I SA/Rz 80/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek / spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. spraw ze skarg Z. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 rok, z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017 rok oddala skargi. Przedmiotem skarg są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] i z [...] października 2017 r. nr [...], utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] i [...] ustalające R. P., R. P. oraz Z. P. (Skarżącym) wysokość podatku od nieruchomości na 2016 r. i 2017 r. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta R. decyzjami opisanymi jak na wstępie ustalił w/w podatnikom jako współwłaścicielom nieruchomości wysokość podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 86,00zł oraz na 2017 r. w kwocie 99,00 zł. Podatek został wymierzony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w której w/w osoby figurują jako współwłaściciele działki nr [...] o pow. [...] ha (sklasyfikowanej jako Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane) i działki nr [...] o pow. [...] (sklasyfikowanej jako Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane) położonych w obr. [...]. Na podstawie powyższych danych organ I instancji ustalił również, że w/w osoby są właścicielami gruntów pozostałych o pow. [...] m2 oraz gruntów pod jeziorami o pow. [...]ha. Od powyższych decyzji Z. P. złożył tożsame co do treści odwołania, w których wniósł o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spraw oraz naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Cała argumentacja odwołuje się przy tym do faktu istnienia na opodatkowanych działkach budowli zakładu górniczego, co, zdaniem Skarżącego, nie zostało wzięte pod uwagę przez organ podatkowy I instancji, przy ustaleniu podmiotu zobowiązanego z tytułu podatku od nieruchomości. Skarżący podniósł także, że "A" S. A. uzyskało decyzję zezwalającą na wydobycie kopalin wraz z projektem zagospodarowania złoża i określeniem przestrzeni prowadzenia prac górniczych na gruncie odwołującego., koncesja nr [...]. Wskazał, że w aktach obydwu spraw nie ma licznych dokumentów związanych z zakładem górniczym kopalni [...], w tym wypisów z KRS. Zaznaczył, że przedsiębiorstwo spowodowało liczne szkody górnicze na jego nieruchomości i do obecnej chwili nie zakończono postępowania rekultywacyjnego. Skarżący zarzucił również, że sprawy zostały rozstrzygnięte pomimo konieczności skorzystania z opinii biegłego oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Decyzją opisanymi jak na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołań podatnika, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że podatek od nieruchomości został ustalony w prawidłowej wysokości. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716; zm., dalej: u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki oraz grunty, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Wysokość stawek podatkowych ustalana jest przez rady gmin i uzależniona jest od rodzaju nieruchomości oraz jej przeznaczenia (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). W przypadku współwłasności nieruchomości, stanowią one odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszych sprawach, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Podkreślił, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm. – dalej: p.g.k.), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i organy podatkowe muszą je respektować, pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 p.g.k., w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych. W ocenie SKO, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretował przepisy, a podatek został obliczony zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego zajęcia gruntu na działalność związaną z wydobyciem gazu przez przedsiębiorstwo górnicze i związane z tym ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, organ II instancji wskazał, że z decyzji Prezydenta Miasta z [...] lutego 2006r., nr [...], wynika, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z działek, związane z budową sieci gazociągów przesyłowych, odnoszą się do działek położonych w obr. [...] ([...]) i nie dotyczą przedmiotowych działek nr [...] i [...] obr. [...]. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalenie istnienia strefy ochronnej na działkach lub jakichkolwiek innych ograniczeń, nie wpływa w żaden sposób na zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku oraz nie skutkuje przeniesieniem obowiązku podatkowego na inny podmiot. Podatnikiem są nadal właściciele nieruchomości, a nie podmioty, które grunt ten zajmują, a ewentualne związanie gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej (lub w sytuacji gruntu rolnego jego zajęcie na tę działalność) może skutkować innym, wyższym wymiarem podatku. Organ II instancji wskazał także, że z pism: "B" S. A. w T. z dnia [...] marca 2016 r. oraz [...] w K. z dnia [...] lutego 2016 r. i "A" S. A. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz [...] grudnia 2015 r. wynika jednoznacznie, że na przedmiotowych nieruchomościach nie były prowadzone żadne prace związane z kopalnią gazu, działki nie były użytkowane przez "A" S. A. oraz na działach nie są zlokalizowane żadne urządzenia i obiekty liniowe zakładu górniczego, w tym gazociągi oraz sieci przesyłowe. Na decyzje organu odwoławczego Z. P. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art. 124, art. 122, art. 191 § 1, art. 187 § 1, art. 194 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący podniósł, że organy w sprawach dokonały zbyt formalnej wykładni przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. Wskazał również, że uzasadnienie skargi powiela argumentację podnoszoną przez stronę na poprzednich etapach postępowania. Pomija zaś w szczególności to, że przedmiotowe działki nosiły poprzednio oznaczenie [...], były w dyspozycji Skarbu Państwa i przedsiębiorca górniczy w postepowaniu koncesyjnym wykazał się ich posiadaniem. Zaznaczył, że na opodatkowanych gruntach przedsiębiorca górniczy realizuje plan ruchu zakładu górniczego, co jest przejawem posiadania i związku z jego działalnością gospodarczą. Opodatkowany grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez "A" S.A. w związku z usytuowaniem budowli związanych z zakładem górniczym stanowi część działki budowlanej budowli – zakładu górniczego. Zdaniem Skarżącego decyzje wymiarowe powinny być zatem wydane na tego podatnika – przedsiębiorcę górniczego. Skarżący podniósł również, że przedmiotowa nieruchomość w studium miasta R. oznaczona jest jako przeznaczona na wydobywanie kopalin. Biorąc pod uwagę studium oraz inne dokumenty urzędowe, które objęte są domniemaniem ważności należy dać im wiarę. Ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, ale zdaniem skarżącego wówczas, gdy zawarte w niej dane są zgodne ze stanem faktycznym, co w świetle wskazanych wyżej dokumentów budzi wątpliwości. Zarzucił także organom podatkowym brak powołania biegłego do oceny kwestii związanych z opodatkowaniem gruntów i budowli zakładu górniczego, gdyż są to kwestie zawiłe i wymagają wiadomości specjalnych. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone zaskarżonych decyzjach oraz wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm- zwana dalej: P.p.s.a.), postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznaczone sygn. akt I SA/Rz 80/18 i I SA/Rz 81/18 i prowadzić je pod sygn. I SA/Rz 80/18. Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowód z dokumentów dołączonych do skarg (k. 6-20) oraz z odpisów decyzji SKO z dnia [...] marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu, zarzuty skarg są niezasadne. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie podmiotu zobowiązanego do ponoszenia ciężaru podatkowego związanego z gruntami będącymi przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie. Skarżący kwestionuje opodatkowanie ich współwłaścicieli podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy jak twierdzi, grunty te położone są w granicach terenu górniczego i są ściśle związane z ruchem tego zakładu. Zdaniem skarżącego przedmiotowe nieruchomości powinny być zwolnione z opodatkowania, bądź ciężar podatku powinien spoczywać na przedsiębiorcy prowadzącym zakład górniczy, jako właścicielu budowli związanych z ruchem tego zakładu. Na wstępie stwierdzić należy, że dokonując ustaleń odnośnie podmiotu, ale i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Rozstrzygając zaistniały spór należy zaakcentować, że co do zasady rację mają organy podatkowe powołując się na przepis art. 21 ust. 1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 P.g.k.). O znaczeniu niejako normatywnym tych danych świadczy także to, że w art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wskazano, że przez użyte w ustawie określenia użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, Lex nr 489351). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (Lex nr 1388356) wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych (wyjątkowych) przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie jednak nie mamy do czynienia. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01 ). W ocenie Sądu, przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie pozwalają na uznanie, że dane w ewidencji gruntów są błędne. Należy podkreślić, że dokumenty te odnoszą się do działalności zakładu górniczego [...], związanych z tym pozwoleń, decyzji i pism, także w powiązaniu z przedmiotowymi działkami, lecz w taki sposób, że nie wpływa to na sposób opodatkowania tych gruntów. Twierdzenia Skarżącego o prowadzeniu na przedmiotowych gruntach ruchu zakładu górniczego [...] pozostają w wyraźnej opozycji z informacjami udzielonymi organom podatkowym w niniejszej sprawie przez "A" w W. z których wynika, że na przedmiotowych działkach nie został wybudowany zakład górniczy, nie jest realizowany ruch zakładu górniczego i nie następuje eksploatacja gazu ziemnego, jak też nie są wykonywane żadne prace związane z [...] w R. Działki te według w/w przedsiębiorcy nie były używane w opodatkowywanych latach i nie były objęte decyzją o ograniczeniu w sposobie korzystania w związku z budową [...]. Z informacji tego przedsiębiorcy wynika, że działki te są położone w granicach przestrzennych obszaru i terenu górniczego złoża gazu ziemnego w/w kopalni, określonych w koncesji nr [...] na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża [...], udzielonej przez Ministra Środowiska, ale na ich terenie nie ma obiektów budowlanych [...], co potwierdził także [...] w K. Jak z powyższych informacji wynika, przedmiotowe działki, oznaczone wówczas jako [...] i [...] obręb [...], jak wskazał Skarżący, objęte były postępowaniem koncesyjnym nr [...] i zlokalizowane są w granicach terenu górniczego Z., ale to nie oznacza, że na tych działkach znajdują się elementy budowli zakładu górniczego bądź odbywał się na nich ruch zakładu górniczego. Nie można się zgodzić z twierdzeniem Skarżącego, jakoby te informacje były niemiarodajne dla oceny niniejszej sprawy, gdyż organ dopytywał o działki według aktualnych oznaczeń geodezyjnych, podczas gdy w czasie postępowania koncesyjnego miały one inne oznaczenie. W ocenie Sądu informacje udzielone przez w/w podmioty związane z funkcjonowaniem [...], są precyzyjne, odnoszą się do aktualnego oznaczenia, bo też takie podane zostały w pismach organu podatkowego, ale wskazują na określony związek tych działek z terenem górniczym [...], a nawet pozycjonują przedmiotowe działki w odniesieniu do [...], co wyklucza ewentualne pomyłki. W świetle powyższego, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, nie można przyjąć, ażeby przedmiotowe działki, których jest współwłaścicielem, były zajęte pod zakład górniczy – [...]. Skarżący jest współwłaścicielem tych działek, a przedsiębiorca górniczy prowadzący zlokalizowany w sąsiedztwie tych działek [...], wbrew stanowisku Skarżącego, nie nabył w stosunku do tego gruntu władztwa mającego postać posiadania samoistnego, a tylko taki przejaw władztwa mógłby skutkować przejście obowiązku podatkowego na posiadacza tych nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. Ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Zatem organy prawidłowo uznały, stosownie do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, że R. P., R. P. i Z. P. są współwłaścicielami nieruchomości położonych w R. obr. [...], oznaczonych jako działki nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. [...] ha oraz wody śródlądowe stojące – Ws o pow. [...] ha) i nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. [...]). Powyższe dane są zbieżne z informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2013, złożoną przez R. P.w dniu [...] października 2013r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do treści art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, a gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym to obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art.3 ust.4 u.p.o.l.). W związku z powyższym stwierdzić przychodzi, że organy w niniejszych sprawach w sposób prawidłowy dokonały wymiaru podatku od nieruchomości wobec współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości, w oparciu o dane z ewidencji gruntów i wysokość stawek podatkowych wynikających ze stosownej uchwały Rady Miasta R. Nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, ani też związku działalnością [...], co stanowi zasadniczą treść skarg, podnoszona przez Skarżącego kwestia rekultywacji przedmiotowych działek, gdyż jak wynika z treści powoływanych przez Skarżącego orzeczeń sądów administracyjnych np. WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 736/17 jest to po pierwsze kwestia sporna, a po drugie wynikająca z użytkowania m.in. tych działek przez Przedsiębiorstwo [...] w latach osiemdziesiątych XX wieku. Tym samym nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z akt z postępowań administracyjnych i sądowych dotyczących tej kwestii o co wnioskował Skarżący. Podobnie niniejsze postępowanie nie ma żadnego związku ze sprawą w której zapadło rozstrzygnięcie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Rz 461/07, które stwierdzało niezgodność z prawem uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o odstąpieniu od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego [...] z uwagi na to, że ocena oddziaływania na środowisko eksploatacji złoża gazu ziemnego [...] została opracowana 9 lat przed podjęciem zaskarżonej uchwały, na podstawie nieobowiązujących już przepisów i na potrzeby innego postępowania. Zresztą zwrócił na to uwagę, NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2017 r. oddalającym skargę kasacyjną Z. P. od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 766/14 w przedmiocie opodatkowania tych samych nieruchomości, tyle że za 2014 r. Godzi się zauważyć, że we wzmiankowanej wyżej sprawie, dotyczącej roku podatkowego 2014 r. Skarżący podnosił analogiczne zarzuty tyczące oddziaływania na przedmiotowe działki [...]. Natomiast w innej sprawie podatkowej Skarżącego odnoszącej się wprawdzie do innych nieruchomości, ale także powiązanych z działalnością zakładu górniczego, NSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FSK 3296/15 wyraził ogólny pogląd, że ustawy podatkowe nie przewidują generalnego zwolnienia od podatku od nieruchomości, związanego z usytuowaniem nieruchomości (gruntu) w sąsiedztwie zakładu górniczego, czy w jego strefie ochronnej. Natomiast ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości (gruntu), mogą być natomiast podstawą do dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Pogląd ten koresponduje ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w niniejszej sprawie. Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze zasad postępowania za bezpodstawne. Stwierdzić bowiem przychodzi, że organy prowadziły postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów, działając na podstawie przepisów prawa i w jego granicach, dążąc do dogłębnego wyjaśnienia sprawy. W szczególności brak było podstaw do zasięgania opinii biegłego, gdyż kwestie dotyczące ustalenia osoby (osób) zobowiązanych z tytułu podatku od nieruchomości nie wymagały wiadomości specjalnych czy też do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.