I OSK 976/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia WSA del. Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 2162/17 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 26 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 2162/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.G. (dalej, jako: skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 1991 r. - działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) - stwierdził nabycie przez Miasto i Gminę [...] z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej B., obrębie B., uregulowanej w LWH nr [...], składającej się z działek nr [...] i nr [...], o pow. 400 m², zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia - w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] - wystąpił skarżący. Podniósł, że działka ta stanowiła jego własność - zgodnie z operatem ewidencji gruntów i budynków według stanu na rok 1983. Ponadto Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...] ustalił, iż nie może on zasiadywać tej działki, gdyż jest jej właścicielem. Wobec powyższego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1991 r. jest nieważna, ponieważ w dniu 27 maja 1990 r. to nie Skarb Państwa, ale on był właścicielem przedmiotowej działki. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1991 r. - w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Organ uzasadnił, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, zmuszony był do wszczęcia postępowania i szczegółowego wyjaśnienia stanu prawnego nieruchomości objętej wnioskiem. Dopiero postępowanie wykazało, iż wnioskodawca nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1991 r. - w części dotyczącej ww. nieruchomości. Podniósł, że sporna działka objęta była LWH [...] gm. kat. B. Sąd Rejonowy [...] w zaświadczeniu z 6 czerwca 2017 r. wskazał, iż w Karcie B - wpisy prawa własności LWH [...] prawo własności na rzecz ówczesnej Gminy Miasta [...] wpisano na podstawie uchwały Rady Miejskiej gm. [...] z [...] lipca 1894 r. N. [...] i podania do praw 9 lipca 1874 r. Zaś zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) majątek dotychczasowych związków samorządu terytorialnego z mocy prawa stał się majątkiem Państwa. Natomiast skarżący, jako dokument potwierdzający jego tytuł prawny do działki, przedstawił zaświadczenie Starosty [...] z 24 kwietnia 2013 r. stwierdzające, że: "w założonym w 1983 r. operacie ewidencji gruntów i budynków, dla obrębu ewidencyjnego [...], przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 13 września 1985 r. pod nr [...], w przedmiocie działki nr [...] o pow. 0,0075 ha w latach od 1983 r. - 2011 r. zarejestrowano własność: J.G." Minister zauważył jednak, iż wypis z rejestru gruntów ma jedynie charakter informacyjny i nie może przesądzać o prawie własności nieruchomości. Przy czym akt własności ziemi z [...] grudnia 1981 r., nr [...], dotyczył nabycia przez J.G. nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...]. Odnosząc się z kolei do przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia Burmistrza [...] z 1 sierpnia 2013 r. - stwierdzającego, że dowody wpłaty tytułem łącznego zobowiązania pieniężnego ustalonego m. in. z gruntu oznaczonego nr [...] za lata 2008-2011 wystawione są na nazwisko J.G. - wskazał, iż dokument ten nie potwierdza tytułu własności do spornej nieruchomości. Dalej Minister stwierdził, że skarżący wystąpił z wnioskiem o zasiedzenie działki nr [...] - zaś Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...] oddalił ten wniosek. Sąd stwierdził, iż wnioskodawcza podczas oględzin przedmiotu postępowania wskazał przedmiot zasiedzenia, który na gruncie nie stanowi działki nr [...], lecz działkę nr [...], której jest właścicielem. Ponadto podniósł, że skarżący w oświadczeniu znajdującym się w aktach uwłaszczeniowych wskazał, iż działka nr [...] o pow. 95 m², wydzielona operatem podziału nr [...], stanowi własność Skarbu Państwa, zaś on działkę tę dzierżawi od Skarbu Państwa od 3 lat i nie ma do niej roszczeń własnościowych. Po złożeniu tego oświadczenia wnioskodawca w żaden sposób nie manifestował władztwa nad tą działką. Z tego względu nie można zgodzić się z argumentem, że sąd powszechny uznał, iż jest on właścicielem działki nr [...], gdyż orzeczenie to wskazuje na działkę nr [...]. Zatem wnioskodawca nie posiadał tytułu prawnego do objętej decyzją Wojewody z 1991 r. działki nr [...], zarówno w dacie jej komunalizacji tj. w dniu 27 maja 1990 r., jak i nie posiada go obecnie. Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2017 r., utrzymał w mocy własną decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa miejscowo gmina. Inny podmiot może być uznany za stronę takiego postępowania tylko wtedy, gdy wykaże się tytułem prawnym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji – takim, który stałby jej na przeszkodzie z tego powodu, iż przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do tego mienia. Ponadto postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy interesu prawnego użytkownika, najemcy, czy użytkownika wieczystego przedmiotu objętego komunalizacją lub innego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego. Zgodnie z treścią karty inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej część integralną decyzji z 1991 r., stan prawny spornej nieruchomości był uregulowany w LWH [...] na rzecz ówczesnej Gminy Miasta [...] na podstawie uchwały Rady Miejskiej gm. [...] z [...] lipca 1894 r. N. [...] i podania do praw 9 lipca 1874 r. Zaś zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej, majątek dotychczasowych związków samorządu terytorialnego z mocy prawa stał się majątkiem Państwa. Dalej organ wyjaśnił, że identyfikacja nieruchomości w postępowaniu komunalizacyjnym jest spójna z wyjaśnieniami Starosty [...] przedstawionymi w piśmie z 23 czerwca 2017 r., z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy [...] w toku postępowania o zasiedzenie nieruchomości oraz z aktem własności ziemi z [...] grudnia 1981 r., który dotyczył nabycia przez J.G. nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...]. