I SA/Bd 645/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018r. sprawy ze skargi E. w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie w całości 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. Sp. z o.o. w P. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 645/18 UZASADNIENIE E. E. (spółka/skarżąca) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Ponieważ w ocenie organu interpretacyjnego złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa m.in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), tj. nie zawierał wyczerpującego przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego sprawy wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, tj. do wskazania symbolu KŚT składnika majątku, o którym mowa we wniosku, tj. gruntu, na którym znajduje się składowisko odpadów, w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r., poz. 1864). W odpowiedzi stanowiącej uzupełnienie wniosku strona nie podała symbolu KŚT składnika majątku, o którym mowa we wniosku, uzasadniając to tym, że skoro w ocenie organu interpretacyjnego odpowiedź na pytanie o możliwość zaliczania amortyzacji od składowiska odpadów do kosztów podatkowych Spółki zależy od zaklasyfikowania składowiska odpadów (gruntu) pod odpowiednią pozycję Klasyfikacji Środków Trwałych z 2016r., to organ interpretacyjny winien sam tego zaklasyfikowania dokonać, ponieważ w takim przypadku normy statystyczne stają się normami podatkowymi. Postanowieniem z [...]. Inne pozostawił ww. wniosek Spółki, bez rozpatrzenia, uznając, że strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym przez wnioskodawcę zakresie bez wskazania symbolu KŚT składnika majątku, o którym mowa we wniosku nie jest możliwe. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do dokonania ustaleń w tym zakresie. Przepisy prawa podatkowego (mogące być przedmiotem interpretacji indywidualnej) nie regulują kwestii dotyczących prawidłowej klasyfikacji środka trwałego (środków trwałych) do odpowiedniej grupy KŚT. Dotyczy to również ustalenia, czy w wyniku podjętych działań zostanie wytworzony jeden, czy też kilka środków trwałych. Ponieważ organ nie jest uprawniony do interpretacji przepisów statystyki publicznej, nie będących przepisami prawa podatkowego, to wyklucza to możliwość merytorycznego rozpatrzenia wniosku. W zażaleniu od powyższego postanowienia spółka wniosła o jego uchylenie w całości oraz o wydanie wnioskowanej interpretacji podatkowej, zarzucając naruszenie: art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Zdaniem strony jeżeli przepisy podatkowe odwołują się do klasyfikacji statystycznej, jako wpływającej na zasady opodatkowania, tj. np. ustalenia możliwości zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu, to organ interpretacyjny nie może się uchylić od oceny stanowiska wnioskodawcy, co do prawidłowości zaklasyfikowania statystycznego określonego dobra (np. według KŚT), o ile we wniosku zostaną przedstawione informacje o istocie tego dobra, sposobie jego wytwarzania itp. Spółka zwłaszcza w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisała istotę i sposób powstania na gruncie składowiska odpadów, co doprowadziło ją do wniosku, że podstawowym komponentem do wytworzenia tej budowli (składowisko odpadów jest niewątpliwie budowlą, o czym świadczy uzyskanie przez Spółkę pozwolenia na budowę takiego obiektu) jest de facto wydatek na zakup gruntu i to on będzie stanowił podstawę naliczania tej amortyzacji. To do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne (tutaj KŚT) są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Wskazano, że spółka we wniosku zapytała, czy może amortyzować budowlę powstałą na bazie zakupionego gruntu. Skoro więc organ ma wątpliwości w tym przedmiocie (o czym świadczy wysłane do spółki wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego sprawy), to winien podany przez spółkę opis budowli przeanalizować pod kątem wszystkich przypadków budowli podlegających amortyzacji i orzec czy to może być amortyzowane podatkowo, czy też nie. Innymi słowy, organ winien odpowiedzieć sobie na pytanie, czy opisana budowla odpowiada cechom budowli wymienionych w KŚT (i pod tym kątem przeanalizować opis budowli podany przez Spółkę przez pryzmat budowli wymienionych w KŚT), a tylko tam wymienione budowle podlegają amortyzacji i jeśli stwierdzi, że jest to budowla figurująca w KŚT (w i konsekwencji figurująca w załączniku nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. Wykazie Rocznych Stawek Amortyzacyjnych), to w tym zakresie sam winien ustalić właściwą pozycję KŚT dla analizowanej budowli. Wniosek Spółki, co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, bo innych danych spółka nie jest w stanie podać. Rozpoznając ponownie sprawę Inne zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. Uzasadniając stanowisko organ powołując się na treść art. 14b § 1 O.p. skonstatował, że nie wszystkie przepisy prawa mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Interpretacji podlegają bowiem wyłącznie przepisy prawa podatkowego, przez które należy rozumieć stosownie do art. 3 pkt 2 O.p. przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W myśl natomiast art. 3 pkt 1 ww. ustawy, przez ustawy