I OSK 309/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 480/16 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu kwalifikacji zawodowej (kod 95) do dokumentu prawa jazdy przy kategorii D oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 października 2016r. sygn. akt III SA/Kr 480/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania wpisu kwalifikacji zawodowej (kod 95) do dokumentu prawa jazdy kat. D. Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. odmówiono K. O. dokonania wpisu do dokumentu prawa jazdy kodu 95 przy kat. D wskazując, że skarżący nie złożył świadectwa ukończenia szkolenia w zakresie bloku programowego obejmującego kat. D prawa jazdy, które dałoby podstawę do dokonania takiego wpisu, a także nie zachodzą przesłanki do zwolnienia go z tego obowiązku, wynikające z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2006r. Nr 235 poz. 1701), przywoływanej dalej jako: "ustawa zmieniająca". Ponadto w ocenie organu I instancji wpisanie kodu 95 nie może być dokonane również na podstawie art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r. poz. 1414, ze zm.), przywoływanej dalej jako: "u.t.d.", bowiem skarżący nie wykonuje transportu drogowego w zakresie kat. D prawa jazdy, zaś szkolenie okresowe odbył w dniu 18 czerwca 2015r. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji skarżący stwierdził, że pozytywną ocenę z egzaminu państwowego na kat. D prawa jazdy uzyskał w dniu 7 listopada 2007r., a stosowne dokumenty powinny zostać przesłane organowi właściwemu w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami w terminie 3 dni od daty egzaminu, natomiast zostały one przekazanie rok po zdaniu egzaminu. W ocenie skarżącego powinien on być zwolniony z obowiązku przedłożenia dokumentacji potwierdzającej ukończenie kwalifikacji wstępnej oraz kwalifikacji wstępnej przyspieszonej na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, a ponadto w jego sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 39d ust. 6 u.t.d. Decyzją z dnia [...] marca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 9 obowiązującego do dnia 24 lutego 2016r. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012r. (Dz.U. z 2012r. poz. 1005) datą uzyskania uprawnienia jest data wydania prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy. Zasada ta utrzymana została w § 10 ust. 3 pkt 3 nowego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 24 lutego 2016r. Tym samym K. O. uzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami kat. D z dniem wydania w tym zakresie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. W związku z tym skarżący nie może skorzystać z ustawowego zwolnienia z wymogu ukończenia kwalifikacji wstępnej oraz kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej bowiem zwolnienie takie przysługuje kierowcom, którym prawo jazdy kat. D1, D1+E, D lub D+E zostało wydane do dnia 10 września 2008r., w konsekwencji, w celu dokonania wpisu w dokumencie prawa jazdy kodu 95 przy kat. D, powinien on przedłożyć świadectwo ukończenia kwalifikacji wstępnej oraz kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej. W ocenie organu odwoławczego brak jest także podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego regulacji wynikającej z art. 39d ust. 6 u.t.d., zgodnie z którym, kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego. Skarżący nie uzyskał kwalifikacji wstępnej oraz nie został z niej zwolniony w zakresie kat. D prawa jazdy, a zatem odbycie szkolenia okresowego w zakresie bloku programowego C, C1, C1+E, C+E nie mogło zostać uwzględnione w prawie jazdy wpisem kodu 95 przy kat. D i D+E. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015r. poz. 155 ze zm.); przywoływanej dalej jako: "u.k.p.", poprzez odmowę wpisu potwierdzającego odbycie kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 15 ust. 3 u.k.p. poprzez stwierdzenie, że świadectwo kwalifikacji zawodowej z dnia 18 marca 2015r. nie może stanowić podstawy do uzyskania wpisu o odbyciu kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "K.p.a.", poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak odniesienia się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z art. 39b ust. 2 u.t.d. przez kwalifikację, o jakiej mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 tej ustawy oraz w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej należy rozumieć kwalifikację odbytą w zakresie bloku programowego odpowiedniego do danej kategorii prawa jazdy. Z tego względu, zdaniem Sądu I instancji, brak jest podstaw do przyjmowania, że treść art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej połączona jest jakimkolwiek spójnikiem. Zatem uznanie skarżącego za osobę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej nie może skutkować uznaniem go za taką osobę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej. Skarżący nie może także skutecznie powoływać się na treść art. 39d ust. 6 u.t.d., który dotyczy szkolenia okresowego, a nie świadectwa kwalifikacji wstępnej, o jakiej mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 tej ustawy i art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej. Obowiązek odbycia szkolenia okresowego dotyczy osób, które uzyskały kwalifikację wstępną, względnie z jej uzyskania zostały zwolnione, do których to osób skarżący nie należy. Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia art. 39d ust. 5 i 6 u.t.d., gdyż ukończenie szkolenia okresowego z danego bloku (np. bloku C1, C1+E, C i C+E) umożliwia uzyskanie uprawnienia (kodu 95) w zakresie kat. C, a nie kat. D. Niezasadne jest powoływanie się w tym względzie przez skarżącego na treść art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, w sytuacji gdy prawo jazdy w zakresie kat. D i D+E skarżący uzyskał po dniu 10 września 2008r. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, że uprawnienia w zakresie kat. D i D+E uzyskał on nie w dacie wydania prawa jazdy lub w dacie wydania decyzji o przyznaniu uprawnień, ale w dacie zakończenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. Nadanie uprawnień do kierowania pojazdem, jak również odmowa ich nadania następuje w formie decyzji administracyjnej i stanowi zakończenie postępowania administracyjnego rozstrzygającego o przyznaniu (lub odmowie przyznania) określonych uprawnień na rzecz indywidualnie oznaczonej osoby. Dopiero po wydaniu decyzji w sprawie nadania uprawnień do kierowania pojazdami, właściwy organ wykonując taką decyzję wydaje dokument potwierdzający posiadane uprawnienia. Takim dokumentem jest właśnie prawo jazdy. Natomiast samo zdanie egzaminu praktycznego nie stanowi o uzyskaniu uprawnień do kierowania pojazdami. Skoro wobec skarżącego wydano decyzję o nadaniu uprawnień do kierowania pojazdami kat. D dopiero w dniu 8 grudnia 2008r., to sam fakt zdania egzaminu w dniu 7 listopada 2007r. nie może być traktowany jako data uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kat. D. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł K. O. Zaskarżając wyrok w całości podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa: 1) w granicach naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.): a) art. 15 ust. 3 u.k.p. poprzez bezzasadnie przyjęcie, że świadectwo kwalifikacji zawodowej z dnia 18 czerwca 2015r. nie stanowi podstawy wpisu potwierdzającego uprawnienia na kat. D prawa jazdy; b) art. 39a ust. 5 u.t.d. poprzez jego zastosowanie w postępowaniu o wpis potwierdzający odbycie kwalifikacji (a nie w postępowaniu o zatrudnienie kierowcy), podczas gdy przepis ten stanowi wprost o wymogach zatrudnienia kierowców, a czynność ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, co wskazuje na brak podstaw zastosowania tej normy. c) art. 39d ust. 6 u.t.d. poprzez uznanie, że skarżący powinien przedłożyć potwierdzenie uzyskania kwalifikacji z zakresu bloku programowego kat. D i D+E podczas, gdy ustawa tego nie wymaga; 2) w granicach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.): a) art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązkowi podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu sprawy, a przez to naruszenie obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej; b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów znajdujących się w aktach postępowania, pozwalających na ustalenie bez żadnych wątpliwości, że skarżący powinien uzyskać wpis kodu 95 przy kat. D prawa jazdy, nieuwzględnienie m.in. świadectwa kwalifikacji zawodowej z dnia 18 czerwca 2016, zaświadczenia z dnia 29 listopada 2007r. wydanego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przewoźników Drogowych, Kierowców Zawodowych i Ośrodków Szkolących Kierowców w Szczecinie, zaświadczenia z dnia 17 lutego 2006r. wydanego przez Małopolski Ośrodek Ruchu Drogowego w [...], nieuwzględnienie okoliczności, że skarżący posiada kwalifikacje na inne pojazdy od 1989r., co ma istotny wpływ na wynik sprawy; c) pominięcie § 32 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. z 2005r. nr 217, poz. 1834 ze zm.), obrazującego wymóg przesłania dokumentów do właściwego organu wydającego prawo jazdy w terminie 3 dni od uzyskania przez osobę pozytywnego wyniku egzaminu; d) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji naruszającej prawo i pomijającej fakt zdobycia uprawnień przez skarżącego, które w wyniku opieszałości organu nie zostały przyznane. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący odbył szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego i uzyskał stosowne świadectwo, czym zadośćuczynił art. 15 ust. 1 i 3 u.k.p., tymczasem Sąd I instancji okoliczności tej w ogóle nie wziął pod uwagę, czym naruszył art. 77 § 1 K.p.a., bowiem był zobowiązany zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto w ocenie skarżącego, z literalnego brzmienia zaświadczeń wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej wynika, że posiada on uprawnienia na prawo jazdy kat. D i odbycie szkolenia z zakresu jednego bloku programowego daje podstawę wpisu kodu 95 tej kategorii. Poprzez odbycie szkolenia i uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej wypełnił także wymóg wskazany w art. 39a ust. 5 u.t.d. Skarżący kasacyjnie podkreślił, iż nie ma podstaw prawnych do odmowy wpisu kodu 95 przy kat. D prawa jazdy, bowiem czym innym są wymagania dotyczące zatrudniania kierowców, a czym innym obowiązek wpisu kwalifikacji w dokumencie prawa jazdy. Natomiast zwłoka organów w dostarczeniu dokumentów i wydaniu decyzji potwierdzającej stosowne uprawnienia spowodowała dla niego ujemne skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie dowodów w postaci świadectwa kwalifikacji zawodowej z dnia 18 czerwca 2016, zaświadczenia z dnia 29 listopada 2007r. Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przewoźników Drogowych, Kierowców Zawodowych i Ośrodków Szkolących Kierowców w [...], zaświadczenia z dnia 17 lutego 2006r. Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] i nieuwzględnienie tego, że skarżący posiada kwalifikacje na inne pojazdy od 1989r. Z okoliczności niniejszej sprawy – które prawidłowo ocenił Sąd I instancji – wynika, iż skarżący domaga się wpisu kwalifikacji zawodowej (kod 95) do prawa jazdy kat. D. Wpis ten uprawnia do wykonywania transportu drogowego oraz do świadczenia pracy na rzecz przedsiębiorców lub podmiotów wykonujących przewozy drogowe. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, iż skarżący uzyskał prawo jazdy kat. C w dniu 28 lipca 2005r., zaś prawo jazdy kat. D, D+E w dniu 8 grudnia 2008r. W dniu 8 grudnia 2008r. skarżący uzyskał także prawo jazdy kat. C+E. Inicjując postępowanie w niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie przedłożył świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] Polskiej Izby Gospodarczej Transportu Samochodowego i Spedycji potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego w zakresie kat. C1, C1+E, C, C+E. Ponadto nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie legitymował się w toku postępowania świadectwem kwalifikacji zawodowej potwierdzającym ukończenie szkolenia okresowego w zakresie kat. D, D+E. Powyższe ustalenia uznać należy za odpowiadające treści art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a nadto wystarczające dla możliwości dokonania prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do mającego zastosowanie w sprawie prawa materialnego. Jakkolwiek w aktach sprawy brak jest zarówno zaświadczenia z dnia 29 listopada 2007r. Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przewoźników Drogowych, Kierowców Zawodowych i Ośrodków Szkolących Kierowców w [...], jak i zaświadczenia z dnia 17 lutego 2006r. Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], to jednak nie budzi wątpliwości, iż skarżący od wielu lat posiada kwalifikacje do kierowania innymi pojazdami, a prawo jazdy kat. TB uprawniające do kierowania trolejbusami uzyskał w dniu 17 stycznia 1989r. Z okoliczności sprawy wynika także, że w daniu 23 listopada 2005r. skarżący dokonał wymiany prawa jazdy kat. TB na kat. D z kodem 105, oznaczającym ograniczenie do kierowania tylko trolejbusami. Powyższe okoliczności nie mają jednak istotnego znaczenia w niniejszej sprawie bowiem dotyczą okresu sprzed uzyskania przez skarżącego prawa jazdy kat. D, pozbawionego wcześniejszego ograniczenia wynikającego z kodu 105. Nie wzięcie ich pod uwagę przy ferowaniu rozstrzygnięć w niniejszej sprawie nie oznacza naruszenia przepisów postępowania tyczących gromadzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Nie mają natomiast wpływu na prawidłowość dokonania powyższych ustaleń zarzuty naruszenia art. 8 K.p.a. i § 32 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. nr 217, poz. 1834) albowiem odnoszą się one nie do sposobu prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie lecz w sprawie zakończonej wydaniem skarżącemu prawa jazdy kat. D. W tamtym to postępowaniu pomiędzy dniem pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kat D, a dniem uzyskania stosownego uprawnienia upłynęło ponad 13 miesięcy. Niezależnie od tego czy opieszałe załatwianie sprawy przyznania uprawnień do kierowania pojazdami kat. D może stanowić skuteczny zarzut wobec samego przyznania uprawnienia, to wypada wskazać, iż powyższe kwestie leżą poza granicami niniejszej sprawy, wyznaczonej