II OSK 1936/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2019 r. skargi kasacyjnej J. K., H. K., D. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 489/18 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi J. K., H. K., D. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. II SA/Po 727/15 postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną; 2. oddalić wniosek Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 727/15, oddalił skargę J., H. i D. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia (...) czerwca 2015 r. Nr (...) w przedmiocie wprowadzenia ograniczeń przewozu bydła. Kontrolowaną decyzją z dnia (...) czerwca 2015 r. (...) Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia (...) marca 2015 r., znak (...), wydaną na podstawie art. 104 i 108 K.p.a. oraz art. 32a ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 204, poz. 1281 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 494/98 z dnia 27 lutego 1998 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w odniesieniu do stosowania minimalnych sankcji administracyjnych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła (Dz. Urz. WE L 60 z dnia 28 lutego 1998 r., s. 78), którą organ pierwszej instancji wprowadził ograniczenie przewozu wszystkich zwierząt z gatunku bydłu domowe, obecnych w gospodarstwie należącym do H. K., D. K. i J. K. (...), położonego w miejscowości R. w gminie M. G. Decyzja ta wydana została w oparciu o wyniki kontroli z 2015 r. Żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, który z dniem 20 maja 2016 r. stał się prawomocny. Pismem z dnia 20 maja 2018 r. skarżący wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem, wskazując że zaistniały nowe okoliczności w sprawie, tj. powtórna kontrola wieku tych samych sztuk bydła w 2016 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. i zgodność wieku ze stanem faktycznym, której sąd nie miał w aktach sprawy rozpoznając skargę. Uzupełniając skargę pełnomocnik skarżących wniósł o: 1. wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. II SA/Po 727/15 w całości, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., przy czym jako podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 P.p.s.a, 2. uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 727/15, w całości oraz rozpoznanie sprawy w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 24 marca 2015 r. w całości, 3. przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, uwzględniając także stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, które to koszty nie zostały pokryte w całości lub w części przez skarżących w niniejszym postępowaniu, 4. nieobciążanie skarżących kosztami postępowania w ogóle z uwagi na sytuację majątkową skarżących, w przypadku nieuwzględnienie skargi o wznowienie postępowania ponadto wniósł o: • zażądanie na rozprawę akt Inspekcji Weterynaryjnej Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. nr sprawy (...) (dot. Sprawy nr (...)) na okoliczności wskazane w skardze o wznowienie postępowania z dnia 20 maja 2018 r., ustalenia daty powzięcia wiadomości przez skarżących o okolicznościach i dowodach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ustalenia daty powzięcia wiadomości przez stronę pozwaną o okolicznościach i dowodach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, na okoliczności wskazane w skardze o wznowienie postępowania i jej podstaw oraz wskazane w jej uzasadnieniu, • zażądanie na rozprawę akt Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) Oddział Regionalny (znak sprawy (...)) na okoliczności wskazane w skardze o wznowienie postępowania z dnia 20 maja 2018 r., ustalenia daty powzięcia wiadomości przez stronę skarżącą o okolicznościach i dowodach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, na okoliczności wskazane w skardze o wznowienie postępowania i jej podstaw oraz wskazane w jej uzasadnieniu, • przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. II SA/Po 489/18 oraz II SA/Po 727/18 na okoliczność daty powzięcia wiadomości przez stronę skarżącą o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, braku winy skarżącego w uchybieniu terminu w złożeniu skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Lekarz Weterynarii w P. wniósł o odrzucenie skargi o wznowienie postępowania jako wniesionej po upływie przepisanego terminu i bez podstaw restytucyjnych, o oddalenie wniosków dowodowych pełnomocnika skarżących jako zbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w uzasadnieniu pisma na fakty tam powołane. Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Sąd wskazał, że skarżący domagają się wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu wykrycia nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.) Okoliczności tych skarżący upatrują w fakcie dokonania innych ustaleń kontroli w 2016 r., sprzecznych ich zdaniem z wynikami kontroli z 2015 r., i nie znanych sądowi rozpatrującemu sprawę, które stały się podstawą do wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. decyzji z (...) maja 2016 r. uchylającej decyzję z (...) marca 2015 r. W decyzji z (...) maja 2016 r. wskazano, że w wyniku kontroli przeprowadzonej 7 kwietnia 2016 r. po analizie nieprawidłowości stwierdzonych decyzją z (...) marca 2015 r. oraz stanu obecnego lekarz weterynarii stwierdził, że usunięto nieprawidłowości w zakresie oznakowania bydła i uzupełnione zostały wpisy w paszportach dotyczące kolejnych przemieszczeń i zakupów. Decyzja ta została skarżącym doręczona 11 maja 2016 r., czyli przed uprawomocnieniem wyroku z 1 marca 2016 r., czego nie kwestionowali. Decyzja ta i wcześniej kontrola z 7 kwietnia 2016 r. były zdarzeniami, z których skarżący mogli uzyskać informację o okolicznościach istotnych ich zdaniem. Sąd stwierdził, że z pewnością więc od dnia 11 maja 2016 r., tj. doręczenia postanowienia uwzględniającego wyniki kontroli z 2016 r. należało liczyć trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skarga wpłynęła po tym terminie i podlegała odrzuceniu. Nadto, Sąd wskazał, że decyzja z (...) maja 2016 r. została skarżącym doręczona przed prawomocnym zakończeniem sprawy II SA/Po 727/15. Z tego względu nie może stanowić podstaw wznowienia. Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., mogą być bowiem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Sprawa jest zakończona w dacie uprawomocnienia wyroku. Jednocześnie muszą to być okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Innymi słowy sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Zatem, niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek niedostrzeżenia czy zaniedbania strona tego nie uczyniła (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 364/17, CBOSA). Sąd wskazał, że skarżący w niniejszej sprawie nie powoływali się nawet na niedostrzeżenie czy zaniedbanie a sami wskazywali, że mimo otrzymanej decyzji z (...) maja 2016 r. uchylającej decyzję z (...) marca 2015 r. nie skorzystali z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 1 marca 2016r., w którym oddalono skargę na decyzję z (...) czerwca 2015r. utrzymującą w mocy decyzję z (...) marca 2015r. O treści decyzji z (...) maja 2016r. dowiedzieli się przed zakończeniem sprawy II SA/Po 727/15. Skarga o wznowienie nie służył korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy. W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący nie wiedzieli, że będzie to miało wpływ na decyzję ARMiR dotyczącą płatności rolnośrodowiskowych za 2015 r. nie uzasadnia przyjęcia, że dopiero w dacie otrzymania decyzji ARMiR z (...) maja 2018 r. a nie 11 maja 2016 r. wykryli okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wyrokiem z 1 marca 2016 r. Sąd podkreślił, że art. 273 P.p.s.a. wymienia restytucyjne podstawy wznowienia postępowania. Podstawy te stanowią przyczynę uchylenia prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest ono niesłuszne, tzn. niezgodne ze stanem faktycznym. Niezbędne jest więc istnienie związku przyczynowego pomiędzy nimi a treścią prawomocnego orzeczenia. Konieczność istnienia takiego związku NSA podkreślił w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2007 r., II OZ 845/06 (ONSA WSA 2007, nr 5, poz. 116) stwierdzając, że wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.), może być podstawą wznowienia postępowania, jeżeli okoliczności te lub środki dowodowe pozostają w związku z orzeczeniem, które jest zaskarżone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania. W przedmiotowej sprawie tego typu związku z orzeczeniem z 1 marca 2016 r. nie pozostaje decyzja o płatnościach z 2018 r. W konsekwencji Sąd uznał, że wprawdzie skarżący w skardze o wznowienie postępowania sądowego formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje. Tym samym niniejszą skargę należało uznać za niedopuszczalną z powodu braku ustawowych podstaw wznowienia (art. 281 P.p.s.a.). W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 273 § 2 P.p.s.a. oraz art. 270 P.p.s.a., poprzez ich nie zastosowanie w niniejszej sprawie i nie wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt: II SA/Po 727/15, w sprawie skarżących zgodnie z ich skargą oraz uznanie, że skarżący nie wykazali żadnych nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby być podstawą do wznowienia postępowania w ich sprawie zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem ustawy prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, podczas gdy okoliczności oraz dowody wskazane przez skarżących w złożonym piśmie z dnia 20 maja 2018 r., powinno stanowić podstawę do wznowienia postępowania w ich sprawie z zastosowaniem wskazanych wyżej przepisów, a ponadto skarżący wykazali, że podstawą do wznowienia postępowania był fakt dowiedzenia się przez skarżących o możliwości zastosowania tego trybu postępowania, 2. art. 277 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarżący nie zachowali terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowanie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt: II SA/Po 727/15 w sprawie skarżących w wymaganym przepisami terminie, podczas gdy skarżący szczegółowo wyjaśnili i uzasadnili, kiedy dowiedzieli się o istnieniu dokumentu, który czyni podstawę do żądania wznowienia postępowania w ich sprawie oraz przede wszystkim kiedy dowiedzieli się o możliwości wystąpienia do sądu ze skargą o wznowienie postępowania, 3. art. 280 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi skarżących o wznowienie postępowania sądowego, podczas gdy skarżący spełnili wszystkie wymagania wskazane w P.p.s.a., niezbędne do wznowienia prawomocnego postępowania w ich sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt. II SA/Po 727/15, a w konsekwencji jej uwzględnienie z uwagi, że jest ona uzasadniona, a skarżący spełnili wszystkie wymogi do wniesienia takiej skargi określone przepisami prawa, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie w całości sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz przyznanie pełnomocnikowi z urzędu skarżących kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu w maksymalnej wysokości, uwzględniając także stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, które to koszty nie zostały pokryte w całości lub w części przez skarżących w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji oraz drugiej instancji. W piśmie z dnia 16 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżących wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną (...) Wojewódzki Lekarz Weterynarii w P. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny skierował skargę kasacyjną na posiedzenie niejawne korzystając z kompetencji nadanej mu art. 182 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprost przewiduje uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie na posiedzeniu niejawnym, a zatem to wyłącznie w uznaniu tego sądu pozostaje czy skierować sprawę na rozprawę, czy rozstrzygnąć ją na posiedzeniu niejawnym. Wnioski stron o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie są dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążące. Zgodnie z treścią art. 182 § 3 P.p.s.a., NSA orzekał w składzie jednoosobowym. Na mocy art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Na wstępnym etapie sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisie działu VII P.p.s.a., względnie, gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Zarówno dla ustalenie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie, jak i do zbadania, czy skarga o wznowienie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, konieczne jest sprecyzowanie, jaką podstawę wznowienia podano w skardze. Skoro skarżący powołał się na podstawę wskazaną w art. 273 § 2 P.p.s.a., to należy ustalić podane przezeń okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w tym przepisie. Okolicznością wskazaną przez skarżących jest zgodność wieku bydła ze stanem faktycznym, która to zgodność została ustalona w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2016 r. Efektem tej zgodności była zaś decyzja z dnia (...) maja 2016 r., uchylająca decyzję z dnia (...) marca 2015 r. Skarżący uzyskali wiedzę o zgodności wieku była ze stanem faktycznym najpóźniej w dniu doręczenia im decyzji z dnia (...) maja 2016 r., tj. w dniu 11 maja 2016 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, opartej o opisaną wyżej podstawę wznowienia, rozpoczął bieg w dniu 11 maja 2016 r. Skoro skarga o wznowienie została wniesiona pismem z dnia 20 maja 2018 r., to znaczy, że została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 277 P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 277 P.p.s.a. jest więc bezzasadny. Dodać można, że argumentacja, według której, termin do wniesienia skargi o wznowienie należy liczyć od daty doręczenia skarżącym decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowej, w sytuacji, w której skarżącym niewątpliwie doręczono decyzję z dnia (...) maja 2016 r., jest pozbawiona podstaw faktycznych. W konsekwencji należało, z powodu niedochowania terminu określonego w art. 277 P.p.s.a., na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., odrzucić skargę o wznowienie. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 273 § 2 oraz art. 270 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i niewznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 727/15. W myśl art. 273 § 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Najpierw zastrzec trzeba, że podstawa wznowienia wskazana w art. 273 § 2 P.p.s.a., dotyczy postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Następnie przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie żądanie odnosi się do postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 727/15. Warunkiem koniecznym, choć niewystarczającym, jest istnienie podanej w skardze o wznowienie okoliczności w dacie wydania wyroku, którego nadzwyczajnej weryfikacji skarżący domaga się. Okoliczności faktyczne i środki dowodowe zaistniałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (patrz: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2018, pkt 6 do art. 273; Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2011, pkt 4 do art. 273; wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 446/04, ONSA i wsa 2005/1/13; wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1345/04; postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OSK 806/08). Jest niewątpliwe, że zgodność wieku bydła ze stanem faktycznym została ustalona według stanu na dzień kontroli, tj. na dzień 7 kwietnia 2016 r. Okoliczność podana w skardze o wznowienie, a tym bardziej dokumenty procesowe wydane na skutek tego stanu (protokół i decyzja z dnia (...) maja 2016 r.), zaistniały po wydaniu wyroku z dnia 1 marca 2016 r. Oczywiste jest zatem, że podana podstawa wznowienia nie odpowiada wymaganiom z art. 273 § 2 P.p.s.a. Jak wynika z poprzedzających uwag, na wstępnym etapie sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, nie tylko w sytuacji, gdy nie opiera się ona na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisie działu VII P.p.s.a., ale także wtedy, gdy powołana podstawa treściowo wprawdzie odpowiada powyższym przepisom, jednak powołane przez stronę okoliczności faktyczne lub środki dowodowe nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Trafnie więc Sąd pierwszej instancji uznał, że również z powodu braku ustawowej podstawy wznowienia należało skargę o wznowienie wniesioną przez skarżących odrzucić na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. Skoro okoliczności faktyczne, na które skarżący powołali się w skardze o wznowienie postępowania nie istniały przed wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 1 marca 2016 r., to bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy strona mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. NSA nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku (...) Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wynika to z faktu, że art. 204 P.p.s.a. nie ma zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (patrz: uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). NSA nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 - 261 P.p.s.a.