zarzutu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2017 r. dotyczącego rażącego naruszenia art. 59- 64b ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 65 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Skarżąca ma rację, że to przepis art. 65 ust. 1, w odniesieniu do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, wyłącza m.in. możliwość wydawania przez właściwego starostę decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, gdyż do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59 u.p.s., ustalającego m.in. zasady wydawania decyzji w sprawie skierowania do tego rodzaju placówki. Należy jednak mieć na uwadze, że art. 65 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że w przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej, który nie jest prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 61-64b, z tym że wysokość opłaty za pobyt w takim domu określa umowa zawarta przez gminę z podmiotem prowadzącym dom. Organ ustali w związku z powyższym, czy powyższy przepis nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, co wykluczałoby przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec powyższego, organ ponownie rozpatrując sprawę, zastosuje się do wskazań i zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu. Działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).