III SA/Łd 398/18

Dnia 19 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2018 roku sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. O. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. J. z urzędu. III SA/Łd 398/18 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania T. J. od decyzji Starosty [...] z [...] w sprawie zatrzymania T. J. prawa jazdy kat. "B", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) [dalej: ustawa o kierujących pojazdami]. Z załączonych akt administracyjnych wynika, że decyzją z [...] Starosta [...] zatrzymał T. J. prawa jazdy kat. "B" wobec nie poddania się przez w/w badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie. T. J. pismem z 12 lutego 2018 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji, stwierdzając, iż nie miał nigdy żadnej kolizji drogowej, a działanie prokuratury, która poinformowała starostę o leczeniu, nie jest ukierunkowane na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, lecz na szkodzenie poprzez rozpowszechnianie nieprawdziwych opinii jako o chorym psychicznie człowieku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że podstawę materialno-prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 powoływanej ustawy. Jak dalej stwierdził organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że T. J. skierowany został na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii "B" ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. T. J., w wyznaczonym w decyzji terminie nie poddał się badaniom, na które został skierowany, nie przedstawił organowi pierwszej instancji wymaganego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego jego zdolność do kierowania pojazdami, informacja taka nie wpłynęła także ze strony WOMP-u. W tej sytuacji – jak stwierdził organ odwoławczy - nie może budzić wątpliwości, iż wobec nie poddania się przez skarżącego wymaganym badaniom lekarskim i wobec braku przedłożenia organowi stosownych orzeczeń, wynikająca z powołanego powyżej przepisu przesłanka do zatrzymania prawa jazdy w przedmiotowej sprawie została spełniona, co uprawnia organ do wydania decyzji w tym zakresie. Organ stwierdził, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ stosując powołane wyżej przepisy, obowiązany jest do jej wydania. Uwzględniając powyższe,. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest zasadna i znajdująca swoje umocowanie w przywołanych powyżej przepisach, co w konsekwencji stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. Odnośnie wskazywanych przez stronę zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że wobec obligatoryjnego charakteru powołanych przepisów, fakt braku spowodowania przez stronę kolizji drogowej i jej negatywna ocena działań prokuratury, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. J. w szerokim uzasadnieniu podważał zasadność odebrania mu prawa jazdy i sam, fakt skierowania go do badania. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącego popierał skargę. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wnosił o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...], którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] o zatrzymaniu T. J. prawa jazdy kategorii "B" o nr [...], druk nr [...], wydanego [...] przez Prezydenta Miasta [...]. Podstawą materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) [dalej: ustawa o kierujących pojazdami], zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Stosownie zaś do art. 101 ust. 2 wspomnianej ustawy osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do: 1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia, o którym mowa w pkt 2. Na gruncie niniejszej sprawy decyzją z [...] Starosta [...] orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W pouczeniu decyzji organ wskazał, że na badanie lekarskie należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, zaś orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją z [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta stała się ostateczna wobec nie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W wyniku tego, że skarżący w terminie nie wykonał przedmiotowych badań i nie przedstawił ich organowi, organ I instancji orzekł o zatrzymaniu wobec skarżącego prawa jazdy kategorii B (decyzja Starosty [...] z [...]). Bezsporne jest, że obowiązek przedstawienia orzeczenia lekarskiego został nałożony na skarżącego decyzją Starosty [...] z [...]. Decyzja stała się ostateczna wobec utrzymania jej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] i nie wniesienie od niej skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu tej decyzji wskazano, że na przedmiotowe badanie lekarskie należało się zgłosić w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na nie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...], a orzeczenie lekarskie skarżący miał przekazać do organu w terminie 3 miesięcy od otrzymania powyższej decyzji. Pouczenia te wyczerpywały normę art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami. Bezsporne i przesądzające dla oceny zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej jest, że skarżący nie zgłosił się na kontrolne badania lekarskie i w związku z tym po upływie ponad 3 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji o skierowaniu na powyższe badania, Starosta decyzją orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, gdyż w zakreślonym terminie nie stawił się na badania lekarskie i nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W związku z powyższym, działając na podstawie powołanego przepisu ustawy, organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Podkreślić należy, że wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, którą organ był zobowiązany wydać. Takie stanowisko w sposób jednolity prezentują sądy administracyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 października 2016 r., III SA/Kr 403/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2016 r., VII SA/Wa 2088/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 grudnia 2016 r., II SA/Go 736/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2016 r., I OSK 2224/14). Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę także podziela pogląd o związanym charakterze decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kierowcy, który nie zgłosił się na badania lekarskie, mimo, że została wydana decyzja nakazująca poddanie się takiemu badaniu. Związany charakter decyzji oznacza, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy skarżący poddał się badaniu lekarskiemu, a w sytuacji ustalenia braku zgłoszenia się na badanie lekarskie, miał obowiązek zatrzymania prawa jazdy. Ponadto z uwagi na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, którym jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, podniesione przez skarżącego zarzuty co do braku zasadności skierowania go na badania są z gruntu bezzasadne. Argumenty skarżącego dotyczą bowiem odrębnej sprawy administracyjnej, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Stąd ich rozpoznanie w niniejszym postępowaniu sądowym jest niedopuszczalne. Innymi słowy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym orzeczenia o zatrzymaniu stronie prawa jazdy nie istnieje możliwość podważenia prawomocnej decyzji o skierowaniu strony na stosowne badania lekarskie, ani też badania celowości skierowania skarżącego na takie badania. Nadmienić należy jedynie na marginesie, że organy wyjaśniły też skarżącemu powody skierowania go na badania lekarskie, a jakiekolwiek wątpliwości co do stanu jego zdrowia mógł usunąć tylko uprawniony lekarz po przeprowadzeniu odpowiedniego badania lekarskiego. Badania, na które został skarżący skierowany miały na celu wykazanie, czy stan zdrowia skarżącego pozwala mu na bezpieczne dla siebie i innych poruszanie się pojazdem po drogach. Sam skarżący nie poddając się badaniu lekarskiemu nie pozwolił na ocenę stanu swojego zdrowia, co musiało skutkować wydaniem w sprawie zaskarżonej decyzji. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji zaś wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 powyższej ustawy oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714). R.T.