I OSK 4193/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prokuratora [...] w [...] i [...] [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1185/17 w sprawie ze skargi [...] [...] na decyzję Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie [...] i stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora [...] [...] w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]; 2. oddala zażalenie [...] [...] na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie [...] zaskarżonego wyroku; 3. odstępuje od zasądzenia na rzecz stron kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 26 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1185/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] [...] uchylił decyzję Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie dodatku wyrównawczego oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prokuratora [...] [...] w [...] decyzją z [...] września 2017 r., na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. poz. 1126), przytaczanego dalej także jako rozporządzenie, w związku ze zmianą wysokości dodatku za długoletnią pracę, przyznał ppłk [...] [...] od dnia [...] września 2017 roku dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji ustalił, że miesięczne uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym należne ppłk [...] [...]. na stanowisku służbowym, określone w art. 78 ust. 1 i art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia oraz § 29 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), wynoszą: uposażenie zasadnicze [...] zł, dodatek za długoletnią służbę wojskową [...] zł, co razem daje kwotę [...] zł. W związku z art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze (Dz.U. poz. 178), przytaczanej dalej także jako przepisy wprowadzające, ppłk [...] [...] przysługuje prawo do wynagrodzenia, które otrzymywałby na poprzednio zajmowanym stanowisku [...] Wojskowej Prokuratury [...]: wynagrodzenie zasadnicze w stawce [...] [...] zł oraz dodatek za długoletnią pracę – [...] zł. Razem kwota wynagrodzenia wynosi [...] zł. Dodatek wyrównawczy, stanowiący różnicę między miesięcznym wynagrodzeniem w ww. kwocie, a miesięcznym uposażeniem w kwocie [...] zł, wynosi [...] zł. Po rozpoznaniu odwołania [...] [...] Prokuratora [...] w [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg służby ppłk [...] [...] w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, a następnie w Prokuraturze [...] [...] w [...], gdzie pełni służbę na stanowisku [...], a następnie stwierdził, że nie jest usprawiedliwione stanowisko odwołującego, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny, z racji pełnionej uprzednio funkcji [...] w Wojskowej Prokuraturze [...], która na mocy art. 31 w zw. z art. 75 pkt 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze została zniesiona. Przepis art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, wskazujący na prawo do zachowania wynagrodzenia nabytego na dotychczasowym stanowisku i waloryzacji tego wynagrodzenia nie może odnosić się do stanowiska dotychczas zajmowanego ale już nieistniejącego i wynagrodzenia na tym stanowisku, nabytego pod rządami nieobowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. nr 270, poz. 1599 z późn. zm.). Według organu odwoławczego, akt przeniesienia [...] [...] na inne stanowisko w trybie art. 41 przepisów wprowadzających, jest co do zasady równoznaczny z aktem powołania na nowe stanowisko [...] z zachowaniem stawki awansowej czwartej (uprzedniej), bez prawa do uwzględnienia w dodatku wyrównawczym wcześniej pełnionej przez skarżącego funkcji [....], a więc dodatku funkcyjnego należnego mu z tego tytułu. Treść art. 39 ust. 2 przepisów wprowadzających nie pozwala uznać, że [...] [...] przysługuje z dniem [...] czerwca 2016 r. prawo do wynagrodzenia w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku [...]. Za nieuprawniony organ uznał pogląd przedstawiony w odwołaniu, że na mocy art. 43 § 2 przepisów wprowadzających, okres pracy lub służby uprawnia do kolejnej stawki awansowej, przy zaliczeniu stażu na poprzednim stanowisku. Przepisy te mają charakter specjalny i nie dotyczą [...] przeniesionych w trybie art. 41 ww. ustawy, bo nastąpiło tu powołanie na nowe stanowisko [...]. [...] [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], żądając uchylenia decyzji Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] października 2017 r. oraz zobowiązania tego organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania – jako organu drugiej instancji – decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł począwszy od dnia [...] września 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przed dniem [...] kwietnia 2016 r.; 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w aspekcie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulujących składniki uposażenia żołnierzy zawodowych - prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego – [...] wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych - wybranych - jego składników; 2) art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie skarżącemu do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych [...] lat począwszy od dnia 2[...] czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem na stanowisko [...] wojskowej prokuratury [...] [...] [...] Wojskowej Prokuratury [...] w [...] - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego; 3) art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego; 4) art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania ww. przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. W odpowiedzi na skargę Prokuratora [...] w [...] wniósł o jej oddalenie. Uwzględniając skargę [...] [...]., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ustalił w pierwszej kolejności, że organy obu instancji administracyjnych orzekały według swojej właściwości – w zgodzie z art. 17 i art. 20 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 7a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.), przytaczanej w dalszym ciągu również jako "u.s.w.z.z." oraz art. 24 § 3 i 4, art. 31 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz.U. poz. 177 ze zm.; zob. wyrok NSA z 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy poczynił w badanej sprawie wyczerpujące ustalenia faktyczne – które Sąd przyjął za podstawę faktyczną niniejszego wyroku – i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. wydaną przez Prokuratora Generalnego ppłk [...] [...] został powołany z dniem [...] czerwca 2011 r. na stanowisko [...] Wojskowej Prokuratury [...] w [...], a następnie na mocy decyzji [...] [...] [...] – [...] [...] [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. pełnił funkcję [...] w Wojskowej Prokuraturze [...] w [...]. Został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe [...] – [...] w Wydziale [...] [...] Wojskowej Prokuratury [...] w [...] i zaszeregowany do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia [...]. [...] [...] został z dniem [...] kwietnia 2016 r. decyzją Prokuratora Generalnego przeniesiony na stanowisko [...] Prokuratury [...] [...] w [...], z zachowaniem tytułu "[...] byłej Wojskowej Prokuratury [...]" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2016 r. skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, pełniąc odtąd zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe [...] prokuratury [...] w Dziale do [...] [...] [...] [...] [...] w [...] i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika, z grupą uposażenia [...]. Sąd podzielił stanowisko skarżącego w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających w związku z art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze. Z przepisu art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających wynika expressis verbis, iż okres pracy lub służby na stanowisku [...] wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku [...] powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż znajduje on zastosowanie, jeśli zachodzą ku temu właściwe podstawy faktyczne. Sąd nie zgodził się jednocześnie z poglądem organu odwoławczego, by art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających odnosił się wyłącznie do [...] wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, którzy skorzystaliby z prawa sprzeciwu od powołania, o którym mowa w § 1 tego przepisu. Przedstawił jednocześnie argumenty przemawiające za uznaniem, że ten pogląd organu pozbawiony jest racjonalnych podstaw. Prokurator powinien zastosować w badanej sprawie art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, który stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych [...] lat pracy na danym stanowisku [...] – uwzględniając okres służby skarżącego na stanowisku [...] wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury. Do tak określonej stawki wynagrodzenia zasadniczego organ stosuje odpowiedni mnożnik, stosownie do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 124 § 12 Prawa o prokuraturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył treść art. 80 ust. 2 u.s.w.z.z., na podstawie którego przyznany został skarżącemu dodatek wyrównawczy i podkreślił, że nie kwestionując zasadności zachowania przez skarżącego wynagrodzenia nabytego na dotychczas (do dnia [...] kwietnia 2016 r. włącznie) zajmowanym stanowisku, sposób ustalenia przedmiotowego dodatku w decyzjach jest niezgodny z metodologią obliczeń wprowadzoną przez ustawodawcę w art. 80 ust. 2 u.s.w.z.z. W pierwszej kolejności – prócz ustalenia aktualnego uposażenia [...] do spraw wojskowych – należy wyliczyć miesięczne wynagrodzenie [...] na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Dopiero następczo otrzymaną (w drodze odejmowania) kwotę należy porównać z sumą wynagrodzenia nabytego przez skarżącego na poprzednio zajmowanym stanowisku [...] Wojskowej Prokuratury [...]. Nie można bowiem wykluczyć, iż (hipotetycznie) w wyniku odjęcia od wynagrodzenia [...] na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – miesięcznego uposażenia żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] do spraw wojskowych – otrzymana kwota będzie wyższa aniżeli suma wynagrodzenia nabytego przez skarżącego na poprzednio zajmowanym stanowisku [...] Wojskowej Prokuratury [...]