III SA/Wa 67/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2017 r. nr 0114-KDIP2-3.4010.201.2017.1.MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) 3 sierpnia 2017 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy kosztem uzyskania przychodu w przypadku przyszłego odpłatnego zbycia akcji spółki notowanej będzie dla wnioskodawcy wartość emisyjna akcji spółki notowanej (odniesiona zarówno na kapitał zakładowy, jak i na kapitał zapasowy wnioskodawcy), odpowiadająca wartości rynkowej akcji spółki notowanej, określonej uprzednio dla celów aportu w umowie spółki wnioskodawcy lub w innym odpowiednim dokumencie. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca jest osobą prawną, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy CIT. Rozważane jest przeniesienie na jej rzecz przez fundusz inwestycyjny zamknięty prawa polskiego (dalej: FIZ) oraz przez spółkę kapitałową prawa polskiego (dalej: spółka), w której FIZ jest jedynym udziałowcem, własności akcji spółki kapitałowej notowanej na Giełdzie Papierów Wartościowych w Polsce (dalej: spółka notowana). Przeniesienie własności akcji spółki notowanej na rzecz skarżącej nastąpi w drodze wkładu niepieniężnego tj. FIZ i spółka wniosą do skarżącej aport w postaci akcji spółki notowanej, przy czym możliwe jest, że część wartości rynkowej akcji spółki notowanej, określonej dla celów aportu, zostanie alokowana na kapitał zapasowy skarżącej. W takim wypadku łączna wartość nominalna udziałów własnych skarżącej, które zostaną objęte przez FIZ i spółkę, będzie niższa od wartości rynkowej wnoszonych aportem akcji, zaś tzw. agio, jakie z tego tytułu powstanie (tj. nadwyżka wartości przedmiotu aportu ponad wartość nominalną wydanych udziałów wnioskodawcy) zostanie odniesiona na kapitał zapasowy. Suma wartości nominalnej udziałów skarżącej wydanych FIZ i spółce w zamian za aport oraz kwoty przekazanej na kapitał zapasowy skarżącej będzie równa wartości rynkowej wnoszonych akcji, określonej dla celów aportu. Jako że skarżąca nie posiada akcji spółki notowanej, uprawniających do bezwzględnej większości praw głosu w spółce notowanej, ani w wyniku aportu nie uzyska bezwzględnej większości praw głosu w spółce notowanej, transakcja nie będzie stanowić tzw. wymiany udziałów, o której mowa w art. 12 ust. 4d ustawy CIT. W konsekwencji, po stronie spółki powstanie przychód w wysokości określonej w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT, tj. w wysokości wartości rynkowej akcji spółki notowanej, określonej dla celów aportu, niezależnie od tego, czy część wartości wnoszonych aportem akcji zostanie odniesiona na kapitał zapasowy skarżącej. Możliwe jest, że w przyszłości skarżąca odpłatnie zbędzie akcje spółki notowanej, które uprzednio nabędzie w opisany sposób (tj. w drodze aportu). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy kosztem uzyskania przychodu w przypadku przyszłego odpłatnego zbycia akcji spółki notowanej będzie dla skarżącej wartość emisyjna akcji spółki notowanej (odniesiona zarówno na kapitał zakładowy, jak i na kapitał zapasowy skarżącej), odpowiadająca wartości rynkowej akcji spółki notowanej, określonej uprzednio dla celów aportu w umowie spółki wnioskodawcy lub w innym odpowiednim dokumencie? Zdaniem skarżącej, w sytuacji przyszłego odpłatnego zbycia przez nią akcji spółki notowanej, będzie uprawniona do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu wartość emisyjną akcji spółki notowanej (odniesionej zarówno na kapitał zakładowy, jak i na kapitał zapasowy wnioskodawcy), odpowiadającej wartości rynkowej akcji spółki notowanej, określonej uprzednio dla celów aportu w umowie spółki wnioskodawcy lub w innym odpowiednim dokumencie. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) w interpretacji indywidualnej z 24 października 2017 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej DKIS powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że udział obejmowany jest przez wspólnika w zamian za wniesiony przez niego do spółki wkład (pieniężny lub niepieniężny). Stanowi on ekwiwalent za wkład, a jego wartość nominalna uzależniona jest w zasadzie od wartości wkładu wniesionego przez wspólnika na jego pokrycie. Udział kapitałowy wyraża więc zakres zaangażowania kapitałowego wspólnika w spółce, odzwierciedla wartość kapitału, jaki wspólnik zainwestował w spółkę. Wartość nominalna wyraża kwotowo część kapitału zakładowego, którą przedstawia dany udział. Tym samym wartość nominalna udziału lub wszystkich udziałów danego wspólnika wyraża zakres jego kapitałowego uczestnictwa w spółce. W konsekwencji tylko tak oznaczona wartość stanowić może "wydatki na objęcie lub nabycie (...) udziałów lub akcji w spółce", o których mowa w art 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 z poźn. zm., dalej: u.p.d.o.p.). Dodatnia różnica (agio) nie tworzy kapitału zakładowego tylko jest przelewana na kapitał zapasowy, a co najważniejsze - nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych - art. 12 ust. 4 pkt 11 u.p.d.o.p. Skoro więc - wskazał DKIS - wartość wnoszonych akcji, w części w jakiej przekracza wartość nominalną akcji, jest neutralna po stronie przychodów podatkowych, to nie powinna ona również sztucznie wpływać na wielkość kosztów uzyskania przychodu. Organ interpretacyjny uznał, że skoro wartość wnoszonych akcji innej spółki kapitałowej będzie wyższa od wartości nominalnej akcji objętych w zamian za przedmiotowy aport, spółka nie będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości przewyższającej wartość nominalną wydanych akcji. W ocenie DKIS, nie zasługiwał na aprobatę argument skarżącej oparty na zasadzie współmierności przychodów i kosztów podatkowych i wysnuty z niej wniosek o wpływie wprowadzonej od 1 stycznia 2017 r. zmianie w ustawie o podatku dochodowym w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 7 na sposób ustalania wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8. Organ interpretacyjny zauważył, że art. 12 ust. 1 pkt 7 dotyczy sposobu ustalania przychodu u innej niż skarżąca strony transakcji wnoszenia wkładu niepieniężnego (w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część), a mianowicie podmiotu wnoszącego wkład, a nie otrzymującego. Wyrazem zasady współmierności jest zmiana brzmienia art. 15 ust. 1k pkt 1 u.p.d.o.p. Zmieniając sposób ustalania przychodu na wartość określoną w statucie lub umowie spółki, nie niższą jednak od wartości rynkowej, ustawodawca dostosował jednocześnie do tej zmiany sposób ustalania kosztu w przypadku odpłatnego zbycia udziałów/akcji objętych w zamian za aport. DKIS podkreślił, że dokonane zmiany odnoszą się do spółek, które wnoszą wkład niepieniężny, w zamian za co obejmują udziały/akcje spółek, do których wkład jest wnoszony. Organ zauważył, że ustawodawca nie dokonał zmiany przepisów, jeżeli chodzi o spółki, które wkład otrzymują, nabywając tym samym określone składniki majątku, którymi mogą być, jak w przedmiotowej sprawie, akcje innych spółek. U tych spółek w momencie otrzymania przedmiotu wkładu nie powstaje przychód podatkowy, przychód ten powstaje dopiero w momencie zbycia nabytych w formie aportu składników majątkowych. Jeżeli są nimi udziały/akcje koszt uzyskania przychodu powstaje w tym samym momencie (zbycia) i powinien być ustalony zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Organ interpretacyjny zauważył, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera regulacji, zgodnie z którą wartość, która stanowi przychód podatkowy u jednego podatnika, u innego może stanowić w takiej samej wysokości koszt uzyskania przychodu. Organ powołał się na art. 16 ust. 1 pkt 8e u.p.d.o.p. wskazujący sposób ustalania kosztów w przypadku zbycia udziałów/akcji nabytych w ramach transakcji wymiany udziałów. Operacja taka jest neutralna podatkowo zarówno dla spółki wnoszącej jak i otrzymującej aport w momencie dokonania transakcji. W momencie zaś zbycia udziałów/akcji