II SA/Łd 917/18

Dnia 23 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 stycznia 2016 roku nr XXIII/566/16 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi postanawia: odrzucić skargę. Lp/ Uchwałą z dnia 21 stycznia 2016 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XXIII/566/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie Alei Marszałka Józefa Piłsudskiego i ulic: Sobolowej do terenów kolejowych, Stanisława Przybyszewskiego oraz projektowanej Konstytucyjnej. W dniu 23 kwietnia 2018 r. J. S., reprezentowana przez adwokata, wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając ww. uchwale sprzeczność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów: 1. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez wadliwe ustalenie linii zabudowy w związku z: a. wskaźnikami zagospodarowania terenu [wskaźnik powierzchni zabudowy - maksimum 50%, intensywność zabudowy działki - minimum 1, maksimum 2,5, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej działki- minimum 10%,) b. parametrów kształtowania zabudowy (wysokość zabudowy - do 5 kondygnacji nadziemnych), dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 2U (§18), co narusza obowiązujące w planowaniu przestrzennym zasady kształtowania ładu przestrzennego, prowadzi do pominięcia walorów ekonomicznych przestrzeni działki, a także narusza zasadę uwzględniania przy planowaniu prawa własności, 2. art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z pkt 9 u.p.z.p. poprzez niczym nieuzasadnione naruszenie zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym, a ingerencją w prawo własności poprzez faktyczne wyłączenie z zabudowy ww. obszaru w wyniku wyznaczenia opisanych powyżej wskaźników oraz przedłożenie przez organy planistyczne dobra publicznego polegającego na możliwie szybkim uchwaleniu i wprowadzeniu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponad uzasadnione dobro indywidualne skarżących, 3. art. 140 kc w zw. z art. 6 u.p.z.p. polegające na nadużyciu władztwa planistycznego poprzez określenie wskaźników zagospodarowania terenu dla nieruchomości skarżących pozbawiając ich możliwości uzasadnionej potrzeby zabudowy. Wzywająca wskazała, iż ww. plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę jej nieruchomości, a na poparcie tej tezy zamieściła stosowne wyliczenia. Wzywająca zarzuciła również, iż linia zabudowy dla jej nieruchomości poprowadzona została w sposób całkowicie odmienny niż dla nieruchomości sąsiednich i bez uzasadnienia rażąco odbiega od możliwej do wykorzystania powierzchni nieruchomości, a powyższe sprawia, iż plan jest niewykonalny. Wzywająca wskazała, iż oczekuje korekty planu poprzez przesunięcie linii zabudowy zgodnie z nieruchomościami sąsiednimi wraz z wykreśleniem obecnie obowiązującej linii zabudowy, zarówno z treści planu jak i wyrysu. Zmiana taka miałaby umożliwić wykorzystanie nieruchomości w zakreślonym w planie przedziale współczynnika intensywności zabudowy działki tj. od 1 do 2,5, co dałoby obiekt o powierzchni od ok. 4.176 m2 do 10.440 nr. Uchwałą z dnia 14 czerwca 2018 roku nr LXXII/1904/18 Rada Miejska w Łodzi uznała, że wezwanie jest niezasadne. Rzeczona uchwała wraz z uzasadnieniem została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 5 lipca 2018 roku. W dniu 6 sierpnia 2018 r. J. S., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 stycznia 2016 roku nr XXIII/566/16 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie jej niezgodności z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze strona powtórzyła zarzuty z wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, ponieważ została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Zważywszy na okoliczność, że przedmiotem skargi J. S. jest uchwała organu z dnia 21 stycznia 2016 roku, a więc wydana przed 1 czerwca 2017r. tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej - ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 466 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Przepis art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej określa bowiem, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017r. skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. W myśl wyżej powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku przerwaniu ulega bieg tego terminu. Natomiast w sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 - powołane orzeczenie jest opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że J. S. wniosła skargę na ww. akt prawa miejscowego w dniu 6 sierpnia 2018 r. Nie budzi również wątpliwości, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Rzeczone wezwanie wpłynęło do organu w dniu 23 kwietnia 2018 r. W tej sytuacji 60-dniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 23 kwietnia 2018 r. do dnia 22 czerwca 2018 r. i upłynął bezskutecznie. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika bowiem, że odpowiedź na wspomniane wezwanie w postaci uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1904/18, skarżąca otrzymała w dniu 5 lipca 2018 r. (co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji), zaś skargę do tutejszego Sądu złożyła w dniu 6 sierpnia 2018 r., a więc po upływie 60-dniowego terminu, liczonego od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym stanowi przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Lp/