IV SA/Wr 465/16

|Sygn. akt IV SA/Wr 465/16 | | , [pic], WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , , Dnia 20 kwietnia 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r., sprawy ze skargi M. W., na decyzję Dowódcy [...] Brygady Radiotechnicznej we W., z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, , oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest decyzja Dowódcy [...] Brygady Radiotechnicznej we W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...]. Batalionu Radiotechnicznego z dnia [...] maja 2016 r. odmawiający zawarcia z szer. M. W. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W dniu 29 lutego 2016 r. szer. M. W. złożył do dowódcy Jednostki Wojskowej [...] wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej na stanowisku elektromechanik. Organ pierwszej instancji, odmawiając zawarcia z wnioskodawcą kolejnego kontraktu wyjaśnił, że wnioskodawca z przeprowadzonej oceny poziomu wyszkolenia w 2015 r. otrzymał ocenę 3,07. W ramach opiniowania służbowego w 2015 r. otrzymał ocenę dobrą, ale następnie stał się mało zdyscyplinowany, zadania wykonywał nieterminowo i wymagał ciągłego nadzoru przełożonych. Poszczególni przełożeni wskazywali na brak zdyscyplinowania oraz niskie wyniki w szkoleniu. Dowódca kompanii w opinii z dnia 2 marca 2016 r. wskazał, że wnioskodawca jest żołnierzem, który nie szanuje przełożonych i kolegów. Nie stawił się na rozmowę z dowódcą batalionu w sprawie celowości zawarcia kolejnego kontraktu. Na wniosek psychologa został odsunięty od zajęć z wykorzystaniem broni, w tym dysponowania bronią. Ponadto żołnierz od 17 lutego 2016 r. przebywa cyklicznie na zwolnieniach lekarskich. Łącznie w okresie luty – maj 2016 r. przebywał 53 dni na zwolnieniu lekarskim i nie daje rękojmi należytego wykonywania powierzonych mu obowiązków. Dwukrotnie nie stawił się przed komisją lekarską, przedstawiając zwolnienia lekarskie. Wnioskodawca legitymuje się niską dyspozycyjnością w realizowaniu obowiązków służbowych i nie jest na tyle sprawny fizycznie, aby podołać ciężarom zawodowej służby wojskowej. W odwołaniu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucając naruszenie art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie zostały sporządzone żadne notatki służbowe potwierdzające prawdziwość obecnych twierdzeń przełożonych. Ocena z poziomu wyszkolenia w 2015 r. miała jedynie na celu uzasadnienie nieprzedłużenia kontraktu. Bezpośredni przełożony poinformował wnioskodawcę, że jego opinia nie mogła się różnić od opinii wydanych przez jego przełożonych. Żadne notatki urzędowe nie potwierdzają też braku szacunku do przełożonych oraz kolegów. Także używanie przez wnioskodawcę słów powszechnie uważanych za obelżywe stanowi jedynie pomówienie. Brak jest również jakichkolwiek procedur dotyczących spotkań z dowódcą batalionu. Po otrzymaniu informacji o przyjeździe dowódcy batalionu, wnioskodawca udał się do jednostki, lecz nie zastał przełożonego. Natomiast zwolnienia lekarskie nie były podyktowane żadną przewlekła chorobą, a jedynie chwilowymi niedyspozycjami, np. anginą. Postępowanie przeprowadzone przez ZUS nie wykazało żadnych nieprawidłowości w wydawaniu zaświadczeń lekarskich. Wnioskodawca odmówił też spotkania z przełożonym, ponieważ nie otrzymał zgody na udział w spotkaniu wraz z pełnomocnikiem. Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy uznał, że żołnierz nie spełnia wymogów niezbędnych do pełnienia zawodowej służby wojskowej na profesjonalnym poziomie. Opinie przełożonych wskazują na brak u żołnierza walorów pożądanych z punktu widzenia Sił Zbrojnych. Według bezpośredniego przełożonego opiniowany jest żołnierzem mało zdyscyplinowanym, a ze szkolenia osiąga wyniki dostateczne i niedostateczne. Również z opinii dowódcy kompanii radiotechnicznej wynika, że wnioskodawca jest żołnierzem mało zdyscyplinowanym. Strona dwukrotnie była odsunięta na wniosek psychologa od zajęć służbowych z bronią. Również celowe uchylanie się od wykonania polecenia służbowego, jakim było skierowanie do