II SA/Rz 937/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej "Spółka", jest decyzja Samorządowego kolegium Odwoławczeg , dalej "Kolegium" z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] po rozpatrzeniu wniosku firmy A sp. z o.o. ul. [...] 7, [...] W. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. o oznaczeniu [...]" na działce nr ewid. 1339, położonej w J. przy ul. [...], obręb ewidencyjny [....], gmina [...]. W motywach odmowy podał, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, a to wyłącza wydanie decyzji lokalizacyjnej. Tymi przepisami są art. 5 i 68 Konstytucji, stanowiące o zasadzie niepodległości Państwa oraz prawie obywateli do ochrony zdrowia, a ich uszczegółowieniem są zapisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 5, 7, 9 oraz ust. 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 poz. 1073 ze zm.), zwana dalej "u.p.z.p.". Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "K.p.a.") poprzez niewyjaśnienie i nieustalenie czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, brak prawidłowej podstawy prawnej oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów, a także niedziałanie w granicach prawa i wadliwe prowadzenie postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego się naruszone zostały także przepisy art. 1, 2, 3 i 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz art. 2, 5, 7 i 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędne zastosowanie. W ocenie odwołującego się żaden z tych przepisów nie jest przepisem odrębnym, w odniesieniu, do którego występowałaby sprzeczność uzasadniająca wydane decyzji odmownej. Kolegium opisaną na wstępie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a jego lokalizacja wymaga wydania decyzji lokalizacyjnej określonej w art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Przeprowadzona Analiza wykazała, że planowana inwestycja nie spełnia wymagań określonych przepisami u.p.z.p. umożliwiających wydanie przedmiotowej decyzji. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej zasadniczą rolę odgrywa badanie kwestii dotyczących ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko, tj. ustalenie, czy przedsięwzięcie należy do kategorii "mogących oddziaływać na środowisko", o jakich mowa co najmniej w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., bowiem pozytywna odpowiedź na tak postawione pytanie skutkuje konicznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.), zwanej dalej ustawą środowiskowa. Ustalenie lokalizacji następuje na wniosek inwestora, który powinien spełniać wymagania określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W przepisie art. 56 u.p.z.p. zawarto zaś istotne zastrzeżenie stanowiące, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 zw. z art. 6 ust 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, wniosek ten powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach argumentując, że decyzja ta nie jest wymagana. Dowodem na brak potrzeby uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w ocenie wnioskodawcy był dokument Kwalifikacja przedsięwzięcia, w którym przeanalizowano położenie zabudowy w stosunku do osi głównych wiązek promieniowania anten z wyłączeniem radiolinii, dla równoważnych mocy promieniowana izotropowo wyznaczonych dla pojedynczej anteny w wysokości nie większej niż 2000 W i stwierdzono, że w odległości 70 m brak jest miejsc dostępnych dla ludności. W obecnym stanie prawnym obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. 2016 poz. 71), które w § 2 ust. 1 pkt 7 uzależnia kwalifikację przedsięwzięć do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko stanowiących instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz od równoważnej mocy promieniowanej dla pojedyncznej anteny (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny od miejsc dostępnych dla ludzi. Te same czynniki decydują, jakie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8). Równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Z kolei miejsca dostępne dla ludności definiuje art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej Poś). Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z licznego orzecznictwa wynika, że ustawodawca mówiąc w przepisie art. 124 ust. 2 Poś o miejscach dostępnych dla ludności, zastrzega, że chodzi o miejsca, w których wzniesiono już (lub możliwe jest wzniesienie) legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi. Ze specyfikacji dla anten, jakie są przewidywane do zamontowania (dostępnej na stronie internetowej producenta) wynika, że maksymalna moc zasilania pojedynczej anteny pracującej w paśmie 690 - 960 MHz może wynosić 500W, a w paśmie 1710 - 2690 MHz może wynosić 250 W. Maksymalne pochylenie (tilt) to odpowiednio 10° i 12°. Ponieważ jednak w zebranych dokumentach organu I instancji brak było jakiejkolwiek analizy dla maksymalnych parametrów pracy projektowanych anten oraz ze względu na brak informacji szczegółowych dotyczących charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji np. urządzeń sterujących, w postępowaniu odwoławczym