VII SA/Wa 794/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] stycznia 2018 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2017 r., [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2007 r. [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. [...] (stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r. Nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę namiotu magazynowego na działce nr ew. [...] km. 5, w P.przy ul. L.) i odmówił stwierdzenia jej nieważności. Organ przedstawił zasady postępowania nieważnościowego, podkreślając w szczególności, że w tym postepowaniu organ nie orzeka co do istoty sprawy, tylko bada wyłącznie prawidłowość decyzji w trybie art. 156 Kpa, w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. GINB wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i powołując się na orzecznictwo zaznaczył, że decyzja z [...] października 2007 r., zapadła w postępowaniu nieważnościowym. Dlatego, choć niniejsze rozstrzygnięcie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji GINB w aspekcie art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, to z uwagi na fakt, że kontrolowaną decyzją GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r., nie jest możliwa ocena rozstrzygnięcia w oderwaniu od ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak wyłącznie w zakresie, w jakim orzekał GINB. GINB wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawo budowlane (wg stanu na 18 czerwca 2007 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego do wniosku należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ podniósł, że działka o nr ew. [...] objęta była uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] listopada 2001 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., D., O., P., W. (plan) i leżała na terenie [...] przeznaczonym pod zakłady: produkcyjne, produkcyjno usługowe, budowlane, usług transportowych, samochodowych, technicznych, komunalnych, handlowych, w tym hurtownie itp. (§ 6 ust. 1). Działalność zakładów na terenach 1P/S/UK powinna odpowiadać kryteriom działalności nieuciążliwej. Dopuszczono na ww. terenach adaptację istniejących zakładów znacząco oddziaływujących na środowisko - bez prawa rozwoju działalności produkcyjnej - pod warunkiem, że ich działalność, z uwzględnieniem transportu, nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska na położonych w pobliżu terenach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej (§ 6 ust. 2 lit. a i § 6 ust. 1 pkt 3). Wg § 5 pkt 4 planu, działalność nieuciążliwa to działalność gospodarcza nie powodująca przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że objęta decyzją z [...] czerwca 2007 r. budowa namiotu magazynowego niezwiązanego trwale z gruntem nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., (Dz. U z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 - wg stanu prawnego na 18 czerwca 2007 r.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego inwestycji nie dotyczy też § 6 ust. 1 pkt 3 planu, dotyczy on bowiem tylko inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, z opisu technicznego wynika, że hala namiotowa ma służyć do przechowywania sprzętu wykorzystywanego w tartaku, ma nie wpływać na produkcję zakładu, a w szczególności na jej wielkość i rozwój, jedynym jej celem jest uporządkowanie terenu i zabezpieczenie sprzętu przed niekorzystnymi wpływami opadów i innych zjawisk atmosferycznych (zob. projekt budowlany, opis techniczny, str. 6). Odnosząc do zarzutu, że WSA w Opolu wyrokiem z 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 575/08, stwierdził nieważność ww. planu organ wyjaśnił, że nie można stosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ nadzoru w późniejszej dacie, albowiem brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji. Organ, na poparcie tego stanowiska powołał się na orzecznictwo. Następnie wskazał, że skoro stwierdzenie nieważności planu uchwały nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności, to tym bardziej okoliczność ta nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji GINB z [...] października 2007 r. Skoro, inwestycja nie została określona w rozporządzeniu w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jako inwestycja mogąco znacząco oddziaływać na środowisko, to nie wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że budowa namiotu magazynowego nie jest budową tartaku, a więc nie można jej zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia). GINB - powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane – a zatem obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm. na 18 czerwca 2007 r.). dotyczą budynków. Sporna inwestycja, z uwagi na brak fundamentów - nie jest budynkiem (art. 3 pkt 2 Prawo budowlane) lecz budowlą. Projekt budowlany został ponadto sporządzony przez osobę uprawnioną a projektant złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ wskazał zatem, że odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r., GINB nie naruszył rażąco m.in. art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawo budowlane. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że "pierwsze pozwolenie na budowę tartaku z 05.05.1993r. zostało unieważnione 11.12.2001r wyrokiem NSA IV SA 2331/09 (...) nie wolno było dokonywać rozbudowy czegoś co zostało unieważnione", wskazał, że inwestycja nie stanowi rozbudowy, przebudowy hali tartaku objętej decyzją z [ maja 1993 r.. jest odrębną inwestycją i udzielenie pozwolenia na jej budowę nie jest zależne od decyzji o pozwolenia na budowę hali tartaku. Skargę na powyższą decyzję złożyli B. i J. K., wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach i zasądzenie kosztów, zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 8, 9, 10 § 1, 81 k.p.a. polegające na niewywiązaniu się z obowiązku zapewnienia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, głównie zaniechaniu wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a przez to naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa; art. 7, 75, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia, pozyskiwania zaufania obywateli, dążenia do prawdy obiektywnej, oraz swobodnej oceny dowodów w tym uniemożliwienia złożenia wniosków dowodowych, skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania strony w celu ustalenia rzeczywistych podstaw jej wniosku art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, nie dokonanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia oraz nie umotywowanie decyzji, a tym samym naruszenie zasady przekonywania pominięcie, że nie było podstaw do wydania pozwoleń na rozbudowę tartaku, gdyż: warunki zagospodarowania terenu, niezgodnie z prawem wydane w 1992r, zostały przez SKO unieważnione 10.06.1994r., pozwolenie na budowę tartaku z [...].05.1993r, wydano, gdy jeszcze obowiązywał plan z 1980r. (wskazujący tereny mieszkaniowe i mieszkaniowo-zagrodowe). To pozwolenie unieważnił NSA 11.12.2001r. wyrokiem IV SA 2331/99, co oznacza, że tartak nigdy nie miał, pozwolenia na użytkowanie, a strony we wniosku o wznowienie postępowania oraz w piśmie z 29 sierpnia 2017 r. w sposób dorozumiany wskazywały, że podstawę wznowienia mogą stanowić art. 145 par. 1 pkt 5 kpa i pkt 8 kpa. Skarżący stanowczo sprzeciwili się zaskarżonej decyzji i powołując zasady określone w art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. przedstawili obszerną argumentację odnośnie charakteru decyzji uznaniowej, w tym konieczności uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz wiążące się z tym wymogiem obowiązki dowodowe w sprawie uznaniowej. Wobec tego stwierdzili, że poza lakonicznymi ustaleniami faktycznymi, uzasadnienie sprowadza się do powołania przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących organ nie dokonał żadnych ustaleń co do okoliczności, które przesądziły odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem skarżących naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.), które stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zobowiązuje organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2002 r. sygn. akt V SA 1227/01, LEX 109326). Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 7, 75, 77 k.p.a. oraz 78 § 1 i 80 k.p.a, strony wskazały, że organ zaniechał obowiązku stania na straży praworządności, poprzez nie podjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pozyskiwania zaufania obywateli, dążenia do prawdy obiektywnej, oraz swobodnej oceny dowodów. Dodały, że również art. 80 k.p.a., nakazuje organowi oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jak i art. 7 oraz art. 77 5 1 k.p.a., które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w tej sprawie organ potraktował materiał dowodowy wybiórczo, rażąco naruszając prawo skarżących do udziału w tym postępowaniu. Według skarżących uzasadnienie decyzji nie zostało sformułowane zgodnie z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. i na poparcie tego stanowiska przytoczyli orzecznictwo. Organ nie wyjaśnił dostatecznie motywów decyzji, bowiem ograniczył się tylko do wskazania podstawy prawnej i przedstawienia ustaleń, natomiast: nie wyjaśnił wyczerpująco przesłanek rozstrzygnięcia; nie uzasadnił zasadności podjętej decyzji; nie umotywował decyzji naruszając zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.); nie wytłumaczył, dlaczego w stwierdzonym stanie faktycznym podjął decyzję o takiej, a nie innej treści. Skarżący powtórzyli raz jeszcze, że nie było podstaw do wydania pozwoleń na rozbudowę tartaku, gdyż warunki zagospodarowania terenu, niezgodnie z prawem wydane w 1992r, zostały unieważnione 10.06.1994r., a także pozwolenie na budowę tartaku z [...].05.1993r., wydano gdy jeszcze obowiązywał plan z 1980r. To pozwolenie unieważnił NSA wyrokiem z 11.12.2001 r. IV SA 2331/99., co oznacza, że tartak nigdy nie miał pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz.1302). W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu w tej sprawie została poddana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] listopada 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2007 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. - stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r. udzielającej pozwolenia na budowę namiotu magazynowego na działce nr ew. [...] km. 5, w P. - i odmawiającą stwierdzenia jej nieważności. Należało zgodzić się ze stanowiskiem GINB wskazującym na przedmiot niniejszej sprawy, która toczyła się w postępowaniu nieważnościowym, którego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz przeprowadzenie kontroli decyzji tylko z punktu widzenia wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a. GINB