III SA/Wa 48/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "skarżąca") 2 kwietnia 2013 r. złożyła zeznanie roczne CIT-8 za 2012 r., w którym wykazała podatek należny w wysokości 594,00 zł. Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. wszczęte zostało postępowanie kontrolne przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor UKS) w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, 16 marca 2016 r. organ I instancji decyzją nr [...] określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 92.499,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją nr [...] z [...] czerwca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z [...] września 2016 r. o sygn. akt III SA/Wa 2514/16 odrzucił skargę. Postanowienie uprawomocniło się 6 października 2016 r. Wnioskiem z 28 kwietnia 2017 r., skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z [...] czerwca 2016r. W uzasadnieniu powołała się na nowe dowody związane ze sprawą, które wyszły na jaw dopiero po wydaniu decyzji. Nowymi dowodami w sprawie miały być potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów potwierdzających: • zakup towarów i usług za 2012 r. oraz wydruki rejestru zakupów (bez wydruku za luty 2012 r.), • sprzedaż złomu za 2012 r. oraz wydruki rejestru sprzedaży (bez wydruków za miesiące październik, listopad i grudzień 2012 r.), • eksport WDT/WNT, zakup złomu oraz faktury korygujące zakup i sprzedaż w 2012 r. Wniosek został uzupełniony pismami z 22 maja 2017 r. i 12 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) uznał wniosek Strony za podstawę do wznowienia postępowania i postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z [...] czerwca 2016 r.. Następnie, decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] Dyrektor IAS odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: o.p.) polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wobec nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. przez uznanie, że dowody źródłowe dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie spełniają waloru "nowości" w rozumieniu przepisu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor IAS decyzją z [...] października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia wskazał, że zakres weryfikacji decyzji ostatecznej wyznaczony jest zakresem stwierdzonych uchybień procesowych, które spełniają warunki wynikające z art. 240 § 1 o.p. Uchybienia procesowe, które nie spełniają przesłanek z art. 240 § 1 o.p., nie mają wpływu na treść decyzji kończącej to postępowanie. Dyrektor IAS podał, że wskazane przez skarżącą nowe dowody w sprawie w postaci faktur zakupu i sprzedaży VAT, wydruków rejestru sprzedaży i zakupów VAT dotyczących 2012 r., są dokumentami na postawie których skarżąca wypełniła deklaracje VAT-7 oraz zeznanie roczne CIT-8 i złożyła je we właściwym urzędzie skarbowym. Po wszczęciu kontroli skarbowej kontrolujący wielokrotnie wzywali skarżącą do udostępnienia dokumentacji księgowej związanej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Przez cały okres kontroli skarżąca nie udostępniła dokumentacji. W konsekwencji 11 lutego 2015 r. kontrolujący ukarali skarżącą karą porządkową za wielokrotne nie stosowanie się do wezwań organu kontroli skarbowej do udostępnienia wymaganych dokumentów. W efekcie kontrolujący posiadali dostęp tylko do części dokumentów w postaci: bilansu, rachunku zysków i strat, zeznania CIT-8 za 2012 r. oraz niekompletnych wydruków rejestru VAT (zakupów za luty, sprzedaży za X-XI). Wobec braku dostępu w toku postępowania zwykłego, do kompletnej dokumentacji księgowej Spółki, Dyrektor UKS dokonał oszacowania podstawy opodatkowania, przyjmując indywidualną metodę szacowania dochodu polegającą na przyjęciu przychodów netto w wysokości 7.695.055,00 zł, ustalonej na podstawie obrotów za poszczególne miesiące 2012 r. wykazanych przez skarżącą deklaracjach VAT-7 oraz kosztów ich uzyskania w kwocie 7.208.218,00 zł, wynikającej z zeznania rocznego CIT-8. W ten sposób kontrolujący, stosując metodę pozwalającą najbardziej zbliżyć się do stanu rzeczywistego, określili dochód skarżącej za 2012 r. podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Organ odwoławczy stwierdził, że określenie zobowiązania zostało dokonane w oparciu o dane wykazane przez skarżącą w deklaracjach podatkowych, których podstawą były dokumenty księgowe, w tym załączone przez skarżącą do wniosku o wznowienie postępowania. Dyrektor IAS uznał za zasadne stanowisko organu I