II OSK 1482/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2009/18 w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2009/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy M., po rozpatrzeniu wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w W., przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podświetlanej dwutablicowej konstrukcji reklamowej, na części działki nr [...], obręb [...], gm. M. Projekt decyzji – z uwagi na położenie w obszarze przyległym do pasa drogowego drogi krajowej S7 – przedstawiono zarządcy tej drogi do uzgodnienia. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] marca 2018 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2018 r. organ utrzymał w mocy swoje postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wskazane w odległości około 10 m od krawędzi jezdni drogi ekspresowej S7, co nie jest zgodne z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.). Organ wyjaśnił, że droga serwisowa przebiegająca w pasie drogowym wzdłuż drogi ekspresowej S7 (działka nr [...]) stanowi dodatkową jezdnię drogi ekspresowej i dlatego też wskazana wyżej odległość sytuowania obiektu budowlanego dotyczy również drogi serwisowej. Kolejną przyczyną odmowy uzgodnienia projektu decyzji była niezgodność planowanych przez inwestora działań z zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ powołał się w tym względzie na art. 35 ust. 3 ww. ustawy. Podniesiono, że w analizowanym przypadku urządzenie reklamowe ma być ustawione na odcinku drogi wymagającym od kierujących pojazdami zachowania szczególnej uwagi, o czym świadczy klasa drogi i istniejąca organizacja ruchu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka podniosła m.in. zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu postanowienia w oparciu o nieodzwierciedlający istoty sprawy, niepełny materiał dowodowy, art. 106 § 4 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pomimo zaistnienia ku temu potrzeby. Zarzucono też naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 lp. 2 kolumna 4 tabeli ustawy o drogach publicznych w zw. z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), poprzez uznanie, że odległość obiektu budowlanego liczyć powinno się od krawędzi jezdni drogi serwisowej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd uznał, że organ prawidłowo przyznał priorytet interesowi społecznemu (bezpieczeństwu ruchu drogowego) nad interesem strony (ekonomicznym). Zdaniem Sądu, nawet gdyby projektowana tablica reklamowa nie naruszała – jak twierdzi skarżąca – art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, to pozostawałaby niezgodna z innymi przepisami, tj. z pkt VII.4 i I.VII.2 umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego, sporządzonej w Genewie w dniu 15 listopada 1975 r. Tablica reklamowa stanowi bowiem element krajobrazu, który ma istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Niosąc pewne informacje, niewątpliwie przyciąga uwagę kierujących pojazdami (takie jest jej zadanie), co za tym idzie powoduje dekoncentrację w zakresie obserwacji ruchu drogowego, szczególnie wzmożone, gdyż planowana reklama ma być podświetlana. Skargę kasacyjną złożyła A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 43 ust. 1 lp. 2 kolumna 4 tabeli ustawy o drogach publicznych w zw. z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że odległość obiektu budowlanego liczyć powinno się od krawędzi jezdni drogi serwisowej, podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia takiego stanowiska; 2. art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że z usytuowaniem obiektu budowlanego, jakim jest tablica reklamowa wielkopowierzchniowa, wiąże się zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia takiego stanowiska, albowiem lokalizacja tablicy reklamowej nie powoduje konieczności dokonania zmian organizacji ruchu, a ponadto dojazd do miejsca planowanej inwestycji możliwy jest przy użyciu istniejących rozwiązań infrastrukturalnych; 3. pkt VII.4. umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego sporządzonej w Genewie w dniu 15 listopada 1975 r. (umowa AGR) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten wprowadza do polskiego porządku prawnego generalny zakaz lokalizowania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych, pomimo że brak jest podstaw do przyjęcia takiego stanowiska. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie tego postanowienia, mimo że zostało wydane z naruszeniem przepisów k.p.a., tj.: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu postanowienia w oparciu o nieodzwierciedlający istoty sprawy, niepełny materiał dowodowy, w szczególności: zaniechanie jednoznacznego ustalenia, jaka jest zamierzona przez skarżącego lokalizacja obiektu budowlanego, oparcie rozstrzygnięcia na niewłaściwych dokumentach kartograficznych, a także zaniechanie ustalenia, czy i ewentualnie w jaki sposób lokalizacja tablicy reklamowej będzie wpływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego; - art. 106 § 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego pomimo zaistnienia ku temu potrzeby w związku z wynikłymi z ze strony Wójta Gminy M. nieprawidłowościami w zakresie dokumentów kartograficznych stanowiących podstawę wniosku o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób niespójny i nieprecyzyjny, bez odwołania się do podstaw rozstrzygnięcia i brak możliwości dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z mapą dołączoną