II SA/Po 378/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Wojewoda (dalej w skrócie: "Wojewoda") postanowieniem z dnia [...] 2017 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołań złożonych przez M. G., R. K., M. J. oraz Instytut [...] od decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] z fundamentem, placem montażowym, drogą dojazdową, zjazdem z drogi gminnej - KAT. XXIX/VIII/IV w m. W. , gm[...], dz. nr ewid. [...] i 295. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, iż treść art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) wskazuje na dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Druga, dotycząca niedopuszczalności odwołania, ma cechę ogólną. Wyodrębnienie przesłanki dotyczącej terminu wniesienia środka prawnego i umieszczenie jej w drugiej pozycji wskazuje, że pierwsze czynności organ drugiej instancji powinien skoncentrować na rozstrzygnięciu kwestii dopuszczalności odwołania. Negatywna przesłanka niedopuszczalności odwołania obejmuje grupę przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. W sytuacji, kiedy podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, wniósł odwołanie po upływie terminu do wniesienia odwołania dla stron biorących udział w postępowaniu, to obowiązkiem organu jest stwierdzenie w trybie art. 134 k.p.a. niedopuszczalności odwołania. Wskazano następnie, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Wojewoda zauważył, że M. G., R. K., M. J. oraz Instytut [...] (reprezentowany przez D. S.) nie brali udziału jako strony lub podmiot na prawach strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 6 grudnia 2016 r., znak: [...] Z uwagi na fakt, że środek odwoławczy został wniesiony przez podmiot do tego nieuprawniony, organ II instancji nie może przystąpić do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Stwierdzono także, że odwołanie musi być wniesione w terminie określonym wart. 129 § 2 k.p.a. lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 k.p.a.). Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Termin ten wiąże również stronę, która faktycznie nie uczestniczyła w postępowaniu, jak i osobę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i której nie została doręczona (ogłoszona) decyzja. Termin do wniesienia odwołania dla osoby, która twierdzi, że jest stroną, a która została pozbawiona udziału w postępowaniu przed organem I instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronom, które brały udział w postępowaniu. Wojewoda wskazał, że w rozpoznawanej sprawie strona postępowania, której najpóźniej doręczono przedmiotową decyzję, odebrała ją w dniu 14 grudnia 2016 r., w związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 28 grudnia 2016 r. Natomiast M. G. swoje odwołanie z dnia 29 grudnia 2016 r. złożyła w kancelarii Starostwa Powiatowego w Ś. [...] dnia [...] 2017 r., R. K. swoje odwołanie z dnia 30 grudnia 2016 r. złożył w kancelarii Starostwa Powiatowego w Ś. W. dnia 2 stycznia 2017 r., M. J. swoje odwołanie z dnia 30 grudnia 2016 r. złożył w kancelarii Starostwa Powiatowego w Ś. W. dnia 2 stycznia 2017 r., a Instytut [...] swoje odwołanie z dnia 9 stycznia 2017 r. nadał w placówce pocztowej dnia 11 stycznia 2017 r. Zatem odwołania te zostały złożone z uchybieniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej. Rozpoznanie odwołania złożonego po ustawowym terminie jest niemożliwe. W badanym przypadku, w związku ze złożeniem odwołań przez osoby oraz podmiot nie mające statusu stron postępowania po ustawowym terminie (czyli od decyzji ostatecznej), należy na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Instytut [...] (dalej w skrócie zwany: "Instytut") wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego i norm prawa procesowego, co ma wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. : 1. art. 28 k.p.a. i art. 134 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania oraz nie zbadanie legitymacji strony do wniesienia odwołania, 2. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez niezastosowanie przepisu, który wyznacza termin doręczenia decyzji w przypadku publicznego obwieszczenia o wydanej przez organ decyzji, a w konsekwencji przyjęcie, że odwołanie skarżącego zostało złożone z przekroczeniem terminu do jego wniesienia, 3. art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie postanowienia niezgodnego z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, 4. art. 7, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie przepisów zobowiązujących je do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda zbyt pochopnie i bez wnikliwego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy uznał, że Instytut nie może skutecznie wnieść odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji planowanej na działce leżącej w najbliższym sąsiedztwie działek, do których Instytutowi, przysługuje prawo użytkowania wieczystego i które to działki znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji budowlanej. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy nie tylko działki nr [...], ale także działki nr [...]