I SA/Kr 994/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Grażyna Firek sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. B. – G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego; oddala skargę. W dniu 19 kwietnia 2018 r. M. B. – G. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną będącą przedsiębiorcą, opodatkowanym w [...] od całości swoich dochodów. Wnioskodawczyni jest komplementariuszem i akcjonariuszem w S.K.A. (dalej: "S.K.A."). Ponadto, Zainteresowany D. S.K.A. jest komandytariuszem w Spółce z o.o. sp.k. Przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności jest produkcja i dystrybucja wyrobów kosmetycznych i toaletowych. Działalność Wnioskodawczyni jest opodatkowana podatkiem liniowym. Prowadzi ona pełną księgowość. S.K.A. oraz Spółka z o.o. sp.k. nie prowadzą działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni planuje wnieść do Spółki z o.o. sp. k. wkład niepieniężny w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa (stanowiącego zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t.j. Dz.U. z 2017 r., póz. 459 ze zm.), w którego skład wchodzą m.in.: a. oznaczenie indywidualizujące to przedsiębiorstwo wraz z oznaczeniem graficznym; b. własność ruchomości, w tym urządzeń technologicznych, wyposażenia budynków (ale bez samych budynków); c. wszystkie wierzytelności z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej; d. własność surowców, półproduktów, produktów i wyrobów gotowych, środków transportu, materiałów oraz wartości niematerialne i prawne; e. tajemnice przedsiębiorstwa, know-how, goodwill, renoma i doświadczenie, baza klientów; f. prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę; g. prawa i obowiązki wynikające z umów najmu, leasingu. Z wniesienia wyłączono własność nieruchomości, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza Wnioskodawczyni. Nieruchomość będzie przedmiotem najmu, a Wnioskodawczyni (w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej) będzie zajmować się jej wynajmem. W wykonaniu wniesienia ww. wkładu niepieniężnego, Wnioskodawczyni przeniesie własność przedmiotowego przedsiębiorstwa na Spółkę z o.o. sp. k. Po dokonaniu przedmiotowego wniesienia, Spółka z o.o. sp.k. zacznie wykonywać działalność gospodarczą (będzie kontynuować działalność nabytego przedsiębiorstwa). W związku z tym, jej wspólnicy (m.in. S.K.A.) zaczną uzyskiwać z tego tytułu dochód. W związku z powyższym zdarzeniem zadano następujące pytanie. Czy S.K.A. jest uprawniona do opodatkowania swego dochodu, uzyskiwanego z tytułu udziału w zysku Spółki z o.o. sp. k., 15% stawką podatku dochodowego od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3) Postanowieniem z 19 lipca 2018r. nr [...] odmówiono wszczęcia postępowania. Organ podatkowy stwierdził, że w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego w analizowanym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Wedle organu analiza wniosku wspólnego z 4 kwietnia 2018 r. pozwala stwierdzić, że z aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa wyłączono własność nieruchomości, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza Wnioskodawczyni. Nieruchomość będzie przedmiotem najmu, a Wnioskodawczyni (w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej) będzie zajmować się jej wynajmem. W/w. stwierdzenie rodzi przypuszczenie, że zamiarem Wnioskodawczyni jest wynajem przedmiotowej nieruchomości sp. k., która będzie kontynuować działalność przedsiębiorstwa, stanowiącego przedmiot aportu, a być może także S.K.A. Zdaniem organu, celem ww. działania może być sztuczne kreowanie kosztów sp. k. (a być może także S.K.A.), wynikających z tytułu najmu przedmiotowej nieruchomości od Wnioskodawczyni. Z uwagi na powiązania, istniejące między opisanymi we wniosku podmiotami, takie działanie prowadzić może do osiągnięcia korzyści podatkowej w postaci obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego zarówno po stronie sp. k., S.K.A. (będącej komandytariuszem w sp. k.), jak i po stronie Wnioskodawczyni (będącej komplementariuszem oraz akcjonariuszem S.K.A., a na skutek aportu - także wspólnikiem sp. k.). Organ wskazał na opinię z 11 lipca 2018 r. Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, iż planowany wynajem nieruchomości przez Wnioskodawczynię, po wcześniejszym wniesieniu wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa z wyłączeniem nieruchomości do Spółki z o.o. sp. k. oraz przeniesieniu własności przedmiotowego przedsiębiorstwa na Spółkę z o. o. sp. k., mogą zostać uznane za dokonane przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. W wyniku tego działania może dojść do uzyskania przez Sp. z o. o. sp. k. możliwości obniżenia przychodu uzyskanego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej o koszty używania nieruchomości, a w konsekwencji do obniżenia zobowiązania podatkowego Spółki z o.o. sp.k. oraz z uwagi na istniejące powiązania między podmiotami wskazanymi we wniosku także S.K.A. i