II OSK 1289/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/18 w sprawie ze skargi K.M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od K.M. na rzecz Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi K.M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji oraz orzekł o kosztach postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 4, 5, 6, 7, 10 w związku z art. 59 § 1 pkt 7 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu N. odmówił uwzględnienia zarzutu złożonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu N. co do: - nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - błędu co do osoby zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 powyższej ustawy; - niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 powyższej ustawy; oraz uwzględnił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Na skutek wniesionego zażalenia Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł, na podstawie art 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 4, 5, 6, 7 oraz 10 powyższej ustawy, o odmowie uwzględnienia następujących zarzutów: nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji, błędu co do osoby zobowiązanego, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz uwzględnił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia o którym mowa w art. 15 ww. ustawy i umorzył prowadzone, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu N. z dnia [...] września 2013 r. została doręczona innej stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo P. odebrało powyższą decyzję w dniu 3 października 2013 r. i nie skorzystało z przysługującego prawa do złożenia odwołania. Okoliczność ta świadczy o tym, że przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego. W tej sytuacji obowiązek z niej wynikający istnieje i podlega egzekucji. Dalej organ wskazał, że wykazanie tożsamości osoby widniejącej w tytule wykonawczym jako zobowiązanej z adresatem orzeczenia, stanowiącego podstawę do wystawienia tegoż tytułu, przesądza o bezzasadności zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. W decyzji z dnia [...] września 2013 r. wyraźnie zostało zaznaczone, że nakaz rozbiórki kierowany jest do skarżącej jako właścicielki działki nr [...] w W. i jako właścicielki podlegającego rozbiórce obiektu. Obowiązek ten nie był nakładany na skarżącą jako inwestora (wykonawcy) przedmiotowego ogrodzenia. Zdaniem organu sposób określenia obowiązku w decyzji z dnia [...] września 2013 r., nie budzi żadnych wątpliwości. W decyzji tej nie ma mowy o "obniżaniu" wysokości ogrodzenia, ale o rozbiórce ogrodzenia z opisem odcinka, na jakim to ogrodzenie ma zostać rozebrane. Obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] podlega egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 w związku z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona jest przedmiotowa egzekucja, wystawiony został przez organ uprawniony – tutaj: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dalej organ wyjaśnił, że upomnienie z dnia [...] listopada 2013 r. zostało skierowane do skarżącej na niewłaściwy adres – ul. [...]. W tej dacie skarżąca mieszkała już pod adresem - ul. [...] w W., co uniemożliwia przyjęcie skuteczności doręczenia na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. A zatem zgłoszony przez skarżącą zarzut braku doręczenia jej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasługiwał na uwzględnienie, stanowiąc, zgodnie z art. 34 § 4 powyższej ustawy, podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyła K.M. powtarzając zarzuty zawarte w zażaleniu i wnosząc o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W ocenie Sądu złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na zasadność zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. nieistnienia obowiązku wymienionego w decyzji z dnia [...] września 2013 r. oraz tytule wykonawczym, gdyż powyższa decyzja nigdy nie została doręczona skarżącej (zobowiązanej). Zatem decyzja ta nigdy nie stała się ostateczna, a więc nie mogła być podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podstawę prawną uchylenia zarówno postanowienia zaskarżonego jak i postanowienia organu pierwszej instancji były przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że kwestia niedoręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] września 2013 r. nie była sporna. Z uzasadnienia skarżonego postanowienia wprost wynika, iż w czasie kierowania do skarżącej upomnienia nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. skarżąca mieszkała już pod innym adresem - ul. [...] w W., aż do dnia 23 stycznia 2014 r. Zatem przedmiotowe upomnienie skierowane zostało na niewłaściwy adres, co uniemożliwia przyjęcie skuteczności doręczenia na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. Skoro zatem na adres pod którym skarżąca już nie mieszkała skierowano decyzję z dnia [...] września 2013 r., jak również postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. zawiadamiające o toczącym się postępowaniu, to brak jest podstaw do przyjęcia skuteczności doręczenia na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu organy nie doręczyły skutecznie skarżącej żadnego pisma procesowego w postępowaniu administracyjnym, co zresztą dla samego organu odwoławczego jest oczywiste i wynika z jego postanowień z dnia [...] września 2018 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania i umorzeniu postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wynikające z art. 44 k.p.a. domniemanie doręczenia pisma nie dotyczy pisma skierowanego na błędny adres. Aby można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni, o którym mowa w art. 44 k.p.a., w sytuacji kiedy pismo było kierowane do strony, konieczne jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki przez organ, z prawidłowym oznaczeniem adresata przesyłki i prawidłowym adresem jego zamieszkania. Dopiero wówczas, w przypadku prawidłowego określenia odbiorcy przesyłki i jego adresu, można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 k.p.a. W sprawie istotne jest, że dotyczy ona obowiązku nałożonego tylko na skarżącą, a zatem aby można było uznać, iż decyzja taka weszła do obrotu prawnego, muszą zostać dochowane podstawowe wymogi w zakresie postępowania w którym taka decyzja została wydana, w szczególności co do zapewnienia osobie zobowiązanej prawa do udziału w takim postępowaniu. W niniejszej sprawie skarżąca nie brała w nim udziału z racji opisanych powyżej wadliwości doręczeń, co nie budzi żadnych wątpliwości i nie było też kwestionowane przez organ. Nie zapewniono zatem skarżącej prawa do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją nakładającą na nią obowiązek będący podstawą wystawienia egzekwowanego tytułu wykonawczego i nie doręczono jej skutecznie decyzji nakładającej ten obowiązek, a zatem decyzja taka nie ma waloru ostateczności. Nie może to prowadzić do uznania, iż w stosunku do skarżącej powstał egzekwowany obowiązek. Powyższe stało się podstawą orzeczenia jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ – Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., zaskarżając wydany wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego – art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. w brzmieniu wynikającym z tekstu jednolitego Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że obowiązek wynikający z decyzji nie istnieje, w przypadku gdy decyzja nie została doręczona zobowiązanemu, mimo że została doręczona innej stronie postępowania; II. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji wskutek błędnego przyjęcia, że uzasadniony jest zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku i z tego powodu należy umorzyć postępowanie egzekucyjne. Nadto, na wypadek nieuwzględnienia podniesionych w punktach I i II zarzutów organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 4 i z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji wskutek błędnego przyjęcia, że stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zaskarżonym postanowieniem umorzono postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w § 2 tego przepisu, jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie występują, zatem przedmiotowa sprawa została rozpoznana w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Nadto wskazać trzeba, że w sprawie ziściły się przesłanki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, a w konsekwencji wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały jej przeprowadzenia (art. 182 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w okolicznościach tej sprawy nie można skutecznie uznać, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Stąd też za usprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. W sprawie niniejszej organ odwoławczy uwzględnił zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a to zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. W sprawie nie jest bowiem kwestionowane, że wyżej wymienione upomnienie nie zostało skarżącej doręczone. I z tego powodu organ odwoławczy umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2017 r. Przy czym pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą, w tym zarzut nieistnienia obowiązku, nie zostały uwzględnione. Z takim stanowiskiem organu nie zgodziła się skarżąca, wnosząc skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2018 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uchylając zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji Sąd zajął stanowisko, że w tej sprawie decyzja nakazująca rozbiórkę nie może być podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż z uwagi na jej niedoręczenie skarżącej nigdy nie stała się ostateczna. Sąd wyraził pogląd, że skarżąca, na którą nałożono obowiązek, nie brała udziału w postępowaniu z racji wadliwości doręczeń. A zatem decyzja taka nie ma waloru ostateczności. Formułując wytyczne Sąd wskazał, że "w ponownie prowadzonym postępowaniu organy winny uwzględnić zarzut nr 1 (nieistnienia egzekwowanego obowiązku) i z tego powodu umorzyć postępowanie egzekucyjne" (str. 7 uzasadnienia). Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z powodu uwzględniania zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. I wyłącznie z tego powodu, jak już wyżej zauważono, organ umorzył postępowanie egzekucyjne. Jednakże w gradacji wartości podstaw zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym najdalej idącą przesłanką jest przesłanka wymieniona w pkt 1 art. 33 § 1 ww. ustawy, a więc podniesiona w tej sprawie okoliczność nieistnienia obowiązku. Skoro zarzut taki został przez skarżącą postawiony, to wymaga on wyjaśnienia w pierwszej kolejności. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji przedwcześnie zajął stanowisko, iż decyzja stanowiąca podstawę wszczęcia postępowania nie jest ostateczna. Zwrócić bowiem należy uwagę, co jest niesporne dla składu orzekającego w tej sprawie, że skarżąca zainicjowała również postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] września 2013 r. oraz wniosła odwołanie od tej decyzji. Postanowieniami z dnia [...] września 2018 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził niedopuszczalność odwołania oraz umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego obowiązku. Powyższe postanowienia nie są prawomocne. Wyrokami z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawach II SA/Kr 1494/18 i II SA/Kr 1495/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienia, wyrażając m.in. stanowisko o nieostateczności decyzji nakazującej rozbiórkę. Jednakże wyroki te zostały uchylone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r. w sprawach II OSK 3256/19 i II OSK 2883/19, a sprawy zostały przekazane Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z powyższego wynika zatem, że kwestia ewentualnego braku przymiotu ostateczności w odniesieniu do decyzji nakazującej rozbiórkę jest otwarta. W tej sytuacji w niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji nie może przesądzić, czy decyzja stanowiąca podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest nieostateczna. Kwestia ta winna zostać przesądzona z uwzględnieniem rozstrzygnięć w sprawach dotyczących przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i niedopuszczalności odwołania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzuty sformułowane w punkcie I i II petitum skargi kasacyjnej, uznając je za usprawiedliwione. Natomiast ostatni zarzut skargi kasacyjnej, a to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 110 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji wskutek błędnego przyjęcia, że stwierdzone przez Sąd naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zaskarżonym postanowieniem umorzono postępowanie egzekucyjne, nie jest usprawiedliwiony, niezależnie od tego, że zarzut ten został zgłoszony jedynie na marginesie i na wypadek nieuwzględnienia zarzutu oznaczonego w petitum skargi kasacyjnej jako zarzut I i II. Niemniej jednak, jak już wyżej wskazano, w gradacji wartości przesłanek mogących stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej najdalej idącą jest okoliczność wymieniona w pkt 1 art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc podniesiona w tej sprawie kwestia nieistnienia obowiązku. W tej sytuacji argument, że postępowanie egzekucyjne zostało przecież umorzone, chociaż z innej przyczyny (uwzględnienia zarzutu z pkt 7 art. 33 § 1 powyższej ustawy), nie stanowi o braku wpływu na wynik sprawy. Z punktu widzenia dalszych skutków nie jest obojętna przesłanka umorzenia postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Orzeczenie o kosztach postepowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.