podatkowe rozumieć należy ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Tym samym, aby przedmiotem interpretacji indywidualnej był określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), to musi on dotyczyć przepisów prawa podatkowego, zgodnie z definicją wskazaną w Ordynacji podatkowej. Organ wskazał jednocześnie, że stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p.). Wydanie interpretacji indywidualnej jest uzależnione od możliwości dokonania oceny kwestii prawidłowości stanowiska wnioskodawcy przy zastosowaniu środków prawnych, jakimi dysponuje organ wydający interpretacje indywidualne w ramach postępowania uregulowanego w Rozdziale la Działu II ustawy Ordynacja podatkowa. W ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, ani do oceny tych dowodów. W związku z powyższym w ocenie organu wbrew twierdzeniom strony, zakwalifikowanie składnika majątku, o którym mowa we wniosku (składowiska odpadów) do odpowiedniego symbolu KŚT nie może być przedmiotem indywidualnej interpretacji wydawanej w trybie art. 14b § 3 O.p. Wniosek spółki dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków na zakup gruntu, na którym znajduje się składowisko odpadów, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego składnika majątku (środka trwałego), a zatem interpretacji przepisów podatkowych, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego nie wskazano symbolu KŚT ww. składnika majątku, bez którego niemożliwe było wydanie interpretacji indywidualnej w ww. zakresie. W myśl art. 16c pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036), grunty nie podlegają amortyzacji. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym było zatem rozstrzygnięcie, czy wskazany we wniosku składnik majątku jest gruntem, czy też budowlą w rozumieniu KŚT. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne. Brak podania symbolu KŚT składowiska odpadów (mimo wezwania), jako elementu opisu zdarzenia przyszłego sprawy będącej przedmiotem wniosku, uniemożliwił wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym przez Spółkę zakresie. Inne stwierdził, że nie jest uprawniony do dokonania ustaleń w tym zakresie, bowiem kwestie te regulują przepisy statystyki publicznej, nie będące przepisami prawa podatkowego. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane, według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu symbolu KŚT zainteresowany może zwrócić się o jego wskazanie i o wydanie opinii do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacji Urzędu. Zatem ustalenie symbolu KŚT składnika majątku, o którym mowa we wniosku, winno być oparte o niebędące przepisami prawa podatkowego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016, poz. 1864), które nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Byłaby to bowiem ocena wykraczająca poza ramy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie organ za nieuzasadnione uznał zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W skardze na ww. postanowienie strona wniosła o jego uchylenie zarzucając naruszenie: 1. art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych dla gruntu, na którym znajdzie się składowisko odpadów (czyli de facto podanie symbolu KŚT dla budowli, jaka powstanie na bazie zakupionego gruntu) stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co spowodowało, że brak takiego wskazania KŚT przez Spółkę doprowadził organ do konkluzji, że wniosek o wydanie interpretacji nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 Ordynacji i dlatego organ pozostawił wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania - mimo, iż wskazanie takiego symbolu stanowi bezsprzecznie element oceny prawnej; 2. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania interpretacyjnego z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 218, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302, t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd stwierdził, że naruszono art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14 h oraz art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."). Poza sporem pozostaje złożenie oraz treść wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie oraz doręczenie pisma z [...] r. na podstawie art. 169 § 1, w związku z art. 14h O.p. Bezspornym jest brak wskazania symbolu KŚT składnika majątku, o co wezwano. Stosownie do art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2017r., II FSK 3473/15, przypomniał, że organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy interpretacyjne nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. W sprawie, wnioskodawca zadał pytanie, czy czynności zakupu nieruchomości opisanej w stanie faktycznym, przez spółkę od sprzedających i uzyskanie dla tego gruntu decyzji o warunkach zabudowy skutkujących uznaniem go za obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, spowoduje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wydatkowanej przez spółkę na zakup pod postacią odpisów amortyzacyjnych? Nieruchomość tę określono jako grunt pod składowisko odpadów. Jako przepisy prawa podatkowego stanowiące przedmiot wniosku podano art. 16a ust. 1 pkt 1 oraz art. 16c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 