II SA/Wa 451/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej (dalej także: "KG ŻW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] w st. [...] J. J. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], przyznającej należności finansowe w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej - utrzymał w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wydana została w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. zwolnił skarżącą [...] J. J., pełniącą zawodową służbę wojskową w Oddziale Żandarmerii Wojskowej w K., z zawodowej służby wojskowej i przeniósł ją do rezerwy z dniem [...] listopada 2017 r. Skarżąca pełniła nieprzerwanie służbę wojskową od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] listopada 2017 r., tj. przez okres 5 lat, 11 miesięcy i 3 dni. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. - działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 104 ust. 1 i art. 115 w związku z art. 94 ust. 1 pkt 2, art. 95 pkt 2 i 3 oraz art. 97 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.), a także § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355) - przyznał skarżącej należności finansowe w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, tj.: 1) odprawę w wysokości 200% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, 2) ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby w wymiarze 25 dni roboczych oraz 3) dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym otrzymanego w roku kalendarzowym, za który uposażenie roczne przysługuje. W uzasadnieniu decyzji Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. stwierdził, że skarżąca oficer, na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, pełniła nieprzerwanie służbę wojskową przez okres 5 lat, 11 miesięcy i 3 dni oraz nie wykorzystała w roku zwolnienia ze służby 25 dni urlopu wypoczynkowego. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji wskazał, iż stosownie do art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości 200% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym w ostatnim dniu pełnienia służby. Ponadto, Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. stwierdził, że niezależnie od odprawy, na podstawie art. 95 pkt 2 cyt. ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługuje ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby. W tym miejscu, organ pierwszej instancji zauważył, że skarżąca nie wykorzystała urlopu wypoczynkowego w wymiarze 25 dni roboczych. Organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 97 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie, Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. stwierdził, że na mocy art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 2 cyt. ustawy, skarżącej przysługuje dodatkowe uposażenie roczne za 2017 rok w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje. W piśmie z dnia 16 grudnia 2017 r. skarżąca wniosła do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia oraz ustalenia wysokości należnych odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie należności związanych ze zwolnieniem, strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierz zawodowych - poprzez: - wydanie spornej decyzji administracyjnej w sprawie przyznania należności pieniężnych z pominięcie rozstrzygnięcia w zakresie gratyfikacji urlopowej, w zakresie której skarżąca złożyła stosowne oświadczenie o członkach rodziny uprawnionych do jej naliczenia, co naruszyło art. 96 ust. 10 oraz art. art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych; - niezaliczenie do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy wysokość odprawy, okresu służby w Policji od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] listopada 2011 r., co spowodowało naruszenie art. 94 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych; - naruszenie art. 75 ust. 3 w związku z art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych - poprzez nieuwzględnienie w spornym rozstrzygnięciu należnych odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie innych należności, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy (brak wypłaty innych należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej). W uzasadnieniu odwołania skarżąca stwierdziła, iż sporna decyzja administracyjna została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych w ten sposób, że rozstrzygnięciem decyzji nie objęto należności. które podlegają wypłacie na mocy decyzji administracyjnej w oparciu o zapisy art. 96 ust. 10 cyt. ustawy, a których wyplata winna nastąpić najpóźniej w terminie 14 dni od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełniał warunki uzasadniające otrzymanie tych należności, a więc od dnia [...] listopada 2017 r., jako ostatniego dnia pełnienia służby. Skarżąca podniosła, iż powyższa należność, jak i pozostałe należności wymienione w petitum spornej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., nie zostały wypłacone w terminie ustawowym, co - w ocenie strony skarżącej - winno