I FSK 196/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I SA/Po 470/18 w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2018 r., nr 0112-KDIL2-2.4012.25.2018.2.EN w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz N. sp. z o.o. we W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt I SA/Po 470/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę N. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (powoływanej dalej jako: skarżąca spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2018 r. i uchylił tę interpretację (wyrok z uzasadnieniem dostępny jest w bazie CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). We wniosku przestawiono następując stan faktyczny: Skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie sprzedaży biletów na wydarzenia, które mają różny charakter, w szczególności muzyczny. Sprzedaje bilety w imieniu własnym, jednakże nie jest organizatorem wydarzeń. Zawarcie oraz wykonanie umowy sprzedaży biletów odbywa się za pośrednictwem portalu internetowego, którego właścicielem jest skarżąca spółka. Skarżąca spółka sprzedaje bilety na wydarzenia muzyczne, które są prowadzone przez dyskdżokeja. Wydarzenia te dzielą się na trzy grupy: wydarzenia muzyczne, które są prowadzone przez dyskdżokeja, skupiającego się głównie na odtwarzaniu utworów muzycznych, których nie jest twórcą. Dyskdżokej układa kolejność odtwarzania utworów. Komentuje utwory i dba o ich oprawę, tj. poziom i jakość dźwięku, efekty specjalne itd. - skutkiem czego nie jest powstanie utworu (w tym utworu zależnego), ani wykonania artystycznego w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 880 ze zm.) powoływanej dalej jako u.p.a.p.p. Przy promocji tych wydarzeń organizator kładzie nacisk nie na osobę dyskdżokeja, lecz na okoliczność samej zabawy a publiczność wydarzenia nie jest determinowana osobą dyskdżokeja, lecz chęcią samej zabawy. wydarzenia muzyczne, które są prowadzone przez dyskdżokeja skupiającego się głównie na przedstawianiu utworów muzycznych, których sam nie jest twórcą, jednakże w taki sposób, że w konsekwencji tworzy nowe (własne) utwory (w tym utwory zależne) lub wykonania artystyczne w rozumieniu u.p.a.p.p. Przy promocji tych wydarzeń organizator kładzie nacisk na osobę dyskdżokeja, a nie na okoliczność samej zabawy a publiczność wydarzenia jest determinowana osobą dyskdżokeja a nie chęcią samej zabawy. wydarzenia muzyczne, które są prowadzone przez dyskdżokeja skupiającego się głównie na przedstawianiu utworów muzycznych, których sam jest twórcą lub ich przerabianiu w taki sposób, że w konsekwencji tworzy nowe (własne) utwory (w tym utwory zależne) lub wykonania artystyczne w rozumieniu u.p.a.p.p. Przy promocji tych imprez organizator kładzie nacisk na osobę dyskdżokeja, a nie na okoliczność samej zabawy a publiczność wydarzenia jest determinowana osobą dyskdżokeja, a nie chęcią samej zabawy. Skarżąca spółka wskazała, że wydarzenia muzyczne odbywają się głównie w lokalach (pomieszczenia zamknięte) a w pojedynczych przypadkach (występy letnie) na terenie otwartym (np. stadion, boisko, plener, plaża). Lokale mają wyznaczone miejsce do tańca, jednakże ta sama powierzchnia może stanowić przestrzeń dla miejsc stojących, a także siedzących - w zależności od decyzji osoby udzielającej występu. Skarżąca spółka nie może jednoznacznie stwierdzić, czy "co do zasady" w lokalach odbywają się dyskoteki. Odnośnie imprez na terenie otwarty skarżąca spółka stwierdziła, że "co do zasady" nie odbywają się tam dyskoteki. Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, że fakt istnienia miejsca do tańczenia w lokalu, w którym odbywają się wydarzenia opisane w pkt 2 i 3 oraz fakt odbywania się w tych miejscach dyskotek nie stoi na przeszkodzie uznania za prawidłowe stanowiska skarżącej spółki, gdyż uczestnicy imprezy decydują, czy będą tańczyć, czy też nie. O charakterze indywidualnego wydarzenia muzycznego nie może decydować fakt, że "co do zasady" miejsce tego wydarzenia przeznaczone jest do odbywania dyskotek. Bilety wstępu na wydarzenia muzyczne uprawniają do wstępu do danego lokalu w ogóle. Ograniczenie wstępu do lokalu wyłącznie do prawa wysłuchania koncertu (występu dyskdżokeja) byłoby czymś sztucznym. Ceny biletów na wydarzenia muzyczne są różne. Wydarzenia z pkt 1 mają mniejszą rangę, gdyż nie oferują doznań artystycznych zapewnianych przez dyskdżokeja twórcę, a zatem cena biletu jest niższa. W przypadkach wydarzeń, o których mowa w pkt 2 i 3, cena biletu jest wyższa ze względu na popularność i rangę dyskdżokeja, który swoim doświadczeniem muzycznym jest w stanie przyciągnąć więcej uczestników wydarzeń muzycznych. Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego skarżąca spółka zadała organowi trzy pytania o tożsamej treści, przy czym każde z pytań odnosiło się do innego punktu stanu faktycznego: czy wydarzenia muzyczne zaliczane do kategorii opisanej w pkt 1 (odpowiednio pytanie nr 1), pkt 2 (odpowiednio pytanie nr 2), i pkt 3 (odpowiednio pytanie nr 3), stanowią dyskotekę w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2017 r., poz. 2454) dalej powoływanego jako rozporządzenie, czego konsekwencją jest objęcie obowiązkiem ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, sprzedaży biletów na te wydarzenia, mimo spełniania przez skarżącą spółkę warunków określonych w poz. II pkt 39 załącznika do rozporządzenia. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie skarżąca spółka wskazała, że ani ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa o VAT ani rozporządzenie nie definiują pojęcia "dyskoteka". Ustawodawca rozróżnia jedynie pojęcie "dyskoteki" od pojęć "koncertu", "spektaklu", "przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego" - dalej zbiorczo jako "wydarzenia podobne", o czym stanowi wprost art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. Skarżąca spółka odwołując się do wykładni językowej pojęcia "dyskoteka" uznała że za dyskotekę w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia należy uznać wydarzenie kierowane przez dyskdżokeja, opisane w pkt 1 tj. imprezy, w trakcie których dyskdżokej zajmuje się głównie odtwarzaniem muzyki. Natomiast imprezy opisane w pkt 2 i 3 z racji tego, że dyskdżokej w trakcie tych imprez wykonuje także własne utwory w rozumieniu u.p.a.p.p., nie są dyskotekami i są imprezami zbliżonymi do koncertów. Z racji tego, że imprezy te nie są dyskotekami, sprzedaż biletów na te imprezy nie jest objęta zakresem powołanego wyżej przepisu rozporządzenia, który wyłącza ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasa rejestrujących sprzedaży biletów wstępu m.in. na dyskoteki. Sprzedaż biletów na te imprezy na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia nie podlega ewidencjonowaniu za pomocą kas rejestrujących, gdyż czynność ta mieści się w pozycji II pkt 39 załącznika do rozporządzenia. 1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 23 marca 2018 r., uznał powyższe stanowisko skarżącej spółki za: - prawidłowe w zakresie obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej sprzedaży biletów wstępu na wydarzenia muzyczne opisane w pkt 1 wniosku; - nieprawidłowe w zakresie obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej sprzedaży biletów wstępu na wydarzenia muzyczne opisane w pkt 2 i 3 wniosku, które odbywają się w lokalu zamkniętym z wyznaczonym miejscem do tańca; - prawidłowe w zakresie zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej sprzedaży biletów wstępu na wydarzenia muzyczne opisane w pkt 2 i 3 wniosku, które odbywają się na terenie otwartym (np. stadion, boisko, plener, plaża). Organ uznał, że wszystkie rodzaje wydarzeń muzycznych, które zostały przez skarżącą spółkę opisane we wniosku o wydanie interpretacji w pkt 1-3, są dyskotekami w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia. Zdaniem organu stopień zaangażowania się w prowadzenie imprez opisanych w pkt 1, 2 i 3 wniosku o wydanie interpretacji nie ma znaczenia dla kwalifikacji tych imprez jako dyskotek. Organ uznał też, że w przypadku świadczonych przez skarżącą spółkę usług w zakresie sprzedaży biletów wstępu na dyskotekę (tj. wydarzenie muzyczne opisane w pkt 1 oraz wydarzenie muzyczne opisane w pkt 2 i 3, odbywające się w lokalach zamkniętych z wydzielonym miejscem do tańca) - na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych - zastosowanie znajdzie przepis § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia a zatem od 1 stycznia 2018 r. skarżąca spółka jest zobowiązana ewidencjonować sprzedaż za pomocą kasy rejestrującej. Natomiast sprzedaż biletów wstępu na wydarzenia muzyczne opisane w pkt 2 i 3, które odbywają się na terenie otwartym (np. stadion, boisko, plener, plaża) - na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych - do dnia 31 grudnia 2018 r. korzysta ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania przy użyciu kasy rejestrującej w oparciu o zapis § 2 ust. 1 w zw. z poz. 39 załącznika do rozporządzenia, w sytuacji gdy zapłata za te świadczenia będzie wpływać na rachunek bankowy podatnika, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana. Do sprzedaży tej nie ma zastosowania wyłączenie ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas fiskalnych, określone w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia, gdyż imprezy organizowane na terenie otwartym nie mieszczą się w zakresie pojęcia dyskoteki, ponieważ odbywają się na terenie otwartym (np. stadion, boisko, plener, plaża), gdzie brak jest wydzielonego miejsca do tańca. 1.4. W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że stanowisko organu interpretacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że przyjęte w zaskarżonej interpretacji rozumienie użytego w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia wyrażenia "na dyskoteki" jest błędne. Zdaniem sądu użyte w tym przepisie pojęcie "dyskoteki" oznacza rodzaj imprezy muzycznej a nie miejsce, w którym odbywa się dyskoteka. Dlatego zakresem tego przepisu objęte są dyskoteki, które są organizowane nie tylko w lokalach, lecz także na otwartej przestrzeni takiej jak. boiska, plac, plaża. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej spółki wskazującego na główne i obiektywne kryterium kwalifikacji imprezy muzycznej jako dyskoteki, którym według skarżącej spółki jest stopień wkładu artystycznego didżeja w prezentowaną przez niego muzykę i poziom jej innowacyjności na wydarzeniu muzycznym. W świetle oceny prawnej zawartej w wyroku imprezy opisane w pkt 1, 2 i 3 wniosku o wydanie interpretacji niezależnie od miejsca, w którym się odbywają są dyskotekami. Dyskotekami są także zabawy taneczne organizowane na otwartym terenie. Sprzedaż biletów na te imprezy na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia wyłączona jest ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotów za pomocą kas rejestrujących. Skarga kasacyjna. Organ interpretacyjny wniósł skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. w zw. z art. 57a P.p.s.a. przez rozstrzygnięcie sprawy ponad zarzuty skargi, gdyż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji uwzględnił naruszenie prawa inne niż wskazane w skardze; art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) powoływanej dalej jako O.p. przez niesłuszne uznanie, że organ przy ocenie zastosowania przepisów prawa materialnego przekroczył granice stanu faktycznego zakreślone wnioskiem; art. 146 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż podstawa prawna przywołana w końcowej części uzasadnienia nie koresponduje z tą częścią uzasadnienia, w której wskazuje się na naruszenie przez organ przepisów postępowania, polegające na wykroczeniu poza stan faktyczny podany we wniosku, a nadto nie jest jasne, czy błąd w wykładni przepisów prawa materialnego jest wynikiem również wykroczenia poza stan faktyczny, czy też błędna wykładnia jest niezależna od naruszenia przepisów postępowania, co uniemożliwia organowi jednoznaczne odniesienie się do argumentacji sądu pierwszej instancji; II. przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, tj. § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia, polegającą na błędnym uznaniu, że tylko charakter (formuła) wydarzenia muzycznego wskazany przez jego organizatora jest miarodajna dla ustalenia, czy dane wydarzenie jest dyskoteką, gdy tymczasem zdaniem organu, podstawowym kryterium dla ustalenia czy wydarzenie muzyczne należy uznać za dyskotekę jest miejsce, w którym się ono odbywa i czy ma ono wydzielone miejsce do tańczenia, choć niewykluczone jest uznanie za dyskotekę wydarzenia odbywającego się w terenie otwartym, przy zastosowaniu innych kryteriów przemawiających za uznaniem takiego wydarzenia za dyskotekę, jak chociażby formuła wydarzenia muzycznego. W oparciu o powyższe zarzuty organ interpretacyjny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ interpretacyjny wniósł o zasądzenie od skarżącej spółki na jego rzecz kosztów postępowania. Organ interpretacyjny wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że decydujące znaczenie przy ocenie, czy wydarzenia muzyczne opisane w poszczególnych punktach stanu faktycznego stanowią dyskotekę, w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I0 rozporządzenia, ma okoliczność, w jakim miejscu zostanie ono zorganizowane i czy w miejscu tym znajdować się będzie miejsce do tańczenia. Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zarzucił organowi przekroczenie granic stanu faktycznego wskazanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji. W skardze kasacyjnej podkreślono, że kryterium wskazane przez sąd pierwszej instancji polegające wyłącznie na ustaleniu charakteru wydarzenia muzycznego jest niewłaściwe. Przyjmując kryterium miejsca, w którym wydarzenie muzyczne ma się odbywać, organ brał pod uwagę przede wszystkim znaczenie słownikowe pojęcia "dyskoteka". W związku z tym nie można uznać, że naruszył reguły językowej wykładni tego wyrażenia. Przy wyjaśnianiu znaczenia tego pojęcia poruszał się natomiast ściśle w granicach stanu faktycznego wskazanego przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, stosownie do art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a. w granicach zarzutów w niej podniesionych, oceniając z urzędu wystąpienie w sprawie przesłanek nieważności postępowania, sąd nie stwierdził podstaw do uznania skargi kasacyjnej za zasadną. Zasadne jest zawarte w zaskarżonym wyroku stwierdzanie, że w niniejszej sprawie znaczenie pojęcia dyskoteka należało ustalić według reguł wykładni językowej przez odwołanie się do znaczenia tego pojęcia, które funkcjonuje w języku powszechnym. W pełni zasadne jest stanowisko sądu pierwszej instancji, według którego wykładnia językowa jest podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa podatkowego. Zasadnie też sąd wskazał w zaskarżonym wyroku, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły wskazywane w orzecznictwie sądowym przesłanki do odstąpienia od wyników wykładni językowej ww. pojęcia i przyjęcia znaczenia tego pojęcia wynikającego z innych rodzajów wykładni przepisów prawa. Prawidłowo sąd pierwszej instancji stwierdził, że w języku powszechnym pojęcie dyskoteka oznacza: 1. zbiór płyt z nagranymi dziełami muzycznymi, płytoteka; 2 zabawę taneczną przy muzyce z płyt; 3. klub lokal wyposażony w aparaturę odtwarzającą nagrania płytowe muzyki tanecznej, w którym odbywają się takie zabawy (zob. Encyklopedia PWN, Internet, https://encyklopedia.pwn.pl, dostęp 20.07.2023 r.; Słownik języka polskiego PWN, Internet, https://sjp.pwn.pl, dostęp 20.07.2023 r.). Użycie w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia sformułowania "na dyskoteki" oznacza, że zakresem tego przepisu objęta jest sprzedaż biletów na wszelkiego rodzaju imprezy mające charakter dyskoteki. Użycie przyimka "na" wskazuje wprost, że w przepisie tym chodzi o dyskoteki rozumiane jako imprezy muzyczne a nie miejsca, gdzie takie imprezy się odbywają. Gdyby przepis ten swym zakresem miał obejmować dyskoteki rozumiane jako miejsca, w których odbywają się zabawy taneczne przy muzyce z odtwarzanych nagrań, to w przepisie tym pojęcie dyskoteki występowałoby z przyimkiem "do", gdyż w języku polskim zwrot "do dyskoteki" lub "do dyskotek" oznacza kierowanie jakiejś czynności (np. wchodzenie, zaglądnie, telefonowanie) do miejsca, w którym odbywają się dyskoteki. Skoro jednak prawodawca w powołanym przepisie posłużył się zwrotem "na dyskoteki" to oznacza to, że zakresem tego przepisu objęta jest sprzedaż biletów wstępu na imprezy mające charakter dyskoteki niezależnie od tego gdzie się one odbywają. Oznacza to, że zakres tego przepisu jest szerszy niż, gdyby przepis ten swym zakresem obejmował sprzedaż biletów wstępu do dyskotek. W takiej sytuacji przepis ten odnosiłby się tylko do dyskotek organizowanych w lokalach lub budynkach przeznczonych wyłącznie do tego celu i poza jego zakresem znajdowałyby się dyskoteki organizowane okazjonalnie w miejscach, których główne przeznaczenie nie ogranicza się do organizowania dyskotek np. w szkołach, domach kultury, świetlicach wiejskich. Trafnie też sąd pierwszej instancji uznał, że błędne jest stanowisko organu, według którego zakres przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia nie