nabytych w ten sposób spółka otrzymująca wkład niepieniężny ustala koszty w wysokości wartości nominalnej udziałów/akcji wydanych wspólnikom spółki, której udziały są nabywane. Przyjęcie stanowiska skarżącej i uznanie, że w sytuacji gdy nie mamy do czynienia z wymianą udziałów (a przychód w spółce również nie powstaje w momencie nabycia składników aportu, w szczególności nie powstaje on w wartości rynkowej) koszt mógłby być ustalany w innej wysokości niż w wartości nominalnej wydanych udziałów, (tu: w wartości emisyjnej) co spowodowałoby nieuprawnione zróżnicowanie pod względem podatkowym podmiotów znajdujących się de facto w takiej samej sytuacji faktyczno-prawnej (zbycie udziałów/akcji nabytych w ramach aportu za wydane własne udziały). W ocenie DKIS, do wyliczenia wartości wydatków na nabycie akcji spółki notowanej na Giełdzie Papierów Wartościowych, należało przyjąć wartość nominalną udziałów własnych spółki wydanych w zamian za aport. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że interpretacja została wydana z naruszeniem: • przepisów prawa materialnego tj.: art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. przez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku przyszłego odpłatnego zbycia przez spółkę akcji wniesionych uprzednio do spółki w drodze aportu, koszt uzyskania przychodu powinien być ustalony na poziomie wartości nominalnej udziałów własnych spółki, wydanych w zamian za otrzymany przez spółkę aport w postaci tych akcji, podczas gdy, kosztem tym powinna być wartość emisyjna akcji wniesionych uprzednio tytułem aportu (odniesiona zarówno na kapitał zakładowy, jak i kapitał zapasowy spółki), odpowiadająca wartości rynkowej tychże akcji, określonej uprzednio dla celów aportu w umowie spółki lub w innym odpowiednim dokumencie, • przepisów prawa procesowego tj. art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm., dalej: O.p.) przez (i) przyjęcie jednostronnej interpretacji nieprecyzyjnych w swoim kształcie zasad dotyczących ustalania kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia udziałów/akcji otrzymanych w drodze aportu, co pozostaje w sprzeczności z zasadą rozstrzygania na korzyść podatnika wszelkich wątpliwości powstałych w procesie stosowania prawa (zasada in dubio pro tributario) oraz (ii) nieprawidłową wykładnię, a przez to wypaczenie w wydanej interpretacji wniosków płynących z orzecznictwa sądowego, co czyni uprawnionym zarzut prowadzenia postępowania w sposób niezgodny z prawem oraz niebudzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: ppsa), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi. Skarga jest niezasadna. Sąd podziela w stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w myśl którego do wyliczenia przez skarżącą wartości wydatków na nabycie akcji spółki notowanej należy przyjąć wartość nominalną udziałów własnych skarżącej wydanych w zamian za aport (w postaci tychże akcji spółki notowanej). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e. W uzasadnieniu wyroku z 17 kwietnia 2018 roku 2018 roku w sprawie II FSK 995/16 (opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 15 ust. 1 updop odnosząc się do – jak wskazał – ugruntowanego poglądu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że w myśl tego przepisu do uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest łączne spełnienie czterech warunków, a mianowicie: 1) wydatek powinien być rzeczywiście poniesiony przez podatnika, 2) wydatek nie może znajdować się w katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (art. 16 u.p.d.o.p.), 3) wydatek powinien pozostać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i w celu uzyskania przychodu, 4) powinien być właściwie udokumentowany. Zdaniem sądu, w świetle powołanych przepisów, jak i ich wykładni nie można podzielić stanowiska skarżącej. Nie można bowiem uznać, że wartość rynkowa akcji spółki notowanej stanowi rzeczywisty wydatek poniesiony przez skarżącą w celu osiągnięcia