Komisji Lekarskiej należy uznać za dyskredytujące stronę jako żołnierza zawodowego. Okres 68 dni nieobecności w służbie spowodowany zwolnieniami lekarskimi budzi wątpliwości, czy stan zdrowia żołnierza może pozwolić na ponoszenie przez niego trudów zawodowej służby wojskowej. Słuszność tego stanowiska potwierdza orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 9 czerwca 2016 r., uznającej wnioskodawcę za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz naruszenie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne obarczone było wadami w stopniu przesądzającym o konieczności jego uchylenia. Według skarżącego organ odwoławczy dokonał błędnej i nierzetelnej oceny opinii bezpośredniego przełożonego oraz opinii dowódcy kompanii radiotechnicznej. W czasie trwania kontraktu skarżący nie był wzywany do poprawy swojego rzekomo niewłaściwego zachowania. Twierdzenia dotyczące rzekomego braku szacunku do przełożonych i kolegów nie znalazły nigdy potwierdzenia w notatkach służbowych. Także zarzuty dotyczące niezdyscyplinowania i braku przejawów zaangażowania w realizację zadań służbowych są bezzasadne. Ponadto bezpośredni przełożony poinformował skarżącego, że jego opinia nie mogła się różnić od opinii wydanych przez jego przełożonych. Organ odwoławczy nie powinien oprzeć swojej decyzji na opiniach przełożonych, ponieważ nie były one zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżący przez cały okres służby wykonywał swoje zadania z pełnym zaangażowaniem i profesjonalizmem, a jego przydatność dla Sił Zbrojnych jest niezwykle wysoka. Skarżący nie stawił się na wezwanie do RWKL, bowiem w dniach 18 – 20 marca 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. RWKL w dniu 9 czerwca 2016 r. wydała zaoczne orzeczenie w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Natomiast w dniu 8 września 2016 r. skarżący stawił się na badania lekarskie w Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Rozkaz personalny został więc oparty na nieprawomocnym orzeczeniu RWKL. W załączeniu do skargi strona przedłożyła kopie skierowania na badania lekarskie z dnia 8 września 2016 r. oraz wyniku konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej z dnia 8 września 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 25 listopada 2106 r. skarżący wyjaśnił, że nie stawił się przed RWKL w dniu 18 marca 2016 r., ponieważ w dniach 18 – 20 marca 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Również w dniu 4 maja 2016 r. skarżący nie mógł się stawić, bowiem w dniach 3 – 6 maja 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Poza tym skierowania były kierowane na adres przy ul. [...] w N.D.M., a skarżący zamieszkuje przy ul. [...] w N.D.M.. Wezwanie do RWKL na dzień 25 maja 2016 r. również zostało skierowane na adres przy ul. [...] w N. D. M.. Skarżący w dniu 8 września 2016 r. stawił się na badania lekarskie i CWKL uchyliła zaoczne orzeczenie RWKL z dnia 9 czerwca 2016 r. oraz stwierdziła, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej. W załączeniu skarżący przedłożył kopie: skierowania do RWKL z dnia 17 lutego 2016 r., usprawiedliwienia nieobecności skarżącego z dnia 21 marca 2016 r., zwolnienia lekarskiego z dnia 16 marca 2016 r., koperty zaadresowanej do CWKL, skierowania do RWKL z dnia 2 maja 2016 r., zaświadczenia lekarza sądowego z dnia 20 maja 2016 r., usprawiedliwienia nieobecności skarżącego z dnia 4 maja 2016 r., zwolnienia lekarskiego z dnia 2 maja 2016 r., koperty zaadresowanej do RWKL, wezwania z dnia 16 maja 2016 r. do RWKL na dzień 25 maja 2016 r., koperty zaadresowanej do skarżącego, potwierdzenia odbioru korespondencji, wydruk śledzenia przesyłki, orzeczenia RWKL z dnia 9 czerwca 2016 r., odwołania od orzeczenia RWKL, pisma CWKL z dnia 15 września 2016 r., orzeczenia CWKL z dnia 12 września 2016 r. W odpowiedzi z dnia 19 grudnia 2016 r. organ wyjaśnił, że wezwanie do RWKL z dnia 17 lutego 2016 r. z terminem stawiennictwa do dnia 18 marca 2016 r. zostało wysłane na adres przy ul. [...] w N.D.M. i zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 marca 2016 r. Skarżący nie usprawiedliwił okresu od 8 marca do 17 marca 2016 r., w którym mógł stawić się przed RWKL. Kolejne skierowanie do RWKL skarżący odebrał w dniu 2 maja 2016 r. na terenie jednostki wojskowej. Postępowanie skarżącego nosi znamiona celowego uchylania się od wykonania polecenia służbowego stawienia się w nakazanym terminie przed RWKL. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2014, poz.1414), dalej uswżz, powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje m. in. do służby kontraktowej na czas określony w kontrakcie. Natomiast zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 tej ustawy żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową (art. 15 ust. 2). Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej (art. 15 ust. 3). W przepisach tej ustawy nie ustanowiono trybu rozpoznania wniosku żołnierza zawodowego o zawarcie kolejnego kontraktu. Tryb ten uregulowany został w akcie wykonawczym, to jest wydanym na podstawie art. 16 uswżz, rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (t. j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265). Stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 uswżz, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Stosownie do przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 uswżz, wskazany w § 15 ust. 2 rozporządzenia rozkaz personalny jest rodzajem decyzji administracyjnej. Przywołane regulacje ustawy i rozporządzenia nie ustanawiają zatem żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia lub odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie służby zawodowej. Prowadzi to do wniosku, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu czy też odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. To stanowisko pozostaje utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreśla się w nim również, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje żołnierzowi zawodowemu w służbie terminowej prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, zatem złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące (vide: wyrok NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1348/05, wyrok NSA z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1655/11, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 września 2015 r., baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Z analizowanych przepisów wynika jedynie warunek zapoznania się organu podejmującego decyzję z opinią dowódcy jednostki wojskowej (§ 15 ust. 1 rozporządzenia), ale tylko w sytuacji, gdy dowódca jednostki nie jest równocześnie organem właściwym do podjęcia decyzji w tym przedmiocie. Stwierdzić należy, że pogląd o uznaniowym charakterze decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu pozostaje aktualny także po nowelizacji uswżz, dokonanej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1355). W wyniku wskazanej nowelizacji zmieniony został art. 15 ustawy, przez dodanie do niego ust. 3, zgodnie z którym warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Lektura uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej prowadzi do wniosku, iż celem wprowadzenia wymogu legitymowania się przez żołnierza, ubiegającego się o zawarcie kolejnego kontraktu, oceną co najmniej dobrą w ostatniej opinii służbowej, nie było stworzenie gwarancji kolejnego zatrudnienia czy przyznania roszczenia w tym przedmiocie. Z projektu ustawy nowelizującej (pkt 14) wynika bowiem, że zakładanym celem wprowadzenia do art. 15 uswżz ust. 3 pozostawało wyłącznie motywowanie żołnierzy służby kontraktowej do dobrego wykonywania obowiązków służbowych. Skutkiem wskazanej nowelizacji jest zatem z jednej strony zaostrzenie wymogów do ubiegania się przez żołnierza o zawarcie kolejnego kontraktu przez konieczność nie tylko złożenia wniosku we wskazanym ustawą terminie, ale też legitymowania się co najmniej dobrą oceną w ostatniej opinii służbowej, z drugiej zaś ograniczenie uznaniowości organu właściwego w sprawie przez automatyczną niemożność zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem nie spełniającym wskazanych warunków (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 września 2015 r., baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Zaakcentować należy, że korzystanie przez organ z uznania administracyjnego oznacza, iż ma on prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Oznacz to, że zakres kontroli sądowej decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego jest odmienny. Zmierza on bowiem do ustalenia i oceny, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy nie nosi ona cech dowolności, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej i czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami ( vide: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, LEX nr 149543). W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i czy zebrano wszelkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej. Oceniając legalność decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. W przypadku decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu uznanie zostało przyznane organowi właściwemu w możliwe najszerszym zakresie. Jak już była mowa, ustawodawca, wprowadzając warunki dla ubiegającego się o kolejny kontrakt żołnierza służby kontraktowej (termin złożenia wniosku, co najmniej dobra opinia) nie ograniczył swobody organu właściwego do podjęcia decyzji żadnymi szczególnymi wymogami. Z powołanego już przepisu § 15 rozporządzenia, nie wynika żadna przesłanka, która podlega badaniu przez organ, do którego został złożony wniosek o zawarcie nowego kontraktu. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewiduje automatycznego przedłużenia kontraktu. Podmiotem, który decyduje o zawarciu kolejnego kontraktu jest organ danej służby zmilitaryzowanej. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie wynika z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych (art. 9 ust. 2 uswżz). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. W świetle uswżz powołanie do służby kontraktowej następuje na podstawie kontraktu o charakterze cywilnym. Według art. 13 ust. 2 uswżz kontrakt zawierany jest na okres od dwóch do sześciu lat. Podkreślić należy, że mianowanie w służbie kontraktowej ma podobny charakter do umowy o pracę na czas określony, a zatem żołnierz powinien liczyć się z tym, iż kontrakt może nie zostać przedłużony. O ile oczywiste jest, iż w słusznym interesie żołnierza służby kontraktowej pozostaje jej kontynuowanie w ramach kolejnego kontraktu, to bez wątpienia nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje to by zakontraktowani żołnierze zawodowi byli trakcie jego trwania w pełni dyspozycyjni i sprawni. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni zrozumiały i uzasadnia brak w przepisach prawa gwarancji kolejnego zatrudnienia dla żołnierza czy podstaw do konstruowania roszczeń o zawarcie kolejnego kontaktu. Organ ma prawo wyboru odpowiednich kandydatów do zajmowania określonych stanowisk służbowych i jest to jego wyłączna kompetencja. Pomimo złożenia wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu, organ nie jest zobligowany do jego zawarcia. Organy orzekające w sprawie szczegółowo wyjaśniły przyczyny odmowy zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu. Wskazały mianowicie, że wniosek skarżącego został negatywnie zaopiniowany przez przełożonych skarżącego. Dowódca drużyny – dowódca obsługi wskazał, że skarżący jest żołnierzem mało zdyscyplinowanym, ze szkolenia osiąga wyniki dostateczne i niedostateczne. W realizacji zadań zachowuje opanowanie i efektywność w stopniu dostatecznym. W ostatnim okresie przebywał na zwolnieniach lekarskich. W efekcie bezpośredni przełożony nie poparł wniosku skarżącego o zawarcie kolejnego kontraktu. Natomiast z opinii dowódcy kompanii wynika, że skarżący jest żołnierzem mało zdyscyplinowanym, mającym problemy z żołnierskim zachowaniem (nie potrafi właściwie zwracać się do wyższych stopniem). W trakcie opiniowania w roku 2014 r. otrzymał ocenę dostateczną