wnioskiem skarżącego o dokonanie wpisu kwalifikacji zawodowej – kodu 95, do prawa jazdy kat. D. Skoro przepis art. 135 P.p.s.a. – wyznaczając przedmiotowy zakres orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego – stanowi podstawę prawną do podjęcia przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa ale tylko wobec aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy i jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, to należało skonstatować, iż nie było obowiązkiem Sądu I instancji badanie legalności wydania skarżącemu prawa jazdy kat. D. Tym samym ewentualna wadliwość rozstrzygania w sprawie wydania prawa jazdy nie może stanowić o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej w innej sprawie. Zasada postępowania wyrażona w art. 8 K.p.a. urzeczywistnia się bowiem w ramach konkretnej sprawy administracyjnej. Należy zatem skonstatować prawidłowość ustalenia w toku niniejszego postępowania daty wydania skarżącemu prawa jazdy kat. D, a w szczególności celne jest wskazanie, iż nastąpiło to po dniu 10 września 2008r. W powyższym zakresie nie budzi także wątpliwości trafność konkluzji Sądu I instancji, iż zdanie stosownego egzaminu na prawo jazdy – zarówno w poprzednim, jak i aktualnym stanie prawnym – stanowi tylko jeden z warunków, który musi spełnić wnioskodawca w postępowaniu o wydanie prawa jazdy (vide: wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 984/14, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2016r. sygn. akt I OSK 2445/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tym samym – wbrew temu co podnosi skarżący kasacyjnie – data złożenia z pozytywnym wynikiem egzaminu na prawo jazdy określonej kategorii nie stanowi jeszcze daty uzyskania prawa jazdy tej kategorii. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy podkreślić, iż uzyskanie przez skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. D z dniem [...] grudnia 2008r., tj. z dniem wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji w tym zakresie, powoduje, iż skarżący nie może skorzystać z ustawowego zwolnienia z wymogu ukończenia kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, bowiem zwolnienie takie przysługuje kierowcom, którym prawo jazdy kat. D zostało wydane do dnia 10 września 2008r. (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej). Tym samym trafna jest konkluzja organów administracji, iż w celu dokonania wpisu w dokumencie prawa jazdy kat. D kodu 95, konieczne było przedłożenie przez skarżącego świadectwa ukończenia kwalifikacji wstępnej lub kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej w zakresie określonego bloku programowego spośród kategorii D lub D+E, stosownie do treści art. 15 ust. 1 i 3 u.k.p., a skarżący świadectwa powyższej kwalifikacji nie posiada. Zarzucając wadliwe zastosowanie art. 15 ust. 3 u.k.p. oraz art. 39d ust. 6 u.t.d. skarżący kasacyjnie zdaje się nie dostrzegać wyraźnej dystynkcji zarówno pomiędzy poszczególnymi blokami programowymi, jak i poszczególnymi kategoriami prawa jazdy oznaczonymi w tych przepisach. Nie sposób zatem zgodzić się, iż przepis art. 15 ust. 3 u.k.p. nie rozróżnia zarówno poszczególnych kategorii praw jazdy, rodzaju uzyskanego świadectwa kwalifikacji zawodowej, jak i bloku programowego, w ramach którego uzyskano świadectwo kwalifikacji. Dopełnieniem powyższej regulacji jest przepis art. 39d ust. 4 i 6 u.t.d. stanowiący, iż kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego odpowiednio do kategorii prawa jazdy: C1, C1+E, C, C+E, oraz D1, D1+E, D i D+E. Tym samym należy wyraźnie zaznaczyć, iż skarżący nie legitymuje się świadectwem kwalifikacji wstępnej lub świadectwem kwalifikacji przyśpieszonej, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 u.t.d. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, lecz wyłącznie świadectwem kwalifikacji zawodowej potwierdzającym ukończenie szkolenia okresowego w zakresie bloku programowego C, C1, C1+E, C+E, które na gruncie art. 15 ust. 1 i 3 u.k.p. nie mogło zostać uwzględnione w prawie jazdy kat. D i skutkować wpisaniem kodu 95. Niezasadne są zatem zarzuty kasacyjne naruszenia art. 15 ust. 3 u.k.p. oraz art. 39d ust. 6 u.t.d. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 39a ust. 5 u.t.d. należy wskazać, iż przepis taki nie istnieje, bowiem art. 39a u.t.d. składa się jedynie z 3 ustępów, a tym samym skargę kasacyjną w zakresie tegoż zarzutu wypada uznać za wadliwie sformułowaną. Mając natomiast na uwadze, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować, bowiem to do autora skargi kasacyjnej należy podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 735/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), to należy uznać, iż powyższy zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.