. Z działką nr [...] (w wersji przed jej podziałem) graniczy działka nr [...]/. Natomiast z działką nr [...] graniczy (narożnikowo) działka nr [...], będąca w użytkowaniu wieczystym Instytutu. I choćby z tego powodu Instytut powinien być stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczono, iż lokalizacja turbin wiatrowych w sąsiedztwie gruntów na których Instytut zakłada i prowadzi poletka doświadczalne może wpływać na wyniki prowadzonych badań, a także może prowadzić do wydłużenia okresu ich trwania lub wzrostu kosztów. Zaznaczono, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 49 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku zawiadomienia o decyzji administracyjnej przez poprzez publiczne ogłoszenie uwiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro zatem informacja o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ukazała się w dniu 16 grudnia 2016 r., to za termin doręczenia uznać należało dzień 30 grudnia 2016 r. Tym samym wniesione przez Instytut odwołanie — dokonane pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., nadanym w dniu 11 stycznia 2017 r., uznać należało jako złożone w terminie. Wojewoda nieprawidłowo liczył termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w I instancji w stosunku do kategorii osób zawiadamianych w drodze obwieszczenia, tak jak czyni się to w stosunku do podmiotów zawiadamianych o wydaniu decyzji indywidualnie. Przyjęcie bowiem, że w tej sytuacji będzie miał zastosowanie sposób liczenia początku biegu terminu wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., a nie jak w art. 49 k.p.a. (jak przy obwieszczeniach), prowadzi do naruszenia prawa skarżącego przez skrócenie realnego terminu wniesienia odwołania. Stwierdzono, iż podstawa prawna dla dokonania obwieszczenia została wskazana w treści informacji z dnia 16 grudnia 2016 r. Skoro organ administracyjny dokonał obwieszczenia — uznając istnienie ku temu podstawy prawnej - to kwestie daty doręczenia, a w konsekwencji liczenia terminu do wniesienia odwołania winny być rozpatrywane z uwzględnieniem regulacji z art. 49 k.p.a. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem procesowym z 7 września 2017 r. pełnomocnik uczestnika postępowania W. Sp. z o.o. w W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazano przy tym, iż zastosowanie trybu doręczeń, o którym mowa w art. 49 k.p.a, może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Na gruncie Prawa Budowlanego tryb z art. 49 k.p.a. znajduje zastosowanie jedynie do budowy obiektów liniowych, gdy liczba stron postępowania przekracza 20. Przedsięwzięcie objęte decyzją (elektrownia wiatrowa) w oczywisty sposób nie zalicza się do kategorii obiektów liniowych. Co za tym idzie, art. 49 k.p.a. nie podlegał w tej sprawie zastosowaniu. Natomiast ogłoszenie w BIP z 16 grudnia 2016 r. o podaniu do publicznej wiadomości faktu wydania decyzji, stanowi jedynie realizację obowiązków nałożonych na organ w związku z zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu, wedle przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Art. 72 ust. 6 powołanej ustawy obliguje organy właściwe do wydawania poszczególnych decyzji inwestycyjnych odnoszących się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do podawania do publicznej wiadomości informacji o wydanych decyzjach. Podkreślono, iż tego obowiązku nie należy utożsamiać z powiadamianiem stron postępowania ze skutkiem doręczenia w trybie art. 49 K.p.a., jak to czyni strona skarżąca. Zdaniem uczestnika postępowania Wojewoda słusznie uznał, że termin na wniesienie odwołania należy liczyć od dnia doręczenia decyzji Starosty [...] ostatniej ze stron, które brały udział w postępowaniu, czyli od 14 grudnia 2016 r. W konsekwencji w wyniku upływu terminu na wniesienie odwołania, decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności i weszła do obrotu prawnego. Natomiast zgodnie z orzecznictwem sadów administracyjnych w sytuacji, gdy odwołanie jest wnoszone przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i która nie wniosła odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w niej udział, wówczas organ odwoławczy winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania w trybie art. 134 k.p.a. z tej przyczyny, że dotyczy ono decyzji ostatecznej. Uczestnik postępowania zwrócił także uwagę na pogląd wypracowany w orzecznictwie, że badanie interesu prawnego może nastąpić dopiero w toku postępowania odwoławczego, gdzie postępowanie takie może być wszczęte jedynie w przypadku wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Stąd uchybienie terminowi do wniesienia odwołania spowodowało, że organ nie miał uprawnienia do badania, czy Instytut był stroną postępowania, czy też nie. Tym samym zarzuty Instytutu w zakresie niezbadania przez organ legitymacji do wniesienia odwołania są chybione. W piśmie procesowym z 14 września 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, iż w decyzji Wojewody z dnia 12 kwietnia 2017 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] 2016 r. Instytut został uznany jako strona postępowania, a to na skutek przyjęcia, iż działki będące w użytkowaniu wieczystym Instytutu znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej na działce nr [...] i [...] na wniosek W. Sp. z o.o. Tym samym twierdzenia tego samego organu w zaskarżonym postanowieniu o braku posiadania przymiotu strony przez Instytut są całkowicie chybione. Strona wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z nadesłanej kopii ww. decyzji Wojewody z dnia [...] 