i została z nim przeprowadzona rozmowa motywująca. W roku 215 r. otrzymał ocenę dobrą. Jednakże po zaopiniowaniu, żołnierz stał się mało zdyscyplinowany, nie przejawiał zaangażowania w realizacji zadań służbowych i nie dążył do osiągania wysokich wyników w szkoleniu. Cechuje go brak sumienności i odpowiedzialności, brak mu zdolności organizacyjnych oraz samodzielności w realizacji zadań. Zlecone zadania wykonywał opieszale i nieterminowo, wymagał ciągłego nadzoru przełożonych. Z oceny poziomu wyszkolenia otrzymał w 2015 r. średnią 3,07. Nie szanuje przełożonych i kolegów. Również dowódca kompanii nie poparł wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. Dowódca jednostki wojskowej dodatkowo wskazał, że skarżący od momentu złożenia wniosku nie stawił się do niego na rozmowę w celu omówienia zagadnień związanych ze złożonym wnioskiem, co w opinii dowódcy jednostki jest "całkowitym zaprzeczeniem idei i etosu służby". Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika jednostki wynika, że w dniu 11 maja 2016 r. skarżący w obecności jego pełnomocnika został poinformowany o możliwości spotkania z dowódcą jednostki, jednakże skarżący odmówił spotkania z dowódcą jednostki z uwagi na brak czasu, urlop i konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem. Został wówczas poinformowany o możliwości spotkania w innym terminie, po uprzednim uzgodnieniu terminu. W ocenie Sądu opinie te dobitnie wskazują, że skarżący swoją postawą i osiąganymi wynikami w służbie nie gwarantuje należytego wywiązywania się z obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący nie próbował nawet przedstawić swoich racji przed dowódcą jednostki, pomimo że jak twierdzi w skardze opinie bezpośredniego przełożonego i dowódcy kompanii są nierzetelne. Należy też zauważyć, że skarżący dwukrotnie został odsunięty od zajęć z wykorzystaniem broni, w tym dysponowania bronią, na wniosek psychologa – konsultanta dowódcy ds. profilaktyki psychologicznej (wyciąg z rozkazu z dnia 30 stycznia 2015 r. oraz z dnia 12 lutego 2016 r.). Na wniosek psychologa skarżący otrzymał wówczas skierowanie nr 14/2016 z dnia 17 lutego 2016 r. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w celu orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, z terminem stawiennictwa do dnia 18 marca 2016 r. Pomimo odebrania skierowania w dniu 7 marca 2016 r. w miejscu przebywania przy ul. [...] w N. D. M. skarżący nie stawił się na badania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 17 lutego 2016 r. do 13 marca 2016 r. oraz od 17 marca 2016 r. do 21 marca 2016 r. ze wskazaniem "chory może chodzić". Następnie skarżący otrzymał skierowanie nr 20/2016 z dnia 2 maja 2016 r. do RWKL, z terminem stawiennictwa w dniu 4 maja 2016 r. Skierowanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 maja 2016 r. na terenie jednostki wojskowej. Początkowo skarżący odmówił przyjęcia skierowania z uwagi na zwolnienie lekarskie, następnie pokwitował odbiór skierowania i zapowiedział, że nie stawi się przed komisją (notatka służbowa z dnia 2 maja 2016 r.). Na zwolnieniu lekarskim skarżący przebywał od 30 kwietnia 2016 r. do 6 maja 2016 r. Z uwagi na niestawiennictwo skarżącego RWKL wydała w dniu 9 czerwca 2016 r. orzeczenie zaoczne, uznając skarżącego za niezdolnego do służby wojskowej. Orzeczenie to zostało uchylone przez CWKL, która w orzeczeniu z dnia 12 września 2016 r. uznała skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Należy zauważyć, że skarżący pomimo otrzymania skierowania po raz pierwszy w dniu 7 marca 2016 r. do momentu wydania w dniu 9 czerwca 2016 r. zaocznego orzeczenia, nie stawił się przed RWKL, a więc przez okres 3 miesięcy nie dopełnił wyznaczonego obowiązku poddania się badaniom lekarskim. Nawet biorąc pod uwagę fakt korzystania w tym okresie ze zwolnień lekarskich, skarżący nie przedstawił w sposób przekonujący powodów usprawiedliwiających nie wykonanie polecenia służbowego. Organy wskazały, że skarżący w okresie od 29 czerwca 2015 r. do 25 maja 2016 r. (301 dni) korzystał