II SA/Rz 931/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamierzonego przystąpienia do rozstawienia tymczasowego masztu mobilnego -skargę oddala- Przedmiotem skargi "A." S.A. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "skarżący" lub "inwestor") reprezentowanego przez r. pr. M. M. jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamierzonego przystąpienia do rozstawienia tymczasowego masztu mobilnego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] marca 2018 r. skarżący zawiadomił Starostę o zamiarze wykonania robót budowlanych w zakresie rozstawienia tymczasowego masztu mobilnego "[...]" o wysokości do 25,5 m n.p.t, jako obiektu tymczasowego na 180 dni na działce ew. nr 673/13 położonej w miejscowości K., gmina [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Starosta zgłosił sprzeciw do powyższego zgłoszenia oraz zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę obiektu objętego zgłoszeniem i przedłożenia projektu budowlanego spełniającego wymogi art. 33 i 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Jako podstawę prawną decyzji Starosta wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 30 ust. 7 pkt 1, 3, 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady, wymienione zostały w art. 29 - 31 tej ustawy, które zawierają zamknięty katalog budów i robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagają tylko zgłoszenia, bądź są zwolnione z obu tych obowiązków. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy konieczne jest ich zgłoszenie, wskazane zostały - w art. 29 ust. 1 pkt. 12 ustawy - roboty polegające na budowie tymczasowych obiektów budowlanych niezwiązanych trwale z gruntem, przeznaczonych do czasowego użytkowania z jednoczesnym wskazaniem terminu rozbiórki lub przeniesienia obiektu w inne miejsce, nie później jednak niż przed upływem 180 dni od dnia wskazanego w zgłoszeniu. Dalej Starosta wskazał, że istotną kwestią zakwalifikowania danego obiektu budowlanego jako obiektu wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. jest sposób jego związania z gruntem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Starosta stwierdził, że trwałe związanie z gruntem sprowadza się do "posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie decyduje więc metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem". W ocenie Starosty, znaczna wysokość masztu mobilnego (25,5 m n.p.t.) oraz jego konstrukcja, świadczą o tym, że za trwałym związaniem z gruntem przedmiotowego masztu mobilnego przemawiają wymogi bezpieczeństwa. Starosta wskazał również, że katalog budów i robót zawarty w art. 29 - 30 u.p.b., których wykonanie możliwe jest na podstawie zgłoszenia, zawiera również pewne obostrzenia, a jest to m.in. budowa obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (ich wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę). Starosta zauważył, że fakt oddziaływania na środowisko oraz zdrowie ludzi przedmiotowej inwestycji wydaje się być niezaprzeczalny, jednak nie sposób się do tego odnieść, gdyż brak w zgłoszeniu brak jest informacji dotyczących masztów mobilnych i ich oddziaływania. Starosta wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie odstąpiono od procedury wezwania do uzupełnienia zgłoszenia uznając, że złożony wniosek (zgłoszenie) jest wiążący dla organu (art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b.). Natomiast obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ wywiódł z art. 30 ust. 7 pkt 1, 3, 4 u.p.b. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że z dołączonego do zgłoszenia "Szkicu masztu mobilnego" i zdjęć wynika, że przedmiotowy maszt konstrukcji stalowej posadowiony zostanie na podstawie masztu ustawionej na terenie ww. działki i zabezpieczony czterema zastrzałami stalowymi zastabilizowanymi w gruncie. Zdaniem organu odwoławczego, wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu ww. masztu do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Wojewoda stwierdził również, że doświadczenie życiowe i podstawowe zasady logiki nakazują wnioskować, iż jest to obiekt wysoki o znacznej masie, który dla zachowania bezpieczeństwa musi być stabilny, a więc zdolny opierać się silom fizycznym, jakie mogą na niego oddziaływać. Z uwagi na pionową konstrukcję obiektu, zapewnienie jego stabilności, odbywa się poprzez zagwarantowanie adekwatnego - w kategoriach fizycznych - balastu u jego nasady, podstawy. Podjęcie takich działań, zdaniem Wojewody dowodzi tego, że projektowany maszt