II SA/Wa 932/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2018 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego J. L. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") - po rozpatrzeniu odwołania J.L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2018 r. Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydana została w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r., wysłanym drogą elektroniczną za pośrednictwem poczty e-mailowej, skarżący J.L. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: "1) ilości pozwów o odszkodowania za szkody bobrowe, jakie wpłynęły w 2016 i 2017 r. do sądów przeciwko Skarbowi Państwa - Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W.; 2) ilości zakończonych w 2016 r. i 2017 r. spraw sądowych w I i II instancji o odszkodowania za szkody bobrowe oraz wysokości zasadzonych odszkodowań; 3) w tym, czy w 2016 lub 2017 r. w sprawach o odszkodowanie za szkody bobrowe sąd oddalił powództwo, a jeżeli tak, to w ilu sprawach i z jakich powodów". Ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w piśmie z dnia 12 stycznia 2018 r. wezwał skarżącego do wykazania - w terminie 7 dni - szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej. Organ pierwszej instancji wskazał, że nie prowadzi rejestru przedmiotowych spraw i w celu uzyskania żądanych danych wymagany jest znaczny nakład pracy pracowników organu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uznał, że informacje, o które wnioskował skarżący, stanowią informację przetworzoną, a wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie organu w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 19 stycznia, natomiast w dniu 31 stycznia 2018 r. wystosował do organu pierwszej instancji prośbę o przesłanie odpowiedzi na wniosek z dnia 28 grudnia 2017 r. na inny, niż dotychczas podany adres e-mail. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. przesłał ponownie wezwanie z dnia 12 stycznia 2018 r. na nowy adres, jednak skarżący nie udzielił odpowiedzi, nie wykazując tym samym szczególnego znaczenia dla interesu publicznego. W tym stanie sprawy, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. - powołując się na przepisy art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - wydał w dniu [...] lutego 2018 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie brakiem wykazania przez wnioskodawcę szczególnego znaczenia dla interesu publicznego przy uzyskiwaniu informacji przetworzonej. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż - wbrew stanowisku tego organu - informacje, o które wnioskował, mają charakter informacji prostej, a nie przetworzonej. Skarżący wskazał jednocześnie, że informacje takie, jak kwoty odszkodowań i ilości wpływających pozwów, powinny być łatwo dostępne w sposób prosty, bowiem organ nie prowadzi wielu spraw sądowych, sporządza sprawozdania roczne, a kwoty wypłacane z tytułu wyroków sądowych są realizowane z wyodrębnionych rachunków bankowych Skarbu Państwa. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wydanej decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż podziela stanowisko zawarte w spornej decyzji, albowiem wnioskodawca wystąpił o dane, które nie istnieją, jako zestawienia ilości pozwów, czy też ilości zakończonych spraw sądowych. Organ odwoławczy zauważył, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. prowadzi poszczególne sprawy indywidualnie i fakt ich zakończenia na etapie administracyjnym, bądź sądowoadministracyjnym znajduje odzwierciedlenie w aktach poszczególnych spraw. Zdaniem organu odwoławczego, sporządzenie wykazów, czy też zestawień ilości takich spraw wymagałoby dodatkowej pracy ze strony organu pierwszej instancji. W konsekwencji, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że analiza zakończonych wyrokami spraw sądowych pod względem wysokości zasadzonych odszkodowań, czy tym bardziej powodów oddalenia powództwa, bezsprzecznie kwalifikuje się do działań objętych przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. sporządzania informacji przetworzonej. Analizując rozumienie pojęcia "informacji przetworzonej", organ odwoławczy wskazał, że informacja przetworzona, to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających jednak wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 oraz z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt ll SA/Gd 696/17). Zdaniem organu odwoławczego, proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza, że wytworzona informacja - w momencie złożenia wniosku - jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie właśnie o takie informacje - złożone z informacji prostych - zwrócił się skarżący. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, w niniejszej sprawie z wyjaśnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, że organ ten nie dysponował na dzień złożenia wniosku i nie dysponuje nadal gotowymi informacjami, o które wnosił skarżący. Ponadto, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, powołując się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - zauważył, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że skarżący, domagając się w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. udzielenia informacji publicznej przetworzonej, zobowiązany jest wykazać, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji, która powinna mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia i bezsprzecznie wpływać na usprawnienie wykonywanych zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał w konsekwencji, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. był zobowiązany do zbadania szczególnej istotności interesu publicznego, a więc zasadnie wystosował wezwanie do strony skarżącej, na które jednakże skarżący nie odpowiedział. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że wobec braku zainteresowania ze strony wnioskodawcy w zakresie realizacji i udowodnienia swych uprawnień, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji zasadnie wydał sporne rozstrzygniecie. W dniu [...] czerwca 2018 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] lutego 2018 r., a także zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: - naruszenie prawa materialnego - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez nieprawidłowe zastosowanie; - naruszenie prawa materialnego - art. 391 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu strona skarżąca zauważyła, że swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysłała drogą elektroniczną. Skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji wysłał swoją decyzję na adres e-mailowy strony skarżącej, natomiast organ odwoławczy wydaną decyzję wysłał pocztą w formie papierowej. Tym samym, zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia przepisu art. 391 § 1 k.p.a. z uwagi na jego niezastosowanie. Ponadto, skarżący uznał, że zarówno Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jak i organ pierwszej instancji w sposób niewłaściwy zastosowali art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznając wadliwie, że ilość pozwów, czy też ilość zakończonych spraw sądowych świadczyć ma o tym, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Zdaniem skarżącego, proste zliczenie ilości kilku pozwów, czy też zakończonych spraw sądowych nie musi być uznane za wymagające skomplikowanej analizy, czy też sporządzenia zestawień. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej – Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. był zobowiązany do zbadania szczególnej istotności interesu publicznego, a w konsekwencji wobec braku zainteresowania ze strony skarżącego uzupełnieniem wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. poprzez wykazanie owej przesłanki - organ pierwszej instancji zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę J.L., należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn, niż wskazane przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] kwietnia 2018 r., zaś Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. - wydając decyzję z dnia [...] lutego 2018 r., dopuścili się naruszenia przepisów art. 64 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, zaś uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli są decyzje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2018 r. dotyczące odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, zgodnie z jego wnioskiem złożonym w dniu [...] grudnia 2017 r. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest znacznie odformalizowane i uproszczone. Tym samym, przyjmuje się, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika bowiem konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej, nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. W konsekwencji, uznać należy, iż dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty kwalifikowany podpis elektroniczny, albowiem - w świetle stanowiska judykatury - brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, czy też z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12 oraz z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1013/12 - publikowane /w:/ www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że pomimo wskazanego powyżej znacznego odformalizowania postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się jednak, że wszystkie przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (vide: decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej oraz decyzja umarzająca postępowanie), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź kwalifikowanego podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., albowiem - zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że k.p.a. ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Na marginesie, warto zauważyć, iż w dotychczasowym orzecznictwie przyjmowano nawet, iż podjęcie decyzji administracyjnej, w sytuacji niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09). Biorąc powyższe pod uwagę, uznać trzeba, iż podanie (wniosek) o udostępnienie informacji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym zawierać podpis osoby, od której pochodzi. Natomiast podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, który doręczony został do organu drogą elektroniczną w postaci e-maila wysłanego na adres poczty elektronicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W. Wniosek ten nie zawierał podpisu wnioskodawcy, a zatem był dotknięty brakiem formalnym podania. Wniosek nie został podpisany własnoręcznie przez wnioskodawcę lub opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, lub uwierzytelniany w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej (art. 63 § 3a pkt 1 k.p.a.). Pomimo, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został opatrzony podpisem osoby skarżącego (własnoręcznym lub elektronicznym kwalifikowanym), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., powziąwszy zamiar odmowy udostępnienia informacji publicznej, nie wezwał podmiotu wnioskującego, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., do jego podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienie wniosku bez rozpoznania, tylko wydał decyzję administracyjną z dnia [...] lutego 2018 r. Następnie - w wyniku rozpatrzenia odwołania - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2018 r., pomimo braku podpisu pod wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, stanowiło istotne naruszenie przepisów art. 64 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p., albowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli organ zamierza wydać decyzję administracyjną, musi spełniać wymogi określone w k.p.a., w tym m.in. wymogi formalne (art. 63 k.p.a.), a więc - zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. - podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeli zachodzi sytuacja, w której podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, że wniosek wszczynający postępowanie zawierający braki formalne (takie jak brak podpisu własnoręcznego, czy też kwalifikowanego elektronicznego), które nie zostały uzupełnione w trybie art. 64 § 2 k.p.a., podlega pozostawieniu bez rozpoznania. W takiej sytuacji, niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku obarczonego brakiem formalnym. W konsekwencji, należy uznać, że rozpoznając sprawę ponownie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. powinien wyeliminować opisane wyżej uchybienia, a w szczególności, powinien wezwać skarżącego do usunięcia braku wniosku wszczynającego postępowanie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. i dopiero - w razie uzupełnienia tego braku - rozpoznać sprawę merytorycznie (podobne stanowisko wyraził w ostatnim czasie również Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 443/18). Z uwagi na dostrzeżone istotne uchybienia proceduralne, Sąd nie mógł merytorycznie rozpoznać sprawy, ani też odnieść się do zarzutów zawartych w skardze. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzekając z kolei w przedmiocie kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a.