zostać uwzględnione z urzędu w rozstrzygnięciu wydanym przez organ pierwszej instancji - poprzez przyznanie odsetek ustawowych w trybie art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej, a co nie zostało uczynione. Skarżąca stwierdziła, iż odsetki winny zostać naliczone od dnia, w którym należności stały się wymagalne do dnia ich faktycznej wypłaty przez organ, na zaopatrzeniu którego pozostaje Oddział Żandarmerii Wojskowej w K. Ponadto, skarżąca zarzuciła, iż - w jej ocenie - błędnie została ustalona wysokość należnej stronie skarżącej odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej poprzez uwzględnienie okresu pełnienia służby w wymiarze 5 lat, 11 miesięcy i 3 dni, a zatem z pominięciem okresu pełnienia służby w Policji, tj. okresu od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] listopada 2011 r. Skarżąca wskazała, że mając na uwadze przepis art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przyjąć należy, iż do okresu służby zawodowej, od którego uzależniona jest wysokość odprawy, winien być zaliczony okres służby w Policji. Według skarżącej, powyższa interpretacja wynika ze stosownej wykładni analogicznej określonej w art. 17a ust. 4 cyt. ustawy oraz mając na uwadze zapisy równoległe dotyczące odpraw wypłacanych policjantom w przypadku zwolnienia ze służby. Skarżąca zauważyła, że w świetle art. 115 ust. 2 ustawy o Policji, przy ustalaniu wysokości odprawy dla policjanta uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli funkcjonariusz nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby. Według skarżącej, ważnym aspektem pozostaje fakt, iż ustawodawca w przepisie art. 94 ust. 3 cyt. ustawy określił enumeratywnie, jakie okresy wyłącza się z nieprzerwanej czynnej służby wojskowej (należą do nich: okresy zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania). A zatem, jak uznała skarżąca, w świetle powyższego przepisu brak jest podstaw do wyłączenia z okresu czynnej służby wojskowej służby w Policji. Zdaniem strony skarżącej, logicznym argumentem przemawiającym za zaliczeniem do okresu zawodowej służby wojskowej okresu służby w Policji jest również fakt, iż wysokość odprawy naliczana jest od wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanych stanowisku, którym jest m.in. dodatek za długoletnią służbę, a którego wysokość przysługuje za okres czynnej służby wojskowej uwzględniający służbę z Policji (art. 17a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). W ocenie skarżącej, pominięcie tego okresu służby w Policji przy ustaleniu wysokości odprawy żołnierzowi zawodowemu, za cały okres pełnienia przez niego nieprzerwanie tej służby, stawiałoby w niekorzystnej sytuacji tego żołnierza względem innych żołnierzy i funkcjonariuszy służb mundurowych (Policji), co naruszałoby zasadę równego traktowania. a co za tym idzie świadczyłoby o naruszeniu art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, według skarżącej, doszłoby do naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej określonej w art. 2 Konstytucji RP. Skarżąca uznała w konsekwencji, iż działanie organu wydającego sporną decyzję, w której pominięto okres służby w Policji przy ustalaniu wysokości należnej odprawy, narusza zasady współżycia społecznego, gdyż skarżąca nie otrzymała odprawy za okres pełnienia służby w Policji - w trybie przepisów ustawy o Policji - kontynuując służbę w Żandarmerii Wojskowej od dnia [...] grudnia 2011 r. Ponadto, skarżąca zarzuciła, iż doszło do naruszenia art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zakresie terminu wypłaty odprawy, jako należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, albowiem w spornym rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji należało uwzględnić przepis art. 75 ust. 3 cyt. ustawy dotyczący przyznania odsetek ustawowych za zwłokę. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy sporną decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], przyznającą skarżącej należności finansowe w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wskazał, iż do okresu zawodowej służby wojskowej, stanowiącej podstawę ustalenia prawa do odprawy, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba, że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ odwoławczy uznał, że z uwagi na brak definicji czynnej służby wojskowej w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy sięgnąć do definicji żołnierza w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu ustawy z dnia 17 listopada 1967 r, o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1430 ze zm.), zgodnie z którym, w czynnej służbie wojskowej są osoby odbywające lub pełniące zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, terytorialną służbę wojskową, ćwiczenia wojskowe, służbę przygotowawczą, okresowa służbę wojskową oraz służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej uznał jednak, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - do okresu pełnienia czynnej służby wojskowej nie zalicza się okresu pełnienia służby w Policji, nawet