ze zwolnień lekarskich przez łączny okres 68 dni, w tym w okresie luty – maj 2016 r. przebywał 53 dni na zwolnieniu lekarskim, co budzi zdaniem organów wątpliwości odnośnie stanu zdrowia skarżącego i jego zdolności do ponoszenia trudów zawodowej służby wojskowej. Stosownie do art. 2 uswżz żołnierzem zawodowym może być osoba (...) posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Brak dyspozycyjności skarżącego, wynikający z częstego korzystania ze zwolnień lekarskich, zwłaszcza w 2016 r., wypełnia znamiona braku odpowiedniej zdolności fizycznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W art. 2 uswżz ustawodawca zawarł również wymóg posiadania przez żołnierza nieposzlakowanej opinii. Powyższe pojęcie należy odnieść zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utraty przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje jednak wyłącznie karalność danej osoby. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2460/14). Z przedłożonego na rozprawie postanowienia Sądu Rejonowego w N. D. M. z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt [...] o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym wynika, że skarżący jest podejrzany o to, że w okresie od 20 lipca 2015 r. do 31 października 2015 r. w N. D. M. znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją konkubiną będącą w ciąży, w ten sposób że w wymienionym czasie wielokrotnie krzyczał na nią, szarpiąc ją za ramiona i popychając oraz wielokrotnie groził jej pozbawieniem życia, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. W postanowieniu tym Sąd Rejonowy wskazał również, że w innej sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w N. D. M., sygn. akt [...] postępowanie przeciwko podejrzanemu, m. in. o czyn z art. 207 § 1 k.k. popełniony w okresie od stycznia 2012 r. do 8 sierpnia 2014 r., zostało umorzone z uwagi na stwierdzoną przez biegłych psychiatrów zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Postanowienie SR zostało uchylone przez Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w dniu 10 grudnia 2015 r. sygn. akt [...] i Sąd zastosował wobec podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci dozoru przełożonego wojskowego. Ponadto z notatki służbowej bezpośredniego przełożonego z dnia 2 maja 2016 r. (uzupełniającej notatkę służbową z dnia 31 marca 2016 r.) wynika, że w dniu 31 marca 2016 r. próbował doręczyć skarżącemu w miejscu zamieszkania pismo dowódcy batalionu z dnia 31 marca 2016 r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, jednak skarżący po zapoznaniu się z pismem odmówił jego przyjęcia. Następnie zadzwonił do dowódcy drużyny i używał wulgarnych słów pod adresem dowódcy batalionu i dowódcy kompanii. Również z notatki służbowej dowódcy kompanii z dnia 31 marca 2016 r. wynika, że wraz z dowódcą drużyny udał się do miejsca zamieszkania skarżącego, jednak skarżący nie chciał zapoznać się z treścią pisma z dnia 31 marca 2016 r., zamknął drzwi i krzyczał, aby wysłać pismo pocztą. Po jakimś czasie zadzwonił do dowódcy drużyny i w trakcie rozmowy obrażał dowódcę kompanii i twierdził, że w jednostce nie są znane procedury dostarczania dokumentów. W tej sytuacji zasadne jest stanowisko, że skarżący nie spełnił określonej w art. 2 uswżz przesłanki posiadania "nieposzlakowanej opinii". W konsekwencji za nie uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zarzut naruszenia art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego i nie uchylenie go. Zdaniem Sądu, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Organ wydający decyzję kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów, a ocenie tej nie można przypisać znamion dowolności. Zaskarżona decyzja spełnia również wymogi dla decyzji administracyjnej, wynikające z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W szczególności wskazuje w dostateczny sposób zindywidualizowane okoliczności, stanowiące podstawę odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, znajdujące odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.