instancji, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania kserokopie dokumentów nie wyczerpywały definicji zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.. W toku kontroli prowadzonej przez Dyrektora UKS skarżąca wielokrotnie powoływała się na te dokumenty oraz była wielokrotnie wzywana do ich udostępnienia, czego nie uczyniła. Dlatego też jej dochód został oszacowany. W tej sytuacji przedstawienie kserokopii części dokumentacji księgowej na etapie postępowania wznowieniowego nie będzie stanowiło podstawy do zmiany decyzji ostatecznej. Zdaniem organu odwoławczego, dowody w postaci faktur VAT oraz pozostałej dokumentacji księgowej skarżącej, załączone do wniosku o wznowienie postępowania, nie stanowią nowych dowodów nieznanych organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną i nie mogą stanowić podstawy do jej zmiany. Nie spełniają zatem podstawowego rozumienia treści art 240 § 1 pkt 5 o.p., czyli dowodów, które są nowe oraz istotne dla sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 o.p. przez dokonanie przez organ II instancji wykładni art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w błędny sposób, niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, a tym samym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 o.p., polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wobec nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. przez uznanie, że dowody źródłowe dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie spełniają waloru "nowości". Powołując się na stanowisko wyrażone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 grudnia 2008 roku w sprawie sygn. akt: III SA/Gl 828/08, skarżąca wskazała, że warunkiem wznowienia jest jedynie to, aby nowa okoliczność miała znaczenie dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, nie będąc jednocześnie znaną organowi wydającemu decyzję. Skarżąca podniosła, że dokumenty i faktury załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie były w dyspozycji organu kontroli, zaś o tym, że mają istotne znaczenie dla sprawy świadczy fakt ukarania skarżącego karą porządkową za ich niedostarczenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 240 § 1.o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 o.p., w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi – w myśl art. 243 § 2 o.p. - podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast w myśl art. 245 § 1 o.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. § 2. Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. Podkreślić należy, że wznowienie postepowania jest instytucją nadzwyczajną i jako taka powinna być ona stosowana tylko w sytuacjach przewidzianych w ustawie oraz tylko i wyłącznie wtedy kiedy występują wskazane w niej przypadki (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 grudnia 2016 roku w sprawie III SA/Wa 2846/15, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnosząc o wznowienie postępowania, skarżąca powołała się na zaistnienie nowych dowodów związanych ze sprawą, istniejących w dniu wydania decyzji, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Tymi dowodami są – zdaniem skarżącej - złożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania kserokopie dokumentów, w tym faktur. Należy zatem ocenić, czy takie – wskazane przez skarżącą – dowody spełniają kryteria wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5) o.p.. Zasadnie zostało podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podstawą wznowienia postępowania są takie dowody ( i okoliczności), które zarazem: 1) są nowe, 2) istniały w dniu wydania decyzji, 3) są istotne dla sprawy, 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym wyżej przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2013 roku w sprawie II FSK 2675/12, opublikowany w CBOSA orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, zaskarżona decyzja, wydana w konsekwencji ustalenia, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5) o.p., odpowiada prawu, pomimo, że sąd nie podziela wszystkich argumentów powołanych przez organ drugiej instancji. W świetle okoliczności niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że dowody, na które powołuje się skarżąca istniały w dniu wydania decyzji. Twierdzenia skarżącej w tym przedmiocie nie zostały zakwestionowane przez organy, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Okoliczność istnienia tych dowodów w dacie wydania decyzji potwierdza również wezwanie skierowane do skarżącej przez Dyrektora UKS. Z treści skargi oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika również, że dowody złożone przez skarżącą wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie były znane Dyrektorowi UKS, który wydał decyzję z [...] marca 2016 roku, po przeprowadzeniu kontroli u skarżącej. Dla zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania konieczne jest również spełnienie pozostałych dwóch spośród wskazanych wyżej przesłanek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że "nowość" dowodów oznacza, że nie były one uwzględnione przez organ uwzględniający sprawę. Organ wskazał także, że biorąc pod uwagę, że okoliczności te mają wyjść na jaw, należy uznać, że "nowość" okoliczności faktycznych i dowodów oznacza, że wychodzą one na jaw – przynajmniej dla wnioskodawcy – po raz pierwszy, nie były one wcześniej znane i z tego też powodu należy je uznać za "nowe". Organ drugiej instancji wskazał także na istniejący w orzecznictwie pogląd, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (strona 4 decyzji). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało wskazane jednoznacznie za którym z przedstawionych poglądów opowiada się organ II instancji, lecz z dalszej części uzasadnienia można wywnioskować, że za "nowość" dowodów Dyrektor IAS uznaje – co do zasady – również dowody po raz pierwszy przedstawione przez stronę. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Dyrektor IAS wskazał bowiem, że dokumenty załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią nowych dowodów nieznanych organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną i nie mogą stanowić podstawy jej zmiany. Stanowisko to jest niezrozumiałe w kontekście pozostałych okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z jej treści wynika bowiem jednoznacznie, że sporne dokumenty nie były znane Dyrektorowi UKS. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało wskazane, że po wszczęciu kontroli skarbowej kontrolujący wzywali skarżącą do udostępnienia dokumentacji księgowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, a następnie – wobec tego, że dokumentacja ta nie została udostępniona – ukarali skarżącą karą porządkową. Organ II instancji wskazał też, że kontrolujący posiadali dostęp jedynie do części dokumentów w postaci: bilansu, rachunku zysków i strat, zeznania CIT-8 za 2012 r., niekompletnych wydruków rejestru VAT (zakupów za luty, sprzedaży za październik – listopad). W świetle powyższego, stanowisko organu II instancji jest wewnętrznie sprzeczne – w odniesieniu do zagadnienia czy dowody złożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania spełniają przesłankę "nowości". Z jednej strony bowiem organ II instancji stwierdza, że podczas kontroli skarbowej prowadzonej u skarżącej kontrolujący nie dysponowali dokumentacją księgową skarżącej za rok 2012 (dokumentacja ta nie została im przedstawiona). Z drugiej strony stwierdza, że dokumenty w postaci faktur VAT i pozostałej dokumentacji księgowej skarżącej (załączone do wniosku o wznowienie) nie stanowią nowych dowodów nieznanych organowi wydającemu decyzję ostateczną W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka "nowości". Należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 240 § 1 pkt 5) o.p. jest mowa o "wyjściu na jaw" nowych okoliczności faktycznych lub dowodów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanym wcześniej wyroku w sprawie II FSK 2675/12), w którym sąd ten wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy będzie miało ustalenie znaczenia użytego w analizowanym przepisie zwrotu "wyszły na jaw". Strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny -tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania. Sąd nie zgadza się z przytoczonym w skardze poglądem M. C., według którego ujawnienie nowych dowodów przez stronę uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5) o.p., chociażby zostały one ukryte przez stronę w trakcie pierwotnego postępowania podatkowego. W ocenie sądu w takiej sytuacji (analogicznej jak w niniejszej sprawie) nie mamy do czynienia z "wyjściem na jaw" nowych dowodów, ich "ujawnieniem się" nie tylko przed organem podatkowym. Zdaniem sądu, o tym że ujawnienie nowych dowodów musi dotyczyć szerszego kręgu niż sam organ podatkowy świadczy sama treść powołanego przepisu, który obok "wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych i dowodów" wskazuje dodatkowo, że mają być one "nieznane organowi". Oznacza to – zdaniem sądu – że mamy do czynienia z dwoma odmiennymi przesłankami, mającymi odmienne znaczenie. Nie można zatem utożsamiać pojęcia "wyjścia na jaw nowych dowodów" z "ujawnieniem ich po raz pierwszy organowi podatkowemu", do czego prowadzi argumentacja powołana w skardze. Jak to już zostało wskazane, wszystkie przesłanki wynikające z treści art. 240 § 1 pkt 5) o.p. musza być spełnione łącznie aby zaistniała podstawa wznowienia postępowania. Musi zatem – co do wskazanych w skardze dowodów - istnieć także kryterium "istotności", co oznacza – w okolicznościach niniejszej sprawy – że nowe dowody mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (por. Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka – Medek i Jan Rudowski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 1259). W ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, należy dodatkowo wyjaśnić, że dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody (...) mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, lecz w powiązaniu z pozostałym, zebranym w sprawie materiałem dowodowym (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 września 2018 roku w sprawie sygn. akt III SA/Gl 557/18, opublikowane w CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści skargi, także sama skarżąca w analogiczny sposób rozumie istotę omawianej przesłanki. W skardze zostało wskazane, że spełnienie przesłanki istotności znaczenia dowodu (...) ma miejsce gdy uwzględnienie (...) dowodu spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji, niż zapadła poprzednio (strona 8 skargi). Zdaniem sądu dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie są istotne w sprawie w powyższym rozumieniu. Słusznie zatem wskazał Dyrektor IAS, podzielając stanowisko organu I instancji, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania kserokopie dokumentów nie wyczerpują definicji z art. 240 § 1 pkt 5) o.p. i nie są istotne dla sprawy. Organ II instancji wskazał, że określenie zobowiązania skarżącej zostało dokonane w oparciu o dane wykazane przez nią w deklaracjach podatkowych, których podstawą były dokumenty księgowe skarżącej, w tym załączone do wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślić należy, że taka argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji nie została zakwestionowana w skardze. Skarżąca ograniczyła się do wskazania, że dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania są istotne. Przy czym – zdaniem skarżącej - o tym, że przedmiotowe dowody mają istotne znaczenie dla sprawy świadczy fakt ukarania skarżącej karą porządkową za ich nieprzedstawienie. Jak to już zostało wskazane dowody istotne dla sprawy to takie, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie spraw. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób jednak uznać za takie dokumentów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania. Należy podkreślić – co zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że określenie zobowiązania zostało dokonane w oparciu o dane wykazane przez skarżącą w deklaracjach podatkowych, których podstawą były dokumenty księgowe, w tym załączone do wniosku o wznowienie postępowania. Organ wskazał, że w oparciu o te dokumenty skarżąca wypełniała deklaracje VAT – 7 oraz zeznanie roczne CIT-8. Zaś te dokumenty posłużyły Dyrektorowi UKS do oszacowania podstawy opodatkowania. Przychody netto skarżącej zostały ustalone na podstawie obrotów za poszczególne miesiące 2012 roku wykazanych w deklaracjach VAT-7, zaś koszty ich uzyskania zostały przyjęte w kwocie wynikającej z zeznania rocznego CIT-8. Należy podkreślić, że w skardze nie zostały zakwestionowane powyższe okoliczności. Skarżąca nie zakwestionowała tezy, że deklaracje VAT-7 i zeznanie roczne CIT-8 były przez nią wypełnione w oparciu o dokumentacje księgową, w tym również tę zebraną w segregatorach załączonych do wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca nie podniosła również, że w owych segregatorach znajduje się dokumentacja, która nie została uwzględniona przy wypełnianiu deklaracji VAT -7 i zeznania CIT-8. Oznacza to, zdaniem sądu, że przedmiotowe dowody, choć nie były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną, nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wynika z okoliczności sprawy zawierają one informacje, które nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Zostały one bowiem, wprawdzie nie bezpośrednio, lecz uwzględnione przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Wobec powyższego skarga jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a..