. Wówczas dodatek wyrównawczy do uposażenia skarżącego powinien zostać obliczony w wysokości odpowiadającej kwocie wyższej (równej wynagrodzeniu [...] na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji). Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających i popierającą go argumentację, że w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury żołnierz – [...] nie pełnił funkcji, lecz zajmował konkretne stanowisko służbowe. Sąd podkreślił, że zajmując stanowisko [...] – [...] prokuratury [...] [...] [...] [...] Wojskowej Prokuratury [...], skarżący otrzymywał – prócz wynagrodzenia zasadniczego w stawce czwartej – dodatek funkcyjny na podstawie rozkazu dziennego nr [...] Wojskowego Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Stanowisko to odpowiadało funkcji [...] w prokuraturze [...] (powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury), zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. poz. 825). Według tych też kryteriów obliczono skarżącemu dodatek wyrównawczy w decyzji nr [...] Wojskowego Prokuratora [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Wraz ze zmianą ustroju prokuratury i zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury – na mocy art. 73 i art. 74 Przepisów wprowadzających utraciły moc dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania [...] wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Nie zachodzą zatem ani podstawy prawne, ani podstawy faktyczne do otrzymywania przez skarżącego dodatku funkcyjnego za pełnienie obowiązków [...] w nieistniejącej już wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury. Wobec tego w niniejszej sprawie prawo skarżącego do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających, obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Sąd pierwszej instancji sformułował także wskazania dla organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględniające dokonaną ocenę prawną. Zawarte w pkt [...] wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd oparł na treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018. 1302 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględniając koszty zastępstwa procesowego (480 zł), ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 lipca 2018 r. wniesione zostały dwie skargi kasacyjne. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Prokurator [...] w [...] zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., to jest: 1. art. 43 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do błędnego i niewłaściwego zastosowania tego przepisu względem skarżącego, uchylenia decyzji organu i przyjęcia, że organ winien wyliczyć dodatek wyrównawczy z uwzględnieniem piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy przepis ten winien podlegać wykładni systemowej i celowościowej, nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a organ prawidłowo ustalił skarżącemu dodatek wyrównawczy obejmujący czwartą stawkę wynagrodzenia zasadniczego; 2. art. 43 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do błędnego i niewłaściwego zastosowania ww. przepisów względem skarżącego i przyjęcie, że skarżącemu minęło kolejnych [...] lat pracy od dnia [...] czerwca 2011 r. na danym stanowisku prokuratora, uprawniających do określenia wynagrodzenia w stawce bezpośrednio wyższej, podczas gdy stanowisko uprzednio zajmowane przez skarżącego – [...] [...] [...] [...] Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury [...] w [...] i objęte z dniem [...] kwietnia 2016 r. stanowisko – [...] Prokuratury [...] [...] w [...] nie może być rozumiane, stosownie do wykładni literalnej, jako dane stanowisko [...], o którym mowa w art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze, więc okres poprzedni nie może być uwzględniony na podstawie art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających do okresu, od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego dla ustalenia dodatku wyrównawczego, 3. art. 80 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych w zw. z art. 124 § 12 Prawa o prokuraturze oraz § 1 i § 2 wraz z załącznikiem nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, poprzez błędną wykładnię i błędne przekonanie, że organy obu instancji stosując art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających nie obliczyły prawidłowo dodatku wyrównawczego skarżącemu, ponieważ nie obliczyły jaka jest wysokość wynagrodzenia miesięcznego [...] powszechnej jednostki organizacyjnej na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, jak skarżący, podczas gdy organ odniósł wynagrodzenie skarżącego do [...] prokuratury powszechnej na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator [...] w [...] rozwinął postawione zarzuty i przedstawił argumentację na ich poparcie. Skargę kasacyjną od opisanego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył również [...] [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego – [...] wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników, podczas gdy w przywołanym przepisie mowa jest o zachowaniu prawa do wynagrodzenia - rozumianego jako pewna niepodzielna całość (uposażenia), a nie do poszczególnych zindywidualizowanych składników składających się na wynagrodzenie (uposażenie żołnierza zawodowego); 2) art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "prawo do wynagrodzenia" nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku użyty w przywołanym przepisie obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, podczas gdy skarżący, jako żołnierz zawodowy w myśl przepisu art. 72 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej pobiera (i pobierał przed dniem [...] kwietnia 2016 r.) uposażenie (wynagrodzenie), które składa się i składało się z uposażenia zasadniczego i dodatków (liczba mnoga) do uposażenia zasadniczego; 3) art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze [...] w [...] w świetle przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych składało się z dodatku funkcyjnego związanego z funkcją, której skarżący obecnie nie pełni, podczas gdy wynagrodzenie (uposażenie) nabyte przez skarżącego na stanowisku służbowym zajmowanym w Wojskowej Prokuraturze [...] w [...] składało się z: - uposażenia zasadniczego według grupy 15 A, - dodatku za długoletnią służbę wojskową, - dodatku wyrównawczego, a tym samym, że wywody prawne Sądu pierwszej instancji w zakresie dodatku funkcyjnego oraz wpływu pełnienia lub niepełnienia przez skarżącego określonych funkcji na obecnie zajmowanym stanowisku służbowym na wysokość należnego mu uposażenia, jako pozbawione podstawy normatywnej są bezprzedmiotowe, chociaż wskazano je jako wiążące dla organów administracji w toku dalszego postępowania; 4) art. 41 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej bez doprecyzowania i wyjaśnienia, iż skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej, tj. w kolejnej stawce po stawce czwartej ale liczonej tak, jak dla [...] prokuratury [...], a nie [...] prokuratury rejonowej, a tym samym domyślne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżącemu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce piątej właściwej dla [...] prokuratury rejonowej; II) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (treść rozstrzygnięcia) tj. art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych i błędne zastosowanie w zakresie należnych skarżącemu kosztów procesu § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a) ww. rozporządzenia i zasądzenie kwoty[...] zł z tytułu kosztów procesu zamiast kwoty [...] zł z tytułu kosztów procesu, tj. kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej [...] [...] rozwinął przedstawione wyżej zarzuty wywodząc, że dodatek wyrównawczy przyznany mu przez organy prokuratorskie nie uwzględnia faktu, że przed [...] kwietnia 2016 r. tj. przed zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury zajmował stanowisko [...] – [...] Wojskowej Prokuratury [...] w [...]. Podkreślił, że jego wynagrodzenie powinno być zmieniane tak, jakby by było zmieniane, gdyby skarżący nadal był [...] prokuratury [...], co dotyczy również stawki awansowej. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania [...] [...] wskazał, że przedmiotem zaskarżonej decyzji było przyznanie mu dodatku wyrównawczego dla [...] do spraw wojskowych, będącego składnikiem uposażenia żołnierza zawodowego, przyznawanego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przedmiotem sprawy była zatem konkretna należność pieniężna (tj. kwota [...] zł). W związku z powyższym do rozstrzygnięcia w zakresie kosztów procesu za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu winien znaleźć zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawych. Tymczasem Sąd błędnie zastosował § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia. Odnosząc się do wniosków kasacyjnych [...] [...] podniósł, że mając na uwadze, iż Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję (sama sentencja wyroku mylnie może wskazywać, iż wyrok korzystny jest dla skarżącego), to jednak utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy oznaczałoby związanie organów wadliwymi poglądami prawnymi Sądu pierwszej instancji, a w konsekwencji zamknęłoby stronie możliwość prawną zwalczania naruszenia przez organy administracji prawa materialnego w powyższym zakresie w toku kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obie skargi kasacyjne formułują wobec zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, będących podstawą prawną przyznania [...] [...] dodatku wyrównawczego przez organy prokuratorskie orzekające w sprawie. Ujmując rzecz ogólnie, zarzuty te koncentrują się na zakwestionowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, który z jednej strony przyznał rację skarżącemu co do tego, że wysokość przyznanego mu dodatku wyrównawczego winna uwzględniać wynagrodzenie zasadnicze [...] obliczone