2017 r. oraz o zwrócenie się do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego o nadesłanie wykazu nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji i przeprowadzenia z niego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018, poz. 1302 - dalej P.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania Instytutu [...] z siedzibą w P., czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Oznacza to, że kontrola Sądu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy administracyjnej istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącej od decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej k.p.a.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Pierwsza z sytuacji zachodzi, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. m.in. wyrok NSA z 21 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 3183/15 - dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc się do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zauważyć należy, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a lub przepisów szczególnych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, iż w sytuacji gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego winien ustalić czy wnoszący odwołanie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.) i gdy ustali, że brak jest po jego stronie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku w danej sprawie, wówczas wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższe nie dotyczy jednak sytuacji, gdy odwołanie wnoszone jest przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, któremu nie została doręczona decyzja i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział. Jeśli od decyzji nie zostało wniesione odwołanie przez jedną ze stron, którym decyzję doręczono i w związku z tym decyzja ta uprawomocniła się wskutek upływu terminu odwoławczego, to osoba, która nie uczestniczyła w postępowaniu, a jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. albo w świetle przepisów szczególnych, nie ma prawa do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach organ odwoławczy winien na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, bowiem dotyczy ono decyzji ostatecznej. Po upływie terminu do wniesienia odwołania stronie pominiętej w postępowaniu przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie, przewidziany w art. 145 § pkt 4 k.p.a., jeśli bez własnej winy nie brała w nim udziału. Podmiotowi takiemu nie przysługuje jednak możliwość do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, która służy jedynie stronie której organ doręczył decyzję (por. wyroki NSA z 24 listopada 2010 r. o sygn. akt II OSK 1762/09 oraz z dnia 13 września 2017 r. o sygn. akt II OSK 66/16 - dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący Instytut nie był przez organ pierwszej instancji uznany za stronę w postępowaniu wszczętym w sprawie o pozwolenie na budowę turbiny wiatrowej [...] z fundamentem, placem montażowym, drogą dojazdową, zjazdem z drogi gminnej - KAT. XXIX/VIII/IV w m. W. , gm. Ś. , dz. nr ewid. [...] i [...]., przy czym prawidłowość dokonania powyższego ustalenia nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Istotnym jest, że skarżący Instytut nie był stroną formalnie. Jak wynika z akt sprawy ostatnie doręczenie ww. decyzji z 6 grudnia 2016 r., podmiotowi uznanemu za stronę postępowania przez organ I instancji nastąpiło w dniu 14 grudnia 2016 r., a decyzja ta stał się ostateczna z dniem 28 grudnia 2016r. Tymczasem strona skarżąca swoje odwołanie wniosła w dniu 11 stycznia 2017 r. W rozpoznawanej sprawie Instytut nie mógł skutecznie powoływać się na zachowanie terminu do wniesienia odwołania, wynikające z faktu opublikowania informacji o wydaniu decyzji z 6 grudnia 2016 r przez Starostę Ś. , które zostało dokonane w trybie art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.Dz.U. z 2018r. poz. 2081). Zgodnie z tym przepisem organ właściwy do wydania decyzji (m.in. o pozwoleniu na budowę) dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy. Oceniając skutki procesowe tego rodzaju "ogłoszenia" należy wskazać, że jest to forma charakterystyczna dla ww. ustawy, która pozwala na udostępnianie informacji społeczeństwu. Zapewnia bowiem realizację zagwarantowanego w art. 29 tej ustawy udziału społeczeństwa w sprawach, dla których przepisy prawa materialnego taką konieczność przewidują. Tożsame uregulowanie przewidziane jest w art. 85 ust. 3 i 95 ust. 3 tej ustawy. Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że podanie do publicznej wiadomości informacji o decyzji, dokonane zarówno na podstawie art. 72 ust. 6 omawianej ustawy, jak i na podstawie jej art. 85 ust. 3 i 95 ust. 3, nie jest jednak jednoznaczne z tym, że każdy podmiot ma z mocy ustawy przymiot strony. Oznacza to, że uprawnienia przyznane społeczeństwu nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., dającego poszczególnym członkom społeczeństwa przymioty strony w omawianej kategorii spraw. Podanie do publicznej wiadomości informacji o decyzji nie wywołuje też skutków tożsamych z ogłoszeniem decyzji stronom postępowania, co następuje w odrębnym w trybie, określonym w art. 49 k.p.a., który, w brzmieniu na dzień wydania ww. decyzji z 6 grudnia 2016 r. przewidywał, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważało się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z ogłoszeniem dokonanym na podstawie art. 49 k.p.a. wiązać należy zatem rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania z upływem 14 dni od dnia ogłoszenia decyzji. Poza tym, aby można było mówić o ogłoszeniu decyzji w trybie art. 49 k.p.a. i rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania od tego ogłoszenia, norma prawna musi wyraźnie wskazywać na możliwość zastosowania tego przepisu, na co wskazuje użyte w nim sformułowanie "jeżeli przepis szczególny tak stanowi". Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto przepisem takim jest, przywołany przez uczestnika postępowania art. 5a Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku budowy obiektu liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także wykonywania innych robót budowlanych dotyczących obiektu liniowego, gdy liczba stron w postępowaniu przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczyć trzeba, że w przepisie art. 72 ust. 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku mowa jest jedynie o "podaniu informacji o decyzji do publicznej wiadomości". Przepis ten nie wskazuje natomiast na zastosowanie art. 49 k.p.a. w zakresie doręczenia decyzji stronom, stąd ogłoszenie na tej podstawie o wydaniu decyzji ma jedynie walor informacyjny. Nie przewiduje zatem możliwości otwarcia biegu terminu do wniesienia odwołania i w żaden sposób nie wpływa też na bieg tego terminu wobec podmiotów, które uznano za strony postępowania i którym decyzję doręczono. Skoro stronom postępowania decyzję doręczono, a nie ogłoszono, to od tego doręczenia biegnie termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które za stronę nie zostały uznane przez organ pierwszej instancji. Powyższy pogląd wzmacnia również argument, że przepis art. 38 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, iż przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wskazują przypadki, gdy informacje o wydanych decyzjach o pozwoleniu na budowę podaje się do publicznej wiadomości oraz gdy dane o tych decyzjach zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach. W przepisie tym nie ma zatem mowy o ogłoszeniu stronom decyzji o pozwoleniu na budowę, a jedynie o podaniu do publicznej wiadomości decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadkach wskazanych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. Przypadek taki przewidziany został właśnie w art. 72 ust. 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jak też w art. 85 ust. 3 i 95 ust. 3 tej ustawy. Zatem, ogłoszenie, na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, informacji o wydaniu przez Starostę Ś. decyzji nr [...] z dnia [...] 2016 r., nie otwierało dla strony skarżącej, ani dla żadnej osoby, która powzięła informację o wydaniu tej decyzji, odrębnego terminu do wniesienia odwołania. Podanie informacji o wydaniu tej decyzji nie było tożsame z ogłoszeniom decyzji stronom postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skoro decyzja została doręczona do dnia 14 grudnia 2016 r. wszystkim podmiotom uznanym przez organ I instancji za strony postępowania i podmioty te nie wnosiły odwołania od tej decyzji, to tym samym odwołanie strony skarżącej, wniesione w dniu 11 stycznia 2018 r., skierowane zostało wobec decyzji, która uzyskała już walor ostateczności i w konsekwencji było niedopuszczalne ze względów przedmiotowych. W tych okolicznościach zaskarżone rozstrzygnięcie oparte o przepis art. 134 k.p.a. należało uznać za prawidłowe. Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wojewody z dnia 1. 2017 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] oraz z wykazu nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na okoliczność posiadania przez Instytut przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Starosty [...]. Jak wskazano wyżej, odwołanie strony skarżącej z dnia 9 stycznia 2017 r. (złożone 11 stycznia 2017 r.) od decyzji Starosty [...], było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, stąd też okoliczność, na która skarżąca chciała przeprowadzić ww. dowód z dokumentu, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięci sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.