przychodu ze zbycia tych akcji. Jak wynika bowiem z opisu zdarzenia przyszłego, w zamian za akcje spółki notowanej skarżąca wyda udziały własne o wartości niższej niż wartość przedmiotowych akcji. Zatem rzeczywistym wydatkiem skarżącej będzie wartość nominalna własnych udziałów wydanych w zamian za akcje spółki notowanej. Tylko taki wydatek (w takiej wysokości) zostanie poniesiony przez skarżącą. Powołany przepis art. 15 ust. 1 updop wskazuje, że kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia dochodu. Przy ustaleniu wartości kosztów chodzi zatem o wydatki poniesione, a nie o wartość rzeczy lub praw uzyskanych w zamian za te wydatki. Nie można zatem ustalać kosztów uzyskania przychodu na podstawie wartości "ekonomicznego ekwiwalentu" wydatków poniesionych przez spółkę. Wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, to same wydatki, a nie ich ekwiwalent stanowią koszt uzyskania przychodu. Zdaniem sądu, w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie ma także podstaw do stosowania w drodze analogii regulacji wynikających z przepisu art. 12 ust. 1 pkt 7 updop i art. 15 ust. 1k pkt 1 updop. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 7 updop, przychodem jest wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określona w innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa takiego wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1k pkt 1 updop, w przypadku odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w spółce objętych w zamian za wkład niepieniężny, na dzień zbycia tych udziałów (akcji) w spółce, koszt uzyskania przychodów ustala się w wysokości kreślonej zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 albo 7a - jeżeli te udziały (akcje) zostały objęte w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, w tym również za wkład w postaci komercjalizowanej własności intelektualnej; W uzasadnieniu wyroku z 19 września 2018 roku w sprawie II FSK 2511/16 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w samym wnioskowaniu z analogii legis wyróżnić można trzy podstawowe etapy: (1) ustalenie, że określony fakt nie jest objęty unormowaniem przez przepisy prawne, (2) ustalenie, że istnieje przepis prawny, który reguluje sytuacje pod istotnymi względami podobne do nieunormowanego, (3) powiązanie z faktem prawnym nieunormowanym podobnych lub takich samych konsekwencji prawnych, co z faktem bezpośrednio uregulowanym przez przepisy prawne (tak J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 163, L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 203-204). W niniejszej sprawie mamy spełniony został pierwszy spośród powołanych w ww. orzeczeniu warunków stosowania analogii, tj. sposób ustalenia kosztów zbycia akcji objętych w zamiana za własne udziały nie został objęty przepisami updop. Nie można jednak uznać, że taka sytuacja przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego jest pod istotnymi względami podobna do sytuacji, którą regulują przepis art. 12 ust. 1 pkt 7 updop i art. 15 ust. 1k pkt 1 updop. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przepisy te dotyczą podmiotu obejmującego udziały w zamian za wnoszony aport. W zdarzeniu przyszłym skarżąca obejmie akcje spółki notowanej w zamian za udziały własne. Nadto, na gruncie omawianych przepisów, podmiot wnoszący wkład niepieniężny rzeczywiście ponosi wydatek o wartości tego wkładu. Innymi słowy, wkład niepieniężny o określonej wartości rynkowej jest przez niego wnoszony do spółki albo spółdzielni. Mamy to do czynienia z rzeczywistym wydatkiem w takiej wysokości. Nie można tej sytuacji uznać za podobną pod istotnymi względami z sytuacją, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego. Jak bowiem z niego wynika, skarżąca nie poniesie wydatku o wartości odpowiadającej wartości rynkowej akcji spółki notowanej (określonej uprzednio dla celów aportu). Jedyny "wydatek" skarżącej stanowić będą wydane przez nią udziały