II SA/Go 823/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] nakazującą M.S. zwrot kwoty 13525 zł tytułem nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w kwocie należnej funkcjonariuszowi z rodziną za okres [...] grudnia 2012r. do [...] grudnia 2015r. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, określanej dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest zatem wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex Polonica nr 375764). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, Lex Polonica nr 409861). Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, Lex Polonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007r., I SA/Łd 1132/2007, Lex Polonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, iż jest on uzasadniony z uwagi na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił jednak konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek określonych w cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a.a. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Przede wszystkim Sąd zaznacza, że do skargi nie zostały dołączone żadne dokumenty świadczące o sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego. Ogólnikowe sformułowanie wniosku o "trudnych do odwrócenia skutkach" nie zostało zatem poparte żadnymi okolicznościami. Skarżący nie przedstawił informacji o posiadanym majątku i środkach finansowych, informacji o rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych, aktualnym zadłużeniu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, która wszystkich koniecznych danych nie przedstawiła na poparcie wniosku. Podkreślenia wymaga, że możliwość wyegzekwowania należnej kwoty, sama w sobie nie stanowi wystarczającej przyczyny wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I OZ 2046/16, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., II GSK 1020/14, CBOSA). Tego rodzaju okoliczności nadzwyczajne nie wynikają z wniosku. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie wniosku skarżącego nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.