według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego, a ponadto co do samej zasady dodatek wyliczony został wadliwie (ten pogląd jest przedmiotem skargi kasacyjnej Prokuratora [...] w [...]), z drugiej natomiast nie podzielił zarzutów skargi w tej części, w jakiej [...] [...] domagał się uwzględnienia przy ustalaniu dodatku wyrównawczego tego, że przed zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury zajmował wojskowe stanowisko służbowe [...] w Wojskowej Prokuraturze [...] w [...] i uposażenie, jakie z tego tytułu otrzymywał powinno być wzięte pod uwagę przy obliczaniu dodatku wyrównawczego (stanowisko to jest z kolei kwestionowane w skardze kasacyjnej [...] [...]). Jak powiedziano już wyżej, sformułowane w obu skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia prawa materialnego, oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nakierowane zostały na podważenie prawidłowości kontroli zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji zarówno w zakresie wykładni jak i zastosowania w stanie sprawy przepisów, będących materialnoprawną podstawą przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego. Przywołane w skargach kasacyjnych przepisy, a to: - art. 43 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, art. 124 § 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (zarzuty naruszenia tych przepisów zawierają obie skargi kasacyjne), - § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych, art. 124 § 12 Prawa o prokuraturze oraz § 1 i § 2 wraz z załącznikiem nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2016 r. poz. 271 ze zm.) – zawarte w skardze kasacyjnej Prokuratora [...] w [...] oraz - art. 41 § 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ujęte w skardze kasacyjnej [...] [...] odnoszą się bowiem do ukształtowania podstaw materialnoprawnych przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego i sposobu obliczania wysokości uposażenia żołnierza zawodowego – [...] byłej wojskowej prokuratury [...], który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury w związku ze zmianą ustroju prokuratury, jaka nastąpiła z dniem [...] kwietnia 2016 r. tj. z dniem zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Bezspornym jest, że obie strony skarżące kasacyjnie oczekują od Naczelnego Sądu Administracyjnego odniesienia się do istoty sprawy i zbadanie, czy Sąd pierwszej instancji (a wcześniej orzekające w sprawie organy prokuratorskie) prawidłowo wyłożył przepisy prawa materialnego będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji i czy przepisy te zostały właściwie zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok w granicach zakreślonych przez zarzuty oparte o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zauważa jednocześnie, że nieodzownym elementem oceny, czy wskazane w skargach kasacyjnych przepisy prawa materialnego zostały naruszone, jest uprzednie rozważenie, czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji. Upewnienie się co do prawidłowo ustalonej właściwości organu stanowić musi dla Sądu każdorazowo punkt wyjścia do dokonania merytorycznej kontroli poddanego mu pod osąd rozstrzygnięcia. Organ niewłaściwy, nie wykazujący normy kompetencyjnej do orzekania i co za tym idzie kształtowania w sposób władczy sytuacji materialnoprawnej strony, nie ma bowiem również umocowania do tego, aby dokonywać wykładni konkretnych przepisów prawa materialnego i przepisy te stosować. Z tych powodów wydanie decyzji przez organ niewłaściwy zostało określone przez ustawodawcę w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. jako wada kwalifikowana, skutkująca sankcją w postaci konieczności wyeliminowania dotkniętej nią decyzji z obrotu prawnego jako nieważnej. Stwierdzenie takiej wady powoduje, że z istoty rzeczy decyzja narusza przepisy prawa materialnego, których zastosowanie przez organ niewłaściwy doprowadziło do określenia uprawnienia czy też obowiązku strony. W rozważaniach przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestia kompetencji organu do orzekania w sprawie została ograniczona do twierdzenia, że "organy obu instancji administracyjnej orzekały według swojej właściwości" i powołania przepisów art. 17, 20 k.p.a., art. 6 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 7a u.s.w.z.z., art. 24 § 3 i 4, art. 31 § 1 pkt 7 ustawy o Prokuraturze oraz wyroku NSA z 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17. Z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie można jednak wyprowadzić uprawnienia właściwego organu prokuratorskiego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. W rozpoznawanej sprawie kwestia ustalenia organu rzeczowo właściwego wymagała znacznie bardziej pogłębionej analizy. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko prawne zaprezentowane w uzasadnieniu wyroków tego Sądu z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1570/17 i z 23 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1866/17, przyjmując je jako własne. Z decyzji Prokuratora [...] w [...] z [...] października 2017 r. objętej skargą do Sądu pierwszej instancji, jak i z poprzedzającej ją decyzji Prokuratora [...] [...] w [...] wynika, że oba organy jako przepis kompetencyjny upoważniający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przytoczyły § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych. Zgodnie z tym przepisem, wysokość dodatku ustala prokuratorowi do spraw wojskowych prokuratury [...] – [...] rejonowy. Rozporządzenie, o jakim mowa, zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wedle którego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku. Przepis ten znalazł się zresztą w zarzutach sformułowanych w skardze kasacyjnej Prokuratora [...] w [...] w pkt 3 petitum tej skargi. Rozporządzenie Prezydenta RP z 2 czerwca 2017 r., w zakresie określającym właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego, wydane zostało jednak z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w powołanym wyżej art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W upoważnieniu tym nie mieści się bowiem określenie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy mogą pełnić taką funkcję jaką nadaje im ustawodawca, a więc służyć wykonaniu danej ustawy i znajdować oparcie wyłącznie w delegacji ustawowej. Oznacza to, że § 2 ust. 4, w tym pkt 4 tego rozporządzenia, nie mogły stanowić samoistnych czy samodzielnych przepisów regulujących zakres kompetencji organów prokuratury do wydawania decyzji. Nie mogły być one zatem powołane wśród podstaw prawnych decyzji Prokuratora [...] [...] w [...] i Prokuratora [...] w [...]. Celem ustalenia organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie, koniecznym jest przywołanie regulacji prawnych związanych z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze. Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem[...] kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych. Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny. W świetle regulacji zawartej w art. 41 § 1 Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury [...]" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że przy wykonywaniu czynności służbowych prokuratorzy dotychczasowej Wojskowej Prokuratury [...] posługują się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 tej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie [...] dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Z akt sprawy wynika, że Prokurator Generalny decyzją nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł z dniem [...] kwietnia 2016 r. ppłk [...] [...] – [...] byłej Wojskowej Prokuratury [...] w [...] na stanowisko [...] Prokuratury [...] [...] w [...] z zachowaniem tytułu "[...] byłej Wojskowej Prokuratury [...]" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku (decyzja z [...] kwietnia 2016 r.). Następnie także Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył ppłk [...] [...] – [...] Prokuratury [...] [...] w [...] na stanowisko służbowe [...] prokuratury rejonowej w dziale do spraw wojskowych tej powszechnej jednostki prokuratury. Prokurator Generalny wyznaczając ww. [...] na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze. Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o [...] wojskowym, należy przez to rozumieć [...] do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze. Wskazać należy, iż ustawa o Prawo prokuraturze nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 tej ustawy stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. Z kolei stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w następstwie opisanych wyżej decyzji Prokuratora Generalnego, ppłk [...] [...] został przeniesiony na stanowisko [...] Prokuratury [...] [...] w [...] i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w dziale do spraw wojskowych Prokuratury [...] [...] w [...]. Z uwagi na fakt, że jego miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia [...] na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Z art. 80 ust. 4 tej ustawy wynika przy tym, że dodatek wyrównawczy przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w dwóch innych wyrokach tut. Sądu z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2167/17 i z 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17 (ostatni przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), że przepis ten ma charakter przejściowy i wywodzona z niego kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia ppłk [...] [...] na stanowisko [...] Prokuratury [...] [...] w [...]