I SA/Bd 636/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi D. O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę D. O. (wnioskodawca/skarżący) złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału we własności działki. We wniosku strona przedstawiła zdarzenie przyszłe, podając, że w dniu [...] lipca 2007r. skarżący wraz z żoną zawarli ze Z. G. i B.-D. G. warunkową umowę sprzedaży w formie aktu notarialnego. Przedmiotem umowy było nabycie przez skarżącego i jego żonę niezabudowanej nieruchomości rolnej położnej w miejscowości L. w gminie P. o powierzchni wynoszącej 5,45 ha. To, iż umowa miała charakter warunkowy wynikał z tego, że pierwszeństwo w pierwokupie miała Agencja Nieruchomości Rolnych. W związku z faktem nieskorzystania z prawa pierwokupu przez Agencję Nieruchomości na mocy aktu notarialnego (repetytorium A numer [...].) doszło do ostatecznego przeniesienia własności NR na rzecz Państwa O. . Nabycie nieruchomości rolnej powiększyło majątek prywatny małżonków i nie służyło działalności gospodarczej strony. Strona prowadzi od [...] marca 2007r. samodzielnie pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą A. D. O. i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Między stroną, a żoną istnieje ustawowa wspólnota majątkowa. Państwo Orzechowscy zamierzają sprzedać NR firmie E.-P. Sp. z.o.o. (zwanej dalej Spółką), której oboje są głównymi udziałowcami. Sprzedaż na rzecz Spółki może spowodować docelowo zmianę przeznaczenia NR, która utraci w związku z tą transakcją charakter rolny, ponieważ Spółka ma zamiar wykorzystać zakupioną nieruchomość pod potrzeby swojej działalności gospodarczej (prowadzenie składowiska odpadów). W dniu [...] stycznia 2017r. Strona zawarła umowę dzierżawy, która dotyczyła NR. Umowa ta była niezbędna do uzyskania pozwolenia na budowę, które miało dotyczyć nie tylko gruntów Spółki, ale także NR. Chodziło oto, aby w przyszłości Spółka po ewentualnym zakupie od strony mogła prowadzić na niej działalność gospodarczą, co w jej przypadku wymagałoby kolejnego uzyskania pozwolenia na budowę NR. W związku z tym, że strona faktycznie nie świadczyła usług najmu na rzecz Spółki postanowiono aneksować umowę uwzględniając ten fakt. Na mocy aneksu postanowiono, iż dopiero od momentu faktycznego świadczenia usług najmu NR Spółka będzie płacić czynsz najmu tak, aby czynsz ten wynikał z rzeczywistego świadczenia usług a nie z papierowych zapisów umowy. Reasumując celem Spółki było uzyskanie pozwolenia na budowę całego obszaru, wraz z NR będącego własnością strony, a ponieważ aby uzyskać te pozwolenia niezbędne jest posiadanie tytułu prawnego do użytkowania NR zawarto przedmiotową umowę, którą następnie aneksowano. W kontekście tak przedstawionego opisu postawiono następujące pytanie: czy czynność sprzedaży NR opisanej w stanie faktycznym, przez Państwa O. na rzecz Spółki podlega opodatkowaniu podatkiem VAT u strony w związku z jej 50% udziałem we własności NR? Zdaniem skarżącego w analizowanej sytuacji sprzedaż NR na rzecz Spółki nie powoduje u niego powstania czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Skarżący uważa, że nie może być uznany za podmiot gospodarczy w zakresie handlu gruntami w konsekwencji nie może by uznany za podatnika podatku VAT. W związku z tym sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie opodatkowana podatkiem VAT. W dniu [...] czerwca 2018r. Inne, wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Uzasadniając stanowisko organ przywołał regulacje ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r., poz. 1221 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") regulujące jej przedmiotowy i podmiotowy charakter oraz definiujące pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług oraz działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. W konsekwencji zdaniem organu kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Organ zaznaczył jednak, że wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. Organ wskazał przy tym że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" - to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Organ przywołał też definicję umowy najmu zawartą w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025), wskazując, że zawierając ją wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia organ wskazał, że wykorzystanie przez wnioskodawcę działki mającej być przedmiotem sprzedaży w działalności polegającej na jej najmie, będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Tym samym czynność ta będzie wypełniać określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej, a wnioskodawca w związku z jej realizacją będzie działał w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. Mając na uwadze powyższe zdaniem interpretatora w przypadku sprzedaży przedmiotowej działki wnioskodawca nie będzie zbywał majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Wynajmowanie przedmiotowej działki przez wnioskodawcę i wykorzystywanie w sposób ciągły dla celów zarobkowych spowoduje, że utraci ona charakter majątku prywatnego a on sam wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Działka ta będzie wykorzystywana w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. W związku z faktem, że grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 u.p.t.u., a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, to sprzedaż przedmiotowej działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., ponieważ czynność ta będzie dokonywana przez wnioskodawcę jako podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Konkludując organ stwierdził, że planowana przez wnioskodawcę sprzedaż udziału we własności działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie zarzucając jej naruszenie: art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że faktycznie nie świadczyła usług najmu na rzecz Spółki. W związku z tym postanowiono aneksować umowę najmu uwzględniając ten fakt. Na mocy aneksu postanowiono, iż dopiero od momentu faktycznego świadczenia usług najmu nieruchomości Spółka będzie płacić czynsz najmu tak aby czynsz ten wynikał z rzeczywistego świadczenia usług. Zdaniem skarżącego w sprawie nie doszło do spełnienia któregokolwiek z warunków cechujących umowę najmu, co wyklucza uznanie tej czynności pomiędzy stronami za mającej miejsce. Strony transakcji zawarły tę umowę tylko po to, aby można uzyskać pozwolenie na budowę dla wszystkich gruntów, które były i potencjalnie mogły być w przyszłości wykorzystane do działalności gospodarczej Spółki. Skarżący stwierdził, że aby rozważana czynność sprzedaży nieruchomości w części przypadającej na niego mogła być opodatkowana podatkiem VAT musiałby on najpierw być uznany za podatnika podatku VAT z tytułu tej czynności w myśl art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zdaniem strony rozważenie zagadnienia prowadzenia w tym kontekście przez nią działalności gospodarczej (w rozumieniu ustawy o VAT), zgodnie z panującym trendem orzecznictwa, musi być rozpatrywane w kontekście zamiarów w momencie nabycia nieruchomości oraz w kontekście dokonywanych dalszych czynności. To ten moment stanowi o dalszym wnioskowaniu, co do prowadzenia czy też nie prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej polegającej na handlu nieruchomościami. Skarżący podkreślił, że zakup przedmiotowej nieruchomości nie miał nic wspólnego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nabycie gruntu stanowiło zakup prywatny Państwa O. i nigdy nieruchomość ta nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej strony. To, że skarżący wraz małżonką ma zamiar sprzedać nieruchomość rolną wynika z tego, iż nie ma zamiaru dalej utrzymywać tego gruntu, ponieważ nie jest im potrzebny w planach prywatnych. Ponadto to, że strona nie działa w niniejszej transakcji w charakterze podatnika podatku VAT wynika z tego, że transakcja ma charakter jednorazowy (incydentalny), co potwierdza, że skarżący nie zajmuje się zawodowo handlem nieruchomościami w sposób ciągły w celu osiągnięcia zysku czego wymaga dla uznania prowadzenia działalności gospodarczej art. 15 ust. 2 u.p.t.u. oraz fakt, że ewentualna transakcja sprzedaży będzie miała miejsce po upływie 11 lat od momentu zakupu działki, gdzie od tego czasu w odniesieniu do tej nieruchomości nie były prowadzone przez stronę żadne czynności. Konkludując skarżący stwierdził, że niniejsza transakcja stanowi zbycie majątku prywatnego, co ze swej istoty wyklucza podleganie jej pod przepisy ustawy o VAT. W związku z powyższym organ bezpodstawnie uznał, iż sprzedaż nieruchomości rolnej będzie stanowić odpłatną dostawę towarów, o której mowa art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Dla poparcia swego stanowisko skarżący powołał się na orzecznictwo TSUE oraz sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, t.j., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188, t.j.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że zakres przedmiotowy postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Podane przez stronę fakty nie podlegają weryfikacji, ani konfrontacji z dokumentami źródłowymi, ponieważ w oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację wnioskodawca zyskuje jedynie informację o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności organ wyraża zatem swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Spór w sprawie dotyczył charakteru opisanych przez wnioskodawcę czynności, w stanie faktycznym wniosku o interpretację. W sprawie we wniosku skarżący przedstawił fakty takie, że kupił niezabudowaną nieruchomość rolną. Po czym zawarł umowę dzierżawy ze spółką, w celu uzyskania przez nią pozwolenia na budowę. Na mocy aneksu postanowiono, iż "dopiero od momentu faktycznego świadczenia usług najmu, spółka będzie płacić czynsz najmu tak, aby czynsz ten wynikał z rzeczywistego świadczenia usług a nie z papierowych zapisów Umowy". Zamierzenie skarżącego to sprzedaż nieruchomość spółce pod potrzeby jej działalności gospodarczej (prowadzenie składowiska odpadów). Interpretacja podatkowa miałby odpowiedzieć na pytanie, czy czynność sprzedaży podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r., poz. 1221 ze zm., dalej: "u.p.t.u.