II SAB/Rz 119/18

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu J. K. uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych). Pismem z dnia 2 listopada 2018 r. J. K. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowany przez adw. D. Ż., wniósł skargę na bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w [...] w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 8 października 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 października 2018 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył do Kierownika Nadzoru Wodnego w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie powiadomił skarżącego zarówno o powodach opóźnienia, terminie w jakim organ udostępni informację, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym sposobem udostępnienia, lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Do skargi dołączono wydruk wiadomości e-mail z dnia 8 stycznia 2018 r., skierowanej na adres "[...]@[...].gov.pl", do której załączony był wniosek z dnia 8 października 2018 r. W odpowiedzi na skargę Kierownik Nadzoru Wodnego w [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że została ona wysłana na nieprawidłowy adres e-mail. Organ wskazał jednocześnie, że prawidłowy adres e-mail to "[...]@[...].gov.pl" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 – dalej w skrócie: "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Art. 10 u.d.i.p. stanowi, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. A zatem warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego w trybie art. 10 u.d.i.p. jest skuteczne doręczenie tego wniosku organowi. Tym samym brak jest możliwości badania przez sąd administracyjny - w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku - czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. W takiej sytuacji, skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest niedopuszczalna, bowiem sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej (tak również w postanowieniach NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., I OSK 3065/14, z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12). W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na nieprawidłowy adres e-mail (przestawiono litery przy wpisywaniu tego adresu), a zatem nie został on skutecznie wniesiony. Wynika to zarówno z przedłożonego wraz ze skargą wydruku wiadomości e-mail, który skarżący powołał jako dowód złożenia wniosku, jak również z zawartego w odpowiedzi na skargę oświadczenia Kierownika Nadzoru Wodnego w [...], że nie otrzymał takiego wniosku, albowiem organ posługuje się innym adresem e-mail. W konsekwencji Sąd uznał skargę na bezczynność za nieodpuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.