własne. Stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe również w świetle argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2014 roku w sprawie II FSK 1541/12 (CBOSA), na który powołała się skarżąca w skardze. Dla poparcia swojej argumentacji skarżąca odniosła się jedynie do fragmentów tego orzeczenia. Zapadło ono w sprawie analogicznej do sprawy niniejszej, jednakże w oparciu o stan prawny obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał wykładni art. 16 ust. 1 pkt 8 updop i ustalenia jaka wartość udziałów (emisyjna czy nominalna) powinna stanowić koszt uzyskania przychodu z tytułu późniejszego zbycia przedmiotu wkładu tj. akcji. Akcje te spółka nabyła – jak w zdarzeniu przyszłym w sprawie niniejszej – w zamian za wydane udziały własne. Uznając, że koszt uzyskania przychodu winien być ustalony w oparciu o wartość nominalną udziałów, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stanowisko takie koreluje z wnioskami płynącymi również z wykładni art. 12 ust. 4 pkt 11 u.p.d.o.p., zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się kwot i wartości stanowiących nadwyżkę ponad wartość nominalną udziałów (akcji), otrzymanych przy ich wydaniu i przekazanych na kapitał zapasowy. Wskazał, że dodatnia różnica między wartością emisyjną akcji, ustalona przez strony, a wartością udziałów (tzw. agio) nie tworzy kapitału zakładowego spółki (przesunięta zostaje na kapitał zapasowy), a nadto – stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 11 u.p.d.o.p. - nie stanowi przychodu podatkowego. Neutralny podatkowo charakter nadwyżki wartości akcji, ponad ich wartość nominalną (agio) skutkuje tym, że nie powinna być ona uwzględniana przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów ze zbycia akcji (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 155/08, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę przyjmuje za własne powyższe stanowisko. Jest ono w pełni aktualne również w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 roku. Zgodnie bowiem z treścią art. 12 ust. 4 pkt 11 updop, do przychodów nie zalicza się dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, kwot i wartości stanowiących nadwyżkę ponad wartość nominalną udziałów (akcji), otrzymanych przy ich wydaniu i przekazanych na kapitał zapasowy, oraz w spółdzielniach i ich związkach - wartości wpisowego, przeznaczonych na fundusz zasobowy. Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji, nadwyżka ponad wartość nominalną udziałów wydanych przez skarżącą zostanie przekazana przez nią na kapitał zapasowy. Nie będzie ona zatem stanowić przychodu skarżącej. Zatem wartość ta nie powinna być uwzględniana przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu ze zbycia akcji. W przeciwnym razie doszłoby do zaburzenia zasady współmierności przychodów i kosztów ich uzyskania. Zatem nieprawidłowe jest stanowisko skarżącej, że w razie przyszłego odpłatnego zbycia akcji spółki notowanej będzie uprawniona do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu wartość emisyjną akcji spółki notowanej, odpowiadającej wartości rynkowej akcji spółki notowanej określonej uprzednio dla celów aportu. Ustalenie kosztów w taki sposób uwzględnia wartość tzw. agio, które nie stanowi przychodu skarżącej. Skoro zatem nie ma po stronie skarżącej przychodu – nie może być także – w świetle art. 15 ust. 1 updop – kosztu poniesionego w celu jego osiągnięcia. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zaskarżona interpretacja nie narusza powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Wbrew stanowisku skarżącej zaskarżona interpretacja nie narusza również przepisów art. 120 i 121 § 1 ordynacji. Analiza przepisów powołanych we wcześniejszej części uzasadnienia wskazuje, że w rzeczywistości nie istnieją wątpliwości w zakresie interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 8 updop. W świetle powyższych okoliczności, skarga, jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ppsa.