I SA/Gl 644/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja - Klimczyk, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez M. P. (dalej: "strona", "skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej także: "organ odwoławczy") stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej zmieniającej decyzję ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...] Prezydent Miasta M., działając na podstawie art. 240 § 1 i art. 245 § 1 pkt 2 oraz art. 13 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "o.p."), art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) i uchwały nr LV/1046/14 Rady Miasta Mysłowice z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości na rok 2014 (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2014 r., poz. 3188), odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...] na 2014 r. w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. (nieruchomości położonej w M. przy ul. [...]). 2. Wskazana decyzja odmowna została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r. 3. W piśmie datowanym na 28 lutego 2018 r., a złożonym w dniu 9 marca 2018 r. skarżąca sformułowała odwołanie od tego rozstrzygnięcia. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 228 § 1 pkt 2 o.p., art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) § 1 pkt 12 lit. c) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), stwierdziło, że odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności, który upłynął skarżącej bezskutecznie z dniem 23 lutego 2018 r. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie tego postanowienia i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Organowi odwoławczemu zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 162 § 1, art. 187 i art. 191 o.p., wskazując, że nie przeanalizował w sposób wszestronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim pominął fakt, że w piśmie z dnia 19 lutego 2018 r., sprecyzowanym następnie na wezwanie Kolegium z dnia 23 marca 2018 r., skarżąca sformułowała wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i należycie go umotywowała, wskazując w szczególności na stan swojego zdrowia. 6. W odpowiedzi Kolegium wystąpiło o oddalenie skargi. Wyjaśniło zarazem, że wspomniany wniosek skarżącej o przywrócenie terminu odnosił się do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] wydanej w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r., a zatem dotyczył innej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - podlegało postanowienie z dnia [...], którym organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...]. Adekwatne dla rozstrzygniecia sprawy przepisy prawa stanowią: Organ podatkowy doręcza pisma: 1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (art. 144 § 1 o.p.). Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą (art. 144 § 2 o.p.). W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 (art. 144 § 3 o.p.). W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za pokwitowaniem (art. 144 § 4 o.p.). Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego (art. 144 § 5 o.p.). W myśl art. 220 § 1 i 2 o.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Zgodnie z art. 223 § 1 i 2 o.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosowanie zaś do art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 1) niedopuszczalność odwołania; 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne (art. 228 § 2 o.p.). W orzecznictwie podnosi się, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, LEX nr 786866). Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. W sprawie, decyzja Prezydenta Miasta M. z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...] (o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.) została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r. (karta 39 akt adm. organu I instancj dla odp. na skargę nr [...]). W uzasadnieniu decyzji oragan pouczył skarżącą, że przysługuje jej prawo wnienienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach za pośrednictwem Prezydenta Miasta M. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zatem odwołanie od tej decyzji skarżąca mogła złożyć najpóźniej w dniu 23 lutego 2018 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącą dopiero w dniu 9 marca 2018 r., osobiście w Urzędzie Miasta M. (karta 2 akt adm. do odp. na skargę [...]). W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić, że odwołanie skarżącej wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu, co też uczynił, wydając w dniu [...] zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy nie naruszył przy tym wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania. Działał legalnie (art. 120 o.p.), w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). Organ odwoławczy prawidłowo powołał podstawę prawną (min. art. 228 § 1 pkt 2 o.p.), a sporządzone uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 219 o.p. Podniesiona przez skarżącą okoliczność, iż złożyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i należycie go umotywowała, nie znajduje pokrycia w materiale dowodowym. W zaskarżonym postanowieniu organ podniósł, iż skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rzeczywiście, pismo skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r., w którym wniosła o wydłużenie wyznaczonego terminu do wniesienia odwołania do dnia 10 marca 2018 r., dotyczy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., a zatem dotyczy innej sprawy (pismo skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r. oraz pismo organu pierwszej instancji z dnia 28 lutego 2018 r. w aktach adm. do odpowiedzi na skargę [...] oraz w aktach organu pierwszej instancji do odpowiedzi na skargę nr [...] i [...] – karta 40 i 41). Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.