I SA/Rz 766/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok - oddala skargę - I SA/Rz 766/14 Uzasadnienie Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...], ustalił R. P. , R. P. oraz Z. P. wysokość podatku od nieruchomości na 2014r. w kwocie 75,00zł. Podatek został wymierzony w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których organ I instancji ustalił, że ww. osoby są właścicielami gruntów pozostałych o pow. 342 m2 oraz gruntów pod jeziorami o pow. 0,05 ha. Działki położone są w R. w dzielnicy Z. (Obr. [...]). Od powyższej decyzji Z.P. (dalej: podatnik/skarżący) złożył odwołanie, w którym zarzucił, że dane geodezyjne na których oparł się organ I instancji zostały zweryfikowane wyrokami sądów i są niewiążące. Jego zdaniem geodeta nie jest uprawniony do wykonywania dokumentacji terenu górniczego, a może to uczynić jedynie mierniczy górniczy. Wskazał, że spółka [...] S.A. uzyskała decyzję zezwalającą na wydobycie kopalin wraz z projektem zagospodarowania złoża i określeniem przestrzeni prowadzenia prac górniczych na jego gruncie. Uzyskała również decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] września 1995r. o pozwoleniu na budowę górniczego obiektu budowlanego. Przedsiębiorstwo wykazało więc prawo posiadania gruntu. Przedmiotowe nieruchomości znajdują się w strefie ochronnej od zakładu górniczego, powinny być zatem uznane za grunty związane z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej, bo związek strefy ochronnej z ruchem zakładu górniczego jest ścisły. Dopiero zakończenie działalności górniczej i rekultywacja gruntu oraz opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśniłoby wątpliwości w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że podatek od nieruchomości został ustalony w prawidłowej wysokości. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej: u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki oraz grunty, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) Wysokość stawek podatkowych ustalana jest przez rady gmin i uzależniona jest od rodzaju nieruchomości oraz jej przeznaczenia (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). W przypadku współwłasności nieruchomości, stanowią one odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz z informacji na podatek od nieruchomości. Podkreślił, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej: p.g.k., są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i organy podatkowe muszą je respektować, pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 ww. ustawy, w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.) – dalej: O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych. Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego zajęcia gruntu na działalność związaną z wydobyciem gazu przez przedsiębiorstwo górnicze i związane z tym ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, organ II instancji wskazał, że opodatkowane działki położone są w R. - dzielnica Z. obręb [...]. Z decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] lutego 2006r., nr [...], wynika, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z działek, związane z budową sieci gazociągów przesyłowych, dotyczą działek położonych w obr. [...] (R. - Dzielnica B.). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalenie istnienia strefy ochronnej na działkach lub jakichkolwiek innych ograniczeń, nie wpływa w żaden sposób na zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku oraz nie skutkuje przeniesieniem obowiązku podatkowego na inny podmiot. Podatnikiem są nadal właściciele nieruchomości, a nie podmioty, które grunt ten zajmują, a ewentualne związanie gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej (lub w sytuacji gruntu rolnego jego zajęcie na tę działalność) może skutkować innym, wyższym wymiarem podatku. Na decyzję organu odwoławczego Z.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 122 i art.191 O.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego sprawy, art. 187 § 1 i art.210 § 4 O.p., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podatek został wymierzony od gruntu położonego w granicach przestrzennych określonych koncesją na wydobywanie kopalin dla prywatnej firmy [...] S.A. w W. Na przedmiotowy teren zostały wydane decyzje koncesyjne na wydobywanie kopalin przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych nr [...] z dnia [...] maja 1993r., w których określono obszar gruntu prowadzenia działalności gospodarczej. Na teren obejmujący przedmiotowe nieruchomości zostały wydane decyzje: Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. dotycząca pozwolenia na budowę Kopalni Gazu Z. w R. oraz decyzja Prezydenta Miasta R. dotycząca pozwolenia na budowę rurociągu dla przedsiębiorcy górniczego. Rurociągi są częściami składowymi Zakładu [...] i istnieje obowiązek podatkowy związany z powyższą budowlą zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Skarżący stwierdził, że zarzuty podniesione przez niego w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zostały należycie rozpatrzone. Organ II instancji powinien merytorycznie rozpoznać sprawę, a nie tylko dokonać kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie dokonał szczegółowej analizy pozwoleń budowlanych i dokumentów eksploatacji budowli, co spowodowało błędne rozstrzygnięcie. Organy obu instancji nie zgromadziły niezbędnych dokumentów i nie dokonały wszechstronnego zbadania sprawy i prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. W szczególności nie przeprowadzono postępowania dowodowego na okoliczność położenia gruntu w obszarze terenu górniczego Z. i nie ustalono, czy na opodatkowanej działce znajdą się budowle służące kopalni. Według skarżącego, organy dokonały dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia. Ponadto skarżący podniósł, że w aktach postępowania podatkowego brak jest mapy synchronizacyjnej zmiany przeznaczenia aktualnego nieruchomości. Dodał, że do Prezydenta Miasta R. należy obowiązek aktualizowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ ten wydał decyzję w sprawie pozwolenia budowlanego, a przedsiębiorca wykazał prawo do gruntu i prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowym gruncie. Skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów: "Dokumentu Bezpieczeństwa" opracowanego na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002r., "Instrukcji bezpieczeństwa pożarowego" wraz z aktualizacją i załącznikami dla [...], "Sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia dla [...]., Planu operacyjnego usuwania skutków awaryjnego zanieczyszczenia wód, gleby i powietrza atmosferycznego Kopalni Z. w R., Projektu zagospodarowania złoża Z., decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 1993r., Nr [...], oraz koncesji z dnia [...] września 2001r., nr [...]. Dokumenty powyższe nie zostały dołączone do skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2014r. skarżący wskazał, że przedmiotowe nieruchomości są wykorzystywane do prowadzenia komercyjnej działalności wydobywczej zgodnie z koncesją, a przedsiębiorca zobowiązany jest do rekultywacji gruntów. W chwili wydania pozwolenia budowlanego dotyczącego urządzeń technicznych kopalni nieruchomości te były w posiadaniu Prezydenta Miasta R.. Organ ten dysponuje dokumentacją budowlaną i geodezyjną, związaną z prowadzeniem górniczej działalności gospodarczej, jednakże nie została ona dołączona do akt administracyjnych niniejszej sprawy. Skarżący zarzucił, że organ II instancji z własnej inicjatywy nie zgromadził dowodów, w postępowaniu nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej i nie ustalono prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. Sąd – na wniosek skarżącego - dopuścił dowody, na okoliczność ich treści, z przedłożonych przez skarżącego dokumentów: decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia 8 września 1995r. w sprawie pozwolenia na budowę górniczego obiektu budowlanego pn. "Budowa Kopalni gazu ziemnego Z." – na okoliczność lokalizacji i umieszczenia zakładu górniczego jako obiektu budowlanego, z kserokopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla D. w R., z informacji z rejestru złóż [...], z decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1997r., z pism [...] z dnia 15 grudnia 1999r., z dnia 15 marca 1996r. oraz z dnia 23 czerwca 2014r., pisma Dyrektora Urzędu Górniczego w K. z dnia 24 lutego 2014r. i postanowienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2014r., nr [...]. Sąd postanowił odmówić dopuszczenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów z protokołu kontroli nr [...] na okoliczność reprezentacji zakładu górniczego oraz mapy bez opisu i nazwy, wobec braku ich związku z rozpoznawaną sprawą. Ponadto Skarżący przedłożył pismo procesowe opatrzone datą 13 listopada 2014r., w którym wymienił dokumenty, które – jego zdaniem – pozostają w posiadaniu Prezydenta Miasta R.. Ponownie zarzucił, że ewidencja prowadzona przez ww. organ jest bezprawna i niewiążąca, co zostało stwierdzone przez Sąd I i II instancji, który wskazał, że postępowanie ewidencyjne powinno być przeprowadzone od nowa dla całego obrębu 210 R.- B.. Według skarżącego, wydana przez Prezydenta Miasta R. decyzja jest przedwczesna, a postępowanie powinno być zawieszone, bowiem jest sprzeczne z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne. Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Trzeba przy tym wskazać, że kwestionowane przez skarżącego postępowanie w sprawie ewidencji gruntów dotyczyło obrębu ewidencyjnego nr [...] , natomiast grunty będące przedmiotem opodatkowania położone są w obrębie [...] . W ocenie Sądu, przedłożone przez skarżącego dokumenty nie pozwalają na uznanie, że dane w ewidencji gruntów są błędne. Należy podkreślić, że dokumenty te odnoszą się do ruchu zakładu górniczego – związanych z tym pozwoleń, decyzji i pism, lecz nie dotyczą przedmiotowych nieruchomości. W szczególności przedmiotowe grunty nie zostały objęte decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2006r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. Ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Zatem organy prawidłowo uznały, stosownie do treści zalegającego w aktach wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] lutego 2014r., że R.P., R.P. i Z.P. są współwłaścicielami nieruchomości położonych w R. obr. [...] Z., oznaczonych jako działki nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. 0,0287 ha oraz wody śródlądowe stojące – Ws o pow. 0,0484 ha) i nr [...] (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp o pow. 0,0055 ha). Powyższe dane są zbieżne z informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2013, złożoną przez R.P.. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do treści art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, a gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym to obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art.3 ust.4 u.p.o.l.). W związku z powyższym organ I instancji dokonał w sposób prawidłowy wymiaru podatku od nieruchomości wobec współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości, w oparciu o dane z ewidencji gruntów i wysokość stawek podatkowych wynikających ze stosownej uchwały Rady Miasta R.. Skarżący nie neguje wynikającego z ewidencji gruntów swojego prawa do przedmiotowych gruntów (współwłasność), lecz kwestionuje ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy jak twierdzi, grunty te położone są w strefie ochronnej od zakładu górniczego i są ściśle związane z ruchem tego zakładu. Treść zarzutów wskazuje na to, że zdaniem skarżącego przedmiotowe nieruchomości powinny być zwolnione z opodatkowania, bądź ciężar podatku powinien spoczywać na przedsiębiorcy prowadzącym zakład górniczy, jako właścicielu budowli związanych z ruchem tego zakładu. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia są bezzasadne w świetle obowiązujących przepisów, które nie przewidują zwolnienia z opodatkowania gruntów położonych w strefie ochronnej od zakładu górniczego. Natomiast opodatkowanie właściciela nieruchomości jest niezależne od opodatkowania właściciela budowli - zakładu górniczego. W powyższym zakresie Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów za bezpodstawne, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.