obejmuje obrotów ze sprzedaży biletów na imprezy opisane we wniosku o wydanie interpretacji, które odbywają się na otwartym terenie (stadion, boisko, plener, plaża). Powszechnie wiadomo, że dyskoteki mogą być organizowane na tzw. otwartym powietrzu w miejscach, w których występują warunki do zgromadzenia się odpowiedniej liczby osób i odtwarzania muzyki tanecznej, przy której uczestnicy mogą wykonywać różne formy tańca. W miejscach takich możliwe jest odbywanie się okazjonalnie zorganizowanej zabawy tanecznej o formule dyskoteki pomimo tego, że nie są to miejsca, które zgodnie ze swym zasadniczym przeznaczeniem są stworzone do organizowania zabaw tanecznych. Okoliczność braku w takich miejscach przestrzeni specjalnie wydzielonej i przeznaczonej do tańca nie wyłącza możliwości odbywania się w takich miejscach dyskotek rozumianych jako zabawy taneczne. Sprzedaż biletów wstępu na tego rodzaju imprezy stanowi sprzedaż biletów na dyskoteki i objęta jest zakresem powołanego przepisu. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że zaskarżona interpretacja została wydana na podstawie okoliczności faktycznej, która nie została opisana we wniosku o wydanie interpretacji. W istocie, powołanie się przez organ na okoliczność braku miejsca do tańca w przypadku imprez organizowanych na otwartym terenie nie została wskazana przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji. Skoro skarżąca spółka wskazała, że w miejscach tych odbywają się dyskoteki to brak było podstaw do twierdzenia, że w miejscach tych jest brak wydzielonego miejsca do tańca. W przypadku dyskotek organizowanych na wolnym powietrzu samo miejsce, w którym odbywa się taka dyskoteka, na czas jej trwania, staje się miejscem przeznczonym do tańca. Dlatego donoszące się do omawianego rodzaju dyskotek, twierdzenia organu dotyczące braku wydzielonego miejsca do tańca, należało uznać za nieznajdujące oparcia w opisie stanu faktycznego, który został zawarty we wniosku o wydanie interpretacji. Nie jest zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 57a P.p.s.a. Podniesiony w skardze zarzut dokonania przez organ błędnej oceny możliwości zastosowania przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 lit. I) rozporządzenia do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji swymi granicami obejmował także zbadanie, czy ocena zastosowania tego przepisu nie wykraczała poza stan faktyczny występujący w sprawie, który określały okoliczności opisane we wniosku o wydanie interpretacji, który w sprawie złożyła skarżąca spółka. W tej sytuacji stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że organ z naruszeniem art. 14b § 3 O.p. ocenił możliwość zastosowania powołanego przepisu do okoliczności faktycznej organizowania dyskotek na wolnym powietrzu, gdzie brak jest odpowiedniego miejsca do tańca (miejsca wydzielonego), która nie wystąpiła w sprawie, nie stanowiło wyjścia poza granice zarzutu podniesionego w skardze. Brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, że skarga podlegała uwzględnieniu także z uwagi na występujące w sprawie naruszenie art. 14b § 3 O.p. stanowiące uchybienie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., stanowi mankament uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który nie miał wpływu na wynik sprawy. Sąd jako podstawę uwzględnienia skargi wskazał art. 146 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., co należało ocenić jako działanie prawidłowe, gdyż w sprawie doszło do niewłaściwej oceny możliwości zastosowania prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w sprawie doszło też do naruszenia art. 14b § 3 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi. Brak wskazania tego przepisu w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku stanowił naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż pomimo jego wystąpienia jasne były powody, dla których sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W sprawie pomimo wskazanego mankamentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku możliwe było: prześledzenie toku rozumowania sądu, ocenienie argumentacji przemawiającej za rozstrzygnięciem zawartym w sentencji wyroku i dokonanie kontroli instancyjnej wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. ----------------------- sygn. akt I FSK 196/19 10