II SA/Bk 607/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi U. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następująca ustalenia faktyczne i prawne: W dniu [...] października 2017r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. przeprowadzili w miejscowości B. kontrolę dokumentów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Kontrolowany pojazd zgodnie z dokumentem CMR nr [...] przewoził towar klasyfikowany do pozycji CN 2710 - UN 1268 inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe w ilości 23 700 kg. Z dokumentów przedstawionych w trakcie kontroli, m.in. z listu przewozowego - CMR nr [...] wynikało, że towar był przewożony z terytorium jednego państwa członkowskiego (Litwy) na terytorium kraju przez przewoźnika U. (powoływanego dalej w skrócie jako "Skarżący"). W trakcie kontroli funkcjonariusze stwierdzili, że przewóz towaru był zgłoszony do systemu pod numerem [...], jednakże w rubryce "środek transportu" brakuje wpisu dotyczącego numeru zezwolenia drogowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. Nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B., po przeprowadzeniu postępowania w sprawie nie uzupełnienia przed rozpoczęciem przewozu towarów zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, przewozu towaru, podlegającego systemowi monitorowania drogowego, stwierdzonego i opisanego w protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] października 2017 r., nałożył na firmę U. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.000 zł. W podstawie prawnej nałożonej kary organ wskazał art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b), art. 6 ust. 3, art. 22 ust. 2 oraz art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708). Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik Skarżącego wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Uzasadniając powyższe żądanie wskazał, że: (-) nie została wyczerpania hipoteza normy sankcjonującej, ponieważ przewoźnicy litewscy nie otrzymują licencji w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym (art. 4 pkt. 17), ponadto przewóz nie wymagał posiadania jakiegokolwiek zezwolenia szczególnego. Tym samym przepis art. 6 ust. 3 pkt. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów nie mógł zostać naruszony poprzez nie wpisanie danych, co do których w przypadku przewoźnika litewskiego, wymóg taki nie został wyartykułowany w ww. przepisie. Przewoźnicy litewscy nie mają bowiem udzielanych licencji wspólnotowych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, konsekwentnie nienaruszenie ww. normy sankcjonującej czyni niemożliwym zastosowanie normy sankcjonowanej z art. 22 ust. 2 w wysokości 5.000 zł; (-) przepis art. 24 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy nie może być podstawą do nałożenia sankcji w tym wypadku, a to dlatego, że z jego treści wynika, iż karę nakłada się za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Taka sytuacja nie miała tu miejsca. Skoro bowiem strona nie dokonała żadnego zgłoszenia w interesującym organ zakresie, to nie sposób twierdzić że dokonała zgłoszenia (zachowała się pozytywnie)w sposób niezgodny ze stanem faktycznym. Przepis dotyczy bowiem zachowań pozytywnych, w domyśle wprowadzających kontrolujących w błąd, a nie zachowań w zakresie numeru licencji. Ponadto kwestia posiadania takiej, a nie innej licencji lub zezwolenia o określonym numerze, tworzy stan prawny a nie faktyczny, o którym jest mowa w ww. przepisie. Tym samym hipoteza normy sankcjonowanej także nie została wyczerpana; (-) brak wpisania numeru jest usprawiedliwiony treścią zgłoszenia SENT, który w rubryce pn. Informacje o środku transportu posługuje się terminem "numer zezwolenia drogowego". Takie brzmienie rubryki nie jest precyzyjne i może wprowadzać w błąd. Wiadomo bowiem, że w przewozach międzynarodowych występują obok licencji rozmaite zezwolenia dwu i wielostronne (CEMT, ogólne, kraje trzecie). Powodować to może dezorientację zobowiązanego do dokonania zgłoszenia. Tym bardziej, że w rubryce nie wskazano, że obowiązkiem jest wpisanie numeru licencji. Ponieważ przewóz realizowany był w ramach Unii Europejskiej (Francja - Finlandia) przewóz nie wymagał posiadania przez przewoźnika żadnego szczególnego zezwolenia. I z tej także przyczyny strona pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie ma obowiązku wypełniać rubryki pn. "numer zezwolenia drogowego", skoro jedynym dokumentem o charakterze administracyjnym był dokument pod nazwą licencji na transport międzynarodowy. (-) inni kontrolowani litewscy przedsiębiorcy w podobnej sytuacji i tym samym czasie nie byli obciążeni żadnymi karami. Na dowód czego załączono protokół z kontroli nr [...]