VII SA/Wa 349/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oddala skargę Sygnatura akt VII SA/Wa 349/18 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. W. w P. - uchylił w całości decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz stwierdził wydanie decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu skargi J. O. na decyzję Wojewody M. z [...] lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/14, skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. II OSK 251/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 696/14 - uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, że: "Zastosowanie w sprawie przesłanki negatywnej wyznaczonej w art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalne tylko po ponownym rozpoznaniu istoty sprawy. Ustalenie, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty P. z [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. W. w P., było dotknięte ciężką, kwalifikowaną wadliwością przez pozbawienie udziału w tym postępowaniu J. O., co oznacza wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), nakładało na Starostę P. obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Ponowne rozpoznanie sprawy to ponowne ustalenie stanu faktycznego przy udziale strony pozbawionej udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. (...) Oparcie się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym bez udziału strony, która wywodzi o naruszeniu przepisów prawa gwarantujących ochronę jej interesu prawnego, stanowi naruszenie art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. Niewykonanie obowiązku ponownego rozpoznania sprawy nie daje podstaw prawnych i faktycznych do zastosowania przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro kwestionowany jest stan faktyczny, a prawidłowe jego ustalenie przesądza o zastosowaniu przepisu prawa materialnego, a zatem zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane udzielenia pozwolenia na budowę, nie można stwierdzić, że treść ponownego rozstrzygnięcia byłaby tożsama z rozstrzygnięciem Starosty P. z [...] września 2010 r. nr [...]. Wydanie decyzji stwierdzającej niezgodność z prawem decyzji Starosty P. z [...] września 2010 r. nr [...] wyłącznie z powodu wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, wyliczonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, stanowi naruszenie art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego." Starosta P. decyzją z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 k.p.a. - odmówił uchylenia decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] września 2010 r., zmieniającej decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. i decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. W. w P. i stwierdził wydanie decyzji nr [...]z dnia [...] września 2010 r. z naruszeniem prawa, gdyż strony nie brały udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu Starosta P. podał, że w dniu [...] marca 2017 r., zawiadomił strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora z dnia [...] czerwca 2010 r., o zmianę pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem, instalacjami wewnętrznymi, elementami zagospodarowania terenu oraz zjazdem z drogi publicznej, wg projektu zamiennego do decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Organ ustalił, że J. O. przysługuje status strony, wskazał na swoje obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i ocenie poddał: 1) zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., gdzie dla przedmiotowego terenu ustalono strefę usługowo-mieszkaniową "B1 MW,MN,U" oraz innymi aktami prawa miejscowego, 2) zgodność z wymaganiami ochrony środowiska - przedsięwzięcie nie jest mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) zgodności z przepisami ochrony pożarowej i higieniczno-sanitarnymi, opinię komunikacyjną – lokalizację zjazdu i wjazdu z posesji na drogę gminną, ul. W., opinię ZUD uzgadniającą lokalizację przyłączy, warunki podłączenia do sieci uzbrojenia terenu, dokumentację geotechniczną posadowienia budynku, 4) kompletność projektu, w tym sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz aktualność zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oraz złożenie oświadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 4, a także sprawdzenie projektu. J. O. sformułowała pisemne zarzuty dotyczące przedmiotowej inwestycji, w odniesieniu do których organ stwierdził: - zarzut niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego: wniosek był rozpatrywany w oparciu o obowiązujący na dzień wydania decyzji ostaecznej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Teren inwestycji to "strefa usługowo-mieszkaniowa "B1 MW,MN,U", dla której plan określa następujące przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne: usługi publiczne i komercyjne z preferencją handlu i rzemiosła usługowego, gastronomii, miejskie i ponadlokalne; mieszkalnictwo wielorodzinne i jednorodzinne we wszystkich formach wraz z urządzeniami towarzyszącymi". Plan nie wprowadza ograniczeń w wysokości zabudowy ani nie zabrania mieszkalnictwa wielorodzinnego. Natomiast plan zagospodarowania części miasta P. dla obszaru B1 oraz B2, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., który wprowadził podnoszone ograniczenia, został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Wojewody M. nr [...] poz. [...] w dniu [...] września 2010 r., wszedł w życie w dniu [...] października 2010 r., zatem po uzyskaniu w dniu [...] września 2010 r., przez decyzję nr [...] klauzuli ostateczności. - zarzut dotyczący odległości od granicy projektowanego budynku "około 4 m": w przedłożonym projekcie na stronie nr 4 wskazano, iż: "od strony wschodniej, ze względu na uciążliwość od ul. P. fasada budynku znajduje się w odległości od około 4,2 m do około 5,25 m od granicy". Zapis ten został poprawiony na "od 4 m", przez projektanta mgr inż. arch. J. D. i potwierdzony oryginalnym popisem, co jest zgodne z rysunkiem projektu zagospodarowania. - zarzut zacieniania i przesłaniania budynku J. O.. Po ponownej analizie dokumentacji projektowej, organ stwierdził, że teren działki J. O. jest zacieniany przez projektowany budynek, zatem przysługuje jej status strony w postępowaniu. Brak jest podstaw do podważenia analizy zacieniania wykonanej przez projektanta mgr inż. arch. J. D. i sprawdzonej przez mgr inż. arch. Z. F., którzy udokumentowali posiadane uprawnienia budowlane i przynależność do izby samorządu zawodowego w okresie opracowania projektu oraz złożyli oświadczenie, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z przedłożoną analizą nasłoneczniania rys. 3.1 str. 106 projektu, nasłonecznienie w najbardziej zacienianym pomieszczeniu, w okresie równonocy wiosennej i jesiennej, jest od godziny 13 do godziny 17, zatem przez 4 godziny, co spełnia wymogi § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Zgodnie z załączoną do wniosku dokumentacją projektową jak i późniejszym uzupełnieniem, opis i przedłożone rysunki potwierdzają, że zarówno dla budynku projektowanego jak i dla budynku J. O. spełnione są normy określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. - zarzut zmiany stosunków wodnych: z opisu do projektu zagospodarowania terenu (str. 4 i 5) wynika, że wody opadowe, zgodnie z pozwoleniem pierwotnym, zatwierdzonym decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., z dachu budynku są odprowadzone do szczelnego zbiornika retencyjnego, zatem wzniesienie ww. obiektu nie zmienia stosunków wodnych na działce. Zgodnie z wartościami rzędnych bezwzględnych terenu podanymi na mapie do celów projektowych, naturalny spadek terenu jest w kierunku wschodnim, wzdłuż granicy działki [...], spływ wód opadowych z terenów zielonych następuje zgodnie z naturalnym nachyleniem terenu. Ponadto w ramach uzupełnienia projektu z dnia [...] listopada 2013 r., projektant stwierdził, że "teren działki oraz ogrodzenia zostaną ukształtowane w sposób uniemożliwiający zalewanie działek sąsiednich ". - zarzut braku należytych połączeń komunikacyjnych: zgodnie z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej z dnia [...] września 2009 r., zgodę na proponowany przebieg drogi pożarowej do budynku średniowysokiego klasy ZL IV, uwarunkowano wykonaniem klatki schodowej i dróg ewakuacyjnych w klasie odporności ogniowej REI 60 i El 30, wyposażeniem: w samoczynne urządzenia oddymiające, oświetlenie awaryjne i instalację wodociągową przeciwpożarową, co zgodnie z projektem, spełniono. Ponadto ul. W. jest drogą publiczną, za którą odpowiedzialny jest zarządca. Inwestor przedłożył uzgodnienie wjazdu z ww. drogi (str. 55 projektu) z zarządcą drogi, równoznaczne z uzgodnieniem obsługi komunikacyjnej projektowanego obiektu. Starosta dodał, że w odniesieniu do zarzutu zacienienia i braku nasłonecznienia badanie zgodności projektu z przepisami, ogranicza się do stwierdzenia, że projekt zawiera linijkę słońca, za treść której odpowiada projektant. Odnosząc się do kolejnych zarzutów J. O., że budynek na działce nr ew. [...] nie spełnia warunków, takich jak: występowanie wilgoci w elementach budowlanych lub na ich powierzchniach, zanieczyszczenie lub zatrucie wody i gleby, obecność szkodliwych pyłów i gazów w powietrzu, nieprawidłowe usuwanie dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów, niekontrolowana infiltracja powierza zewnętrznego, przedostawanie się gryzoni do wnętrza, wydzielanie gazów toksycznych, niebezpieczne promieniowanie - organ wyjaśnił, że spełnienie wymogów w tym zakresie należy do projektanta wykonującego projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania i zbadaniu zarzutów skarżącej, Starosta P. nie znalazł podstaw do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę. Nadto wskazał, że art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, że: "w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji". Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a.: "Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". J. O. wniosła odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2017 r. Wojewoda M.decyzją z dnia [...] listopada 2017r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2017 r., odmawiającej uchylenia decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce nr ew. [...] przy ul. W. w P., przeniesioną decyzjami z dnia [...] sierpnia 2007 r., z dnia [...] maja 2010 r. i stwierdzającej wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. z naruszeniem prawa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że inwestor spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Usytuowanie obiektu pozostaje w zgodzie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), jak również z § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczącego zacieniania budynków. Projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. W. z dnia [...].07.1998 r., Nr [...] poz. [...]). Działka o nr ew. [...] położona przy ul. W. w P. znajduje się w obszarze urbanistycznym przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo - usługową (symbol B1, MW, MN, U). W obszarze tym podstawowym przeznaczeniem jest mieszkalnictwo o wszelkich formach wraz z usługami towarzyszącymi. Organ II instancji stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 Kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 Kpa). W tej sprawie naruszenie prawa polegało na pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu. W pierwotnym postępowaniu organ niewłaściwie wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. We wznowionym postępowaniu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdzał zgodność z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę dlatego zarzut, że inwestycja jest niezgodna z obecnie obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu był bezzasadny. Odnośnie zacieniania budynku skarżącej oraz zmiany stosunków wodnych Wojewoda M. wskazał na art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Do projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny (także w zakresie określenia odziaływania inwestycji na sąsiednie działki) oraz sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Skargę na decyzję Wojewody M. z dnia [...] listopada 2017r. wniosła J. O.. Domagała się uchylenia decyzji zaskarżanej oraz poprzedzającej ją Starosty P.. W jej uzasadnieniu podniosła, że [...] października 2010 r. wszedł w życie nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którym projekt jest niezgodny w zakresie wysokości budynku. Nowy plan zabrania bowiem budowy budynków wyższych niż 12 m. Powtórnie rozpatrując sprawę organ powinien wziąć pod uwagę aktualny stan prawny, nie zaś istniejący w chwili, gdy wydana została decyzja wadliwa. Organ nie odniósł się w należyty sposób do zarzutów. W szczególności odległość ścian budynku inwestora od granicy jej działki jest mniejsza niż 4m. Projekt został zrealizowany, a odległość ścian jest faktycznie inna niż określona przez projektanta. W sposób stronniczy oceniono zacienianie budynku skarżącej przez nowo wybudowany obiekt. Starosta dysponował przedstawioną mu przez skarżącą opinią architektoniczną, oraz projektantów w przedmiocie zacieniania. Wnioski płynące z tych dokumentów były sprzeczne. Starosta wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż nie ma prawa merytorycznej oceny tych dokumentów, jednak oceny takiej dokonał. Wybrał jako wiarygodne oświadczenie projektantów, nie uwzględniając przedłożonej przez skarżącą opinii. Zgodnie z tą opinią budynek na działce [...] jest obiektem przesłaniającym. Część jego północnej ściany o krawędzi na wysokości 20,80 m położona jest w stosunku do obiektu przesłanianego (domu skarżącej ) w odległości ok. 8,5-10 m. Odległość między budynkami jest mniejsza niż 20,80 m (wysokość budynku przesłaniającego). Powinno być zatem sprawdzone przesłanianie okien parteru obu mieszkań w należącym do skarżącej budynku przesłanianym. Gołosłowne i niepoparte analizami są odniesienia do kwestii zmiany stosunków wodnych oraz braku połączeń komunikacyjnych. Ograniczono się do stwierdzeń projektanta, nie weryfikując czy mają pokrycie w rzeczywistości. Lokalizacja budynku narusza przepisy prawa cywilnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wznowienie postępowania, jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Po wznowieniu postępowania organ bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowieniowa, wskazana w postanowieniu o wznowienie postępowania. Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Natomiast w przypadku stwierdzenia, że wskazana we wniosku strony przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła, organ zobligowany jest do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 albo na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Starosta P. prowadząc ponownie postępowanie wznowieniowe, tym razem ustalił stan faktyczny przy czynnym udziale J. O.. Z przeprowadzonej przez organ architektoniczno-budowlany analizy wynika, że należało udzielić kwestionowanego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy podzielić pogląd organu, że wniosek inwestora powinien być rozpatrywany w oparciu o obowiązujący na dzień wydania decyzji ostatecznej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Dla przedmiotowego terenu plan ten ustala "strefę usługowo-mieszkaniową "B1 MW,MN,U", o przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym: usługi publiczne i komercyjne z preferencją handlu i rzemiosła usługowego, gastronomii, miejskie i ponadlokalne; mieszkalnictwo wielorodzinne i jednorodzinne we wszystkich formach wraz z urządzeniami towarzyszącymi". Plan ten nie wprowadza ograniczeń co do wysokości zabudowy ani nie zabrania mieszkalnictwa wielorodzinnego. Dopiero plan zagospodarowania części miasta P. dla obszaru [...] oraz [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wprowadził ww. ograniczenia, ale wszedł on w życie w dniu [...] października 2010 r., czyli po uzyskaniu w dniu [...] września 2010 r., przez decyzję nr [...] klauzuli ostateczności. Zasadnie organ stwierdził, że brak jest podstaw do podważenia analizy zacieniania wykonanej przez projektanta mgr inż. arch. J. D. sprawdzonej przez mgr inż. arch. Z. F., którzy złożyli oświadczenie, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Projektant sporządził analizę nasłoneczniania - rys. 3.1 str. 106 projektu, z której wynika, że nasłonecznienie w najbardziej zacienianym pomieszczeniu, w okresie równonocy wiosennej i jesiennej, jest od godziny 13 do godziny 17, zatem przez 4 godziny, co spełnia wymogi § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zmianami). Zgodnie z załączoną do wniosku dokumentacją projektową jak i późniejszym uzupełnieniem, opis i przedłożone rysunki potwierdzają, że zarówno dla budynku projektowanego jak i dla budynku J. O. spełnione są normy określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również kwestionowaną analizę dotyczącą spełnienia wymogów § 13 i 60 ww. rozporządzenia, odpowiada projektant. Stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, projektant, dołączył oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odpowiadając na podnoszone w skardze zarzuty należy wyjaśnić, że regulacja dotycząca nasłonecznienia pokoi mieszkalnych znajdująca się w § 60 ww. rozporządzenia stanowi, że pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do jednego pokoju. Budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 414/15, LEX nr 1939311). Fakt, iż w budynku skarżącej wydzielone są funkcjonalnie (a nie prawnie - protokół rozprawy) dwa lokale mieszkalne, nie powoduje braku zachowania wymogów § 60 dla całego budynku. Tym samym nie było podstaw do uznania, iż przedłożona przez skarżącą opinia arch. M. K. jest dowodem na naruszenie § 60 ww. rozporządzenia. W sposób szczegółowy organ odniósł się do zarzutu zmiany stosunków wodnych oraz braku należytych połączeń komunikacyjnych i prawidłowo wykazał ich bezzasadność. Odnosząc się do kolejnych zarzutów J. O., że budynek inwestycyjny powoduje zagrożenia takie jak: występowanie wilgoci w elementach budowlanych lub na ich powierzchniach, zanieczyszczenie lub zatrucie wody i gleby, obecność szkodliwych pyłów i gazów, nieprawidłowe usuwanie dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów, przedostawanie się gryzoni do wnętrza, wydzielanie gazów toksycznych, niebezpieczne promieniowanie - organ słusznie wyjaśnił, że spełnienie powyższych wymogów należy do projektanta wykonującego projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast naruszenia praw skarżącej zaistniałe już po wykonaniu budynku, jak również takie które są wynikiem nieprawidłowego wykonania pozwolenia budowlanego, nie mogły być przedmiotem oceny w tej sprawie. Po przeprowadzeniu po wznowieniu postępowania całego postepowania dowodowego okazało się, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 Kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 Kpa). Zdaniem Sądu organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.