II OSK 594/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 181/18 w sprawie ze skargi L. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 181/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu, przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. delegowanego do Prokuratury Okręgowej w P., sprawy ze skargi L. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – hali o wymiarach ok. 13,63 x 63,38 m i wysokości ok. 3,8 m w kalenicy i ok. 2,97 m w okapie, wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zlokalizowanej na działce nr [...] w S., gmina K., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. G., zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. i art. 84 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracji w Poznaniu właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oraz niezastosowaniu środka określonego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo że materiał dowodowy zebrany przez organ nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie był niewystarczający do rozstrzygnięcia istniejących rozbieżności i wątpliwości, dotyczących najważniejszych elementów stanu faktycznego, związanych m.in. z datą posadowienia obiektów, faktem wykorzystania przez inwestora elementów posadowień, nietrwale związanych z gruntem, istniejących przed datą uzyskania pozwolenia oraz przyjętą przez inwestora taktyką i techniką ich budowania, a także mimo niewyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności stanu faktycznego, w szczególności czasu powstania obiektów, których legalność była kwestionowana oraz chronologii aktywności budowlanych inwestora, które można było z łatwością rozstrzygnąć w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, obejmującego choćby przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków P. I. i S. F., z opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz prawidłowych oględzin nieruchomości, których to uchybień Sąd meriti nie dostrzegł, opierając swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym nieprawidłowo zebranym przez organ, nieuwzględniającym wniosków dowodowych strony, niewyjaśniającym wszystkich okoliczności faktycznych i prowadzącym ostatecznie do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie; 2) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi na decyzję administracyjną, mimo że została ona wydana bez zebrania i starannego rozważenia całego materiału dowodowego, a także bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istniejących w sprawie, z naruszeniem przepisów postępowania, polegających na niedokonaniu przez organ własnych ustaleń w sprawie oraz oparciu się przez niego wyłącznie na ustaleniach organów postępowania karnego, poczynionych w toku postępowania przygotowawczego, bez jednoczesnej weryfikacji prawdziwości zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące powieleniem błędnych ustaleń organu postępowania karnego i przyjęciem za udowodnione nieprawdziwych twierdzeń, niemających swojego odzwierciedlenia w rzeczywistości; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpoznanie skargi w jej granicach i nierozstrzygnięcie w przedmiocie wszystkich zarzutów objętych skargą, polegające na nie odniesieniu się przez Sąd do wewnętrznie sprzecznych ustaleń organu administracji publicznej, dotyczących niemożności legalizacji obiektu przy jednoczesnym wskazaniu, że "przedmiotowy obiekt pokrywa się z sumą wymiarów oraz lokalizacją budynków, na które inwestor posiada pozwolenia na budowę" oraz mimo uznania, że obiekt charakteryzuje się nieistotnymi różnicami w zakresie poszczególnych jego wymiarów oraz przyznaniu, że służy realizacji szeroko rozumianych celów rolniczych, wskazanych w pozwoleniach na budowę wiat gospodarczych, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi; II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia w sytuacji, gdy skarżący uzyskał tego rodzaju pozwolenia i legitymuje się skutecznymi zgłoszeniami o zakończeniu robót, b) nieprzeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego i w konsekwencji pozbawienie inwestora prawa do legalizacji obiektu, mimo nieznacznych (pozornych) różnic istniejących między posadowionym obiektem a projektem zatwierdzonym przez właściwy organ administracji publicznej, c) nieprzeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego mimo istnienia prostej w realizacji możliwości przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, polegającej na wstawieniu ścian działowych w posadowieniach, 2) art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia w sytuacji, gdy skarżący pozwolenia tego rodzaju uzyskał i legitymuje się skutecznymi zgłoszeniami o zakończeniu robót, b) nieprzeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego i w konsekwencji pozbawieniu inwestora prawa do legalizacji obiektu, mimo nieznacznych (pozornych) różnic istniejących między posadowionym obiektem a projektem zatwierdzonym przez właściwy organ administracji publicznej oraz istnienia prostej w realizacji możliwości przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, polegającej na wstawieniu ścian działowych w posadowieniach, 3) art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię, uznającą domniemanie złej wiary inwestora w toku występowania przez niego o pozwolenie na budowę, w sytuacji stwierdzenia różnic między projektowanymi i posadowionymi elementami; 4) art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na weryfikacji zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istniejących posadowień jako całości i łącznym liczeniu ich powierzchni i kubatury w sytuacji, gdy posadowienia wzniesione przez skarżącego nie stanowią konstrukcyjnie jednego obiektu, lecz ich zespół; w konsekwencji zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oceniać należy odrębnie dla poszczególnych obiektów, z uwzględnieniem kubatury i powierzchni zabudowy poszczególnych posadowień; 5) art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, mimo możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z projektem, przedstawionym w toku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, który pozostaje zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2018 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 181/18 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przestawiono argumentację na poparcie przedstawionych w niej zarzutów. Pismem z [...] lutego 2022 r. skarżący kasacyjnie poinformował sąd "o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.". Jego zdaniem jest to informacja istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Do pisma dołączył ogłoszenie Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] stycznia 2022 r. o tej zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Na wstępie zauważyć należy, że sąd I instancji nie naruszył "145 § 1 pkt c p.p.s.a. (...) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie" gdyż w sprawie niniejszej przepis nie był stosowany. Podstawą orzekania był art. 151 p.p.s.a. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem (§ 1 art. 3 p.p.s.a). Zakres takiej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu tych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej sąd I instancji, jak wskazano wyżej, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego artykułu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy jego treści nakazane art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu wystarczającym do wyjaśnienia i umotywowania podjętego przez sąd I instancji rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie ważne wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w poznaniu dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując dlaczego art. 48 prawa budowlanego ma zastosowanie. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w tym, że sąd wojewódzki "nie rozstrzygnął w przedmiocie wszystkich zarzutów objętych skargą". Ze wskazanego przepisu nie wynika obowiązek odnoszenia się do wszystkich zarzutów skargi zwłaszcza, kiedy są one oczywiście niezasadne lub niezwiązane ze sprawą. Niezrozumiałym natomiast, na tle niniejszej sprawy jest przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, nie mogły one odnieść zamierzonego skutku, tj. podważyć ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Powyższe winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie przyjął sąd wojewódzki i organy nadzoru budowlanego obu instancji, że skarżący kasacyjnie zrealizował jeden obiekt budowlany – halę o wymiarach ok. 13,63 x 63,38 m i wysokości ok. 3,8 m w kalenicy i ok. 2,97 m w okapie (to jest istota problemu niniejszej sprawy). W sprawie bezspornym jest, że L. G. uzyskał pozwolenia na budowę na działce [...] pięciu wiat gospodarczych do celów rolniczych - z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2014 r. o nr [...],[...],[...] i [...]. Natomiast z dokumentacji zgromadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wynika, iż w miejscu projektowanych pięciu wiat gospodarczych zlokalizowana jest jedna hala, służąca do hodowli drobiu o powierzchni zbliżonej do sumy powierzchni budynków, na które udzielono pozwoleń na budowę z [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. To, że dopuszczalna była budowa 5 wiat nie oznacza, że dopuszczalna jest również budowa jednego budynku, którego powierzchnia jak wskazuje skarżący kasacyjnie "pokrywa się z sumą wymiarów oraz lokalizacją budynków, na które inwestor posiada pozwolenia na budowę". Nie budzi chyba wątpliwości istnienie różnic między jednym dużym budynkiem - halą, a pięcioma wiatami gospodarczymi. Nie ma przy tym znaczenia, że suma powierzchni pięciu wiat jest prawie taka sama jak zrealizowanego w ich miejsce jednego. Niezasadny w sprawie jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. (zapewne autorowi skargi chodzi o § 1 tego przepisu), bowiem analiza akt administracyjnych sprawy nie wskazuje na fakt, że L. G. został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu. Nietrafne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wbrew temu co twierdzi skarżący kasacyjnie, nie uzyskał on pozwolenia na budowę hali o wskazanych wyżej wymiarach. Zgłoszenia o zakończeniu robót budowlanych dotyczących pięciu budynków zasadnie sąd I instancji i organy nadzoru budowlanego uznały za nieskuteczne gdyż budynki te w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. Ma rację sąd wojewódzki, że jeżeli z niebudzących wątpliwości ustaleń organów orzekających wynika, że przedmiotowa hala jest obiektem zrealizowanym bez stosownego pozwolenia na budowę, to organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w sprawie art. 48 prawa budowlanego. Legalizacja przedmiotowej hali nie jest możliwa z uwagi na zapisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego poz. 5355 z dnia 27 września 2013 r.). Działka skarżącego kasacyjnie - nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...]. Dla tej jednostki, zgodnie z postanowieniami planu - § 33 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 pkt. 8 lit b – obowiązuje zakaz zabudowy obiektami budowlanymi, za wyjątkiem obiektów związanych z produkcją rolną o kubaturze do 1000 m3 lub powierzchni zabudowy do 200 m2. Zrealizowana hala jest wprawdzie użytkowana dla celów związanych z produkcją rolną, ale jej wymiary, zarówno powierzchnia zabudowy jak i kubatura znacząco przekraczają parametry maksymalne wskazane w powołanym wyżej planie miejscowym. Dlatego organy nadzoru budowlanego słusznie zastosowały w sprawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego nakazując rozbiórkę przedmiotowej hali. Bez znaczenia dla sprawy jest podnoszony przez skarżącego kasacyjnie, w piśmie z [...] lutego 2022 r. fakt, że ogłoszono zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. gdyż możliwość legalizacji obiektu budowlanego oceniana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili rozstrzygania przez organ administracji. Chybiony w sprawie jest również zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy prawo budowlane. Przepisy dotyczące postępowania naprawczego nie mogły mieć w sprawie zastosowania dlatego, że inwestor zrealizował zupełnie inny obiekt od tych które zostały określone w pozwoleniach na budowę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 poz. 329) – orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.).