Wnioskodawczyni. Ponadto, przedstawiony sposób działania wypełnia przesłanki sztuczności, ponieważ w wyniku realizacji planowanej czynności dojdzie do nieuzasadnionego dzielenia operacji (art.119c § 2 pkt l Ordynacji podatkowej). Można przyjąć, że gdyby nie perspektywa osiągnięcia potencjalnej korzyści podatkowej, racjonalnie działający podmiot nie zastosowałby tego sposobu działania (art. 119c § 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma uzasadnienia ekonomicznego do wyłączenia nieruchomości ze zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która ma być wniesiona przez Wnioskodawczynię do Spółki z o. o. sp. k. oraz następnie wynajmu tej nieruchomości przez Wnioskodawczynię. Bez wątpienia nieruchomość będzie potrzebna Spółce z o. o. sp. k. do prowadzenia dotychczasowej działalności Wnioskodawczyni (Spółka z o.o. sp. k. ma kontynuować działalność przedsiębiorstwa nabytego od Wnioskodawczyni). Jednocześnie w ramach planowanego aportu do Spólki z o.o. sp. k. zostanie wniesione m.in. wyposażenie budynku. Bez wątpienia wyposażenie, które ma być wniesione w ramach opisywanego aportu, jest dostosowane nie tylko do potrzeb prowadzonej działalności, ale też do cech samego budynku. Mając na uwadze powyższe zarówno w interesie Wnioskodawczyni, jak i Spólki z o.o. sp.k., będzie zawarcie umowy najmu przedmiotowej nieruchomości. Nie zawarcie takiej umowy wiązałoby się z dodatkowymi kosztami dla obu stron, wynikającymi np. z konieczności wyniesienia wyposażenia z budynku, przewiezienia go do innego budynku, dostosowania innego budynku do potrzeb działalności Spółki z o. o. sp. k., znalezienia nowego najemcy dotychczasowego budynku oraz dostosowania dotychczasowego budynku do potrzeb nowego najemcy. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że obie strony będą zainteresowane, aby najemcą przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni była Spółka z o.o. sp. k., która ma kontynuować działalność przedsiębiorstwa nabytego od Wnioskodawczyni. W konsekwencji najemcą przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczym może być Spółka z o.o. sp. k. W świetle przedstawionych przez Wnioskodawcę okoliczności trudno jest znaleźć obiektywne uzasadnienie ekonomiczne dla całego procesu Wnioskodawcy poza spodziewaną korzyścią podatkową polegającą na generowaniu kosztów uzyskania przychodów i w efekcie zmniejszaniu obciążeń podatkowych. W efekcie istnieją uzasadnione podstawy do twierdzenia, że gdyby nie możliwość osiągnięcia potencjalnej korzyści podatkowej, racjonalnie działający podmiot, nie zastosowałby tego sposobu działania (art. 119c § 1 Ordynacji podatkowej). Podsumowując, opisane działania przyszłe mogą zostać podjęte w celu generowania kosztów uzyskania przychodów. Czynności te wypełniają zatem przesłankę do zakwalifikowania ich jako działanie sztuczne w rozumieniu art.119c § 1 i § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej mogące służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119e pkt 1 tej ustawy, sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Na powyższe postanowienie strona, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 14b § 5b w zw. z art. 119a § 1 i art. 119b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wydania interpretacji indywidualnej, pomimo iż czynność opisana w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji nie została dokonana w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, a także poprzez nie odniesienie się do faktu, iż przepisu art. 119a nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym [...] zł, - art. 169 § l w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez brak wezwania wnioskodawczyni do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które to uzupełnienie dokonane na skutek wezwania mogłoby sprawić, iż odpadłyby podstawy do zastosowania art. 14b § 5b w zw. z art. 119a § 1 i art. 119b § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zarzutów podano, iż argumenty podniesione przez organ są lakoniczne i niedostatecznie umotywowane, a także w większości stanowią powielenie argumentów wyrażonych w opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 11 lipca 2018 r., o którą to opinię organ wystąpił wypełniając dyspozycję przepisu art. 14b § 5c o.p. Organ opierając się na w/w. opinii w szczątkowym zakresie dokonał własnej analizy. W art. 14b § 5b o.p. jest mowa o "uzasadnionym przypuszczeniu", że elementy danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy. Owo "przypuszczenie" musi być oparte na obiektywnych racjach, poparte zbiorem argumentów, motywów, pobudek. Organ w żaden sposób nie odniósł się do faktu, iż w myśl przepisu art. 119b § 1, art. 119a nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym [...] zł. Prowadzona przez organy podatkowe analiza prawdopodobieństwa wydania decyzji w trybie art. 119a o.p. nie powinna całkowicie pomijać przesłanek określonych w art. 119b tej ustawy. Jeśli bowiem korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych odniesionych przez wnioskodawcę z tytułu określonych czynności nie przekracza [...] zł, to wyłączone jest wydanie decyzji opartej o art. 119a o.p. W przedmiotowej sprawie organ nie próbował nawet ustalić, czy przepis art. 119b § l o.p. mógłby mieć w niej zastosowanie. Kwestia ta została przez niego całkowicie pominięta. Nadto w przestrzeni prawnej od wielu lat funkcjonują interpretacje indywidualne, które zostały wydane, pomimo że stan faktyczny przedstawiony we wnioskach był bardzo zbliżony do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku skarżącej. W oparciu o powołane zarzuty wniesiono o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art.151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga nie jest uzasadniona. Zagadnieniem węzłowym w sprawie było to, czy organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brzmienie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, oraz czy uzasadnienie postanowienia spełniało ustawowe standardy. W art. 14b § 5b przywołanej ustawy, wskazano, iż nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a, lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Nie sposób zgodzić się z argumentem skarżącej, jakoby organ w zaskarżonym postanowieniu nie przedstawił argumentacji, potwierdzającej fakt istnienia uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Organ wskazał w szczególności, iż uzasadnione jest przypuszczenie, że elementy przedstawionej we wniosku o interpretację czynności mogłyby stanowić przedmiot decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W szczególności miał na uwadze szereg powiązanych ze sobą czynności, tj. wniesienie do Spółki z o.o. sp.k. zorganizowanej części przedsiębiorstwa z wyłączeniem nieruchomości, którą wnioskodawczyni będzie wynajmowała tej Spółce, bowiem jak jednoznacznie wskazano, Spółka z o.o. sp.k. ma kontynuować działalność nabytego przedsiębiorstwa, zatem niewątpliwie będzie potrzebowała tej nieruchomości. Wobec tego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że czynności opisane we wniosku o interpretację mają charakter sztuczny, albowiem są podejmowane w celu generowania kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (art. 119c § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej) skutkiem czego możliwe jest uzyskanie sprzecznej z przedmiotem i celem ustawy podatkowej korzyści podatkowej. O ile zatem zgodnie z 14b § 5c Ordynacji podatkowej, organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i opinię taką dołącza się do akt sprawy, to organ jedynie się nią posiłkował, przedstawiając własną ocenę. Nadto kwestionowane postanowienie odzwierciedla przebieg postępowania w sprawie z wniosku wspólnego, złożonego przez skarżącą; w postanowieniu tym wskazano, że przesłanki, którymi kierował się organ, a które wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, zostały przez Szefa KAS uznane za wystarczające, aby powziąć przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem wskazanego przepisu zachodzi, jeżeli w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów stanu faktycznego, lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny nie musi posiadać pewności, że decyzja klauzulowa zostanie na pewno wydana. Należy więc uznać, że przesłanki, którymi kierował się organ, są wystarczające dla stwierdzenia, że w sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji, o której mowa w art. 119a Ordynacji podatkowej, co organ wystarczająco uzasadnił, w szczególności odnosząc to do przesłanki sztuczności z uwagi na wniesienie do Spółki z o.o. sp.k. zorganizowanej części przedsiębiorstwa z wyłączeniem nieruchomości, którą wnioskodawczyni będzie wynajmowała tej Spółce, kiedy to Spółka z o.o. sp.k. ma kontynuować działalność nabytego przedsiębiorstwa i będzie potrzebowała to tego tej nieruchomości. Organ wypełnił zatem dyspozycję przepisów w oparciu o jakie wydał skarżone postanowienie. Niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do niewyjaśnienia przez organ wątpliwości w zakresie wysokości kwoty unikania opodatkowania, jak i zasad prowadzonego postępowania. Wskazać należy, iż przepis art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej nie obliguje organu wydającego interpretacje indywidualne, aby ten badał czy w istocie zachodzą okoliczności powodujące, iż decyzja z zastosowaniem art. 119a ww. ustawy na pewno zostanie wydana, bądź też na pewno nie zostanie wydana, ponieważ zachodzą okoliczności wskazane w art. 119b Ordynacji podatkowej. Przepis art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej nie pozwala organowi na wydanie interpretacji indywidualnej, jeżeli ten uzna, że istnieje uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Zachodzi to zatem wówczas, kiedy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, iż opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a ustawy. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności): została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, która jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej i została dokonana w sposób sztuczny. Jednakże określenie, że dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania jest przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających lub postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIla Ordynacji podatkowej. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem jakoby organ winien był wezwać wnioskodawczynię do wskazania, czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 119b pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym przepisu art. 119a nie stosuje się jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym [...] zł. Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych jest postępowaniem odrębnym, szczególnym w stosunku do innych postępowań podatkowych. W postępowaniu tym nie przeprowadza się postępowania dowodowego, nie dokonuje się zatem analizy dokumentów, przesłuchania świadków ani oględzin. W postępowaniu tym nie obowiązuje zasada, iż za dowód należy dopuścić wszystko co może mieć znaczenie w sprawie. Nie dokonuje się także polemiki z poglądami judykatury, czy orzecznictwa sądowego. Wydanie interpretacji indywidualnej polega na ocenie stanowiska wnioskodawcy dotyczącego skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego. Zatem z uwagi na odrębność postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oraz postępowania podatkowego, organ interpretacyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie organ ten nie miał zatem obowiązku ani możliwości ustalenia, czy korzyść podatkowa odniesiona przez wnioskodawczynię przekroczyłaby [...] zł. Nadto co istotne w samym opisie zdarzenia przyszłego, w zakresie podnoszonej kwestii badania (wyliczenia) wysokości dochodu (korzyści) nie ograniczono go tzn. nie podano żadnych obiektywnych (mierzalnych) wskaźników, które prowadziłyby do ustalenia, iż kwota uzyskanych korzyści byłaby niższa niż [...] zł. Z uwagi na to oraz kwestię przesłanki stanowiącej przypuszczenie, zasadne było uznanie, iż w zakresie opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego nie jest rzeczą organów wyliczać lub wzywać o wyjaśnienie w tej kwestii. Z uwagi na to prawidłowe było uznanie, iż wniosek mieścił się w zakresie wyłączenia określonego w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, a zatem wymagał oceny, czy opisana czynność prawna stanowi działanie zmierzające do ominięcia przepisów prawa podatkowego (ominięcia opodatkowania), co może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ podatkowy, a która podlega następnie weryfikacji w postępowaniu podatkowym (poprzez wniesienie odwołania) i sądowym. Udzielenie interpretacji indywidualnej na postawione we wniosku pytanie wiązałoby się z dokonaniem oceny działań wnioskodawcy przez pryzmat art. 119a Ordynacji podatkowej. Działanie takie w ramach postępowania dotyczącego wydawania interpretacji jest niedopuszczalne. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych. Jego celem jest ocena przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Odpowiedź na zadane we wniosku pytanie naruszałaby kompetencję organów właściwych do prowadzenia postępowań podatkowych jak i cel przepisu, który zmierza do wyeliminowania możliwości stosowania jednocześnie obu trybów postępowania, w efekcie stosowania w uzasadnionych przypadkach trybu bardziej rygorystycznego dla podatnika, tj. określonego w art. 119a Ordynacji podatkowej. Wobec tego zarzuty odnoszące się do nieprowadzenia bardziej rozbudowanych ustaleń faktycznych jest niezasadne. Z uwagi na przyjęcie zastosowanej przez organ podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej, winien on jedynie w tym zakresie wyjaśnić swoje rozstrzygnięcie, a sugerowane w skardze działania oznaczałyby rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej, co nie jest przedmiotem postanowienia formalnego o odmowie wszczęcia postępowania. Na prawidłowość argumentacji organu dotyczącej kwestii badaniu progu kwotowego, określonego w art. 119b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazują liczne wyroki sądów administracyjnych, m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 677/17, czy w zakresie akcentowania odrębności postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnych oraz postępowania toczącego się na podstawie przepisów Działu III a Ordynacji podatkowej, np. wyrok NSA z 28 czerwca 2017 r., II FSK 935/17. Wskazane w skardze interpretacje indywidualne zostały wydane przed dniem wejścia w życie przepisów proceduralnych dotyczących klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (tj. przed 15 lipca 2016 r.), a zatem, co oczywiste, wnioski o ich wydanie złożono przed tą datą, co oznacza, iż organy wydające wówczas interpretacje nie mogły zastosować instytucji odmowy wszczęcia postępowania. Reasumując, skarżony organ prawidłowo odmówił wydania interpretacji na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.