IV SA/Gl 761/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D.D. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. D.D. (w skrócie: "skarżąca") decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b) w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej: "ustawa") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a."), została uznana za osobę bezrobotną z dniem 10.04.2018 r. i jednocześnie odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji, skarżąca złożyła odwołanie z dnia 7.05.2018 r., podnosząc, iż powinna być uznana za osobę bezrobotną z dniem 10.04.2018 r. a nie z dniem 1.10.2017 r. Zaznaczyła, że zgodnie z wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...], pozostawała w stosunku pracy z pracodawcą w pełnym wymiarze czasu pracy od 6.09.2016 r. do 15.07.2017 r. oraz od 16.07.2017 r. do 30.09.2017 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu). W dniu ustania stosunku pracy, tj. z początkiem października 2017r. nie była w stanie zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna z przyczyn od niej niezależnych, leżących wyłącznie po stronie pracodawcy, bowiem nie posiadała umowy o pracę oraz świadectwa pracy. Z tego powodu zmuszona była złożyć w dniu 31.10.2017 r. pozew w Sądzie Pracy. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., r [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej uznania za osobę bezrobotną. W oparciu o akta sprawy wskazał, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 10.04.2018 r. i przedłożyła wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Z. Wydziału IV Pracy z [...]r. oraz złożyła oświadczenie dotyczące zatrudnienia w A w Z. W dniu 10.04.2018 r. podpisała również kartę rejestracyjną, zatem z tym dniem mogła uzyskać status osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, niepracująca i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Skarżąca przyszła do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w dniu 10.04.2018 r. i wówczas spełniła powyższy warunek, dlatego z tym dniem nabyła status osoby bezrobotnej. Zważywszy na powyższą okoliczność decyzję organu I instancji należy uznać za zasadną. Nadto, nie ma możliwości prawnej by nadać skarżącej status osoby bezrobotnej z datą wsteczną, czyli poprzedzającą rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. W osobistej skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zaskarżyła w części decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. wyłącznie w zakresie uznania jej za osobę bezrobotną dopiero z dniem 10 kwietnia 2018 r. a nie z dniem 1 października 2017 r. Domagała się jej uchylenia w części oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. i wydania orzeczenia, iż ma być uznana za osobę bezrobotną z dniem 1 października 2017 r., a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem nie uwzględniły okoliczności, iż to z winy pracodawcy nie posiadała dokumentów potrzebnych do rejestracji jako osoba bezrobotna, chociaż już od dnia 1 października 2017 r. spełniała wszystkie warunki by przyznać jej ten status. Nie było jakichkolwiek przeciwwskazań by z tym dniem otrzymała zasiłek dla bezrobotnych. Fakt, iż tak się nie stało wynikał wyłącznie z okoliczności całkowicie niezależnych od niej, a mianowicie z tego, iż mimo ustania stosunku pracy skarżąca nie otrzymała od pracodawcy (byłego pracodawcy) świadectwa pracy. Okres, jak i rodzaj stosunku pracy (od 06.09.2016 r. do 30.09.2017 r.) musiała udowodnić na drodze postępowania sądowego, które zostało zakończone dopiero wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] roku o sygn. akt [...], który wraz z klauzulą prawomocności otrzymała dopiero w dniu 10 kwietnia 2018 r. Niezwłocznie po uzyskaniu prawomocnego wyroku udała się do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. celem dokonania rejestracji. Wyrok ten ma charakter deklaratoryjny i nie tworzy jakiegokolwiek nowego stosunku prawnego, lecz potwierdza okoliczności mające miejsce de facto na dzień 30 września 2017 r., czyli na dzień ustania stosunku pracy skarżącej. Z początkiem miesiąca października 2017 r., z przyczyn od siebie niezależnych, nie była w stanie zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna, bowiem wówczas nie posiadała umowy o pracę (pracodawca nie dał jej takiej umowy do podpisu), nadto nie posiadała świadectwa pracy. Kontakt z pracodawcą był utrudniony, gdyż od dnia 25 maja 2017 r. przebywał na terenie [...]. W związku z powyższym była zmuszona złożyć pozew w Sądzie Pracy w Z., co nastąpiło w dniu 31 października 2017 r. Dopiero Sąd ustalił, że w okresie od dnia 6 września 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. pozostawała w stosunku pracy i nakazał wydać jej świadectwo pracy. W dniu 16 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wydanie wyroku z klauzulą prawomocności i otrzymał go w dniu 4 kwietnia 2018 r., a skarżącej przekazał go w dniu 10 kwietnia 2018 r. Dopiero z tym dniem była w jego posiadaniu i mogła się zarejestrować jako osoba bezrobotna. Nie może zatem ponosić ujemnych konsekwencji tego, że pracodawca nie podpisał z nią umowy o pracę i nieprawidłowo deklarował składki na ubezpieczenia społeczne, które nie zostały uregulowane (od marca do września 2017 r.), oraz nie wydał świadectwa pracy i nie wypłacił należnego jej wynagrodzenia. Te okoliczności były całkowicie niezależne od skarżącej oraz przez nią niezawinione. Treść zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącej prowadzi do wniosku, że musi ponosić ujemne konsekwencje niezgodnego z prawem zachowania byłego pracodawcy, co nie znajduje uzasadnienia w zasadach obowiązujących w demokratycznym państwie prawa i jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Skarżąca już wcześniej zgłaszała do ZUS-u w Z. nieprawidłowości pracodawcy mimo to nadal musi udowadniać, że była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie 6 września 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. skarżąca oświadczyła, że nadal nie posiada świadectwa pracy i należnego jej wynagrodzenia za pracę mimo wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r. W dalszym ciągu uważa, że spóźnienie o kilka dni z rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. usprawiedliwione jest otrzymaniem przez nią prawomocnego wyroku dopiero w dniu 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną w niej podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza ich nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc, dopiero stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem wadliwego aktu z obrotu prawnego. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, gdyż nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie jakiegokolwiek orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w zakresie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 10 kwietnia 2018 r. Przyjdzie zauważyć, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie był kwestionowany, zatem stanowi punkt odniesienia do przesłanek stosowania prawa materialnego. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, zwana tak jak dotychczas "ustawa"), a jej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani też sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce w niej zawartej. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Pomoc udzielana jest bezrobotnemu niezwłocznie po rejestracji, poprzez ustalenie właściwego profilu pomocy ze względu na jego potrzeby i zgodnie z zakresem form pomocy określonych w ustawie (art. 33 ust. 2b ustawy). W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 33 ust. 5 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299) określające tryb rejestracji oraz sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych, a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej. W § 2 tego rozporządzenia określono, że w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowana - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa, celem wypełnienia wniosku o dokonanie rejestracji, dostępnego również na stronie internetowej ministra właściwego do spraw pracy, w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw pracy lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. nr 64, poz. 565 z późn. zm.). Przepis § 8 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, że rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: 1) zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy."; 2) złożyła wniosek w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 rozporządzenia - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku zeskanowanych dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, z zachowaniem zasad przewidzianych w przepisach o podpisie elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym elektronicznej platformy usług administracji publicznej albo podpisem osobistym weryfikowanym za pomocą ważnego certyfikatu podpisu osobistego, o którym mowa w przepisach o dowodach osobistych. Nie ulega zatem wątpliwości, że rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień oraz dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu. Przepisy § 5 tego rozporządzenia stanowi jakie warunki powinny zostać spełnione, jeśli dana osoba ma zostać zarejestrowana jako osoba bezrobotna i jednocześnie w przepisach tegoż rozporządzenia, dokładnie w jego § 9, wymienia się sytuacje, które stanowią podstawę dla niedokonania aktu rejestracji; są nimi następujące okoliczności: 1) nieprzedłożenie dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2 i 3, lub; 2) odmowa przekazania wymaganych danych, lub 3) odmowa poświadczenia przekazanych danych i oświadczeń w sposób określony w § 8 ust. 1 pkt 1, lub, 4) nieopatrzenia wniosku o rejestrację jednym z podpisów, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, lub 5) niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, o którym mowa § 3 ust. 5. Osoba występująca o zarejestrowanie o ile spełnia wymogi określone przepisami tego rozporządzenia i jednocześnie nie zachodzą po jej stronie przesłanki jej to uniemożliwiające w nim wymienione, to ma możliwość dokonania aktu rejestracji. Stosownie do treści § 8 ust. 5 rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta, mając na uwadze obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające przedłożenie kompletu dokumentów oraz wymaganych danych, może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnej albo poszukującej pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Nie ulega wątpliwości, że przesłanki nabycia statusu osoby bezrobotnej zostały określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Można je podzielić na przesłanki pozytywne, które powinny być spełnione, aby dana osoba mogła być uznana za bezrobotną, oraz na przesłanki negatywne, czyli te, które nie mogą zaistnieć, aby można było nadać konkretnej osobie status osoby bezrobotnej. Oczywistym jest, że status osoby bezrobotnej można uzyskać jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki pozytywne i nie wystąpi żadna z przesłanek negatywnych. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazuje na okoliczności, które muszą zaistnieć, aby można było mówić o osobie bezrobotnej, jak też odsyła do treści art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a-g, lit. i, j, l) ustawy dla określenia zakresu podmiotowego pojęcia osoby bezrobotnej. Osoba ubiegająca się o status osoby bezrobotnej przede wszystkim musi być osobą zarejestrowaną w urzędzie pracy właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego oraz poszukiwać zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 2). Następną przesłanką, jaką powinna spełnić jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Niewątpliwie osoba dążąca do uzyskania statusu osoby bezrobotnej wyraża taką wolę wprost w chwili rejestracji. Musi to wyrazić jednoznacznie nie tylko w sposób dorozumiany oraz w konkretnej formie, poprzez podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej, tak aby uzewnętrznić wolę zarówno rejestracji, jak też podjęcia i świadczenia pracy. O ile gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, to jednak oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy datą miarodajną dla ustalenia statusu danej osoby jako bezrobotnej jest dzień jej rejestracji w urzędzie pracy. W tym miejscu trzeba zauważyć, że uzależnienie posiadania statusu osoby bezrobotnej od spełnienia określonych wymagań zawartych w omawianej ustawie, w tym również obowiązek stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy celem rejestracji, nałożony został na wszystkich bezrobotnych wyrażających chęć rejestracji i przewiduje takie same konsekwencje. Uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych nie można nabyć bez wcześniejszej rejestracji, bowiem zarówno organom administracji, jak też sądowi administracyjnemu ustawodawca nie przyznał uprawnień do rozstrzygania o tym kto i kiedy podlega rejestracji. Sama osoba zainteresowana musi to uczynić w siedzibie właściwego dla niej urzędu. Nie każda bowiem osoba pozostająca bez pracy i środków utrzymania ma obowiązek rejestracji, tylko taka która wyraża taką wolę i gotowość do pracy. Stąd też ustawodawca określił zarówno przesłanki pozytywne, które powinny być spełnione, aby dana osoba mogła być uznana za bezrobotną, jak i negatywne. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z obowiązku tego organ odwoławczy wywiązał się należcie rozważył bowiem wszystkie okoliczności sprawy, w tym także te wskazane przez skarżącą w dniu rejestracji, jak i w treści odwołania. Istotnym jest, że przedłożone dokumenty (na etapie postępowania administracyjnego) nie uprawdopodabniają niemożności stawienia się przez skarżącą w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. po dniu rozwiązania z nią ostatniego stosunku pracy, tj. 30 września 2017 r. (por. oświadczenie z dnia 10 kwietnia 2018 r. k. 10 akt administracyjnych). Skarżąca zaznaczyła, że pracodawca od miesiąca marca 2017 r. nie opłacał za nią składek i przed dniem 10 kwietnia 2018r. nie rejestrowała się, ponieważ nie posiadała świadectwa pracy a prawomocny wyrok otrzymała w dniu 4 kwietnia 2018 r. W tych okolicznościach sprawy pomiędzy okresem ustania zatrudnienia a rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. minął okres ponad 6 miesięcy. Skarżąca tłumaczyła w treści odwołania, iż pracowała bez umowy o pracę od dnia 6 września 2016 r. a stosunek pracy został z nią rozwiązany z dniem 30 września 2017 r. Z tego powodu z przyczyn niezawinionych, leżących wyłącznie po stronie pracodawcy, nie mogła zarejestrować się w miesiącu październiku 2017 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. Jednocześnie nie może ponosić ujemnych konsekwencji braku podpisania umowy o pracę, czy też świadectwa pracy przez pracodawcę. Okoliczności te były całkowicie niezależne od niej i przez nią nie zawinione. Z tego powodu zmuszona była złożyć w dniu 31.10.2017 r. pozew w Sądzie Pracy. Zdaniem skarżącej, w dniu ustania stosunku pracy, tj. z początkiem października 2017 r. nie była w stanie zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna z przyczyn od niej niezależnych, leżących wyłącznie po stronie pracodawcy, bowiem nie posiadała umowy o pracę i świadectwa pracy. Podała, że z dniem 4 kwietnia 2018 r. otrzymała wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...], ustalający, że pozostawała w stosunku pracy z pracodawcą w pełnym wymiarze czasu pracy od 6 września 2016 r. do 15 lipca 2017 r. oraz od 16 lipca do 30 września 2017 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy (1/2 etatu). Zauważyć przyjdzie, że dokonanie przez skarżącą w dniu 10 kwietnia 2018 r. rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. wszczęło postępowanie administracyjne, bowiem uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych nie można nabyć bez tej czynności. Trudno więc zarzucić organom, że ta data została przez nie wadliwie uwzględniona przy ustaleniu statusu skarżącej jako osoby bezrobotnej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca w dniu 10 kwietnia 2018 r. była obecna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. i dokonała rejestracji poprzez wypełnienie karty rejestracyjnej i oświadczenie, iż spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustaw, zatem była uprawniona z tym dniem do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Rejestracja osób bezrobotnych i poszukujących pracy zależy wyłącznie od ich inicjatywy i osobistego dokonania tej czynności w organie właściwym dla miejsca stałego lub czasowego zameldowania. Obecność jest konieczna i skutkuje wywołaniem zamierzonego skutku w postaci nadania statusu osoby bezrobotnej bądź poszukującej pracy. Dodatkowo należy wyjaśnić, że sąd nie ustala stanu faktycznego w sprawie, lecz bada czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione istotne dla wydania decyzji okoliczności, oraz czy były one przez organ uwzględnione przy rozstrzyganiu i w jaki sposób ocenione (por. wyroki NSA: z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 324/08 i z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 1348/05, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Organy administracji obu instancji, w oparciu o zgromadzone akta, prawidłowo uznały, że skarżąca po raz pierwszy zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu 10 kwietnia 2018 r. W rezultacie, zdaniem składu orzekającego, organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie i zastosowały właściwe przepisy, tj. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b) w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy oraz dokonały ich poprawnej interpretacji. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.