jeżeli poprzedzał on bezpośrednio zawodową służbę wojskową, co należy wywodzić jednoznacznie z brzmienia przepisu art. 17a ust 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy zauważył, iż przywołany przepis stanowi, że okresy służby w określonych formacjach (Policja, Straż Graniczna, Biuro Ochrony Rządu, Państwowa Straż Pożarna, Służba Więzienna, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Wywiadu Wojskowego, Służba Kontrwywiadu Wojskowego lub Urząd Ochrony Państwa) zalicza się żołnierzowi do okresów, od których są uzależnione uprawnienia do dodatkowego urlopu wypoczynkowego oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową. Zdaniem organu odwoławczego, skoro zaliczanie okresu służby w innych, niż Siły Zbrojne, formacjach do uprawnień związanych ze stażem służby wojskowej ma charakter wyjątku od zasady, to z ogólnych reguł interpretacji prawniczej należy go interpretować ściśle zarówno co do stażu służby w ściśle określonych formacjach, jak i w zakresie rodzaju uprawnień, do których staż ten się zalicza. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że okoliczność nieotrzymania przez stronę skarżącą odprawy w Policji pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organu wojskowego, ponieważ art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) nie ma w żaden sposób zastosowania do ustalania uprawnień żołnierza zawodowego w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy zauważył, iż fakt niewypłacenia odprawy policjantowi w związku ze zwolnieniem z tej służby bezpośrednio przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej, nie czyni przecież okresu służby w Policji okresem równorzędnym z czynną służbą wojskową. Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej uznał więc, iż Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. zasadnie pominął okres pełnienia służby w Policji przy ustalaniu okresu uprawniającego do odprawy należnej skarżącej. Dokonując analizy brzmienia przepisu art. 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ odwoławczy stwierdził, iż wnioski z przeprowadzonego postępowania odwoławczego wskazują na to, że sporna decyzja Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. została wydana prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. Według organu odwoławczego, należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, inne niż wymienione w art. 95 pkt 1 i 6 cyt. ustawy, wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej zawartego w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że żaden przepis ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie wskazuje, czy wszelkie należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej mają być ustalone w jednej, czy też w wielu decyzjach administracyjnych. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej uznał więc, iż w sytuacji faktycznej zaistniałej w niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji wydał najpierw decyzję w sprawie należności, których ustalenie oparł wyłącznie o wiedzę posiadaną z urzędu. Organ odwoławczy zauważył, że Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. pominął w spornej decyzji rozstrzygnięcie o gratyfikacji urlopowej z tego powodu, że oczekiwał na oświadczenie strony, stanowiące podstawę decyzji w przedmiocie tej należności. Ustalono bowiem, jak wskazał organ odwoławczy, że oświadczenie strony skarżącej o stanie rodzinnym na potrzeby decyzji o gratyfikacji urlopowej wpłynęło do organu pierwszej instancji w dacie wydania spornej decyzji w przedmiocie pozostałych należności, o czym organ, w momencie podpisywania decyzji mógł przecież nie wiedzieć, a nawet, gdyby wiedział, to z uwagi na ochronę słusznego interesu strony, nie powinien był wstrzymywać wydania tej decyzji i wypłaty należności finansowych stronie skarżącej po to tylko, żeby ująć w jednej decyzji wszystkie przysługujące skarżącej należności. Natomiast, jak podniósł organ odwoławczy, decyzję o przyznaniu gratyfikacji urlopowej Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. wydał w następnym dniu roboczym po otrzymaniu oświadczenia strony skarżącej. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 75 ust. 3 w zw. z art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - poprzez nieuwzględnienie w spornym rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2017 r. należnych odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie innych należności, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej zauważył, że terminy wypłaty żołnierzowi należności finansowych, w tym należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, określa art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy wskazał, że uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei, jak podniósł organ odwoławczy, dodatki do uposażenia zasadniczego, inne niż wcześniej wymienione, wypłaca się nie później, niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie. Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku dodatków do uposażenia wypłacanych żołnierzom zawodowym za czynności wykonywane w okresie roku kalendarzowego, dodatki te wypłaca się w pierwszym kwartale następnego roku kalendarzowego. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że inne należności, o których mowa w art. 73 ww. ustawy (w tym należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej), wypłaca się w terminie czternastu dni od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku, gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 5, art. 92 ust. 2 i art. 96 ust. 6 ww. ustawy. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż należności, których terminowość przyznania została przez stronę skarżącą zakwestionowana, są przyznawane na podstawie decyzji administracyjnej, a więc termin na ich wypłatę wynosi 14 dni od dnia, w którym właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi należności. Zdaniem organu odwoławczego, co do terminu wydania decyzji administracyjnej, okolicznością uruchamiającą postępowanie administracyjne, zmierzające do przyznania należności finansowych w związku ze zwolnieniem ze służby było w analizowanym przypadku powzięcie przez organ wiedzy o ostatecznym orzeczeniu komisji lekarskiej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy podniósł, iż zaświadczenie w tej kwestii wpłynęło do Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. w dniu [...]listopada 2017 r., otwierając w ten sposób termin na załatwienie sprawy. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wskazał, że z uwagi na brak szczególnego terminu na załatwienie sprawy (wydanie decyzji) w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy uznać, że jest to termin wskazany w art. 35 3 3 k.p.a., tzn. termin miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Skoro więc, jak stwierdził organ odwoławczy, postępowanie wszczęte zostało w dacie, w której organ powziął wiadomość o okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia, tj. [...] listopada 2017 r., to termin zakończenia postępowania i wydania decyzji upływał w dniu [...] grudnia 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja w sprawie należności finansowych została wydana [...] grudnia 2017 r., co w konsekwencji oznacza, że termin został przez organ zachowany. Skoro więc organ pierwszej instancji załatwił sprawę w terminie, to - zdaniem Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej - nie miał powodu, aby z urzędu wypowiadać się w tej decyzji w sprawie odsetek. Na marginesie, organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca nie wnosiła o odsetki na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego, a także nie skorzystała z możliwości żądania uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. w ustawowym terminie 14 dni od dnia doręczenia jej spornej decyzji organu pierwszej instancji. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, uniemożliwia to organowi odwoławczemu wypowiedzenie się merytoryczne co do zasadności żądań odsetkowych, albowiem naruszyłby to w ten sposób zarówno art. 15 k.p.a., statuujący zasadę dwuinstancyjności, jak i właściwość rzeczową Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K., wynikającą z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że brak rozstrzygnięcia kwestii odsetek w spornej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nie czyni tej decyzji wadliwą. Ponadto, ustosunkowując się do żądania strony skarżącej w zakresie rozszerzenia rozstrzygnięcia o kwestię przyznania lub odmowy przyznania odsetek poprzez uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej stwierdził, że owo żądanie nie może być spełnione z uwagi na dyspozycję przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył na marginesie, iż strona skarżąca może oczywiście wystąpić ze stosownym wnioskiem o przyznanie odsetek i uzyskać w tej sprawie odrębne rozstrzygnięcie uprawnionego organu. W piśmie z dnia 2 marca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2018 r. Zaskarżając wskazaną decyzję organu odwoławczego w całości, skarżąca zarzuciła: - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a także naruszenie przepisów art. 7, art. 8 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez zaniechanie przez organ działania na podstawie i w granicach prawa, poprzez niezastosowanie bezpośrednio Konstytucji RP, w sytuacji, gdy uznanie, iż do okresu niezaliczenie do okresu zawodowej służby wojskowej uprawniającego do odprawy okresu służby w Policji spowodowało naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, a poprzez to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Ewentualnie, działając z ostrożności procesowej, strona skarżąca wskazał, że w razie niedopatrzenia się przez Sąd przesłanki nieważności, strona wnosi o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż uznanie przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, że do okresu pełnienia czynnej służby wojskowej nie zalicza się okresu pełnienia służby w Policji, nawet, jeżeli poprzedzał on bezpośrednio zawodową służbę wojskową, jest wadliwe. Skarżąca