. Do tego zarzutu lakonicznie się odniesiono, wskazując, że dotyczy on art. 7, podczas gdy brak aksjologicznego uzasadnienia dla innego traktowania przewoźników tranzytujących Polskę od tych którzy wykonują przewóz z Polski do innego kraju i vice versa. Odmienne traktowanie w podobnych okolicznościach różnych podmiotów przez ten sam organ administracji publicznej narusza zasadę równości i zaufania do organów administracji publicznej. Ponadto zgodnie z 189f § 1 k.p.a. nawet gdyby mówić o naruszeniu prawa , co zdaniem strony jest wątpliwe ze względu na ww. sformułowanie zawarte w zgłoszeniu SENT, naruszenie ma charakter znikomy i jest w zasadzie wynikiem nieporozumienia, wywołanego treścią formularza zgłoszeniowego. Powołane okoliczności, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, uzasadniają także odstąpienie od nałożenia kary na zasadzie art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów przy czym interes publiczny rozumiany powinien być jako jednolitość stosowania sankcji wobec wszystkich podmiotów prawa. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.(powoływany dalej w skrócie: "DIAS") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Kontrola środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], należącego do Skarżącego, dokonana w dniu [...] października 2017r. wykazała, że towar klasyfikowany do pozycji CN 2710 -UN 1268 inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, w ilości 23.700 kg, przewożony był z terytorium jednego państwa członkowskiego (Litwy) na terytorium kraju przez Skarżącego jako przewoźnika, co wymagało przeprowadzenia kontroli dokonanego zgłoszenia w [...] w zakresie poprawności zgłoszonych danych. Przeprowadzona w tym zakresie analiza wykazała z kolei brak aktualizacji danych w polu "środek transportu" w pozycji "numer zezwolenia drogowego". Opierając się o tak ustalony stan faktyczny sprawy organ II instancji zgodził się też z oceną prawną zawartą w decyzji organu I instancji. W tym zakresie wskazał na treść art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, podkreślając, że w świetle tego przepisu przewoźnik zobowiązany jest przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 19481 o ile są wymagane. Treść przepisu, jak podkreślił DIAS, nie pozostawia przewoźnikowi swobody decydowania o danych w rejestrze zgłoszeń. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na przewożony towar - tj. inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, w ilości 23.700 kg, którego przewóz drogowy podlega monitorowaniu, przewoźnik miał obowiązek uzupełnić zgłoszenie o dane wyszczególnione w art. 6 ust. 3 ww. ustawy, w tym również o numer licencji. W przypadku przewoźnika wykonującego międzynarodowy transport drogowy konieczne jest legitymowanie się odpowiednią licencją wspólnotową, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009". Taką licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] posiadał przewoźnik litewski, albowiem jej kopia o nr [...] została przedłożona w trakcie kontroli. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynikało zatem bezsprzecznie, że przewoźnik nie wykonał przed rozpoczęciem przewozu towarów, obowiązku określonego w art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów poprzez nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu [...] o numer licencji. Opierając się o powyższe okoliczności, DIAS stwierdził, iż organ I instancji miał podstawy do nałożenia kary pieniężnej z tytułu nie uzupełnienia zgłoszenia o numer licencji w systemie monitorowania drogowego przewozu towaru, zarejestrowanego pod numerem [...]