. Jak wyżej podano, podstawę prawną przeniesienia wyżej wymienionego [...] byłej Wojskowej Prokuratury [...], który nie został powołany do prokuratury [...] – na inne stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – Prokuratury [...] [...] w [...], stanowił art. 41 § 1, a nie art. 32 tej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, stanowiło m.in. podstawę do wydania przez ten organ kolejnej decyzji z [...] kwietnia 2016 r. (a więc już po przeniesieniu żołnierza na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na podstawie art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze) w przedmiocie wyznaczenia ppłk [...] [...], pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze [...] [...] w [...], na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika [...] i grupy uposażenia w oparciu o przywołane już wyżej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym, przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (co potwierdził sam Prokurator Generalny wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. w stosunku do żołnierza przeniesionego wcześniej na inne stanowisko służbowe), do których należy sprawa przyznania dodatku wyrównawczego żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowią przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu ppłk [...] [...] – prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, jest Prokurator [...] [...] w [...] jako [...] przełożony, o którym mowa w art. 24 § 3 i § 4 ustawy Prawo o prokuraturze. Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 104 ust. 1 jest właśnie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi – prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) i uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom – [...] do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie. Uwzględniając przedstawione regulacje prawne stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że organy "orzekały według swojej właściwości", gdyż jak wyżej wykazano, organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania ppłk [...] [...] dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był tylko Prokurator Generalny. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji przedwcześnie przeprowadził merytoryczną kontrolę poddanej mu pod osąd decyzji, nie dostrzegł bowiem jej wady kwalifikowanej (oraz wady tego samego rodzaju odnoszącej się do decyzji organu I instancji), czym naruszył wskazane w obu skargach kasacyjnych przepisy prawa materialnego, będące podstawą podjęcia tej decyzji. Konsekwencją ustalenia, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości winno być bowiem stwierdzenie jej nieważności stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzja Prokuratora [...] w [...] z [...] października 2017 r. została również dotknięta wadą kwalifikowaną skutkującą stwierdzeniem nieważności, albowiem: 1. podjęta została przez organ odwoławczy niewłaściwy rzeczowo do rozpatrzenia odwołania [...] [...] od decyzji Prokuratora [...] [...] w [...] z [...] września 2017 r., co stanowi przesłankę nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., 2. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości, co rażąco narusza prawo i stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., uchylając zaskarżony wyrok w pkt [...] i stwierdzając nieważność obu podjętych w sprawie decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie decyzję w przedmiocie przyznania ppłk [...] [...] dodatku wyrównawczego wyda Prokurator Generalny. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 227 § 1 p.p.s.a. oddalił zawarte w skardze kasacyjnej [...] [...] zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania, o których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł w pkt [...] zaskarżonego wyroku. Wyjaśnić należy, że z uzasadnienia wyroku wynika, że podstawą obliczenia przez Sąd pierwszej instancji wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego był § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, a nie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a) tego rozporządzenia, jak błędnie wskazuje autor skargi kasacyjnej zarówno w treści omawianego zarzutu jak i w jego uzasadnieniu. Niezależnie od tego, nie można podzielić poglądu skarżącego kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Nie jest bowiem zasadna argumentacja skargi kasacyjnej, że przedmiotem sprawy była należność pieniężna, od wysokości której prawodawca - w § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a) oraz w § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia - uzależnia kwotę wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, stanowiącą podstawę zasądzenia przez Sąd kosztów postępowania w razie uwzględnienia skargi. Sprawa dotycząca należnego żołnierzowi zawodowemu dodatku wyrównawczego przyznawanego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jest sprawą z zakresu stosunków służbowych, o której mowa w art. 239 § 1 pkt 1 lit.d) p.p.s.a., a więc o charakterze niemajątkowym i niepieniężnym. Oznacza to, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie była należność pieniężna. Zasądzając na rzecz skarżącego koszty postępowania, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem przyjął stawkę wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Mając na uwadze szczególny charakter rozpoznawanej sprawy oraz jej wynik końcowy, jaki zapadł wskutek wniesienia skarg kasacyjnych przez obie strony, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia na rzecz stron kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.