zauważyła, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wywodzi swoje stanowisko z brzmienia art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co - wobec treści art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, który do stażu emerytalnego funkcjonariuszy Policji zalicza także zasadniczą służbę wojskową - powoduje, iż sytuacja prawna tych dwóch grup funkcjonariuszy staje się przedmiotem nieuzasadnionego różnicowana przez przepisy prawa. Skarżąca, powołując się zarówno na wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I FSK 1070/08, jak i na stanowisko doktryny (vide: B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2012, Legalis) oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (m.in. na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 sierpnia 1990 r., sygn. akt K 7/90, OTK z 1990, Nr 1, poz. 5, s. 53-54) - uznała, że omawiana regulacja bezsprzecznie narusza zasadę równości wobec prawa, która nakazuje traktowanie podmiotów, które charakteryzują się tą samą istotną cechą, w podobny sposób. Zdaniem strony skarżącej, brak zaliczenia okresu służby w Policji do okresu pełnienia służby wojskowej - w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, że w sytuacji odwrotnej takie zaliczenie miałoby miejsce - bezzasadnie wpływa na zróżnicowanie sytuacji prawnej skarżącej. Strona skarżąca zauważyła tymczasem, że zgodnie z art. 8 Konstytucji RP, Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, zaś jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba, że Konstytucja stanowi inaczej. W tej sytuacji, w ocenie skarżącej, ze sformułowania, w myśl którego Konstytucja RP jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, należy wywieść, iż wszystkie akty prawne powinny być z nią zgodne. Według skarżącej, dotyczy to zarówno aktów stanowienia, jak i stosowania prawa. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, iż zasada nadrzędności Konstytucji RP uzasadnia odmowę stosowania przez sądy aktów podustawowych ze względu na ich niezgodność z ustawą zasadniczą. Zdaniem skarżącej, wynika to z przyjętej w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP formuły związania sędziego Konstytucją RP oraz ustawą (por. B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2012, Legalis.). Skarżąca zauważyła, iż pojawiają się pewne wątpliwości, czy powyższy przepis może być również stosowany przez organy administracji publicznej. Skarżąca stwierdziła, że w tym kontekście, należy zaaprobować stanowisko prof. M. Jaśkowskiej, zgodnie z którym "organem uprawnionym do decydowania o niezgodności aktu normatywnego z konstytucją, w przypadku, gdy nie zapadło jeszcze orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, może być każdy organ stosujący prawo. Organ administracyjny czyni to, licząc się przy tym z ryzykiem odmiennego poglądu sądu" (por. M. Jaśkowska, Skutki orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dla procesu stosowania prawa wobec zasady bezpośredniego stosowania konstytucji /w:/ Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga jubileuszowa Profesora zw. dr hab. Józefa Filipka, Kraków 2001, s. 280). Skarżąca podniosła, że taki pogląd znajduje również uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 23 czerwca 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt I FSK 1254/08 orzekł, iż "Nie jest bowiem działaniem organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" takie działanie, które pomija prokonsytucyjną wykładnię prawa". Według skarżącej, nie sposób nie zauważyć, iż właśnie z takim działaniem skarżąca spotkała się w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 listopada 2018 r. pełnomocnicy procesowi obu stronu sporu sądowego podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska wyrażone w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w zakresie swojej właściwości - ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. J. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], przyznająca skarżącej należności finansowe w związku ze zwolnieniem jej z zawodowej służby wojskowej - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji, wydając w analizowanej sprawie sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym w szczególności powołanego w skardze przepisu art. 17a ust. 4 tej ustawy, a także regulacji prawnych zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego. Przeprowadzając sporne postępowanie administracyjne, organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji nie dopuściły się także naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując materiału dowodowego zgromadzony w sprawie oraz podejmując przy tym wszelkie możliwe i konieczne zarazem kroki, które niezbędne były do dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że organy obu instancji wyjaśniły sposób należyty stan faktyczny i wszelkie istotne okoliczności dotyczące zasadności przyznania stronie skarżącej należności finansowych w związku ze zwolnieniem jej z zawodowej służby wojskowej, zasadnie uznając, że zostały one wypłacone w należnej wysokości. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r., jak i Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K., wydając sporne rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie przyznania skarżącej należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej - nie dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej i spornej decyzji organu pierwszej instancji, należy wyraźnie zauważyć, że skarżąca J. J. rozkazem personalnym nr [...] wydanym w dniu [...] listopada 2017 r. przez Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. została zwolniona z zawodowej służby wojskowej i przeniesiona do rezerwy z dniem [...] listopada 2017 r. Skarżąca, jako żołnierz zawodowy, pełniła nieprzerwanie służbę wojskową od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] listopada 2017 r., a więc przez okres 5 lat, 11 miesięcy i 3 dni. Wobec powyższego, stosownie do przepisu art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarżącej - jako żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej - przysługiwała odprawa w wysokości 200% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w ostatnim dniu pełnienia służby. Ponadto, niezależnie od przyznanej odprawy, na podstawie art. 95 pkt 2 cyt. ustawy, skarżącej - jako żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej - przysługiwał ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynikało, że skarżąca J. J. nie wykorzystała urlopu wypoczynkowego w wymiarze 25 dni roboczych, a więc zgodnie z art. 97 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego wynosił 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie, organ ustalił, że - w świetle przepisów art. 95 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 2 cyt. ustawy - skarżącej przysługuje dodatkowe uposażenie roczne za 2017 rok w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje. Zdaniem Sądu, powyższe ustalenia są prawidłowe i nie budzą jakichkolwiek istotnych zastrzeżeń, w świetle powołanych przez organy obu instancji przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przedmiotem zasadniczego sporu w niniejszej sprawie i tym samym głównego zarzutu skargi, była natomiast kwestia związana z wykładnią przepisów prawa materialnego regulujących zagadnienie zaliczania okresu służby w Policji do uprawnień żołnierzy zawodowych, związanych z przyznawaniem im należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, a więc - jak wynika z treści skargi - wykładnia art. 17a ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, do okresu zawodowej służby wojskowej, stanowiącej podstawę ustalenia prawa do odprawy, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba, że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż z uwagi na brak definicji czynnej służby wojskowej w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy sięgnąć do definicji żołnierza w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu ustawy z dnia 17 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym w czynnej służbie wojskowej są osoby odbywające lub pełniące zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, terytorialną służbę wojskową, ćwiczenia wojskowe, służbę przygotowawczą, okresowa służbę wojskową oraz służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Z kolei, status osób posiadających stopień policyjny, powoływanych do zawodowej służby wojskowej, reguluje art. 17a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaś zaliczenie stażu służby policyjnej do uprawnień w zawodowej służbie wojskowej - przepis art. 17a ust. 4 tej ustawy. W ocenie Sądu, z regulacji przepisu art. 17a ust. 4 cyt. ustawy wynika jednoznacznie, że okres służby w Policji będzie się zaliczał żołnierzowi powołanemu do zawodowej służby wojskowej, w trybie art. 17a ust. 1 ustawy, wyłącznie do uprawnień wymienionych w art. 62 ust. 4 analizowanej ustawy pragmatycznej (vide: staż czynnej służby wojskowej, uprawniający do uzyskania uprawnień do dodatkowego urlopu wypoczynkowego) oraz w art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy (vide: staż czynnej służby wojskowej, uprawniający do uzyskania dodatku za długoletnia służbę wojskową). Sąd uznał, że Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej zasadnie stwierdził, iż katalog uprawnień związanych ze stażem służby w Policji i innych formacjach wymienionych w art. 17a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter zamknięty. Należy bowiem zauważyć, iż w przepisie tym nie zostały wymienione należności finansowe związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, w tym w szczególności odprawa, o której mowa w art. 94 ust. 1-3 cyt. ustawy. Należy zwrócić uwagę, co słusznie podkreślił również organ odwoławczy, ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do zarzutów strony skarżącej, iż zachodzi wyraźne rozróżnienie systemowe uprawnień finansowych związanych z samym faktem zwolnienia ze służby od uprawnień emerytalnych. Nie ulega wątpliwości, że żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej przysługują bowiem należności wymienione wprost w art. 94 i art. 