. Organ II instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy. Przyjął, że organ I instancji prawidłowo ustalił brak przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności, które wskazywałyby na istnienie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Również podniesione w odwołaniu, przez pełnomocnika strony okoliczności, nie miały – zdaniem organu - wpływu na odstąpienie od nałożenia kary na zasadzie art. 22 ust. 3 ustawy. Nieuzupełnienie zgłoszenia, nie powstało bowiem w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania przewoźnika jak np. zdarzenie losowe, wypadek, sytuacja nadzwyczajna, ale były bezpośrednią konsekwencją działania przewoźnika. Końcowo DIAS nie podzielił też poglądu pełnomocnika, iż inni przedsiębiorcy litewscy w podobnej sytuacji nie byli obciążani żadnymi karami, wskazując, iż brak pobranej kaucji nie oznacza, iż nie zostanie wszczęte wobec podmiotu postępowanie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS zarzucając jej naruszenie prawa materialnego polegające na nie wyczerpaniu zachowaniem strony hipotezy normy sankcjonującej, tj. art. 6 ust. 3 pkt. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, w wersji obowiązującej do dnia 14 czerwca 2018 r., a to z tej przyczyny, że przewoźnicy litewscy nie otrzymują licencji w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 4 pkt. 17) jak to jest mowa w art. 6 ust. 3 pkt. 3 ustawy o systemie monitorowania, a ponadto przewóz nie wymagał posiadania jakiegokolwiek zezwolenia szczególnego. Tym samym przepis nie mógł zostać naruszony poprzez nie wpisanie danych, co do których w przypadku przewoźnika litewskiego, wymóg taki nie został wyartykułowany w ww. przepisie. Przewoźnicy litewscy nie mają bowiem udzielanych licencji wspólnotowych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i konsekwentnie nienaruszenie ww. normy sankcjonującej czyni niemożliwym zastosowanie normy sankcjonowanej z art. 22 ust. 2 w wysokości 5.000 zł. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podniósł, iż brak wpisania numeru jest usprawiedliwiony treścią zgłoszenia SENT, który w rubryce pn. Informacje o środku transportu posługuje się terminem "numer zezwolenia drogowego". Takie brzmienie rubryki nie jest precyzyjne i może wprowadzać w błąd. Wiadomo bowiem, że w przewozach międzynarodowych występują obok licencji rozmaite zezwolenia dwu i wielostronne (CEMT, ogólne, kraje trzecie). Powodować to może dezorientację zobowiązanego do dokonania zgłoszenia. Tym bardziej, że w rubryce nie wskazano, że obowiązkiem jest wpisanie numeru licencji. Ponieważ przewóz realizowany był w ramach Unii Europejskiej (Francja - Finlandia) przewóz nie wymagał posiadania przez przewoźnika żadnego szczególnego zezwolenia. I z tej także przyczyny strona pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie ma obowiązku wypełniać rubryki pn. "numer zezwolenia drogowego", skoro jedynym dokumentem o charakterze administracyjnym był dokument pod nazwą licencji na transport międzynarodowy. Końcowo autor skargi powtórzył argumentację odwołania, iż inni kontrolowani litewscy przedsiębiorcy w podobnej sytuacji i tym samym czasie nie byli obciążeni żadnymi karami, na dowód czego załączył protokół z kontroli nr [...] W odpowiedzi na skargę, DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej; w skrócie : "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga rozpatrywana w tych kategoriach nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym norm prawnych, objętych zarzutami skargi w stopniu mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę dla wydania kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708; dalej: ustawa). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy (na datę orzekania przez organy), systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycją CN 2710. Przepis art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy stanowi z kolei, że w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie m.in. o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 19481 o ile są wymagane. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na przewożony towar - tj. inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, w ilości 23.700 kg, którego przewóz drogowy podlega monitorowaniu, przewoźnik miał zatem obowiązek uzupełnić zgłoszenie o dane wyszczególnione w art. 6 ust. 3 ww. ustawy, w tym również o numer licencji w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile jest wymagane. Co prawda pełnomocnik Skarżącego stoi na stanowisku, że przewoźnicy litewscy nie mają udzielanych licencji wspólnotowych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego to nie mają również obowiązku ich wpisywania w systemie SENT, tym niemniej, jak trafnie podkreślił organ II instancji ustawa o transporcie drogowym, wskazuje iż podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009". Skoro zatem przewoźnik miał obowiązek posiadania licencji wspólnotowej to spoczywał na nim również obowiązek wskazania numeru w systemie SENT. Ponadto, co należy podkreślić, a co zdaje się świadomie umyka pełnomocnikowi Skarżącego, na terytorium każdego państwa członkowskiego posiadacz licencji musi przestrzegać przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym państwie. Przewoźnik wykonujący przewóz międzynarodowy musi mieć zatem świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Nie bez znaczenia dla uznania argumentacji skargi na bezzasadną ma również fakt, iż kierowca firmy litewskiej w trakcie kontroli okazał stosowną licencję wspólnotową, której kopia została dołączona do akt postępowania (k.3 akt administracyjnych). Nie ulega zatem wątpliwości, że wbrew zarzutom skargi, Skarżąca firma przewozowa dysponowała licencją wspólnotową, której numer – wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy - nie został wpisany w zgłoszeniu do systemu SENT. Powyższe naruszenie jest bezsporne i dla jego stwierdzenia nie ma znaczenia, czy było ono wynikiem, świadomego lub nie zaniedbania Skarżącego. Podnoszona przez pełnomocnika Skarżącego okoliczność, iż "brzmienie rubryki nie jest precyzyjne i może wprowadzać w błąd" nie usprawiedliwia powstania naruszenia. W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym w przypadku, gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5000 zł. W ocenie Sądu wskazywane przez pełnomocnika Skarżącego przyczyny braku zawinienia w pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o dane dotyczące numeru licencji, nie mogły – jak trafnie uznały organy obu instancji - doprowadzić też do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego, są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nie miały zatem znaczenia podnoszone przez skarżącą spółkę okoliczności przerw w łączeniu internetowym z bazą systemu SENT. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów(art. 21 ust. 3, 22 ust. 3 i 24 ust. 3 ustawy). Przypadku możliwości odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 dotyczy przepis art. 22 ust. 3 ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust. 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. Do dnia dzisiejszego takie rozporządzenie nie zostało wydane. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację strony poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. Trafnie stwierdziły, że podnoszone przez Skarżącego przewoźnika okoliczności niewpisania do zgłoszenia numeru licencji wspólnotowej nie wskazują na istnienie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25.05.2018r. w sprawie o sygn. III SA/Gd 52/18 (dostępnym w CBOSA) na tle interpretacji przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, zbieżnego w treści z art. 22 ust. 3 tejże ustawy, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na tenże interes. Natomiast dobrem, które mieści się w pojęciu "interesu publicznego", jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. WSA w Gdańsku przyznał rację organowi, że ważny interes dłużnika występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie jego zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi, takimi, jak: powódź, pożar, susza itp. Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też – w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. Natomiast w interesie publicznym leży to, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawne, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. W konsekwencji, w świetle opisanej wyżej restrykcyjnej regulacji odpowiedzialności przewoźników za naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, bezpodstawne są zarzuty podniesione w skardze. Wskazany zaś w uzasadnieniu skargi przykład, że inni przedsiębiorcy litewscy w podobnej sytuacji nie byli obciążani żadnymi karami, nie jest wiążący dla składu orzekającego w niniejszej sprawie. Tym bardziej, że jak słusznie zaakcentował organ II instancji w odpowiedzi na skargę, brak pobranej kaucji nie oznacza jeszcze, iż nie zostanie wszczęte wobec takiego podmiotu stosowne postępowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.