do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja zaplanowana została w miejscu położonym poza pasem drogowym, z zachowaniem wymaganej odległości od krawędzi jezdni drogi ekspresowej. Organ zaś przyjął, że odległość ta wynosi 25 m, nie wyjaśnił jednak sprzeczności pomiędzy twierdzeniami skarżącego a dokumentacją, która przekazana mu została razem z projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez Wójta Gminy M. Uzasadniając zarzut naruszenia pkt VII.4. umowy AGR, skarżąca kasacyjnie podniosła, że zawarte w tej normie pojęcie "przy drogach" zostało doprecyzowane w ustawie o drogach publicznych za pomocą ustalenia odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni. Ponadto zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji poczynił rażące błędy w zakresie dokonanej przez organ oceny wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, przyjmując, że sam fakt lokalizacji reklamy w pobliżu drogi ekspresowej to bezpieczeństwo narusza. W ocenie Spółki Sąd odniósł się do tej kwestii w sposób generalny, w szczególności nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących okolicy, w której ma powstać inwestycja, akceptując ogólne rozważania organu w tym zakresie. Spółka zaznaczyła, że w okolicy zlokalizowane są, wyraźnie oznaczone reklamami świetlnymi, stacje benzynowe, restauracja typu fast food, a także punkty obsługi podróżnych. Wskazała również, że oświetlenie planowanej tablicy zewnętrznym źródłem światła zamontowanym na dole urządzenia i skierowanym na nie wyklucza możliwość oślepienia uczestników ruchu drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej również jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna okazała się nieskuteczna, pomimo że część podniesionych w niej zarzutów jest słuszna. W pierwszej kolejności należy przyznać rację stronie skarżącej kasacyjnie co do tego, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Na podstawie tego przepisu zarządca drogi uzgadnia bowiem zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jedynie w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Natomiast posadowienie tablicy reklamowej nie skutkuje powstaniem ruchu drogowego, który musiałby być włączony do drogi publicznej. Wprawdzie organ administracji oraz Sąd pierwszej instancji wskazali ten przepis jako podstawę rozstrzygnięcia, lecz jego powołanie nie miało decydującego wpływu na wynik sprawy. To, że przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie miał w tej sprawie zastosowania nie oznacza bowiem, że zarządca drogi nie miał w ogóle podstaw do prowadzenia postępowania uzgodnieniowego w stosunku do planowanej tablicy reklamowej. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r, poz. 1073) stanowi, iż decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy przepisy art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem zarządca drogi jest właściwy do uzgodnienia planowanej inwestycji, jeżeli znajduje się ona w obszarze pasa drogowego lub oddziałuje na obszar przyległy do pasa drogowego i samą drogę. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i jest to możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to jednak jedyne kryterium uzgodnienia. W związku z tym, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, to zarządca drogi powinien w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Do zarządcy drogi należy również zarządzanie bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej (art. 20 pkt 20 ustawy o drogach publicznych). Trudno przyjąć, że w przypadku uzgodnienia warunków zabudowy dla obiektu budowlanego, który ma znajdować się na obszarze przyległym do pasa drogowego, kwestia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego miałaby pozostawać poza jakąkolwiek kontrolą zarządcy drogi. Zresztą sama strona skarżąca kasacyjnie zdaje się podzielać powyższą argumentację, jako że wprost wskazuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nie kwestionuje prawa i obowiązku do kontroli wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu. Tym samym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, choć słuszny, nie miał wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zostało wydane w oparciu o dwie, niezależne przesłanki. Jedna z nich dotyczyła negatywnego wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, druga - naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Pamiętać bowiem należy, że kryterium odległości urządzenia reklamowego od pasa drogowego nie jest bowiem jedynym kryterium oceny czy urządzenie to powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W każdym przypadku zarządca drogi powinien dokonać oceny tego zagrożenia nie tylko w oparciu o to kryterium, lecz jeszcze biorąc pod uwagę np. rodzaj danej tablicy reklamowej, jej położenie w pobliżu odcinków drogi, na których wymagane jest zachowanie przez kierowców szczególnej ostrożności – tak jak w niniejszej sprawie - w pobliżu skrzyżowań. Gdyby jedynym kryterium oceny była odległość obiektu budowlanego od pasa drogowego, to brak byłoby potrzeby uzgadniania danej inwestycji przez wyspecjalizowany organ - zarządcę drogi, gdyż spełnienie tego kryterium z łatwością mógłby ocenić organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2013 r., II OSK 1198/12 niemożność sytuowania obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż wskazana w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest tylko jednym z warunków uzyskania zgody na lokalizację obiektu na obszarze przyległym do pasa