1 oraz art. 16c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością; z kolei amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Organy zażądały przedstawienia przez wnioskodawcę symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, w tym, opinii Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacji Urzędu Statystycznego w Łodzi. Tego rodzaju działania mieszczą się w postępowaniu dowodowym. Opinia stanowi dokument, który podlega weryfikacji przez organy podatkowe w trybie art. 122, 187 § 1 oraz 191 O.p. Organ sam, w celu weryfikacji, może wystąpić do właściwego organu statystycznego, co jest jego obowiązkiem i również świadczy o podejmowaniu działań zmierzających do pełnego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasady przekonywania (art. 124 O.p.). Dokonanie ustaleń klasyfikujących ma na celu dojście do stanu faktycznego ustalonego z zachowaniem powyższych przepisów O.p. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe oznacza, że organ, wbrew art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 3 O.p., prowadził, w zakresie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, niedopuszczalne postępowanie dowodowe i ostatecznie postanowienie wydał błędnie w trybie art. 169 § 4 O.p., co skutkowało zastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że wnioskodawca może mieć problem z prawidłowym klasyfikowaniem produkowanych wyrobów. I choć może wystąpić z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania standardów klasyfikacyjnych, to wskazania GUS nie są wiążące dla organów podatkowych. Opinie klasyfikacyjne - w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego - podlegają na równi z innymi dowodami ocenie organów podatkowych i nie dają szczególnej ochrony. Jednocześnie należy wskazać, że wymienione w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne mogą być elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. W przeciwnym wypadku, organ interpretacyjny, wskazanym przez stronę symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach, sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy, w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku (por. wyrok NSA z 29 listopada 2017r., I FSK 179/16). W sprawie, normę prawną zakreślono do art. 16 a § 1 pkt 1 i art. 16 c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w ramach których nie można doszukać się zapisów odnoszących się do klasyfikacji KŚT. Również organ nie uzasadnia prawnie, dlaczego istotną jest ta kwestia. Nie wyjaśnia powodów swojego rozumowania, w szczególności nie wskazuje, jakie przepisy prawa materialnego (bo przecież nie art. 16a ust. 1 czy art. 16c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) mające zastosowanie dla udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy, wymagają klasyfikacji KŚT. Dopiero stwierdzenie, że klasyfikacja jest elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania, może prowadzić do konieczności jej dokonania, czego dokonuje organ. Mając powyższe na względzie oraz stosownie do art. 153 p.p.s.a., wniosek o wydanie interpretacji wraca do ponownego rozpatrzenia, a organy mają obowiązek uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Chcąc oprzeć swe rozstrzygnięcie na klasyfikacji KŚT, organ musi wykazać, że obowiązek kwalifikacji wynika z przepisu prawa, jaki miałby zastosowanie w sprawie. Jednocześnie w takim wypadku w procesie stosowania prawa to organ dokonuje odpowiedniej wykładni. Brak wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego mogącego stanowić podstawę jego kwalifikacji prawnopodatkowej, w tym pozwalającego na dokonanie wymaganej przez prawo klasyfikacji KŚT, oznacza, że wnioskodawca nie może skutecznie oczekiwać od organu interpretacyjnego odpowiedzi na udzielone pytania, przy czym nie zachodzi brak w zakresie elementów wniosku, możliwy do uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., lecz niedopuszczalność wniosku w rozumieniu art. 165a § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 6 marca 2018r., II FSK 600/16). Oczywiście, może wystąpić sytuacja, gdzie żądanie wnioskodawcy nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i wykracza poza ten zakres, a sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku nie daje możliwości wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę. Strona np. nie może oczekiwać potwierdzenia dokonanej klasyfikacji, gdyż to nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, i wykracza poza ten zakres, bo choć przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień uregulowanych w innych przepisach prawa, to nie może to stanowić przesłanki do żądania od organu, aby udzielił interpretacji przepisów prawa wykraczającej poza jego kompetencje. Jednak i w takim przypadku należy przyjąć, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz z art. 14b § 2a O.p. Organy podatkowe wydając interpretację indywidualną nie ustanawiają normy indywidualnej, nie rozstrzygają też o prawach i obowiązkach. Ich rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie dokonują przy tym władczych działań zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, gdyż ich rola sprowadza się do rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i nast. p.p.s.a.