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Analizując okoliczności wynikające ze wskazanego we wniosku stanu przyszłego sprawy uznać należy, że ocena wypowiedzi udzielonej w interpretacji na tle opisanych we wniosku działań skarżącej, jaką dokonał organ była prawidłowa. Okoliczności wynikające z działań, które były podjęte przez skarżącego na nabytej nieruchomości poprzez planowane i odpłatne wydzierżawianie tych gruntów, aż do ich zaplanowanej sprzedaży wskazują na obrót mieniem wykorzystywanym uprzednio w prowadzonej działalności gospodarczej, a nie jak twierdzi, na zarządzanie majątkiem prywatnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że działalność gospodarcza, obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych, a odpłatne wydzierżawianie gruntu mieści się w zakresie określonym w zdaniu drugim art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Przepis ten stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Regulacja art. 15 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. zbieżna jest z unormowaniem zawartym w art. 4 ust. 2 zdanie drugie VI Dyrektywy (art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE), zgodnie z którym za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Stanowi on implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 VAT, (art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy). Dzierżawa nieruchomości co do zasady stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Abstrahując od charakteru prawnego samej dzierżawy wskazać należy, że strona we wniosku o udzielenie interpretacji wyraźnie wskazała, że dzierżawiła grunty. Organ interpretacyjny nie był władny do podważania tego faktu. Co więcej, wbrew ocenom, jakie skarżący przedstawia we wniosku i skardze, w przedstawionym stanie faktycznym chodziło o wykorzystanie gruntu w celu uzyskania przychodu. Gdyby tak nie było, nie byłoby potrzeby aneksowania umowy dzierżawy modyfikującej wysokość czynszu. To, że strony rezygnują z pobierania opłat nie jest równoznaczne z nieistnieniem umowy dzierżawy. Skarżący nie zaprzecza temu, że oddał rzecz spółce, gdyż ta chciała uzyskać teren pod pozwolenie na budowę, jako że zamierza prowadzić na gruntach składowisko odpadów. Logicznym jest, że już w momencie wydzierżawiania chodziło docelowo o prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości. Potwierdza to jego tłumaczenie, że "na mocy aneksu postanowiono, iż dopiero od momentu faktycznego świadczenia usług najmu, spółka będzie płacić czynsz najmu tak, aby czynsz ten wynikał z rzeczywistego świadczenia usług a nie z papierowych zapisów Umowy", gdyż skoro jak twierdzi "celem spółki było uzyskanie pozwolenia na budowę całego obszaru, wraz z nieruchomością będącego własnością Strony, a ponieważ aby uzyskać te pozwolenia niezbędne jest posiadanie tytułu prawnego do użytkowania nieruchomości zawarto przedmiotową Umowę, którą następnie anektowano", to jest to niewątpliwie działanie rozpoczynające proces budowlany i tym samym podniesienie atrakcyjności sprzedawanej działki (działek) pod klienta, czyli spółkę. Jest to realna korzyść, jakiej skarżący oczekiwał. Dlatego też opisana we wniosku czynność stanowiła wykorzystywanie gruntu w warunkach określonych w 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkuje prawidłowością uznania tej czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej. To stanowisko jest podstawą do uznania przez Sąd za prawidłowe, całości uzasadnienia badanej interpretacji indywidualnej. Rację ma organ, iż w przypadku sprzedaży przedmiotowej działki wnioskodawca nie będzie zbywał majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Działania wnioskodawcy spowodują, że utraci ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w sposób ciągły dla celów zarobkowych tej nieruchomości spowoduje, że wypełni on przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Działka ta będzie więc wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. W konsekwencji za błędne uznano zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Jednocześnie wyraźnie zauważalnym staje się zamierzone podniesienie atrakcyjności działki pod klienta. Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 uznał, że jeżeli dana osoba w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2000/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Za powyższym wyrokiem stwierdzić należy, że działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. O tym, czy dokonujący sprzedaży działek skarżący będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Trybunał Sprawiedliwości UE położył nacisk na uzbrojenie terenu czy działania marketingowe. Umożliwienie procesu budowlanego pod klienta, którego zamiarem jest kupno działki i umiejscowienie składowiska odpadów jest niewątpliwie działaniem wykraczającym poza ramy zarządu majątkiem prywatnym i to działaniem przypisanym przedsiębiorcy. Tym bardziej, że wraz z małżonką byli głównymi udziałowcami klienta. Mając powyższe na względzie oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska