II SA/Bd 261/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. II SA/Bd 261/16 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) oraz art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2015r. znak: [...], którym Wójt Gminy odmówił uwzględnienia zarzutu D. B., dotyczącego wykonania w całości obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2014 r. polegającego na przywróceniu przez D. i Z. B., właścicieli działki nr [...], położonej w miejscowości M. przy ul. N. nr [...] zagospodarowania i użytkowania nieruchomości, do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w części wsi M. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., Nr [...], poz. [...]) i zaprzestania udostępniania nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez pana D. B. w tym: świadczenia usług hotelarskich, organizowania na działce [...] imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp. wniesionego w związku z prowadzonym przez Wójta Gminy postępowaniem egzekucyjnym w sprawie wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku nr [...], znak: [...], Wójt Gminy nakazał D. i Z. małżonkom B., będącym właścicielami działki nr [...] położonej w miejscowości M. przy ul. N., dla której Sąd Rejonowy, Wydział VI Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]: 1. przywrócić zagospodarowanie i użytkowanie nieruchomości do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w części wsi M.; 2. zaprzestać udostępnienia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez D. B. w tym: świadczenia usług hotelarskich, organizowania na działce nr [...] imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp. Z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w wyżej wskazanej decyzji, mimo doręczenia upomnienia, w dniu [...] października 2015 r. Wójt Gminy wystawił tytuł wykonawczy, znak: [...], w celu wyegzekwowania wobec D. B. obowiązków nałożonych w decyzji z dnia [...] listopada 2014r. Pismem z dnia [...] listopada 2015r. D. B. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który nie został uwzględniony. Wójt Gminy wskazał, że sposób wykorzystania działki nr [...] położonej w M. przy ul. N. nadal narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w części wsi M. - z uwagi na prowadzenie na wskazanej nieruchomości działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług hotelarskich. D. B. wniosła zażalenie na postanowienie w sprawie zgłoszonego zarzutu, twierdząc, że wykonała obowiązki określone w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Jak wskazało Kolegium, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zmienionym uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2008 r. w części wsi M., działka nr [...] położona w miejscowości M. przy ul. N. stanowi część terenu oznaczonego symbolem ML2 - zabudowa mieszkaniowa letniskowa. Dla terenów oznaczonych tym symbolem ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa letniskowa; 2) przeznaczenie uzupełniające - zieleń urządzona, elementy małej architektury i rekreacji. Zdaniem SKO, zgłaszając zarzut do postępowania egzekucyjnego, D. B. wskazała, że obowiązki określone w decyzji z dnia [...] listopada 2014r., zostały wykonane w całości. Organ stwierdził, że w sprawie niniejszej zaszła sytuacja w której organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, zatem wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe. Niemniej, zdaniem organu drugiej instancji, w tego typu sprawie organ egzekucyjny powinien w jednym postanowieniu zawrzeć stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów oraz rozstrzygnięcie. Według SKO, stanowisko organu pierwszej instancji jest w tym zakresie prawidłowe. Wskazując na zawarte w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz w orzecznictwie sądowym pojęcie "działalności gospodarczej" organ podniósł, że na działce nr [...] w M. przy ul. N. nadal zlokalizowane są apartamenty nazwane "H.". Jak ustaliło SKO, w miesiącach lipcu i sierpniu 2015 r. były one wynajmowane 47 razy. Obiekt posiada stronę internetową, a domena internetowa zarejestrowana jest na D. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. Organ ustalił również, że wzmożony ruch w tzw. sezonie turystycznym przedmiotowym obiekcie wskazuje na prowadzenie w tym miejscu typowej działalności hotelarskiej. Kolegium wskazało również, że osobie trzeciej, czyli M. K. bez problemu udało się zarezerwować apartament zlokalizowany na wskazanej nieruchomości. Organ drugiej instancji wskazał, że nie ma w niniejszej sprawie znaczenia podnoszona przez zobowiązanych kwestia złożenie stosownego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania zgodnie z przepisami ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych i o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, bowiem oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2015 złożone przez D. B. nie dotyczyło przedmiotowej nieruchomości. Podobnie nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ wskazał, że usunięcie w dniu [...] stycznia 2015 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wpisu o dodatkowym miejscu wykonywania przez D. B. działalności gospodarczej, nie jest wystarczającym argumentem potwierdzającym wykonanie przez D. B. obowiązków określonych w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Działając przez ustanowionego pełnomocnika skargę na postanowienie SKO, z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] złożyła D. B. Zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 33§ 1 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędne nieuwzględnienie przez SKO wcześniejszego zarzutu skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i błędne dalej przyjęcie przez SKO, że skarżąca nie wykonała w całości obowiązku zawartego w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. 