wezwano inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego. Celem bowiem prawidłowego dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia należało uwzględnić maksymalne parametry anten, w szczególności takie jak moc i pochylenie (tilt). Należało odnieść się do maksymalnego pochylenia anten, przy uwzględnieniu maksymalnych parametrów technicznych dla danego typu anteny, co było możliwe jedynie na podstawie pełnych danych technicznych anten planowanych dla danej stacji bazowej, a także pozostałych elementów objętych wnioskiem takich jak np. urządzenia sterujące. Danych tych inwestor nie przedłożył, pomimo wezwania w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, a ogólna specyfikacja anten Huawei model ADU4518R8 dostępna na stronie internetowej producenta nie może zastąpić danych, jakie jest zobowiązany przedłożyć wnioskodawca zgodnie z wymaganiami art. 52 ust. 2 pkt 3 lit. b i c u.p.z.p. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga zatem uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Biorąc pod uwagę charakter terenu planowanej lokalizacji stacji bazowej należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie istnieje możliwość legalnego wzniesienia budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w otoczeniu projektowanej stacji, bowiem już w chwili obecnej, jak wynika z mapy stanowiącej rysunek 1 w dokumentacji opisanej jako Kwalifikacja przedsięwzięcia, taka zabudowa występuje. W tym stanie sprawy nie znajdują uzasadnienia stwierdzenie zawarte w Kwalifikacji przedsięwzięcia o rzekomym braku miejsc dostępnych dla ludności w odległości wskazanej w ww. rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, przy uwzględnieniu odległości wyznaczonych dla maksymalnych równoważnych mocy promieniowana izotropowo dla typu anten jak określone we wniosku. Brak ten sprawia, że wniosek nie zawierał prawidłowych danych charakteryzujących wpływ projektowanej inwestycji celu publicznego na środowisko i pomimo wezwania w toku postępowania odwoławczego nie został uzupełniony. W analizowanej sprawie brak jest także danych o inwestycji dotyczących urządzeń sterujących pracą stacji i gwarantujących jej pracę z parametrami określonymi we wniosku. Wobec braku tych informacji zarówno we wniosku, jak i w uzasadnieniu, organ nie może samoistnie wprowadzić wymagań dotyczących zasad sterowania pracą stacji, tak aby utrzymane zostały wymagane parametry pracy anten, a tylko w tym przypadku możliwe byłoby wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Obowiązkiem organu jest dokonanie analizy wniosku i ocenienie zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat wymagań określonych w upzp i przepisach odrębnych w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. W szczególności rolą organu jest ustalenie, czy wniosek jest kompletny i czy pod względem prawnym planowana inwestycja może być zrealizowana na danym terenie. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia procedury opisanej w ustawie środowiskowej, przy uwzględnieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej "Rozporządzenie"). Organ właściwy w sprawach lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kompetencje organów właściwych w tych sprawach. Równocześnie należy nadmienić, że zgodnie z przepisami art. 121 ustawy Poś ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Przedłożona w uzupełnieniu analiza rozkładu ponadnormatywnych PEM nie przedstawia informacji o rozkładzie PEM dla maksymalnych możliwych parametrów anten zgodnie z ich typem planowanym do zamontowania. Wobec znacznie niższych mocy anten deklarowanych przez wnioskodawcę w stosunku do wynikających ze specyfikacji istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że nie zostaną dotrzymane wymagania ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Uzasadnieniem tej tezy są wyniki kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli opisane w Informacji o wynikach kontroli postępowań administracyjnych związanych z budową i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowej [...] Nr ewid. [...], gdzie stwierdzono m.in. że stacje bazowe telefonii komórkowej w okresie ich funkcjonowania są poddawane modyfikacjom, polegającym w szczególności na znacznym wzroście EIRP, o czym świadczyły dane zawarte w zgłoszeniach instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne, przedkładanych przez operatorów. Modyfikacje te nie podlegają wówczas procedurom ocen oddziaływania na środowisko, bowiem nie są uzyskiwane decyzje wymienione w art. 72 ustawy środowiskowej. Ponadto w ocenie NIK gdy na określonym kierunku (azymucie) pracują dwie lub więcej takich anten (a z taką sytuacja mamy do czynienia w analizowanym przypadku), wtedy równoważną moc promieniowaną izotropowo należy odnosić do sumarycznej mocy wszystkich anten pracujących na tym samym lub zbliżonym kierunku (w zakresie ± 20°). Anteny obsługujące określony sektor są bowiem zdaniem NIK powiązane funkcjonalnie. W takim przypadku, w odniesieniu do anten nadawczych stacji sformułowanie "pojedyncza antena" powinno być rozumiane jako "system antenowy" pracujący na określonym kierunku promieniowania. W rozpatrywanej sprawie jest zatem uprawnione stwierdzenie, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczna z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska, a w szczególności ustawą ooś w zakresie, w jakim wymaga ona posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz z przepisami art. 121 Poś. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zarzuciła zaskarżonym decyzjom: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie go przez organ odwoławczy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie, gdyż inwestycja P4 spełnia wszystkie wymogi określone w przepisach prawa, a tym samym jest zgodne z przepisami odrębnymi, 2) art. 1 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, i art. 54 u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie i wskazanie jako podstawy prawnej decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez Skarżącą, w "Kwalifikacji przedsięwzięcia", w których zawarto dokładne i wymagane przepisami prawa parametry anten oraz wszystkie inne dane potrzebne do oceny, czy inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również uchybienia w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji, 4) art 7, 77 § 1 art. 80 K.p.a. oraz art 8 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne stwierdzenie w decyzji organu odwoławczego, iż: "Wobec znacznie niższych mocy anten deklarowanych przez wnioskodawcę, w stosunku do wynikających ze specyfikacji istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że nie zostaną dotrzymane wymagania ustany Prawo ochrony środowiska w zakresie ochrony przed polami elektromagnetycznymi. ", 5) art. 52 ust. 3 u.p.z.p. z uwagi na wezwanie Spółki do spełnienia nieprzewidzianych przez przepisy odrębne warunków, 6) art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 roku Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. art. 6 K.p.a., 7 oraz 8 K.p.a. poprzez nie działanie przez SKO i Wójta Gminy [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa, nie stanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie budzi to zaufania do organów władzy publicznej. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 1 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, i art. 54 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, jako przepisów odrębnych uzasadniających odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, 3) § 2 ust. 1 pkt. 7) i § 3 ust. 1 pkt. 8) Rozporządzenia polegające na nieprawidłowej wykładni wskazanych norm rozporządzenia RM poprzez błędne uznanie w ślad za poglądem wyrażonym w dokumencie z kontroli NIK, iż za "pojedynczą antenę" należy uważać "system antenowy" na danym sektorze wbrew literalnemu, jednoznacznemu brzmieniu tego przepisu, 4) § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia poprzez zastosowanie przez organ, podczas gdy w stanic faktycznym sprawy przepis ten w ogóle nie znajduje zastosowania, albowiem w odniesieniu do anten instalacji radiokomunikacyjnych nie dokonuje się sumowania mocy poszczególnych anten, z których składa się instalacja, z poza tym nie są spełnione także pozostałe przesłanki warunkujące dokonanie kumulacji, 5) art. 124 ust. 2 Poś z uwagi na błędną wykładnię pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", 6) art. 121 ust. 2 Poś poprzez błędne zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy, albowiem inwestycja nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, a tym samym nie narusza tego przepisu. Wobec podniesionych zarzutów Spółka zażądała rozpatrzenia skargi na rozprawi oraz uchylenia w całości decyzji obu instancji i zasądzenia na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada zgodność rozstrzygnięcia organu z przepisami prawa. Rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi ani powołaną podstawą prawną, każdorazowo rozstrzyga sprawę w jej granicach – art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd może uwzględnić skargę tylko wówczas gdy dopatrzy się naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu określonym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalono, iż wniosek A sp. z o.o. dotyczy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z zamierzeniem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 1339 w miejscowości J. gm. [...] We wniosku inwestor podał, iż inwestycja obejmuje: budowę na terenie 100 m2 stacji bazowej, która będzie się składać z: - wieży stalowej, kratowej o wysokości 56 m, - zespołu 6 – ciu anten radioliniowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej na różnych wysokościach, - zespołu 12 anten sektorowych o różnych mocach i na różnych wysokościach, - montażu urządzeń zasilających, sterujących, nadawczo – odbiorczych. Do wniosku inwestor nie dołączył decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych uznając, że taka decyzja w jego przypadku nie jest wymagana. Dowodem potwierdzającym brak potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej wg jego oceny był dołączony do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej dokument tzw. "Kwalifikacja przedsięwzięcia". W tym dokumencie inwestor przeanalizował położenie zabudowy w stosunku do osi głównych wiązek promieniowania anten z wyłączeniem radiolinii, dla równoważnych mocy promieniowania izotropowo wyznaczonych dla pojedynczej anteny nie większej niż 2 000 W. Stwierdzono w tym dokumencie również, że w odległości 70 m brak jest miejsc dostępnych dla ludzi. W obecnym stanie prawnym o potrzebie sporządzenia tzw. decyzji środowiskowej decyduje kwalifikacja przedsięwzięcia na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Cytowane rozporządzenie przewiduje również instalacje, które mogą potencjalnie znacząco negatywnie oddziaływać i tak w § 3 ust. 1 pkt 8 są to instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15W a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5m od środka elektrycznego w osi promieniowania anteny. W dalszej kolejności rozporządzenie w § 3 przewiduje inne wartości promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny i odległości od nich miejsc dostępnych dla ludności. Miejsca dostępne dla ludności definiuje art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska. Rozumie się przez nie wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z licznego orzecznictwa wynika, że ustawodawca mówiąc o miejscach dostępnych dla ludności zastrzega, że chodzi zarówno o miejsca, w których wzniesiono legalnie budynki (lub też możliwe jest ich wzniesienie) na pobyt ludzi (patrz: wyroki NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2697/15, z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 323/14, z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13). Z cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, iż w pierwszej kolejności należy dokonać właściwej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia. Możliwym to jest tylko w sytuacji gdy uwzględni się maksymalne parametry anten, w szczególności takie jak ich moc i pochylenie (tilt). Prawidłowe ustalenie tych danych i ich sprawdzenie przez organ możliwym jest na podstawie pełnych danych technicznych planowanych do zainstalowania anten a także innych ich elementów jak urządzenia sterujące. Ogólna specyfikacja anten Hnawei model AD4 4518R8 dostępne na stronie internetowej nie spełnia wymogu z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy o planowaniu. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności należy uwzględnić azymut głównej wiązki promieniowania anteny jak i jej pochylenie. "Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego emitowania takiego pola z urządzenia oraz maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu istniejącego i potencjalnego jego zagospodarowania" (patrz wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15). Inwestor przedstawiając sporządzoną przez siebie "Kwalifikację przedsięwzięcia" nie spełnił tych wymogów. Takiej oceny winien dokonać organ wyspecjalizowany, poza tym inwestor na żądanie organu prowadzącego postępowanie nie uzupełnił braków w tym zakresie. Oceniając charakter terenu w otoczeniu planowanej inwestycji, podkreślić należy, iż jest to teren gdzie możliwą jest jego legalna zabudowa, ponieważ taka zabudowa występuje już obecnie. Tym samym stwierdzenie przez inwestora, "iż brak jest w otoczeniu stacji miejsc dostępnych dla ludności we wskazanej odległości nie znajduje potwierdzenia. Brak danych oraz rozważań w tym zakresie sprawia, iż wniosek inwestora nie był kompletny, ponieważ nie zawierał prawidłowych danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji celu publicznego na środowisko, a to uniemożliwiało jego prawidłową kwalifikację. Zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ocena takiej zgodności może mieć miejsce tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kompetencje przypisane innym organom (wyr. NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14). W analizowanej sprawie brak jest danych dotyczących urządzeń sterujących pracą stacji. Zgodnie z art. 121 P.o.ś. ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego środowiska poprzez m.in. utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych i ich zmniejszenie. Przedłożona w uzupełnieniu przez inwestora braków analiza rozkładu ponadnormatywnych PEM nie przedstawia informacji o ich rozkładzie dla maksymalnych możliwych parametrów anten zgodnie z ich typem. Przedstawiona analiza wskazuje na ich wartości znacznie zniżone w stosunku do specyfikacji, co uzasadniać może podejrzenie, że nie będą dotrzymane te wartości w procesie eksploatacji. Te wszystkie braki uzasadniają stanowisko organu, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd nie podziela zarzutów skargi. Uzasadnienie rozstrzygnięcia jest wyczerpujące i prawidłowe, uznanie przez inwestora, iż przedstawienie "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wyczerpuje prawo organu do kwestionowania przedstawionych tam parametrów planowanej inwestycji nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Nie zasługują na uwagę zarzuty dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.