zasadnie również wskazywał, że w takim nadzwyczajnym postępowaniu organ rozstrzyga sprawę biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. jest "rażące naruszenia prawa decyzją, która była przedmiotem analizy w tej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Ocenę wystąpienia tej przesłanki należy odnieść do badania, czy nastąpiło naruszenie przepisów przy wydawaniu decyzji w postępowaniu zwykłym, a następnie dokonać jej oceny, czy ewentualnie naruszenie to miało charakter naruszenia "rażącego". Podobnie będzie w przypadku kolejnych postępowań prowadzonych w trybie nadzorczym, jednak z tym zastrzeżeniem - co zdaje się całkowicie pomijają skarżący - że będzie to wymagało odmiennej oceny, to jest oceny, czy naruszenie to miało charakter podwójnie kwalifikowany, a więc czy będzie przybierać niejako formę rażącego naruszenia prawa poprzez jego rażące naruszenia. Nakładanie przesłanek oceny zasadności wniosku o kolejne stwierdzenie nieważności decyzji wymaga bowiem zawsze uwzględnienia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Powyższe ma istotne znaczenie, gdyż pozostawać będzie w związku z kolejnymi zarzutami skargi. Z argumentacji skargi wynika bowiem, że uszła uwadze skarżących wyjątkowość zaistnienia wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tej "podwójnej" kwalifikacji, w sytuacji gdy już samo rażące naruszenie prawa musi mieć charakter oczywisty i bezsporny, niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, co słusznie eksponował w uzasadnieniu organ odwoławczy. W świetle powyższych rozważań, przy uwzględnieniu okoliczności rozpatrywanej sprawy, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ocena zaistnienia przesłanki określonej w pkt 2 art. 156 § 1 kpa, przede wszystkim w decyzji GINB z [...] października 2007 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r., o pozwoleniu na budowę namiotu magazynowego na działce nr ew. [...] km. 5, w P. - i odmawiającej stwierdzenia jej nieważności. Ze stanowiska skarżących wynika, że nie było podstaw do wydania przez Starostę [...] decyzji na rozbudowę tartaku, skoro warunki zagospodarowania terenu wydane w 1992r, zostały unieważnione decyzją SKO z [...].06.1994r., a także pozwolenie na budowę tartaku z 5.05.1993r., wydano gdy jeszcze obowiązywał plan z 1980r. i unieważnił je NSA wyrokiem z 11.12.2001 r. IV SA 2331/99., co oznacza, że tartak nigdy nie miał pozwolenia na użytkowanie. Sąd nie dopatrzył się jednak powodów, dla których należałoby uznać, że nieważna jest decyzja GINB z [...] października 2007 r. Przede wszystkim nie sposób przyjąć, że w kontrolowanej decyzji organ błędnie zaakceptował stanowisko o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w uprzednio prowadzonym postępowaniu nieważnościowym z uwagi na rozbudowę tartaku poprzez budowę namiotu magazynowego. Sąd zauważa, że ustawodawca w art. 35 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia inwestycyjnego, a więc dla wszystkich planowanych dopiero etapów inwestycji, tylko wtedy gdy zamiar inwestora dotyczy realizacji przedsięwzięcia w poszczególnych etapach. Z przytoczonego przepisu wynika wprost, że nie dotyczy on sytuacji, w której inwestor realizuje odrębne inwestycje, nieobjęte pierwotnym zamiarem budowlanym, w innym czasie, tak jak to miało miejsce w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r. udzielającą pozwolenia na budowę opisanego namiotu magazynowego. Nie mógł mieć zatem zastosowania powołany przepis do pozwolenia na budowę wydanego w 2007 r., w sytuacji gdy pozwolenie na budowę hali tartaku zostało wydane w 1993 r. Tym samym, w "podwójnym" postępowaniu o stwierdzenie nieważności, nie można było również zgodzić się z zarzutem, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się rażącego naruszenia prawa wydając decyzję z [...] października 2007 r., nie zauważając przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007r., Zdaniem Sądu, nawet uwzględniając rodzaj inwestycji polegającej na budowie namiotu magazynowego i jego ewentualne powiązanie funkcjonalne z samym tartakiem, nie można jednoznacznie stwierdzić, że stanowiła ona rozbudowę tartaku. Ustawodawca nie zawarł bowiem w ustawie Prawo budowlane definicji pojęcia "rozbudowa", a jego rozumienia nie wypracowano jednolicie nawet w języku judykatury i doktryny. Powszechnie przyjmuje się znaczenie tego pojęcia w języku polskim, jako powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Skoro brak przepisu definiującego pojęcie rozbudowy, to w ogóle nie może być mowy o naruszeniu. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty wskazujące, że inwestycja objęta decyzją z 2007r. wymagała uzyskania decyzji środowiskowej, bowiem winna być potraktowana jako całość, a nie tylko jedna z jej części. Ponadto, niezależnie wskazać trzeba, że z decyzji o pozwoleniu na budowę (opisu technicznego) wynika, że namiot magazynowy nie będzie związany z produkcją prowadzoną w tartaku, a będzie służył głównie do przechowywania sprzętu przez wpływami atmosferycznymi. Rację ma również organ co do tego, a stanowisko to znajduje potwierdzenie w powołanym w decyzji orzecznictwie sądów administracyjnych, że nie w każdym przypadku stwierdzenie nieważności uchwały o planie, okoliczność ta stanowić będzie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o ten plan. Wprawdzie zasadą jest, że wydanie decyzji na podstawie aktu prawa nieobowiązującego w dacie rozstrzygnięcia jest działaniem bez podstawy prawnej, co może mieć miejsce w przypadku stwierdzenia jego nieważności przez organ lub sąd (skutek ex tunc), niemniej należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 3 p.p.s.a. i art. 145 § 1 p.p.s.a. celem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena legalności aktów administracyjnych wg stanu z daty ich wydania, a podstawę wzruszenia stanowi naruszenie ówcześnie obowiązujących i wiążących organy przepisów prawa. Podobnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że nie można stwierdzić nieważności decyzji wydanej w oparciu o akt prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ w późniejszej dacie, gdyż brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji. Stąd dokonywana analiza skutków stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez sąd lub organ nadzoru w późniejszej dacie pozostaje aktualna w kwestii orzekania o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa. W dacie wydania pozwolenia na budowę namiotu działka inwestycyjna o nr ew. [...] położona była na terenach objętych uchwałą Rady Gminy K. z [...] listopada 2001 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., D., O., P., W. o symbolu [...] przeznaczonym pod zakłady: produkcyjne, produkcyjno usługowe, budowlane, usług transportowych, samochodowych, technicznych, komunalnych, handlowych, w tym hurtownie (§ 6 ust. 1planu). Plan zakładał przy tym, że działalność zakładów na ww. terenie powinna mieć charakter nieuciążliwy i jednocześnie dopuszczał adaptację istniejących zakładów znacząco oddziaływujących na środowisko - bez prawa rozwoju działalności produkcyjnej - pod warunkiem, że ich działalność, z uwzględnieniem transportu, nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska na położonych w pobliżu terenach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 planu. W § 5 pkt 4 plan definiował działalność nieuciążliwą, jako działalność gospodarczą nie powodująca przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ulega wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie namiotu magazynowego, przeznaczonego do przechowywania sprzętu nie jest przedsięwzięciem mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., (w stanie prawnym obowiązującym w 23 listopada 2005 r.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę takiej inwestycji nie narusza przytoczonych wyżej zapisów planu, a tym bardziej w sposób rażący, to nie można było przyjąć, że decyzja ją kontrolująca w postępowaniu o stwierdzenie nieważności również dotknięta jest wadą kwalifikowaną. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania, w którym skarżący upatrywali podstaw do uchylenia kontrolowanych decyzji. Podkreślić trzeba, że skarżący nie wskazali na czym zarzut uchybienia zasadom określonym w art. 8, 9, 10 § 1, 81 k.p.a., miałyby polegać, poza ogólnym stwierdzeniem, że organ nie wywiązał się z obowiązku zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, głównie zaniechaniu wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a przez to naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W tym miejscu wyjaśnić należy, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Tym samym, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko w sytuacji, gdy strona wykaże, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie czynności procesowych mających wpływ na wynik sprawy (por. przykł. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 575/10; z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 414/11; z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11- publ. cbois - orzecznia.nsa.gov.pl). Podobnie należało ocenić pozostałe uchybienia opisane w skardze, w tym zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. poprzez uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych, skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania strony w celu ustalenia rzeczywistych podstaw jej wniosku. Zauważyć należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie budził wątpliwości, zważywszy że obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym jest ocena wystąpienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., a nie tylko tych które wskazał wnioskodawca. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1715/97, LEX nr 48731; teza druga wyroku NSA z 29 czerwca 1999 r., IV SA 1889/97, LEX nr 47887). Natomiast treść podania o wznowienie postępowania, uzupełniona pismem skarżących z 29 sierpnia 2017 r. mogła być wyjaśniana wyłącznie w postępowaniu, którego wznowienia domagali się skarżący, a zatem w tej sprawie pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd wyjaśnia ponadto, że w postępowaniu nieważnościowym organ nie gromadzi materiału dowodowego tak jak w postępowaniu zwyczajnym i opiera się, co do zasady, na dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu, w którym zapadła decyzja poddana kontroli w tym trybie. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] listopada 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, jak i zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2007 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2007 r. o pozwoleniu na budowę namiotu magazynowego i odmawiającej stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.