mobilny, dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączony trwale z gruntem; ma być na tyle "mocno dociśnięty" do gruntu, aby był stabilny i opierał się czynnikom zewnętrznym. Reasumując Wojewoda stwierdził, że budowa objęta przedmiotowym zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji art. 29 u.p.b., szczególnie, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Tym samym realizacja zamierzonej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 30 ust. 7 pkt 1, 3 i 4, Wojewoda stwierdził, że zarzut ten jest zasadny. W jego ocenie, w trybie art. 30 ust. 7 u.p.b. organ nie może nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji, na których realizację wymagane jest pozwolenie na budowę. Skoro więc w niniejszej sprawie inwestor miał zamiar realizować roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, a w ocenie organu I instancji zgłoszenie dotyczyło inwestycji, na realizację której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw tylko na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty, oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 u.p.b. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i przyjęcia, że obiekt będzie trwale połączony z gruntem, - art. 3 pkt 3 u.p.b. poprzez przyjęcie, że obiekt stanowi budowlę, - art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 30 ust. 7 pkt 1 u.p.b. mając na względzie, że nie jest dopuszczalne złożenie sprzeciwu połączonego z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 u.p.b., w sytuacji gdy organ stwierdza istnienie przewidzianych w art. 30 ust. 6 okoliczności uzasadniającej sam sprzeciw, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że opis robót nie wskazuje by inwestor zamierzał wybudować obiekt będący budowlą w sposób trwale połączony z gruntem. O trwałym połączeniu obiektu budowlanego z gruntem nie przesądza wyłącznie zachowanie przez niego stateczności i nośności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) u.p.b. Ustawodawca w sposób przemyślany i celowy, w przepisach u.p.b. użył sformułowania "obiekt nietrwale połączony z gruntem" (art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12) i w niezamkniętym katalogu takich obiektów wymienił m.in. strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej. Obiekty te, jak zdaniem skarżącego wskazują zasady wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 u.p.b., są również stawiane na podporach układanych na wyrównanym i utwardzonym gruncie, najczęściej wyposażane również w niezbędne instalacje w tym elektryczne i sanitarne, jednak z woli ustawodawcy obiekty budowane w taki sposób, gwarantujące wymaganą stateczność i nośność zalicza się do obiektów nietrwale połączonych z gruntem. Ponadto w przepisie art. 3 pkt 3 u.p.b. ustawodawca nie doprecyzowuje, czy ma to być obiekt budowlany nietrwale z gruntem, czy obiekt budowlany trwale połączony z gruntem. Jest więc obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Dlatego też w ocenie skarżącego, co do istoty zgłaszany zamiar z tytułu przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę. Podlega jednak obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Skarżący podkreślił, że każdy obiekt budowlany, w tym również obiekty niepołączone trwale z gruntem wymienione w art. 3 ust. 5 u.p.b. winny być zrealizowane w sposób zapewniający stabilność i uniemożliwiający jego łatwe przesunięcie, przeniesienie lub zniszczenie pod wpływem warunków atmosferycznych. Przepisu art. 3 ust. 5 u.p.b. nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.b. stanowiącego o konieczności zapewnienia m.in. nośności i stateczności konstrukcji (tj. podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę rady 89/206/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5 z późn. zm.). W świetle powyższego każdy nawet tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem winien być zaprojektowany i wykonany tak, aby był zabezpieczony przed niezamierzonym przesunięciem, zawaleniem czy przemieszczeniem. Za trwałe połączenie z gruntem należy zdaniem skarżącego uznać takie obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy owo trwale połączenie zostało zapewnione m.in. poprzez badanie nośności gruntu, obliczenia geotechniczne, ukształtowanie konstrukcji obiektu, posadowionego za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowanych z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego i wykonaniem prac ziemnych, a którego demontaż wiąże się z użyciem sprzętu budowlanego i zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu. Połączenie z gruntem, które powyższych elementów nie zawiera, stanowić będzie połączenie nietrwałe. Zdaniem skarżącego, niezasadne jest zatem stwierdzenie organu odwoławczego, że "wielkość przedmiotowej wieży mobilnej (wysokość 25,5 m) jak i sposób jej osadzenia na gruncie, które musi być stabilne i odporne na działanie czynników zewnętrznych, przesądzają o tym, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem". Skarżący wskazał, że cechą tymczasowego obiektu budowlanego jest przeznaczenie do czasowego użytkowania. Zamiarem skarżącego jako inwestora jest temporalne wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. jako podstawę zgłoszenia. W jego ocenie brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowa mobilna stacja bazowa nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego i wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Skarżący zgodnie ze zgłoszeniem, przeniesie obiekt w inne miejsce lub rozebrania przed upływem 180 dni. W toku postępowania nie została przy tym udowodniona okoliczność przeciwna. Zdaniem skarżącego, intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. nie było ograniczenie możliwości posadowienia na zgłoszenie wyłącznie obiektów niepołączonych z gruntem. Gdyby bowiem tak było, to ustawodawca posłużyłby się sformułowaniem "niepołączonych" zamiast "trwale niepołączonym". Słusznie się przyjmuje, że każde połączenie, w przeciwieństwie do położenia czy tez posadowienia, zmierza do uniemożliwienia łatwego przesunięcia lub przeniesienia chociażby przez czynniki atmosferyczne. Z uwagi na brak definicji "trwałości połączenia" w przepisach budowlanych, konieczne jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w przepisach prawa, a w szczególności Kodeksu cywilnego. Przyjmuje się zatem dwie przesłanki kwalifikacji obiektu jako trwale związanego z gruntem: - sposób fizycznego połączenia, przejawiający się brakiem możliwości odłączenia obiektu połączonego bez jego uszkodzenia; - wniesienie obiektu nie nastąpiło do przemijającego użytku. W ocenie skarżącego, nie ulega żadnej wątpliwości, że planowany obiekt może zostać odłączony od gruntu bez jego uszkodzenia i przeniesiony w inne miejsce bez uszczerbku dla jego właściwości i użyteczności. Skarżący wskazał, że do zgłoszenia została załączona dokumentacja projektowa oraz wskazano na czynności, które zostaną podjęte przez inwestora w celu realizacji przedsięwzięcia. Skarżący w zgłoszeniu wskazał, że obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.p.b., ale nie później niż przed upływem 180 dni. Dokumenty przedłożone przez skarżącego zostały przygotowane zgodnie z aktualnym stanem wiedzy technicznej przez uprawnione do tego osoby. Wreszcie skarżący podniósł, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd zauważa, że sprawy o analogicznym charakterze – co do stanu faktycznego i prawnego – były już przedmiotem rozpoznania wyrokami z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Rz 1365/17 oraz 21 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 91/18. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela wyrażone w tych orzeczeniach oceny prawne. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowane przez stronę skarżącą zamierzenie inwestycyjne: "rozstawienie tymczasowego masztu mobilnego >>[...]<< o wysokości do 25,5 m n.p.t. jako obiektu tymczasowego na 180 dni na działce ew. nr 673/13 położonej w miejscowości K., gmina B.", może zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb. Wzmiankowany przepis pozwala na realizację robót budowlanych, jeżeli dotyczą one budowy "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (...) ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Tymczasowy obiekt budowlany, zgodnie z ustawową definicją zadekretowaną w art. 3 pkt. 5 Upb to: "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Desygnaty pojęcia "obiekt budowlany tymczasowy" zostały zatem wyznaczone alternatywnie: po pierwsze, w nawiązaniu do czasu użytkowania obiektu, który musi być krótszy od jego trwałości technicznej oraz do prospektywnego zamiaru jego przeniesienia lub rozbiórki i po drugie, w nawiązaniu do braku trwałego związania obiektu z gruntem. Syntetyzując można przyjąć, że tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać, albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji, albo z braku trwałości jego powiązania z gruntem. Relacja ustawowej definicji obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 Upb) do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb prowadzi do oczywistej konkluzji, że możliwość zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, dotyczy wyłącznie tej jego kategorii, która swą konstrukcję definicyjną opiera na braku trwałego związania z gruntem. Każdy tymczasowy obiekt budowlany trwale związany z gruntem, nie będzie mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia. W takim wypadku niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Przekładając podane uwagi natury ogólnej na okoliczności niniejszej sprawy, należy rozstrzygnąć, czy organy słusznie przyjęły, że zgłoszona przez stronę skarżącą budowa, dotyczyła obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu. Już wstępnie Sąd zastrzega, że w jego ocenie stanowisko organów było prawidłowe. Z treści opracowania załączonego do zgłoszenia przez stronę skarżącą wynika, że przedmiotem robót budowlanych miała być maszt stalowy, konstrukcji kratowniczej o wysokości 25,5 metra. W założeniu, maszt miał być przeznaczony do wielokrotnego montażu i demontażu w różnych lokalizacjach. Z załączonych do zgłoszenia zdjęć wynika, że maszt jest konstrukcyjnie zespolony z podstawą, która można po podpięciu do pojazdu mechanicznego być przewożona w inne lokalizacje – podstawa posiada swoje koła. Rozłożenie masztu i jego lokalizacja na gruncie – jak wynika ze wzmiankowanej dokumentacji fotograficznej – wymaga podniesienie kół, i ustabilizowania masztu za pomocą czterech podstaw osadzanych na gruncie, czterech zastrzałów stalowych, wbijanych za pomocą kotew w grunt. Dodatkowo niezbędne jest stosowanie metalowych odciągów. Z uwagi na przeznaczenie masztu – wielokrotność montażu i brak trwałości użytkowania w danej lokalizacji – Sąd nie kwestionuje oceny, iż stanowiła ona obiekt budowlany tymczasowy. Nie można jednak zasadnie twierdzić, iż jest to obiekt tymczasowy, niezwiązany trwale z gruntem. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie trwałości związania z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1261/15. Należy zaznaczyć, że strona skarżąca w swoim zgłoszeniu właściwie zupełnie nie określiła sposobu realizacji zamierzenia budowlanego. Jego określenie umożliwia załączona do zgłoszenia dokumentacja fotograficzna. Konieczność ustabilizowania masztu za pomocą czterech podstaw osadzanych na gruncie, czterech zastrzałów stalowych, wbijanych za pomocą kotew w grunt oraz metalowych odciągów dowodzi, że maszt, dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączony trwale z gruntem; ma być stabilny i opierać się czynnikom zewnętrznym. W związku z powyższym nie można odmówić zasadności prezentowanym przez organy ocenom, iż w istocie jest to obiekt trwale związany z gruntem – w tej kwestii adekwatne wywody zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1587/14. Reasumując przedstawione ustalenia i oceny prawne Sąd stwierdza, iż mobilny maszt antenowy, wymagający stabilizacji na gruncie przy pomocy – podstaw, kotew stalowych i stalowych odciągów, może być tymczasowym obiektem budowlanym z uwagi na czasowość użytkowania w danej lokalizacji, co nie oznacza, iż nie jest trwale związany z gruntem i tym samym dopuszcza się możliwość jego realizacji w oparciu o zgłoszenie, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Upb. Wyłożenia wymaga również okoliczność, że strona skarżąca w swoim zgłoszeniu zupełnie pominęła kwestię zamieszczenia na planowanym maszcie anten nadawczych – ustalenie takie można poczynić w oparciu o dołączone do zgłoszenia zdjęcia. Należy wszak wskazać, że stosownie do postanowień art. 29 ust. 3 u.p.b. Pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 59 powołanej wyżej ustawy oceny oddziaływania na środowisko wymagają przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016r. poz. 71) urządzenie planowane przez stronę skarżącą może podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w takim układzie planowana inwestycja – już tylko z tego powodu - mogłaby zostać zrealizowana wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę. Pełna ocena tej kwestii z uwagi na znikomą treść zgłoszenia nie była możliwa, ale i też konieczna, albowiem - jak słusznie przyjęły organy obu instancji - z uwagi na trwałość związania obiektu z gruntem, jego realizacja na podstawie zgłoszenia jest niedopuszczalna. Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo wniosły sprzeciw od zgłoszenia strony skarżącej. W konsekwencji skarga okazała się niezasadna i podlega oddaleniu – art. 151 P.p.s.a.