VII SA/Wa 762/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej legalności zabudowy działki oznaczonej nr [...] znajdującej się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w [...] nakazał właścicielce obiektu - [...] rozbiórkę budynku mieszkalnego z tarasem, o łącznej powierzchni zabudowy ok. 71,1m2 (w tym taras ok. 15,8 m2) i wysokości do kalenicy ok. 5,50 m, zrealizowanego samowolnie na działce oznaczonej nr [...], na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniach 9 kwietnia 2015 r., 9 września 2015 r i w dniu 20 lipca 2016 r. przeprowadzono oględziny działki. Podczas tych oględzin ustalono, że na nieruchomości znajduje się murowany parterowy budynek z poddaszem użytkowym oraz piwnicą o wysokości 1,72 m pod częścią budynku, w której znajdują się hydrofory oraz spiżarnia. Wysokość budynku do gzymsu 5,30 m (oględziny w dniu 9 kwietnia 2015 r.), zaś podczas następnych oględzin wysokość obiektu zwymiarowano na powyżej 5,5 m. Na parterze znajduje się salon z kominkiem i aneksem kuchennym oraz łazienka. Podczas kontroli nie okazano protokołów z przeglądu wentylacji oraz przewodów spalinowych, w salonie nie ma także dodatkowej kratki wentylacyjnej. Na poddaszu znajdują się 3 sypialnie i łazienka. Wysokość poddasza 2,47 m. Budynek wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową (własna studnia), kanalizacyjną (własne szambo - usytuowane 11,56 m od ściany z oknami, 2,40 m od ogrodzenia dz. nr [...], 2,43 m do bramy wjazdowej na działkę), miejsce usytuowania studni, które wskazano znajduje się w odległości ok. 5,0 m od szamba oraz instalację c.o. - elektryczną. Dach budynku typu kopertowego, kryty papą. Stwierdzono, że wyposażenie budynku w ww. instalacje, zrealizowanie łazienki i w pełni wyposażonej kuchni oraz umeblowanie - wskazują na użytkowanie obiektu jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Część mieszkalną budynku zwymiarowano na ok. 7,9 m x 7,0 m oraz część tarasową na ok. 7,9 m x 2,0 m. Według informacji użytkownika, budynek zrealizowano w 1999 r., nie okazano przy tym żadnych dokumentów formalno-prawnych dot. ww. obiektu. Następnie organ wyjaśnił, że obiekt znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. Budynek przy ul. [...] położony jest w obrębie oznaczonym na rysunku planu symbolami ZD 1 + ZD 3. Na tym terenie ustala się przeznaczenie podstawowe jednostek terenowych - pracownicze ogrody działkowe - oznacza wydzielone tereny stałych pracowniczych ogrodów działkowych, wraz z ich zapleczem obsługowym, komunikacją (obejmującą układ dróg wewnętrznych jezdnych i pieszych), zewnętrzne urządzenia infrastruktury technicznej oraz z zielenią towarzyszącą wspólnie użytkowaną (w ramach zespołu) i zielenią izolacyjną. Dopuszcza się: 1) możliwość realizacji obiektu szkolnictwa podstawowego lub średniego o wysokości do 14 m, na terenie (w rejonie) obiektu zabytkowego, o którym mowa w ust. 3; 2) możliwość docelowego przekształcenia ogrodów działkowych, o których mowa w ust. 1, w tereny zieleni publicznej tj. tereny zieleni urządzonej ogólnodostępnej o charakterze rekreacyjnym 1 parki, skwery, zieleńce oraz ciągi zieleni, w tym tereny pokryte roślinnością naturalną bądź urządzoną, z wyłączeniem zieleni osiedlowej i pasów zieleni w obrębie terenów komunikacji. Dla części terenu jednostki ZD 1, położonej w obrębie wyznaczonej planem strefy ochrony konserwatorskiej obiektu zabytkowego wpisanego do ewidencji konserwatorskiej, o jakiej mowa w § 7 ust. 1 pkt 1, obowiązują przepisy zawarte w § 10 ust. 2 pkt 1.4. Dla jednostki terenowej obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) w zakresie zasad podziału i tworzenia nowych działek: dopuszcza się możliwość łączenia i reparcelacji istniejących działek ogrodniczych 2) dopuszcza się realizację zabudowy wyłącznie gospodarczej, małogabarytowej, związanej z przeznaczeniem podstawowym, przy czym ustala się: a) maksymalną wysokość zabudowy - 5 m, b) maksymalną powierzchnię zabudowy - 20% powierzchni działki ogrodniczej. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1. ww. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40): Na terenie działki nie może znajdować się: 1) altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a; 2) obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 35m2 oraz o wysokości przekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. W ocenie organu z uwagi na niezgodność z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zapisami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, legalizacja istniejącej altany nie jest możliwa, a zatem zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazuje się rozbiórkę tego obiektu budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2017r., Nr [...]. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji oraz uznał, że w sprawie zapadło prawidłowe rozstrzygnięcie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że przepisy o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 2 są to przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Przesłanki wymienione wart. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zostały bowiem sformułowane w czasie teraźniejszym, a ich zaistnienie powiązane jest z oceną stanu faktycznego i prawnego, której dokonuje organ w chwili orzekania. Legalizacja skutków samowoli budowlanej ma więc na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie tej legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu odwołania o prowadzonym wcześniej postępowaniu pod sygn. [...], którego przedmiotem był budynek mieszkalny o łącznej powierzchni zabudowy ok. 71,1 m2, usytuowany na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w [...],[...] WINB wyjaśnia, iż z informacji uzyskanych od PINB [...] wynika, że jakkolwiek prowadzono postępowanie w sprawie ww. budynku, to nie pod sygnaturą wskazaną przez Skarżącą. Ponadto wskazano, że organ powiatowy nie wydał decyzji kończącej postępowanie w sprawie o ww. sygnaturze, jak również w innej, której przedmiotem byłby sporny budynek mieszkalny. Ponadto organ zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła organowi odwoławczemu żadnych dokumentów świadczących o toczącym się wcześniej postępowaniu w sprawie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zaś z obowiązku organu zebrania całego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia nie wynika natomiast przerzucenie na organ całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 48 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż brak jest możliwości prowadzenia, postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego ze względu na zapisy obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy w stwierdzonej dacie dokonania samowoli obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczający budowę samowolnie zrealizowanego budynku; - art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niezebranie oraz nieuwzględnienie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia w sprawie w szczególności nie dokonanie ustaleń co do zakresu i sposobu zakończenia toczących się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego [...] postępowań w stosunku do obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania pod znakiem [...] oraz znakiem [...]; - art. 28 k.p.a., poprzez nieustalenie kręgu stron postępowania co skutkuje uznaniem za strony postępowania i prowadzenie postępowania z udziałem podmiotów nie posiadających legitymacji do bycia stroną postępowania względnie podmiotów nieistniejących. Skarżąca podniosła, że organy nie ustaliły, czy prowadzone wcześniej postępowania się zakończyły, a jeśli tak to w jako sposób. Zaznaczyła, że to nie jest jej rola wykazywanie, czy organy wydały rozstrzygnięcia, ponieważ to rola organu przechowywanie wydanych decyzji. Podniosła również, że w dniu [...] listopada 2000 r. została ukarana przez PINB w Powiecie [...] za użytkowanie przedmiotowego obiektu bez zyskania pozwolenia, zaś fakt ten może wskazywać, iż budynek nie został wybudowany samowolnie. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...], nakazującą [...] rozbiórkę budynku mieszkalnego z tarasem, o łącznej powierzchni zabudowy ok. 71,1m2 (w tym taras ok. 15,8 m2) i wysokości do kalenicy ok. 5,50 m, zrealizowanego samowolnie na działce oznaczonej nr [...], na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z ustaleniami organów na działce nr [...] znajduje się murowany parterowy budynek z poddaszem użytkowym oraz piwnicą o wysokości 1,72 m pod częścią budynku, w której znajdują się hydrofory oraz spiżarnia. Wysokość budynku zwymiarowano na powyżej 5,5 m. Na parterze znajduje się salon z kominkiem i aneksem kuchennym oraz łazienka, zaś na poddaszu znajdują się 3 sypialnie i łazienka. Budynek posiada dach budynku typu kopertowego, kryty papą oraz instalacje elektryczną, wodociągową (własna studnia), kanalizacyjną (własne szambo)., łazienkę i w pełni wyposażoną kuchnię oraz umeblowanie – co wskazuje na użytkowanie obiektu jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Część mieszkalną budynku zwymiarowano na ok. 7,9 m x 7,0 m oraz część tarasową na ok. 7,9 m x 2,0 m. Działka nr [...] znajduje się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w [...]. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi nie wymaga budowa altan działkowych i obiektów, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 40). Sąd podziela stanowisko organów, że przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, która według oświadczenia skarżącej została zrealizowana w 1999r. Wbrew zarzutom skargi ustalony przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości ani organów ani Sądu, co do konieczności wobec samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, trybu przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowi art. 48 ust 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ustęp drugi tego przepisu stanowi zaś, że jeżeli budowa, o której mowa w ustępie poprzednim jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (pkt 1) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. a) albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lit. b) i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Z oby tych przepisów wynika, że przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy budowa jest zgodna m.in. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 ). Pozytywne ustalenie w tym zakresie pozwala organowi przystąpić do dalszych czynności legalizacyjnych określonych treścią art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy, tj. zbadania czy obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 316/12 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 945/12). Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. Budynek przy ul. [...] położony jest w obrębie oznaczonym na rysunku planu symbolami ZD 1 + ZD 3. Na tym terenie ustala się przeznaczenie podstawowe jednostek terenowych - pracownicze ogrody działkowe - oznacza wydzielone tereny stałych pracowniczych ogrodów działkowych, wraz z ich zapleczem obsługowym, komunikacją (obejmującą układ dróg wewnętrznych jezdnych i pieszych), zewnętrzne urządzenia infrastruktury technicznej oraz z zielenią towarzyszącą wspólnie użytkowaną (w ramach zespołu) i zielenią izolacyjną. Dopuszcza się: 1) możliwość realizacji obiektu szkolnictwa podstawowego lub średniego o wysokości do 14 m, na terenie (w rejonie) obiektu zabytkowego, o którym mowa w ust. 3; 2) możliwość docelowego przekształcenia ogrodów działkowych, o których mowa w ust. 1, w tereny zieleni publicznej tj. tereny zieleni urządzonej ogólnodostępnej o charakterze rekreacyjnym 1 parki, skwery, zieleńce oraz ciągi zieleni, w tym tereny pokryte roślinnością naturalną bądź urządzoną, z wyłączeniem zieleni osiedlowej i pasów zieleni w obrębie terenów komunikacji. Dla części terenu jednostki ZD 1, położonej w obrębie wyznaczonej planem strefy ochrony konserwatorskiej obiektu zabytkowego wpisanego do ewidencji konserwatorskiej, o jakiej mowa w § 7 ust. 1 pkt 1, obowiązują przepisy zawarte w § 10 ust. 2 pkt 1.4. Dla jednostki terenowej obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) w zakresie zasad podziału i tworzenia nowych działek: dopuszcza się możliwość łączenia i reparcelacji istniejących działek ogrodniczych 2) dopuszcza się realizację zabudowy wyłącznie gospodarczej, małogabarytowej, związanej z przeznaczeniem podstawowym, przy czym ustala się: a) maksymalną wysokość zabudowy - 5 m, b) maksymalną powierzchnię zabudowy - 20% powierzchni działki ogrodniczej. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1. ww. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40): Na terenie działki nie może znajdować się: 1) altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a; 2) obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 oraz o wysokości przekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. Zgodnie z art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, pod pojęciem altany działkowej należy rozumieć wolnostojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. Po pierwsze należy podkreślić, że przedmiotowy budynek jest użytkowany jako mieszkalny, a nie rekreacyjno-wypoczynkowy ,a po drugie część mieszkalną budynku zwymiarowano na ok. 7,9 m x 7,0 m, a więc przekraczająca dopuszczalną powierzchnię zabudowy. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku nie pozwala na zakwalifikowanie go jako altany w rozumieniu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, co skutkuje przyjęciem, że na jego budowę wymagane było pozwolenie na budowę, a w konsekwencji potwierdza niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu ( przeznaczenie terenu) i wyklucza możliwość legalizacji na podstawie art 48 ust 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi , Sąd nie doszukał się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego ani w istotny sposób przepisów postępowania (art. 7, art. 77 ust.1, art. 80 k.p.a.). Kwestia prowadzonego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego [...] postępowania w stosunku do obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania pod znakiem [...]; została wyjaśniona przez organ odwoławczy, na podstawie informacji uzyskanej od organu I instancji, z której wynika, że akt o wskazanym numerze nie udało się odnaleźć, jednak żadna decyzja w sprawie nie zapadła. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie braku możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli z uwagi na zapisy aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że plan miejscowy z daty budowy dopuszczał budowę tego obiektu, należy uznać go za całkowicie chybiony. Przywołana w skardze Uchwała 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013r., sygn. akt II OPS 2/13, stwierdzająca, że przepisami o planowaniu przestrzennym, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy, odnosi się wyłącznie do w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane . Wyjaśnić należy, że w postępowaniu legalizacyjnym podstawę oceny zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi aktualnie obowiązujący miejscowyplan zagospodarowania przestrzennego, tj. z daty przeprowadzenia postępowania naprawczego. Z treści art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wynika bowiem, że organ dokonuje oceny możliwości legalizacji budowy w oparciu o aktualne, obowiązujące w dniu orzekania przepisy prawa, a nie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Ocena ta dotyczy także przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem wprowadzenia przesłanki zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do legalizacji samowoli budowlanej było zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny i architektoniczny. Generalną zasadą jest zatem, że przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli budowlanej, to jest w dacie orzekania przez organ administracji (zob. np. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1979/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Skoro legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej nie była w przedmiotowej sprawie możliwa z uwagi na niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego to wydanie decyzji o rozbiórce było obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego mają bowiem charakter związany. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018r., poz. 1302) – orzeczono jak w sentencji wyroku.