II SA/Wa 410/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Asesor WSA – Karolina Kisielewicz Protokolant – sekretarz sądowy Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery i przekazania jej w stanie wolnym od osób i rzeczy – oddala skargę – Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego, decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 7, art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 207 ze zm.) oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1456), zobowiązał skarżącego M. W. do opróżnienia kwatery nr [...] położonej przy ul. [...] [...] w [...] i przekazania jej w stanie wolnym od osób i rzeczy do dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...]. W uzasadnieniu podał, że powyższy lokal jest kwaterą, co w świetle ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu (...) oznacza lokal przeznaczony na zakwaterowanie żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater. Kwatera ta o strukturze 2 pokoje z kuchnią o powierzchni użytkowej 33,62 m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 21,48 m2, została przydzielona skarżącemu, pełniącemu zawodową służbę wojskową jako służbę kontraktową, na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. do zakwaterowania na czas pełnienia zawodowej służby wojskowej w miejscowości D. Następnie w związku z upływem czasu określonego w kontrakcie, z dniem [...] czerwca 2016r. wymieniony został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego w [...] Agencji Mienia Wojskowego pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wezwał skarżącego do opróżnienia zajmowanej bez tytułu prawnego, powyższej kwatery w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania. Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu określonego w wezwaniu, w dniu [...] maja 2017 r. zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu (.,.), zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia powyższej kwatery i skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. zapoznał się z aktami sprawy oraz poinformował, że zamieszkuje w kwaterze z córką W. W. ur. [...] listopada 2002 r., z której matką nie miał zawartego związku małżeńskiego. W dalszej części podano, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...), żołnierz zawodowy wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny, jeżeli został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego zapisu żołnierz zawodowy jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi, w terminie trzydziestu dni od dnia utraty prawa do zakwaterowania. W przypadku niewykonania powyższego obowiązku, dyrektor oddziału regionalnego na podstawie art. 41 ust. 4 cytowanej ustawy wzywa do opróżnienia lokalu mieszkalnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w wezwaniu, dyrektor oddziału regionalnego, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy. Tryb postępowania organu, określony przepisem art. 41 ust. 6 ustawy, jest trybem obligatoryjnym w sytuacji zajścia stanu faktycznego objętego hipotezą tejże normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie niezaprzeczalnym jest fakt, iż przesłanka konieczna zaistniała, bowiem przedmiotowy lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego przez osobę zobowiązaną do jego opróżnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy. Z ustaleń poczynionych w Wojskowym Biurze Emerytalnym wynika, że strona nie korzysta ze świadczeń emerytalno – rentowych, jak również nie posiada niepełnosprawności orzeczonej przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Z danych zgromadzonych z Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA i Burmistrza Miasta [...] brak jest jednoznacznego urzędowego potwierdzenia wskazującego, że skarżący M. W. jest ojcem W. W.. W tej sprawie organ dysponuje jedynie oświadczeniem strony (nie podpisanym). Wizja i wywiad środowiskowy przeprowadzony przez Zespół Zarządców Nieruchomości Sp. z o.o. Oddział [...] wykazały, iż w kwaterze zamieszkuje M. W., który raz na dwa tygodnie odwiedzany jest przez syna T. W. (zameldowanego w I.). Natomiast fakt stałego zamieszkiwania W.W.(zameldowanej na pobyt stały w [...] przy ul. [...] [...] [...] m. [...]), nie został definitywnie potwierdzony. Na dzień [...] października 2017 r. na koncie czynszowym powyższego lokalu mieszkalnego figuruje zadłużenie w kwocie 4.677,12 zł. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania organ uznał, że sprawa opróżnienia kwatery w stosunku do M. W. nie podlega rozstrzyganiu w trybie postępowania sądowego z art. 45 ust. 3 ustawy i zastosowanie ma tryb administracyjny. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2017 r. do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź o skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że jest ojcem W.W., na co załączył odpis skrócony aktu oskarżenia, zaś co do wywiadu środowiskowego nie potwierdzającego faktu zamieszkiwania jej w spornym lokalu wskazał, że córka W. ma obecnie 15 lat, jest dość wysoką dziewczyną i nie chodzi z nim już za rączkę. Fakt, że córka wygląda jak dorosła, mogło się sąsiadom kojarzyć bardziej jako jego dziewczyna bądź siostra, niż córka i to tym bardziej, że on sam ma dopiero 33 fata. Jego córka ma tu koleżanki i zamierza w [...]