II SA/Gd 584/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. B. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia 25 października 2016 r. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że budynek biurowo-produkcyjno-magazynowy na działce nr [..] przy ul. K. w Z. jest w rzeczywistości znacznie większy niż wskazują na to mapy inwentaryzacyjne w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego. Z map zamieszonych na portalu [..] wynika bowiem, że przedmiotowy budynek produkcyjny z częścią socjalno-biurową ma powierzchnię zabudowy 319 m2, natomiast z otrzymanego operatu szacunkowego i planu technologicznego wynika, że powierzchnia ta wynosi 411 m2. Na omawianych mapach nie zostały naniesione takie pomieszczenia z kontrolowanego budynku jak: magazyn mięsa drobiu do obrotu, magazyn pojemników czystych, magazyn surowca mięsa drobiowego, rampy manipulacyjnej zadaszonej obudowanej, magazynu mroźni mięsa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 15 lutego 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozbudowy budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 marca 2017 r. organ ustalił, że działka nr [..] zabudowana jest obiektami, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 - 2016. Obecna podczas oględzin żona skarżącego – W. B. oświadczyła do protokołu, że budynek główny zakupiony w 2011 r. posiadał wiatę i rampę stalową. Organ ustalił także, że: wiata o wymiarach ok. 5,60 m x ok. 12,30 m została obudowana blachą falistą w 2012 r.; istniejąca rampa została osłonięta przezroczystymi płytami z poliwęglanu w 2015 r.; obok obudowanej wiaty ustawiony jest kontener o wymiarach ok. 12,20 m x ok. 2,30 m sąsiadujący z działką drogową; obok kontenera na jego przedłużeniu ustawiona jest wiata na betonowej podmurówce z 4 metalowymi słupkami, na których opiera się zadaszenie o wymiarach ok. 9,30 m x ok. 2,40 m; wiata osłonięta jest siatką, wewnątrz znajdują skrzynki; przy wejściu na rampę znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, krytym blachą trapezową o wymiarach ok. 9,0 m x ok. 5,30 m, za wiatą jest pomieszczenie gospodarcze o wymiarach ok. 4,30 m x ok. 2,80 m; wzdłuż ogrodzenia (przy granicy z działką nr [..]) znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej ok. 2,80 m x ok. 12,50 m; przy wiacie ustawione są dwa kontenery o wymiarach zewnętrznych ok. 12,20 m x ok. 4,80 m; wiaty ustawione są na podmurówce betonowej i dwuteownikach stalowych (o wysokości ok. 12 cm); dwa kontenery i wiata są zadaszone (konstrukcja drewniana dwuspadowa); dach nad kontenerami i wiatą kryty jest blachą trapezową. Według ustaleń organu obiekty te zostały ustawione w latach 2013 - 2014 r. Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 28 kwietnia 2017 r., inwentaryzacji geodezyjnej wszystkich obiektów zlokalizowanych na działce nr [..] w Z. W dniu 15 maja 2017 r. skarżący przedłożył do akt, sporządzoną w dniu 9 maja 2017 r., inwentaryzację geodezyjną wszystkich obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie działki nr [..] w Z. a w dniu 31 maja 2017 r. organ pozyskał do akt sprawy mapy do celów informacyjnych przedstawiających treść mapy ewidencyjnej i mapy zasadniczej na dzień 16 listopada 2011 r. tj. na dzień zawarcia aktu notarialnego zakupu działki nr [..], oraz na dzień 31 maja 2017 r. Następnie, postanowieniem z dnia 11 września 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącemu zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich rozbudowane w latach 2012 - 2014, bez pozwolenia na budowę, części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujące: trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2 oraz nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r., następujących dokumentów: 1. decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. rozbudowy budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uzasadniając wydane postanowienie, organ wskazał, że ze stanu faktycznego wynika, że skarżący w latach 2012 - 2014 r. rozbudował istniejący budynek biurowo-produkcyjno-magazynowy na działce nr [..] przy ul. K. w Z. o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz o kontener o powierzchni 28 m2. Skarżący nie okazał zaś wymaganego prawem pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku w wykonanym zakresie. Powyższe, jak wskazał organ, uzasadniało wszczęcie procedury określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane a na wstępie wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy. Organ wyjaśnił przy tym, że przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Organ wskazał również, że w niniejszej sprawie wysokość opłaty legalizacyjnej wyniesie 250.000,00 zł (za część magazynowo - produkcyjną rozbudowanego budynku odpowiadającą kategorii XVIII) + 300.000,00 zł (za część biurową rozbudowanego budynku odpowiadająca kategorii XVI), co daje łączną kwotę 550.000,00 zł. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem: - art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa - wobec nakazania zabezpieczenia budynku przed dostępem osób trzecich bez podstawy prawnej, co skutkuje nieważnością postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 Kpa; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa - poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydania orzeczenia bez zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności bez ustalenia czy rozbudowa budynku na działce nr [..] stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia osób przebywających w obiekcie; - art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę prawną do nakazania skarżącemu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku na działce nr [..]. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub ewentualnie o uchylenie kwestionowanego postanowienia w części nakazującej mu zabezpieczenie przed dostępem osób trzecich rozbudowanych w latach 2012 - 2014 części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujących: trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2. Jednocześnie, skarżący wniósł o zmianę kwestionowanego postanowienia w części nakładającej obowiązek przedstawienia wskazanych w postanowieniu dokumentów w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r. poprzez nałożenie tego obowiązku w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego: 1. utrzymał kontrolowane postanowienie w części dotyczącej nałożonego obowiązku oraz 2. uchylił kontrolowane postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do dnia 31 października 2018 r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że na działce nr [..] znajdują się obiekty, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 - 2016. Budynek główny zakupiony został w 2011 r. posiadał wiatę i rampę. Budynek biurowo-produkcyjno-magazynowego użytkowany jest przez firmę A. i został wybudowany w pierwszej połowie XX w. Obiekt jest parterowy, niepodpiwniczony, na poddaszu znajdują się pomieszczenia pomocnicze. Działka jest zabudowana również obiektami, które skarżący sukcesywnie sytuował w latach 2013 -2016 , tj.: - obiekt nr 1 o powierzchni 95 m2 - składa się z dwóch kontenerów oraz wiaty, której konstrukcję stanowią drewniane słupy; całość obiektu pokryta jest dachem drewnianym dwuspadowym; wiata o wymiarach ok. 2,8 m x 12,5 m oraz dwa kontenery o wymiarach zewnętrznych ok. 12,2 m x ok. 4,8 m; odległość obiektu od ogrodzenia znajdującego się pomiędzy działką nr [..] a [..] wynosi ok. 0,6 m; - obiekt nr 2 o powierzchni 66 m2 – wiata o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, o wymiarach ok. 9,0 m x 5,3 m; zlokalizowana jest przy wejściu na rampę; - obiekt nr 3 o powierzchni 105 m2 - zabudowanie wiaty o wym. ok. 5,60 m x 12,3O m oraz wiata na skrzynki osłonięta siatką o wym. ok. 9,3 m x ok. 2,4 m; - obiekt nr 4 o powierzchni 28 m2 – kontener od strony ul. K. o wymiarach ok. 12,2 m x ok. 2,3 m, postawiony na konstrukcji stalowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który uznał, że wykonanie prac budowlanych przez skarżącego, polegających na rozbudowie części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego o trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz o kontener o powierzchni 28 m2 nastąpiło bez wymaganego pozwolenia na budowę a fakt ten uzasadniał wdrożenie przez organ I instancji procedury wynikającej z przepisów art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, zostało wydane postanowienie z dnia 11 września 2017 r., w którym organ I instancji w celu doprowadzenia wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej przedmiotowych trzech wiat na rampach oraz kontenera nałożył na skarżącego wykonanie w określonym terminie sprecyzowanych obowiązków. Jednakże, z uwagi na upływ części terminu przewidzianego na przedłożenie dokumentów, organ odwoławczy uznał za konieczne zmianę tego terminu. Wobec powyższego, jak wskazał, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił kontrolowane postanowienie organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin wykonania do dnia 31 października 2018 r. a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego, wszczynając postępowanie na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, w każdym przypadku samowoli budowlanej ma obowiązek rozważyć w pierwszej kolejności, przed podjęciem decyzji o nakazie rozbiórki, czy jest możliwa legalizacja w świetle obowiązujących przepisów ustawy. Jest to więc obowiązek organu wynikający z prawa a nie gest dobrej jego woli. We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc wobec niego tożsame zarzuty jak przedstawione w zażaleniu na postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., nr [..], wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną tego postanowienia stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję lub postanowienie, w którym uchyla zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając to postanowienie – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji lub postanowieniu wydanym przez organ odwoławczy na podstawie tego przepisu powinno składać się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla rozstrzygnięcie organu I instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części, jeżeli zaś uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w całości, to nie może orzec co do istoty sprawy w części, a w pozostałej przekazać sprawę do rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji swojego rozstrzygnięcia, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Sytuacja prawna strony w takich okolicznościach będzie określona rozstrzygnięciem organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżone rozstrzygnięcie i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz rozstrzygnięciem organu I instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Dlatego też, organ odwoławczy, który uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie (tak m.in.