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc odprawa i inne. Przesłanki, zasady i tryb przyznawania i wypłacania tych należności reguluje w całości, a więc w sposób pełny, ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem Sądu, do tych należności staż służby w Policji nie został przez ustawodawcę zaliczony. Warto jednocześnie zauważyć, że niezależnie jednak od uprawnień finansowych związanych ze zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej, żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługują uprawnienia emerytalne określone w przepisach ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jako równorzędne ze służbą wojskową w Wojsku Polskim traktuje się okresy służby uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury policyjnej. Natomiast, jak słusznie podniósł organ odwoławczy, art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin przewiduje (dalej także: "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji"), że jako równorzędne ze służbą w Policji traktuje się okresy służby wojskowej, uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej. W tej sytuacji, uznać należy więc, że wskazane powyżej dwie ustawy emerytalne, regulujące sytuację prawną emerytów wojskowych i policyjnych zawierają bliźniacze rozwiązania, wprowadzające zupełną wzajemność traktowania zawodowej służby wojskowej i służby w Policji. W konsekwencji, Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji jest niezrozumiały, skoro w obu wspomnianych ustawach emerytalnych uprawnieni traktowani są na identycznych zasadach. W związku z tym, nie sposób przyjąć - jak sugeruje strona skarżąca - że doszło do wyraźnego naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli. Zdaniem Sądu, podkreślić warto również to, że przepisy stosownych ustaw pragmatycznych odnoszących się do żołnierzy zawodowych i policjantów różnie regulują uprawnienia zwalnianych funkcjonariuszy ze służby w zakresie przyznawania odpraw, i to zarówno pod względem wysokości, jak i okresów mających wpływ na tę wysokość. Zauważyć bowiem należy, iż w świetle przepisów art. 94 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości: 1) po roku służby - 100%, 2) po pięciu latach służby - 200%, 3) po dziesięciu latach służby - 300% - kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Jak stanowi art. 94 ust. 2 cyt. ustawy, wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Przepis art. 94 ust. 3 ustawy przesądza z kolei, że do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej. Natomiast, jeśli chodzi o wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej, wskazać należy, że - w świetle art. 115 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - równa się ona wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Warto także zauważyć, że przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby. Podobnie jest również w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju. Mając na względzie wskazane wyżej regulacje prawne, Sąd uznał, że organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji, wydając sporne decyzje, dokonały właściwej analizy przepisów w zakresie przesłanek warunkujących prawo i wysokość odprawy przysługującej żołnierzowi zawodowemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Sądu, zasadny jest pogląd organów obu instancji, że art. 94 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulując sposób ustalenia wysługi mającej wpływ na prawo i wysokość tego świadczenia finansowego, pomija okres służby w Policji, co wynika zarówno z brzmienia art. 94 ust. 3, jak i art. 17a ust. 4 tej ustawy. W zakresie ustalania prawa i wysokości odprawy, żołnierze zawodowi i policjanci korzystają z rozłącznych przepisów ustawowych, które mają charakter komplementarnych rozwiązań pragmatycznych, a więc rozłączność ta wyklucza możliwość posiłkowania się w analizowanej sprawie regulacjami pragmatyki policyjnej. Nie sposób jednocześnie zgodzić się z sugestią skarżącej, jakoby wspomniane zróżnicowanie występujące w tych uregulowaniach ustawowych, świadczyć miało o zasadności zarzutu nierównego traktowania, skoro dotyczą one odrębnych grup zawodowych, a nie osób charakteryzujących się wspólną istotną cechę relewantną. Wobec powyższego, należy uznać, że zarówno Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, jak i Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K., wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie uchybili normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne przedmiotowych decyzji, organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, jak i Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. nie dopuścili się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania odpowiednich przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych przepisów - należało wypłacić stronie skarżącej stosowne należności finansowe w związku ze zwolnieniem jej z zawodowej służby wojskowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.