drogowego. Innymi są np. niepogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych), niepowodowanie oślepiania albo niewprowadzanie w błąd uczestników ruchu drogowego (art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko organu w zakresie pierwszej z ww. przesłanek odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Generalny Dyrektor uzasadnił swoje stanowisko w sposób bardzo dokładny i szczegółowy, odwołując się do konkretnych okoliczności sprawy związanych z charakterem drogi, przy której miałaby powstać reklama, jak i organizacji ruchu na tym obszarze. Wskazał mianowicie na to, że przedmiotem uzgodnienia jest podświetlana, dwutablicowa reklama trwale związana z gruntem, o wysokości do 16 m i powierzchni reklamowej dla każdej z tablic wynoszącej 48 m2 oraz wyposażona w 6 lamp oświetleniowych o mocy 150 W każda. Tablica będzie się znajdowała przy drodze szybkiego ruchu (dopuszczalna prędkość na tym odcinku drogi wynosi 120 km/h), w obszarze oddziaływania wielopoziomowego skrzyżowania tej drogi z drogą gminną. Zwrócił też uwagę, że na przedmiotowym odcinku drogi ekspresowej znajdują się dodatkowe pasy ruchu, odseparowujące ruch główny od ruchu prowadzącego do zlokalizowanych przy tej drodze dwóch Miejsc Obsługi Podróżnych ([...]). Organ przeprowadził następnie obszerny wywód dotyczący zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego powodowanych przez tego rodzaju urządzenia. Przeanalizował szczegółowo stan dekoncentracji kierowców wywołany odbieraniem informacji z otoczenia drogi i wskazał, że usytuowanie reklam na odcinku drogi, na którym kierowca musi podejmować decyzję dotyczącą m.in. zmiany pasa ruchu, może przyczynić się do popełnienia błędu kończącego się wypadkiem. Przedstawiona przez organ argumentacja, że reklamy powodują dekoncentrację kierowców, zwłaszcza podświetlane reklamy w porze nocnej, jest racjonalna i uzasadniona w świetle zasad doświadczenia życiowego. Strona skarżąca poza kwestionowaniem ustaleń organu nie przedstawiła żadnych innych danych czy źródeł, z których wynikałoby, że fakty podane przez organ nie są rzetelne i nie mogą być podstawą ustaleń faktycznych w tej sprawie, a w konsekwencji – podstawą odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji. Wskazane przez nią w uzasadnieniu skargi kasacyjnej znajdujące się na omawianym obszarze podświetlone tablice informacyjne dotyczące stacji benzynowej i punktów obsługi podróżnych czy inne tablice reklamowe przemawiają przeciwko ustawieniu tam dodatkowo kolejnego urządzenia. Generalny Dyrektor trafnie podkreślił bowiem, że reklamy usytuowane w niedużej odległości od granicy pasa drogowego utrudniają znajdowanie przez kierowców znaków drogowych czy istotnych dla ruchu tablic informacyjnych, zwłaszcza przy tak złożonej i trudnej organizacji ruchu. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał za trafną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przesłanka związana z zagrożeniem dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jest wystarczająca do odmowy uzgodnienia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów - dotyczących kolejnego powodu odmowy uzgodnienia - obejmujących naruszenie art. 43 ust. 1 lp. 2 kolumna 4 tabeli ustawy o drogach publicznych w zw. z § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; pkt VII.4. umowy AGR; a także art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., wskazać należy, że nie mogły również odnieść zamierzonego skutku. Rację ma wprawdzie skarżąca kasacyjnie co do tego, że odległość, o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych należy liczyć od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi głównej, a nie od tzw. jezdni serwisowej. Przemawia za tym literalna wykładnia tego przepisu, który nie odwołuje się do pojęcia "pasa drogowego", lecz do "jezdni" drogi danej kategorii. Wobec tego, dla obliczenia odległości, o której mowa w tym przepisie, nie może mieć decydującego znaczenia fakt, że w pasie drogowym danej drogi krajowej znajduje się dodatkowa droga, tzw. serwisowa, należąca do innej, niższej kategorii. Nie ma w tym przypadku znaczenia funkcja, jaką pełni ta droga względem drogi krajowej. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika jednak, że odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od krawędzi jezdni drogi głównej wynosi 25 m, podczas gdy zgodnie z ww. art. 43 ust. 1 lp. 2 kolumna 4 tabeli ustawy o drogach publicznych powinna wynosić co najmniej 40 m. Ustaleń tych nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej. Podniesiono bowiem, że organy nie odniosły się do sprzeczności pomiędzy twierdzeniami skarżącej a dokumentacją, która została jej przekazana wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy przez Wójta Gminy M. Nie wykazano jednak, że brak odniesienia się do twierdzeń skarżącej miał istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśniono, ile według strony skarżącej kasacyjnie wynosi odległość planowanego urządzenia od krawędzi jezdni drogi głównej, do skargi kasacyjnej nie dołączono dokumentów źródłowych na poparcie zarzutów o niepełnym lub nieprawidłowo sporządzonym materiale dowodowym. Częściowo uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd błędnie powołał art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i błędnie przyjął, iż to głównie ten przepis w związku z przepisami prawa międzynarodowego są podstawą do odmowy wydania przedmiotowego uzgodnienia. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.