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. skarżący przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego [...] z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] stwierdzające, że wnioskodawca J.G. i A.G. nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 r. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej własność działki nr [...], o pow. 0,0075 ha, położonej w B., objętej KW nr [...]. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że w niniejszej sprawie strona wnioskująca o wszczęcie postępowania nie wskazała żadnego tytułu do spornej nieruchomości. Natomiast twierdziła, że jest właścicielem tego gruntu, gdyż nastąpiła pomyłka w jego geodezyjnym oznaczeniu. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, iż grunt ten nie należał do skarżącego - co potwierdzał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Akt własności ziemi wskazuje działkę nr [...] i działkę nr [...] o pow. 0,2292 ha, jako objęte uwłaszczeniem na rzecz J.G. Ponadto powyższe wynika z pisma Starosty [...] z 23 czerwca 2017 r. wskazującego, że działka ewidencyjna nr [...] objęta była LWH [...] gm. kat. B., w której w rubryce dotyczącej własności ujawniono Urząd Miasta i Gminy [...] i to jeszcze w dziewiętnastym wieku. Dokumenty te są też zgodne z zaświadczeniem Sądu Rejonowego [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z 6 czerwca 2017 r. stwierdzającym, że w wykazie hipotecznym [...] B. jako właściciel wskazana była Gmina Miasta [...] oraz uzasadnieniem postanowienia z [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...], w którym powołano oświadczenie J.G., że działka nr [...] o pow. 95 m² stanowi własność Skarbu Państwa. Powyższe pozwalało stwierdzić organowi, iż na dzień 27 maja 1990 r. wnioskujący o stwierdzenie nieważności orzeczenia nie miał jakiegokolwiek tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości. Przy czym jedynie przysługujący skarżącemu tytuł prawny świadczyłby, że nieruchomość ta w dniu 27 maja 1990 r. nie należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej i z tego względu nie podlegałaby komunalizacji z mocy prawa - a on sam miałby interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Powyższe ustalenia, potwierdza przedłożona na rozprawie sentencja postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] stwierdzająca, że wnioskodawca J.G. i uczestniczka A.G. nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 r. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej własność działki nr [...] o pow. 0,0075 ha, położonej w B., objętej KW nr [...], prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...]. Powyższe dowodzi zatem, że sporna działka nie mogła w 1990 r. należeć do skarżącego, skoro została przez niego zasiedziana dopiero w 2005 r. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) w związku z art. 28 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje status strony, a tym samym uniemożliwienie mu obrony słusznego interesu prawnego; 2. przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 P.p.sa. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. brak ustalenia jakie dokumenty stały się podstawą wydania decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] listopada 1991 r., nie przeprowadzono postępowania w zakresie poprawności identyfikacji działki nr [...], którą skomunalizowano, co do której prawa własności dowodzi skarżący. ewentualnie, na wypadek uznania, iż stan faktyczny został ustalony prawidłowo, skarżący zarzucił naruszenie: 3. prawa materialnego tj. art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez uznanie, że grunt który tak faktycznie jak i zgodnie z normami prawa należał do skarżącego, podlegał komunalizacji na rzecz gminy B. pomimo tego, że było to wynikiem jedynie błędnego oznaczenia numeru działki przypisanego temu gruntowi. Mając powyższe na względzie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna. Podstawowym zagadnieniem, z którym związana jest istotna rozpoznawanej sprawy, także w kontekście stawianych zarzutów, jest wykładnia art. 28 K.p.a. i użyte w nim określenie strony w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do treści powołanego przepisu, stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek wyznaczają normy prawa materialnego. Innymi słowy, mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Chodzi tu zatem o interes prawny, a nie faktyczny, przy czym musi występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie podkreśla się, że pojęcie strony w rozumieniu Kodeku postępowania administracyjnego może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego (zob. K. Wąsowski (w:) M. Wierzbowski, A. Wiktorowska k.p.a. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2013, s. 182). Pojęcie "strony" jest kategorią prawa materialnego. Oznacza to, że interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania i bycia w nim stroną musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Nie wystarczy wewnętrzne przekonanie danego podmiotu w tym zakresie, które zwykle wiąże się z interesem faktycznym, a nie prawnym. Skoro zaś art. 28 K.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przymiotu strony postępowania, to ustalenie interesu prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Prawidłowe więc sformułowanie zarzutu naruszenia kwestionującego stanowisko o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym wymaga od skarżącego kasacyjnie powiązania naruszenia art. 28 K.p.a. z tym przepisem prawa materialnego, który przyznaje stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści lub obowiązki. Tym samym przepis taki stanowi podstawę przyznania legitymacji strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie źródłem interesu prawnego osoby żądającej wszczęcia postępowania zmierzającego do badania legalności decyzji komunalizacyjnej wobec jej twierdzenia, że wykazuje się prawem własności do skomunalizowanego mienia, jest art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że decyzja komunalizacyjna, co do zasady, ma charakter deklaratoryjny – stwierdzający wystąpienie określonych przesłanek w konkretnym dniu (w dniu wejścia w życie ustawy tj. 27 maja 1990 r.), jakkolwiek można w nim również dostrzec pewne elementy konstytutywne, dotyczące nabycia przez uprawniony podmiot (gminę) tytułu prawnego do nieruchomości. Co istotne, stronami postępowania komunalizacyjnego były, co do zasady, dwa podmioty – dotychczasowy właściciel (Skarb Państwa) oraz jednostka samorządu terytorialnego, która miała nabyć nieruchomość. Wobec tego, jakikolwiek podmiot trzeci, który chciałby zakwestionować taką decyzję w toku postępowania nadzwyczajnego winien wykazać, że w dacie jej wydania legitymował się interesem prawnym, który nie został uwzględniony. W niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał, że w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, legitymował się interesem prawnym w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej B., obrębie B., uregulowanej w LWH nr [...], składającej się z działek nr [...] i nr [...], o pow. 400 m², zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji - w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] została podzielona operatem z 1982 r. na działki nr [...] i nr [...] gdyż składające się na nią parcele stanowiły różne własności hipoteczne - prywatne i Skarbu Państwa. Z rozdzielenia gruntów Skarbu Państwa i gruntów własności osób fizycznych sporządzono mapę uzupełniającą przyjętą do zasobu geodezyjnego pod nr ew. [...]. Następnie na tej podstawie został wydany na rzecz skarżącego Akt własności ziemi nr [...] na działki nr [...] i nr [...] położone w obrębie B. Wbrew twierdzeniom skarżącego z powołanego Aktu własności ziemi nie wynika, iż skarżący na jego podstawie nabył na własność także działkę nr [...]. Nadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego, iż wydzielona działka nr [...] nie stanowi jego własności lecz Skarbu Państwa, a skarżący jedynie ją dzierżawi. Na mocy decyzji komunalizacyjnej z 1991 r. sporna działka została z mocy prawa przekazana na rzecz Miasta i Gminy [...]. Powyższe ustalenia zgodne są z zaświadczeniem Sądu Rejonowego [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 6 czerwca 2017 r. stwierdzającym, że w wykazie hipotecznym [...] B. jako właściciel spornej działki wskazana była Gmina Miasta [...] oraz postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...], w którym powołano ww. oświadczenie J.G., że działka nr [...] o pow. 95 m² stanowi własność Skarbu Państwa. Istotnie z akt sprawy wynika również, że na mapie ewidencyjnej położenie działek zostało wzajemnie zmienione: w miejsce działki nr [...] z operatu nr [...] wpisano działkę nr [...], a w miejsce działki nr [...] z operatu nr [...] wpisano działkę nr [...]. W zapisach ewidencji dokonany został błąd poprzez wskazanie, że wpis działki nr [...] dokonany został na podstawie Aktu własności ziemi nr [...], który w rzeczywistości wydany został na rzecz skarżącego na działki o nr [...] oraz nr [...]. Błędy te jednak nie mogą świadczyć o przysługującym skarżącemu tytule własności do spornej działki. Przeczą temu zgromadzone w sprawie dokumenty. Nie może także ujść uwadze, że skarżący wystąpił z wnioskiem o zasiedzenie działki nr [...] jednakże Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt [...] oddalił ten wniosek, stwierdzając, że skarżący podczas oględzin przedmiotu postępowania wskazał przedmiot zasiedzenia, który na gruncie nie stanowi działki nr [...], lecz działkę nr [...], której jest właścicielem. Nadto - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - dopiero Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] stwierdził, że skarżący i A. G. nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 października 2005 r. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej własność działki nr [...] o pow. 0,0075 ha, położonej w B., objętej KW nr [...], prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...]. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że powyższe dowodzi, iż sporna działka nie mogła w 1990 r. należeć do skarżącego, skoro została przez niego zasiedziana dopiero w 2005 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnicza okoliczność, kwestionowana przez stronę skarżącą w tej sprawie, a stanowiąca element stanu faktycznego sprawy, nie została skutecznie podważona. W sytuacji nieskuteczności podważenia oceny Sądu I instancji dotyczącej stanu fatycznego sprawy i legitymacji do wszczęcia przez skarżącego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, nie mogły być skuteczne zarzuty skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.