. uczęszczać do szkoły średniej oraz nadal z nim mieszkać. On sam mieszka w tym lokalu niezbyt długo, a z sąsiadami nie utrzymuje bliższych kontaktów i nie ma w zwyczaju spowiadać się bliżej nieznajomym sąsiadom ze swojego statusu rodzinnego, ani życiowego. Jego sprawy związane z zawodową służbą wojskową nadal są nie rozstrzygnięte, a on sam obecnie znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. W myśl art. 29b pkt 3 ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej, Dyrektor Oddziału Regionalnego może wskazać inny lokal mieszkalny lub pomieszczenie tymczasowe jeżeli potrzeby mieszkaniowe żołnierzy są zaspokojone, a osoba obowiązana do opróżnienia lokalu mieszkalnego nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub nie jest uprawniona do takiego lokalu lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie odrębnych przepisów. W myśl tego przepisu wydawać się może, że potrzeby mieszkaniowe żołnierzy są zaspokojone, gdyż w budynku nr [...] przy ul [...]. w [...] prawie co drugi lokal jest nie zamieszkały. Zadłużenie na jego koncie czynszowym jest spowodowane wspomnianą wyżej obecnie trudną sytuacją życiową. Jest ojcem trojga dzieci, wobec, których ma wysokie zobowiązania alimentacyjne. W obecnej sytuacji nie ma gdzie się wyprowadzić, ani nie stać go na wynajem mieszkania. Umożliwienie mu zamieszkiwania przynajmniej przez jakiś czas w lokalu, pozwoliłoby mu stanąć na nogi i spłacić zadłużenie czynszowe, a być może przez ten czas wyjaśniłaby się jego sytuacja zawodowa związana z wojskiem. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1456) oraz art. 41 ust. 1 pkt 7 i ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 207 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację organu pierwszej instancji – podał, że działanie organu pierwszej instancji znajduje oparcie w przepisie art. 41 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu (...) zgodnie z którym, w przypadku nieopróżnienia lokalu mieszkalnego w ustalonym terminie, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 45 ust. 3. Z kolei przepis art. 45 ust. 3 określa grupę osób (kobiety w ciąży, małoletni, osoby niepełnosprawne, obłożnie chore, emeryci i renciści), w stosunku do których prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu nie jest możliwe. W stosunku do tych osób dyrektor oddziału regionalnego Agencji zobowiązany jest skierować do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania. Tymczasem w toku postępowania zainteresowany w rozmowie telefonicznej w dniu [...] stycznia 2017 r. z przedstawicielem Zespołu Zarządców Nieruchomości sp. z o.o. Oddział [...] oświadczył, że w przedmiotowej kwaterze zamieszkuje sam. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle przytoczonych przepisów, kwestia konieczności opróżnienia zajmowanej przez M.W. zajmowanej kwatery nie budzi wątpliwości. Kwestią sporną pozostaje sposób, w jaki organ Agencji może ten obowiązek wyegzekwować, tj. w postępowaniu administracyjnym czy kierując pozew do sądu powszechnego (w przypadku gdy w kwaterze faktycznie zamieszkuje małoletnia). Jak wynika z akt sprawy małoletnia córka strony W. W. zameldowana jest wraz z matką [...] przy ul. [...] [...]. Z przeprowadzonej wizji nie wynika jednoznacznie, czy małoletnia zamieszkuje z ojcem, czy tylko go odwiedza. Jednocześnie M. W. odmówił podpisania oświadczenia, że córka z nim zamieszkuje. Z drugiej strony stałe zamieszkiwanie córki powinno znaleźć odzwierciedlenie w opłatach wnoszonych za zajmowanie lokalu, a jak ustalono na dzień [...] stycznia 2017 r., opłaty te M. W. wnosił i wnosi nadal tylko za 1 osobę. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 465/16, oddalił skargę w przedmiocie odmowy zawarcia przez organ wojskowy kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Skarżący w odwołaniu podnosi też kwestię niezastosowania przez organ I instancji art. 29b ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...) tj. niewskazanie w wezwaniu do opróżnienia zajmowanego lokalu, innego lokalu mieszkalnego lub pomieszczenia tymczasowego. Odnosząc się do powyższego wskazano, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "może" nie wiąże się z obowiązkiem po stronie Dyrektora Oddziału Agencji wskazania innego lokalu, a uzależnione jest od zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania, a także brak dokładnego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu niniejszej sprawy; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, w tym brak jest uzasadnienia dla niewskazania innego lokalu mieszkalnego lub pomieszczenia tymczasowego osobie obowiązanej do opróżnienia lokalu mieszkalnego; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29b ust.3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie innego lokalu mieszkalnego lub pomieszczenia tymczasowego, w sytuacji gdy osoba obowiązana do opróżnienia lokalu mieszkalnego nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nie jest uprawniona do takiego lokalu lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji: a) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; b) daje podstawę kontroli poprawności decyzji; c) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także wobec organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym; d) pełni inne rozmaite dalsze funkcje (element wpływający na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających) może wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; e) pełni funkcję opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie..., s. 306-307). Z kolei w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się zwykle z zasadą przekonywania (art. 11) oraz z wyrażoną w art. 8 zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. Zarówno bowiem z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, 9 i 11 k.p.a.), jak z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie"). Artykuł 107 k.p.a. zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Wszelkie niejasności, które ujawnią się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji z materiałem procesowym, muszą budzić uzasadnioną wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło prawidłowo. Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa polega na podaniu treści tych przepisów, natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej – na wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu się, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego daną wykładnię przyjął, skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną. [Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Jaśkowska M, Wróbel A., LEX2014]. W rozpoznawanej sprawie zaś, o takim kompleksowym uzasadnieniu nie można powiedzieć. Brak jest uzasadnienia dla niewskazania innego lokalu mieszkalnego lub pomieszczenia tymczasowego osobie obowiązanej do opróżnienia lokalu mieszkalnego. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż zgodnie z brzmieniem art. 29b ust.3 Ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zawarte w przepisie sformułowanie "może" nie obliguje Dyrektora Oddziału Agencji do wskazania innego lokalu. Ponadto, zaskarżonej decyzji należy zarzucić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29b ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie innego lokalu mieszkalnego lub pomieszczenia tymczasowego. On sam zaś nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nie jestem uprawniony do takiego lokalu lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie odrębnych przepisów. Pracuje na stanowisku kierowca – mechanik w firmie [...] w L. i zarabia ok. 1.500 zł netto miesięcznie. Ma trójkę małoletnich dzieci i zasądzone alimenty na ich rzecz w łącznej wysokości 1.750 zł miesięcznie. W obecnej sytuacji nie ma gdzie się wyprowadzić, nie stać go również na wynajem mieszkania. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż w budynku nr [...] przy ul [...] w [...]., prawie co drugi lokal jest niezamieszkały, potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zdają się być zaspokojone. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że podstawą decyzji jest art. 41 ust. 1 pkt 7 i ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, zatem wezwanie skierowane do strony nie stanowiło wezwania z art.29b ust. 3, lecz z art. 41 ust. 4 ustawy. Ustawodawca dał bowiem organom wybór drogi egzekwowania obowiązku opróżnienia kwatery (art. 41 i 29 ustawy o zakwaterowaniu...) w zależności od tego, kto jest podmiotem postępowania. A zatem do żołnierza i żołnierza zwolnionego – art. 41 wskutek okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 – 7, zaś do osób innych niż żołnierze (co do zasady osób cywilnych posiadających cywilnoprawne tytuły do lokali) – art. 29, 29a, 29b ustawy. Stąd też w sprawie skarżącego nie było podstaw do przedstawienia innego lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 207), żołnierz zawodowy wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny, miejsce w internacie albo kwaterze internatowej, jeżeli został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżącemu M.W. decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] przyznano prawo do zakwaterowania w kwaterze nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] lecz na czas pełnienia zawodowej służby wojskowej w miejscowości D.. Nie budzi również wątpliwości fakt, że – jak wynika z pisma Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] – skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2016 r. Poza sporem pozostaje ponadto, że powyższy fakt potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 465/16. Zatem w świetle powyższego, M.W. był zobowiązany opróżnić sporny lokal mieszkalny. Dodać ponadto należy, że zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 ustawy, żołnierz zawodowy, który utracił prawo do zakwaterowania, jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny, miejsce w internacie albo kwaterze internatowej wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi, w terminie 30 dni od dnia utraty prawa do zakwaterowania (...). Natomiast w myśl art. 41 ust. 4 ustawy, w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, dyrektor oddziału regionalnego wzywa do opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wezwał skarżącego do opróżnienia zajmowanej bez tytułu prawnego, powyższej kwatery w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania. Z kolei według art. 41 ust. 6 ustawy, w przypadku nieopróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej w ustalonym terminie, o którym mowa w ust. 4, dyrektor oddziału regionalnego wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 45 ust. 3. Ponieważ skarżący nie wykonał wezwania z dnia z dnia [...] lutego 2017 r., przeto decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] zobowiązująca skarżącego M. W. do opróżnienia kwatery nr [...] położonej przy ul. [...] [...] w [...] i przekazania jej w stanie wolnym od osób i rzeczy do dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W., jest zgodna z prawem. Natomiast w myśl art. 45 ust. 3 ustawy, do opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej przez: 1) kobietę w ciąży, 2) małoletniego, 3) osobę niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnioną, 4) obłożnie chorego – osobę, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania, 5) emeryta i rencistę – wraz z osobami wspólnie z nimi zamieszkującymi, nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania. Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący M. W. nie korzysta z uprawnień emerytalno – rentowych, jak również nie posiada orzeczonej niepełnosprawności orzeczonej przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, a ponadto nie jest osobą obłożnie chorą. Spornym natomiast pozostaje, czy w lokalu zamieszkuje z nim jego małoletnia córka W. W., która jest zameldowana na pobyt stały w [...] przy ul. [...] [...] [...] m. [...]. Analizując powyższe doszedł Sąd do przekonania, że organ prawidłowo uznał, iż fakt taki nie ma miejsca. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący na dzień [...] stycznia 2017 r. wnosił i wnosi opłaty tylko za jedną osobę. Ponadto jak wynika z pisma Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w W. z dnia [...] stycznia 2017 r., skarżący w godzinach wieczornych w dniu [...] stycznia 2017 r. w rozmowie telefonicznej podał, że lokal jest zamieszkały, a jedynie on w nim mieszka i jest w nim zameldowany. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w dniu [...] stycznia 2017 r. próbowano w spornym lokalu przeprowadzić wywiad środowiskowy, lecz nikogo w nim nie zastano, a z informacji uzyskanej od sąsiada wynika, że lokal jest zamieszkały. W związku z powyższym w drzwiach wejściowych do lokalu pozostawiono pisemną informację o pilny kontakt z Oddziałem, lecz nie przyniosło to oczekiwanego skutku. Kilkakrotnie próbowano również podjąć próbę kontaktu telefonicznego z skarżącym, lecz bez rezultatu. W dniu [...] stycznia 2017 r. administrator ponownie pozostawił w drzwiach lokalu informację z prośbą o kontakt z organem. Niezależnie – jak wynika z pisma Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. – w dniu [...] czerwca 2017 r. i w dniu [...] czerwca 2017 r. ponownie podjęto próbę przeprowadzenia wizji lokalnej w lokalu i wywiadu środowiskowego, lecz nikogo w nim nie zastano. Natomiast z wypowiedzi sąsiadów wynika, że skarżący pracuje, do domu wraca w godzinach wieczornych, córka jest "czasami" widywana, lecz nikt nie potrafił potwierdzić, czy mieszka tam na stałe, czy tylko odwiedza ojca. Natomiast w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej ze skarżącym w dniu[...] czerwca 2017 r., wymieniono stwierdził, że w lokalu mieszka jego 15-letnia córka W. W. Tymczasem do protokołu rozmowy z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżącym podał, że "w lokalu zamieszkuje z córką W.W. ur. [...] listopada 2002 r. Córka przebywa na stałe w lokalu od około 2 miesięcy i będzie nadal zamieszkiwać". Jednakże odmówił podpisania tego protokołu. W ocenie Sądu fakt ten, w zestawieniu z opisanymi już powyżej faktami świadczy, że jedynie werbalne oświadczenia skarżącego o zamieszkiwaniu w spornym lokalu jego córki, było próbą uniemożliwienia organowi wydania decyzji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 7 i ust. 6. Zatem organ ustosunkowując się również do tej kwestii, nie naruszył – zdaniem Sądu – art. 7, 77 § 1, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem szczegółową zajął się tą kwestią i w sposób wystarczający odniósł się do niej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza – w ocenie Sądu – prawa. Podkreślenia wymaga również fakt, że stosownie do treści art. 29b ust. 1 ustawy, osoby inne niż żołnierz zawodowy, które zamieszkują kwatery albo inne lokale mieszkalne, są obowiązane do ich opróżnienia w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania właściwego dyrektora oddziału regionalnego, zaś w myśl ust. 3 tegoż przepisu, w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego może wskazać inny lokal mieszkalny lub pomieszczenie tymczasowe, jeżeli potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych są zaspokojone, a osoba obowiązana do opróżnienia lokalu mieszkalnego nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub nie jest uprawniona do takiego lokalu lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie odrębnych przepisów. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ wydał wezwanie do opróżnienie spornego lokalu przez skarżącego w trybie art. 41 ust. 4 ustawy, zaś przepis art. 29b ustawy ma zastosowanie do osób cywilnych, posiadających cywilnoprawne tytuły do lokali. Ponadto przepis ten nie dotyczy skarżącego również z tego powodu, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, osoba inna niż żołnierz zawodowy, która zajmuje lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, uiszcza opłaty za używanie lokalu mieszkalnego i opłaty pośrednie na zasadach i w wysokości określonych w art. 36. Tymczasem skarżącemu przydzielono sporną kwaterę na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy w myśl którego, żołnierzowi zawodowemu, na jego wniosek poświadczony przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową, dyrektor oddziału regionalnego właściwy dla garnizonu, w którym żołnierz pełni służbę wojskową, wydaje decyzję o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oraz na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy, według którego żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.