1997 Nr 133 poz. 884) poprzez pominięcie przez SKO tego przepisu, który stanowi, że hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno - i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Zdaniem skarżącej, SKO twierdzi, że na jej posesji w M. jest prowadzona działalność hotelarska, mimo że skarżąca nie ma co najmniej 10 pokoi na wynajem dla gości w swojej nieruchomości. 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez błędne zastosowanie tegoż przepisu przez SKO do sprawy niniejszej, poprzez błędne skonstatowanie przez SKO, że w M. na działce, w domu skarżącej jest prowadzona działalność gospodarcza/ usługowa, hotelarska przez skarżącą czy jej syna, mimo że nie ma na to obiektywnych dowodów. Skarżąca prowadzi jedynie najem prywatny, okazjonalny pokoi w swoim domu. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W jej ocenie uzasadniony jest zarzut - z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., ponieważ wykonała ona w całości nałożone na nią uprzednio obowiązki. Wyjaśniła, że po [...] listopada 2014 r. nie udostępnia już swojej nieruchomości D. B. na potrzeby jego działalności gospodarczej. Skarżąca całkowicie nie zgadza się z SKO, że na przedmiotowej nieruchomości nadal tj. w 2015 r. są zlokalizowane apartamenty nazwane "H". Zdjęcia złożone w tym zakresie są sfabrykowane, nie ukazują rzeczywistej, pełnej treści znajdującej się na tzw. parasolach reklamowych Hotelu "I" zlokalizowanego w C. Skarżąca nie wie na jakiej podstawie SKO ustaliło, że pokoje w jej nieruchomości były wynajmowane 47 razy w latem 2015r. Działalność skarżącej nie jest ciągła. Ma charakter okazjonalnego, prywatnego najmu pomieszczeń w jej domu. Obecna działalność skarżącej posiada przyzwolenie Wójta Gminy i została legalnie zgłoszona do U.S. i jest ona opodatkowana. Skarżąca prowadzi opodatkowany najem prywatny pokoi w domu, okazjonalny. Skarżąca potwierdza, że w ostatnie wakacje kilkanaście razy udało jej się wynająć pokoje w jej domu - dla letników. Podkreśliła brak ciągłości w prowadzeniu wynajmu pokoi. Ponadto skarżąca kwestionuje okoliczność, że M. K. udało się bez problemów zarezerwować apartament w M. w okresie od dnia [...] do dnia [...] lipca ubiegłego roku. W ocenie skarżącej prowadzonej działalności nie można jednak przypisać charakteru hotelarskiego, ponieważ w domu nie ma co najmniej 10 pokoi dla rzekomych gości hotelowych. Działalność w M. to tzw. najem prywatny. Skarżąca zwróciła uwagę na istniejący konflikt sąsiedzki. Dodała, że w sprawie nękania, złośliwego niepokojenia i na szkodę skarżącej m.in. toczy się obecnie w Prokuraturze postępowanie karne. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi nastąpić mogło zatem po stwierdzeniu, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu dotyczącego wykonania w całości obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2014r. Organ w oparciu o zawiadomienie skierowane do wierzyciela przez pełnomocnika A. G. o niewykonaniu obowiązku wynikającego z powyższej decyzji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które potwierdziło niewykonanie nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. W przedmiotowej sprawie, organ egzekucyjny, który jest jednocześnie wierzycielem (art. 20 § 1 pkt 2 ustawy), wobec stwierdzenia braku wykonania wskazanego wyżej obowiązku prawidłowo najpierw przesłał do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, wszczął postępowanie egzekucyjne stosownie do art. 15 § 1 ustawy. Na podstawie art. 26 ustawy został wystawiony tytuł wykonawczy. Z uwagi na to, że egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym, wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym grzywnę w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny. W związku z doręczonym tytułem wykonawczym skarżąca złożyła, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy, zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej twierdząc, że nastąpiło wykonanie obowiązku. Podkreślić należy, że obowiązek określony w treści tytułu wykonawczego został nałożony wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014r. i obejmuje on dwa nakazy skierowane do skarżącej i jej męża. Po pierwsze, polecono przywrócenie zagospodarowania i użytkowania nieruchomości do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w części wsi M. Po drugie, nakazano zaprzestanie udostępnienia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez D. B., w tym: świadczenia usług hotelarskich, organizowania na działce nr [...] imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp. W związku z tak określonym obowiązkiem, o wykonaniu zobowiązania w rozumieniu przepisu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, będzie można mówić, o ile skarżąca wywiąże się z nakazu zarówno w przedmiocie przywrócenia zagospodarowania i użytkowania nieruchomości zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w przedmiocie zaprzestania udostępniania nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek określony w decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego nie podlega ocenie w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 ustawy egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Z art. 3 § 1 ustawy wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie zastosowała się do obowiązku nałożonego w decyzji administracyjnej. Nałożony obowiązek dotyczy przeznaczenia i użytkowania nieruchomości zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie dotyczy on charakteru prowadzonej działalności, tj. hotelarskiej, agroturystycznej, czy wynajmowania pomieszczeń prywatnie przez skarżącą osobom na wypoczynek. Akta administracyjne sprawy, w tym stanowiska skarżącej zawarte w pismach procesowych, potwierdzają prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na wynajmowaniu pokoi. Potwierdza to również oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2015, w którym rodzaj działalności określono jako najem prywatny. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje stanowisko zawarte w skardze opisujące różne formy korzystania z obiektów objętych egzekucją o charakterze niepieniężnym. Jeszcze raz należy podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym organ nie bada zasadności nałożonego obowiązku. Nie ma znaczenia w postępowaniu czy jest to hotel, czy gospodarstwo agroturystyczne, czy też obiekt pod wynajem pokoi prywatnie w celu wypoczynku, każda z form udostępnienia pomieszczeń w celu turystycznym świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej sprzecznej z postanowieniem m.p.z.p. Argumenty, które zostały przytoczone w skardze są polemiką z nałożonym obowiązkiem w decyzji, który z mocy art. 29 ustawy nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia należy ściśle do granic postępowania egzekucyjnego. Sama skarżąca potwierdziła, że po wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2014r., w 2015r. wynajmowała pokoje w celach wypoczynkowych, zamieszczała na stronie internetowej oferty. Oznacza to, że obowiązek nie został wykonany. Organ odwoławczy prawidłowo poczynił ustalenia stanu faktycznego, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, całkowicie akceptuje. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zmienionym uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2008 r. w części wsi M., działka nr [...] położona w miejscowości M. przy ul. N. stanowi część terenu oznaczonego symbolem ML2 - zabudowa mieszkaniowa letniskowa. Dla terenów oznaczonych tym symbolem ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa letniskowa; 2) przeznaczenie uzupełniające - zieleń urządzona, elementy małej architektury i rekreacji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na tym terenie możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności usługowej. Akta sprawy potwierdzają, że skarżąca wynajmowała pomieszczenia w celach nie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, lecz w celach zarobkowych, oferując usługi turystyczne. Trafnie zatem Kolegium powołało się na regulacje z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (por. też L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 203). Artykuł 2 ww. ustawy m.in. wymienia, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność, usługowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Podobnie do problemu podchodzi się w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazuje się, że działalność gospodarcza wyróżnia kilka specyficznych właściwości, tj.: 1) charakter profesjonalny, a więc stały, nie amatorski, nie okazjonalny; 2) podporządkowanie regułom opłacalności i zysku; 3) powtarzalność działań; 4) uczestnictwo w obrocie gospodarczym (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991 roku, sygn. akt III CZP 40/91, OSNC 1992/2/17). Organ potwierdził istnienie apartamentów, wynajem ich w miesiącu lipcu i sierpniu 2015r. i dostępność ich na stronie internetowej: [...] (dostęp dnia [...] stycznia 2016r.). Oferta udostępnienia gościom tych pokoi, zawierała szczegółowy opis ich wyposażenia i położenia. W dniu wystawienia tytułu wykonawczego domena internetowa [...] zarejestrowana była na D. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. (informacja uzyskana za pośrednictwem strony internetowej: [...], dostęp w dniu [...] stycznia 2016r.). Okoliczność ta potwierdza, że skarżąca, ani jej mąż nie wykonali obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2014 r. Ponadto oferta wynajmu wspomnianych apartamentów zawarta była również na stronach internetowych: * [...] (dostęp w dniu [...] stycznia 2016r.) i * [...] (dostęp w dniu [...] stycznia 2016r.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika także, że osobie trzeciej w stosunku do D. i Z. małżonków B., tj. M. K. udało się zarezerwować apartament zlokalizowany na wskazanej nieruchomości na okres od dnia [...] lipca 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku. Organ odwoławczy prawidłowo odniósł się również do zarzutów zażalenia wyjaśniając, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy w ogóle problemów podatków i opłat lokalnych. Obowiązek określony w decyzji z [...] listopada 2014 r. dotyczy sposobu użytkowania obiektu budowlanego a nie formy prowadzonej działalności gospodarczej. Organy wskazały użytkowanie obiektu w celach turystycznych, a nie mieszkalnych, co stanowi wyraźną sprzeczność z zapisami m.p.z.p. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.