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 792 - 793). Obowiązek precyzyjnego określenia w wydanym przez organ odwoławczy postanowieniu rozstrzygnięcia wynika ponadto z treści art. 124 Kpa, który wskazuje, że: postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie i doktrynie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji lub postanowieniu jest jego kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Dlatego też, powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny i jednoznaczny, tak aby było zrozumiałe dla stron, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1923/07, Legalis). Rozstrzygnięcie powinno być wprost wyrażone w osnowie, gdyż nie można go ani domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1418/97, Legalis). Osnowa decyzji lub postanowienia powinna być sformułowana w taki sposób, żeby możliwe było następnie wykonanie decyzji/postanowienia dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, czyli aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczyło (zob. wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1654/97, niepubl.). Jednocześnie, z treści powołanego art. 124 Kpa wynika, że postanowienie organu odwoławczego powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z treści art. 107 § 3 Kpa, mającego zastosowanie w zw. z art. 126 Kpa, wynika przy tym, że uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek zawarcia w postanowieniu/decyzji organu odwoławczego uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji lub postanowienia do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji/postanowienia organu odwoławczego powinno zawierać ponadto odniesienie się do zarzutów przedstawionych przez strony w toku postępowania odwoławczego. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewątpliwie również, co należy podkreślić, uzasadnienie powinno być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego w sentencji (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 9/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji czy też postanowienia musi istnieć spójność. Tym bardziej ma to znaczenie w przypadku orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Wypowiedź bowiem organu, że uchyla decyzję w części, wobec możliwych treści rozstrzygnięć określonych w art. 138 § 1 Kpa oznacza, że w pozostałej części utrzymuje tę decyzję w mocy, zwłaszcza że organ obowiązany będzie w uzasadnieniu orzeczenia przedstawić argumentację, z której wynikać będzie nie tylko, że rozpoznał sprawę ponownie, ale także, że decyzję w części uznał za prawidłową. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i decyzję należy odczytywać tak jak wynika z jej sentencji i uzasadnienia łącznie (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 716/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opisanych powyżej wymogów nie spełnia kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przede wszystkim bowiem, rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanym postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sformułowane zostało w sposób niejasny. Postanowieniem tym organ odwoławczy orzekł o: utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 września 2017 r. w części dotyczącej nałożonego obowiązku oraz uchylił to postanowienie w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin do dnia 31 października 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. oprócz tego, że nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 29 grudnia 2017 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to nakazał także skarżącemu zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich rozbudowane w latach 2012 - 2014, bez pozwolenia na budowę, części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z. obejmujące trzy wiaty na rampach betonowych o powierzchni: 95 m2, 66 m2 i 105 m2 oraz kontener o powierzchni 28 m2. Z treści zawartego w postanowieniu organu odwoławczego rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ ten orzekł w sprawie nałożonego na skarżącego nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego na działce nr [..] przy ul. K. w Z., jako że utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy jedynie w części dotyczącej nałożonego obowiązku. Jednakże, w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia organ ten wskazał, że uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin jego wykonania do dnia 31 października 2018 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe stwierdzenie sugeruje, że wolą organu odwoławczego było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji nie tylko w zakresie nałożonego na skarżącego obowiązku dostarczenia dokumentów, ale także w zakresie nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku biurowo-produkcyjno-magazynowego. Tym samym, wobec przedstawionej powyżej teorii, możliwe byłoby uznanie, że nakaz ten utrzymany został przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy. Wskazana sprzeczność między uzasadnieniem postanowienia a jego rozstrzygnięciem uczyniła jednakże zawarte w kontrolowanym postanowieniu rozstrzygnięcie niejasnym i jednocześnie niezrozumiałym. Uzasadnienie kontrolowanego postanowienia nie odnosi się bowiem w ogóle do zarzutów wniesionego przez skarżącego zażalenia, w tym przede wszystkim do zarzutu poddającego w wątpliwość legalność nałożonego na skarżącego nakazu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich rozbudowanych części budynku, a także zakresu tego nakazu. To zaś czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd kontroli zgodności z prawem podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać jedynie należy, że zgodnie z treścią stanowiącego podstawę prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie zaś do treści art. 48 ust. 3 tej ustawy w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane zostało z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2, art. 124 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 11 Kpa a naruszenie to miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd uchylił kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lipca 2018 r., o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie