III SA/Łd 965/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. U. na pismo Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] znak; [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.l. W dniu 10 maja 2018 r. W. U. złożył do A Urzędu Miasta Ł. wniosek o oddanie w najem lokalu mieszkalnego - socjalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 11 września 2015 r. został eksmitowany z lokalu nr 19a przy ul. B 33 w Ł. do lokalu nr 15 przy ul. A 40 w Ł. Obecnie zamieszkuje sam w lokalu nr 15 przy ul. A 40 w Łodzi, a sądzie toczy się sprawa o uznanie prawa do najmu lokalu nr 19a przy ul. B 33 w Ł. Wskazał, że utrzymuje się z zasiłku z MOPS-u w wysokości 317 zł, a po zawarciu umowy o najem lokalu socjalnego uzyska prawo do dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego, co w jego obecnej sytuacji materialnej jest bardzo istotne. W odpowiedzi na powyższy wniosek, A Urzędu Miasta Ł. w piśmie z dnia 23 maja 2018 r. poinformował wnioskodawcę, że wniosek przedłużenie umowy najmu lokalu socjalnego nie został rozpatrzony, ponieważ do chwili obecnej nie zostały dostarczone zaświadczenia o dochodach wszystkich osób ujętych w ostatniej umowie najmu, a także z uwagi na zaległości występujące na koncie finansowym zajmowanego lokalu. Wskazano, że brakujące dokumenty wraz z dowodem wpłaty należności lub kopią zawartej umowy ugody na spłatę zaległości w ratach należy przedstawić w A w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. W przypadku nie wywiązania się z powyższego A odstąpi od rozpatrzenia wniosku. W piśmie z dnia 25 maja 2018 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe pismo W. U. wyjaśnił, że wniosek dotyczy zawarcia umowy lokalu socjalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł., do którego został skierowany po wykonaniu egzekucji komorniczej dniu 11 września 2015 r. Podał, że w lokalu nr 15 przy ul. A 40 w Ł. zamieszkuje sam, drugi z najemców – R. S. nie zamieszkuje w lokalu od ponad czterech miesięcy i nie jest w stanie przedstawić zaświadczenia o dochodach drugiego najemcy. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego z dnia 25 maja 2018 r. Kierownik A Urzędu Miasta Ł. poinformował, że w dniu 8 maja 2015 r. zostało wydane skierowanie nr [...] na rzecz W. U., J. U. (zmarłej w dniu 3.07.2015 r.) i R. S. o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł. Wniosek o przedłużenie umowy najmu lokalu socjalnego nie może zostać rozpatrzony z uwagi na zaległości występujące na koncie finansowym lokalu i brak podjęcia przez czynności zmierzających do spłaty należności. W przypadku braku możliwości spłaty zaległości w całości należy zawrzeć umowę ugody na spłatę należności w ratach i o podjętych działaniach zmierzających do spłaty zadłużenia należy powiadomić A w [...] w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. Nie wywiązanie się z powyższego nie pozwoli na dalsze procedowanie wniosku, co oznacza odstąpienie od jego realizacji. W dniu 29 czerwca 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy przez A Urzędu Miasta Ł. w przedmiocie wniosku o podpisanie umowy najmu lokalu socjalnego. W dniu 16 sierpnia 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o ukaranie organu grzywną w związku z nieprzekazaniem skargi z dnia 29 czerwca 2018 r. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pod sygn. akt III SO/Łd 12/18. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2018 r. Kierownik A Urzędu Miasta Ł. poinformował w nawiązaniu do złożonego w dniu 10 maja 2018 r. wniosku o przedłużenie umowy najmu na zajmowany lokal socjalny na następny okres 12 miesięcy ponownie poinformował skarżącego, że z uwagi na zaległości występujące na koncie finansowym lokalu nr 15 przy ul. A 40 w Ł. odstępuje od rozpatrzenia ww. wniosku. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z treścią art. 23 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1234) umowę najmu lokalu socjalnego można po upływie oznaczonego w niej czasu przedłużyć na następny okres, jeżeli najemca nadal znajduje się w sytuacji uzasadniającej zawarcie takiej umowy. Ostatnia umowa najmu dotycząca przedmiotowego lokalu została zwarta w dniu 16 czerwca 2015 r. na czas oznaczony, tj. od dnia 16 czerwca 2015 r. do dnia 15 czerwca 2016 r. i nie została przez skarżącego podpisana. Wobec powyższego brak jest możliwości przedłużenia umowy najmu na kolejny okres 12 miesięcy, w trybie art. 23 cyt. ustawy. Pouczono skarżącego, że od powyższego rozstrzygnięcia służy możliwość wniesienia pisemnego odwołania do Dyrektora A , w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego pisma. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 września 2018 r. W dniu 18 września 2018 r. skarżący złożył odwołanie od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 28 sierpnia 2018 r. W odpowiedzi na odwołanie, Dyrektor A w piśmie z dnia 18 października 2018 r. poinformował skarżącego, że po spłacie zaległości figurujących na koncie finansowym bezumownie zajmowanego lokalu, lub zawarciu w Wydziale Windykacji umowy ugody na spłatę zaległości w ratach, A po umieszczeniu na liście osób uprawnionych do najmu lokalu socjalnego, podejmie działania zmierzające do wydania skierowania do zawarcia umowy najmu, na przedmiotowy lokal socjalny, w trybie § 3 i § 4 pkt 1 i 2 uchwały Nr XLIV/827/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi (tekst jedn. wprowadzony uchwałą Nr LVIII/1400/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 października 2017r. Dz.U. z 2017 r., poz. 4450). Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 października 2018 r. W dniu 26 października 2018 r. W. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na negatywne rozpatrzenie wniosku o podpisanie umowy najmu lokalu socjalnego zawartego w piśmie z dnia 18 października 2018 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 listopada 2018 r. Prezydent Miasta Ł. wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej lub jej oddalenie, jako niezasadnej. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo podpisane przez Dyrektora A z dnia 18 października 2018 r., będące odpowiedzią na złożone przez skarżącego odwołanie od sposobu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odmowy zawarcia (przedłużenia) umowy najmu lokalu socjalnego nr 15 położonego przy ul. A 40 w Ł. W ocenie organu zaskarżone pismo i objęta nim sprawa nie mają charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej. Sprawa ma charakter cywilnoprawny, a zatem wszelkie oświadczenia woli i wiedzy Miasta Ł. składane w niniejszej sprawie do oznaczonego podmiotu nie podlegają kontroli w trybie administracyjnym. Skarżący nie wykazał interesu prawnego do wniesienia skargi, a skarga w istocie wniesiona została na działanie kierownika jednostki budżetowej Miasta Ł – A i nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że działania A związane są z wykonywaniem przez Miasto Ł. zadań wynikających z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Miasto zaspokaja potrzeby mieszkaniowe członków wspólnoty samorządowej o niskich dochodach, na zasadach określonych w ustawie i uchwale Rady Miejskiej w Ł. nr XLIV/827/12 z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Ł. Zgodnie z ustawą i powołaną uchwałą, w dniu 8 maja 2015 r. w związku z orzeczonym obowiązkiem opróżnienia lokalu mieszkalnego, wykonanym w drodze egzekucji komorniczej, zostało wydane skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł. Skierowanie obejmowało między innymi skarżącego. W dniu 16 czerwca 2015 r. została zawarta umowa najmu na przedmiotowy lokal, której skarżący nie podpisał. Skarżący nie był najemcą lokalu. Najemcą lokalu był R. S. Umowa najmu wygasła z upływem 12 miesięcy. Najemca lokalu nie wystąpił o zawarcie umowy na dalszy okres, nie wydał też lokalu wynajmującemu - A. Na koncie finansowym lokalu powstało zadłużenie i obecnie lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego. W dniu 10 maja 2018 r. skarżący wystąpił o zawarcie umowy najmu na przedmiotowy lokal. Pismem z dnia 23 maja 2018 r. A udzielił odpowiedzi na ww. wniosek. Pismami z dnia 18 czerwca 2018 r. były najemca – R. S. został poinformowany o konieczności dopełnienia formalności związanych z najmem lokalu, a skarżący o braku możliwości zawarcia (przedłużenia) umowy najmu. Pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r. skarżący został ponownie poinformowany o odmowie zawarcia umowy najmu. Po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, wniesionego w trybie § 8 cyt. uchwały, pismem z dnia 18 października 2018 r. które stało się przedmiotem skargi Dyrektor A rozpatrzył odwołanie. W ocenie organu skarga nie jest zasadna, bowiem postępowanie Dyrektora A jest zgodne z ustawą z art. 21 ust.1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 5 i 6 ustawy. Działania Dyrektora A mają charakter cywilnoprawny, opierają się na przysługującym miastu prawie własności. Miastu przysługuje autonomia w sferze korzystania i dysponowania dobrami majątkowymi w granicach wynikających z ustaw. Zawarcie lub odmowa zawarcia z daną osobą umowy najmu lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy jest związana z wykonywaniem przez Miasto prawa własności. Wykonywanie uprawnień właścicielskich jest domeną prawa cywilnego. Miasto wykonuje zadania z zakresu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych jako osoba prawna, a nie jako organ administracji. Spory na tym tle rozstrzygają sądy powszechne W rozpatrywanym przypadku działanie miasta nie jest działaniem z zakresu administracji publicznej i tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Odmowa zawarcia ze skarżącym umowy najmu lokalu mieszkalnego- socjalnego nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art.3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. i tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Istotne w sprawie jest to, że przedmiotowy lokal mieszkalny nie jest lokalem wolnym w sensie prawnym, bowiem nie został on przekazany do dyspozycji wynajmującego przez jego byłego najemcę – R. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi w niniejszej jest pismo na pismo Dyrektora A Urzędu Miasta Ł. z dnia 18 października 2018 r., w którym poinformowano skarżącego, że po spłacie zaległości figurujących na koncie finansowym bezumownie zajmowanego lokalu, lub zawarciu umowy ugody na spłatę zaległości w ratach, A po umieszczeniu na liście osób uprawnionych do najmu lokalu socjalnego, podejmie działania zmierzające do wydania skierowania do zawarcia umowy najmu na przedmiotowy lokal socjalny, w trybie § 3 i § 4 pkt 1 i 2 uchwały Nr XLIV/827/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Ł. Zdaniem sądu, wskazane powyżej pismo Dyrektora A Urzędu Miasta Ł. z dnia 18 października 2018 r., niewątpliwie nie stanowi decyzji administracyjnej, ani postanowienia, nie jest też aktem prawa miejscowego, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby kognicję sądów administracyjnych w stosunku do takich form działania podmiotu wykonującego w imieniu gminy czynności w zakresie zarządu mieszkaniowym zasobem gminy. W celu wyjaśnienia przyjętego przez sąd poglądu, konieczne jest odniesienie do regulacji ustawowych dotyczących zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, które zostały unormowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1610, z późn. zm.). Stosownie do treści art. 4 ww. ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1). Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 art. 4 ustawy, gmina wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Z kolei przepis art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy upoważnił radę gminy do uchwalenia zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, które powinny określać m.in. tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawieranych na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Ł. jest uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia 29 czerwca 2012 r., Nr XLIV/827/12 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi (tekst jedn. Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2017 r., poz. 4450 ze zm.), której to przepisy stanowiły podstawę rozpoznania wniosku skarżącego o przydział lokalu socjalnego. Z treści § 3 cyt. uchwały wynika, że zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej Miasta Ł. następuje w drodze wynajmowania lokali stanowiących mieszkaniowy zasób Miasta Ł., które przeznaczane są przede wszystkim na lokale zamienne, socjalne i pomieszczenia tymczasowe w przypadkach, gdy na Mieście Ł. ciąży obowiązek ich dostarczenia oraz na lokale związane ze stosunkiem pracy. Umowy o najem lokali zawiera właściwy wynajmujący na podstawie pisemnego skierowania wydanego przez dysponenta. Zgodnie z § 4 uchwały, lokale socjalne przeznacza się dla osób: 1) które nie posiadają tytułu prawnego do lokalu; 2) których średni miesięczny dochód na członka gospodarstwa domowego, w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie lokalu socjalnego, nie przekracza: a) 100% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, b) 70% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym. Uprawnionymi do najmu lokalu socjalnego w pierwszej kolejności są osoby, które: 1) uzyskały prawo do lokalu socjalnego na podstawie wyroku sądu; 2) zamieszkują w lokalach, których powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy wynosi mniej niż 5 m2. Zapewnienie lokalu socjalnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, następuje na wniosek wierzyciela, osoby uprawnionej lub interwenienta ubocznego. Dysponent lokali składa osobie, o której mowa w ust. 2, ofertę zawarcia umowy najmu na lokal socjalny. Stosownie natomiast do treści § 13 uchwały, w razie utraty przez najemcę tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego z przyczyny określonej w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy, umowa najmu może być zawarta z: 1) dotychczasowym najemcą, jeżeli dług zostanie uregulowany w całości; 2) osobami pełnoletnimi, które zamieszkiwały faktycznie wspólnie z byłym najemcą przez okres co najmniej 12 miesięcy przed rozwiązaniem umowy najmu i nadal zamieszkują w lokalu, pod warunkiem uregulowania przez nich długu w całości, o ile osoby te lub ich współmałżonkowie w dacie ustania stosunku najmu nie posiadały i nie posiadają tytułu do innego lokalu. Regulacje przytoczonej powyżej uchwały wskazują, że w przypadku utraty przez najemcę tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego z powodu zwłoki z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności, umowa najmu może być zawarta: z dotychczasowym najemcą, jeżeli dług zostanie uregulowany w całości; osobami pełnoletnimi, które zamieszkiwały faktycznie wspólnie z byłym najemcą przez okres co najmniej 12 miesięcy przed rozwiązaniem umowy najmu i nadal zamieszkują w lokalu, pod warunkiem uregulowania przez nich długu w całości, o ile osoby te lub ich współmałżonkowie w dacie ustania stosunku najmu nie posiadały i nie posiadają tytułu do innego lokalu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu 8 maja 2015 r. w związku z orzeczonym obowiązkiem opróżnienia lokalu mieszkalnego, wykonanym w drodze egzekucji komorniczej, zostało wydane skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł. Skierowanie obejmowało trzech najemców, w tym między innymi skarżącego. W dniu 16 czerwca 2015 r. została zawarta umowa najmu na przedmiotowy lokal, której skarżący nie podpisał. Skarżący nie był najemcą lokalu. Jedynym najemcą lokalu był R. S., a zawarta umowa najmu wygasła z upływem okresu 12 miesięcy, na który została zawarta, tj. z dniem 15 czerwca 2016 r. Najemca lokalu nie wystąpił o zawarcie umowy na dalszy okres, nie wydał też lokalu wynajmującemu. Na koncie finansowym lokalu figuruje zadłużenie i obecnie skarżący zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W dniu 10 maja 2018 r. złożył do A Urzędu Miasta Łodzi wniosek o oddanie w najem lokalu mieszkalnego - socjalnego nr 15 przy ul. A 40 w Ł. wskazując na swą trudną sytuację materialną. Pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r. Kierownik Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miasta Ł. poinformował skarżącego, że z uwagi na zaległości występujące na koncie finansowym lokalu nr 15 przy ul. A 40 w Ł. odstępuje od rozpatrzenia ww. wniosku. W dniu 18 września 2018 r. skarżący złożył odwołanie od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 28 sierpnia 2018 r. W odpowiedzi na odwołanie, Dyrektor A w piśmie z dnia 18 października 2018 r. poinformował skarżącego, że po spłacie zaległości figurujących na koncie finansowym bezumownie zajmowanego lokalu, lub zawarciu w Wydziale Windykacji umowy ugody na spłatę zaległości w ratach, A po umieszczeniu na liście osób uprawnionych do najmu lokalu socjalnego, podejmie działania zmierzające do wydania skierowania do zawarcia umowy najmu, na przedmiotowy lokal socjalny, w trybie § 3 i § 4 pkt 1 i 2 uchwały Nr XLIV/827/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Ł. Zaskarżone w rozpoznawanej pismo Dyrektora A Urzędu Miasta Ł. z dnia 18 października 2018 r., nie obejmowało zakwalifikowania (bądź odmowy zakwalifikowania skarżącego) do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Treść zaskarżonego pisma, jak i funkcja sprawowana przez osobę, która to pismo podpisała jednoznacznie wskazuje, że pismo to nie zostało wydane przez organ gminy i stanowiło jedynie informację o tym, z jakich przyczyn skarżącemu nie przysługuje pomoc mieszkaniowa z zasobu gminy. Zdaniem sądu powyższe pismo informujące nie mieści się w katalogu wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków ani nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa, nie jest również aktem władczym z zakresu administracji publicznej. Stanowi jedynie wyjaśnienie skarżącemu stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie zgłoszonego żądania, co nie jest równoznaczne z wydaniem rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali mieszkalnych, w tym należących do mieszkaniowego zasobu gminy należą do materii prawa cywilnego. Powołana uchwała określająca min. w § 8 tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Ł. wyodrębnia kilka etapów procedury zmierzającej do umownego nawiązania stosunku najmu lokalu. W pierwszym etapie przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy realizuje zadanie, wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. Organ ustala, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania skutkuje umieszczeniem kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie z nim umowy najmu lokalu mieszkalnego. Najczęściej organ podejmuje w tym zakresie stosowną uchwałę lub zarządzenie. Kolejnym etapem procedury mającej już stricte cywilistyczny charakter jest nawiązanie stosunku najmu lokalu z osobą zakwalifikowaną. W tym miejscu należy przywołać uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90), gdzie wyraźnie wskazano, że tylko zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu (ewentualnie też skreślenie z listy) jest aktem należącym do kategorii aktów z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i jedynie ta materia podlega ocenie legalności poddanej kognicji sądów administracyjnych. Pozostałe kwestie należą do właściwości sądów powszechnych. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w postanowieniu NSA z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1279/15 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując należy wskazać, że zaskarżone w rozpoznawanej pismo stanowiło informację o przyczynach braku możliwości przedłużenia skarżącemu umowy najmu lokalu socjalnego, co jak wywiedziono powyżej, wyłącza kognicję sądu administracyjnego i prowadzi do odrzucenia skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. d.j.