II FSK 1894/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca) Sędziowie NSA Jolanta Sokołowska WSA (del.) Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1139/18 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 2 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 19 czerwca 2018 r., w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła: • naruszenie przepisów postępowania - mające istotny wpływ na wynik sprawy - w postaci: 1) art. 8 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale dowodowym niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w następstwie braku rozpatrzenia okoliczności w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący; 2) art. 6, 7, 8 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne i niewystarczające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, faktów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, • obrazę przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez naruszenie art. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.) w następstwie oparcia się na niekompletnym materiale dowodowym skutkiem braku wszechstronnej i wyczerpującej oceny okoliczności sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (które to opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., II FSK 1787/06). Warunków tych strona skarżąca nie spełniła. W odniesieniu do przepisów postępowania zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w sprawie nie miały zastosowania . Zgodnie z art. 6 ust.12 u.u.p.g. w istotnym dla sprawy zakresie do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Tak też powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 16 kwietnia 2019 r., I SA/Bd 87/19). Nie jest więc możliwe, aby NSA merytorycznie mógł się do tak sformułowanych zarzutów odnieść. Podobnie wadliwie został postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6 u.u.p.g. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Ponadto powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien domyślać się intencji strony i samodzielnie domniemywać, złamania jakiego dokładnie przepisu zamierzała ona zarzucić sądowi pierwszej instancji. W przypadku przepisów o złożonej strukturze wewnętrznej, skarżący kasacyjnie sam musi sprecyzować swój zarzut i wskazać konkretną jednostkę redakcyjną określonej normy, jaka jego zdaniem, została złamana przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Samo ogólnikowe wskazanie zarzutu, bez podania konkretnego przepisu nie może być uznane za spełnienie wymagań skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 3 marca 2016 r., II OSK 1669/14). Art. 6 u.u.p.g. ma 20 jednostek redakcyjnych, co w przypadku braku uzasadnienia i nie wskazania na konkretną jednostkę redakcyjną, uniemożliwia instancyjną kontrolę orzeczenia. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji.