II SA/Bk 591/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] listopada 2017 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. przeprowadzili w J., w punkcie kontrolnym przy drodze krajowej nr [...], kontrolę środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], prowadzonego przez kierującego K. E. Przewoźnikiem towaru o nazwie: olej napędowy w łącznej ilości 1 700 litrów, klasyfikowanego do pozycji CN 2710, przewożonego na terenie kraju do dwóch różnych odbiorców była firma "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S.. W toku kontroli kierujący pojazdem przedstawił: list magazynowy/przewozowy materiałów niebezpiecznych, wypis nr 4 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne i świadectwo dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych nr [...]. Po sprawdzeniu - w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów - zgłoszeń: [...], dotyczącego przewozu 1.000 Iitrów oleju napędowego do firmy Usługi Transportowe W. w P. oraz [...], dotyczącego przewozu 710 Iitrów oleju napędowego do firmy M. w A., stwierdzono nieprawidłowości, polegające na braku uzupełnienia pola, należącego do obowiązków przewoźnika tj. numeru zezwolenia drogowego. Z opisanych czynności w dniu [...] listopada 2017 r. sporządzono protokół z kontroli nr [...] w którym opisano stwierdzone nieprawidłowości. Kierujący środkiem przewozowym w obecności funkcjonariuszy celno-skarbowych podpisał przedmiotowy dokument. Mając na uwadze wyniki kontroli, Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. wszczął w dniu [...] marca 2018 r. postępowanie nr [...] w sprawie naruszenia obowiązku uzupełnienia zgłoszeń: [...] o numer zaświadczenia przy przewozie towarów podlegających systemowi monitorowania drogowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uzupełnienia zgłoszeń [...] o wskazanie numeru zezwolenia drogowego przy przewozie towarów podlegających systemowi monitorowania drogowego, stwierdzonego i opisanego w protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nałożył na firmę "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł, w tym: karę pieniężną 5.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu towaru, zarejestrowanego w systemie monitorowania przewozu towarów pod numerem [...] oraz karę pieniężną 5.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu towaru, zarejestrowanego w systemie monitorowania przewozu towarów pod numerem [...]. Odwołanie od rozstrzygnięcia Naczelnika P. Urzędu Celno -Skarbowego w B. złożyło przedsiębiorstwo "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Odwołujący się podniósł, że podczas rejestracji zgłoszeń wystąpiły przerwy w łączności internetowej, co miało wpływ na zachowanie ciągłości wpisywania danych. Osoba dokonująca aktualizacji zgłoszeń, w wyniku zakłóceń w odbiorze sygnału internetowego, nie zauważyła, że dane dotyczące numeru zezwolenia na przewóz, nie zostały przyjęte przez system. Przewoźnik podkreślił, że błąd nie spowodował uszczuplenia należności wobec Skarbu Państwa z tytułu podatku VAT oraz podatku akcyzowego a kierowca w czasie kontroli dysponował zezwoleniem na wykonywanie przewozu towarów, którego numer nie został wpisany do zgłoszeń. Okoliczności sprawy, zdaniem spółki, uzasadniały odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, tym bardziej, że ustawodawca upoważnił organ do odstępowania z urzędu od nałożenia kary w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym. Przewoźnik stwierdził, że interes publiczny nie może być rozumiany wyłącznie poprzez pryzmat zasilania budżetu państwa w przypadkach, gdy naruszenie procedury aktualizacji zgłoszenia przewozu wrażliwego towaru w systemie SENT, jest technicznym błędem, z którym nie wiąże się jakiekolwiek uszczuplenie w podatku VAT i podatku akcyzowym. Przy takiej argumentacji przewoźnik zarzucił organowi I instancji: - naruszenie art. 22 ust 3 ustawy z dnia 09 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez skarżącą wymogu z art. 5 ust 4 pkt 6 ustawy nie narusza interesu publicznego, - naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od zbadania, czy przewożony towar objęty zakwestionowanymi zgłoszeniami pochodził z legalnego źródła, czy skarżąca objęła zgłoszeniami towar w stosunku do którego uiszczone zostały wszelkie należności, w tym podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a nadto, czy towar objęty zgłoszeniami został dostarczony do podmiotów odbierających i czy sprzedaż dokonana została w sposób prawidłowy, czy udokumentowana została fakturami VAT, a tym samym uznanie, że bez znaczenia jest prawidłowość dokonywania przez skarżącą obrotu paliwami ciekłymi, a nałożenie kary administracyjnej w wysokości 10 000,00 zł. za jednorazowe niedopatrzenie dodatkowo nie wpływające na sprawowanie nadzoru nad drogowym przewozem towaru objętego zgłoszeniami SENT nr [...], nie stoi w sprzeczności z celowością wprowadzenia ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów; W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. – dalej również jako DIAS, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. Powołując treść art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 09 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708) – dalej również jako ustawa, określającego obowiązki rejestracyjne przewoźnika dotyczące zgłoszenia w rejestrze zgłoszeń do systemu SENT (art. 4 ustawy), związane z przewozem towarów przez terytorium kraju, organ II instancji stwierdził, że przepis ten nie pozostawia przewoźnikowi swobody decydowania o terminie rejestracji w rejestrze zgłoszeń. Przewoźnik ma obowiązek przed rozpoczęciem przewozu towarów dokonać uzupełnienia danych do rejestru zgłoszeń. Z uwagi na przewożony towar tj. olej napędowy, którego przewóz podlega monitorowaniu, przewoźnik miał obowiązek uzupełnić zgłoszenie o dane wyszczególnione w art. 5 ust. 4 ustawy, w tym o numer zaświadczenia w rozumieniu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 2200, ze zm.). W toku kontroli kierujący pojazdem przedstawił wypis nr 4 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne i świadectwo dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych nr [...]. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym, zaświadczenie to jest dokumentem wymaganym (art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), a zatem przewoźnik powinien, zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy, przed rozpoczęciem przewozu towarów, uzupełnić dane w zgłoszeniu SENT o numer zaświadczenia wpisując go w rubryce - środek transportu, pole "numer zezwolenia drogowego". Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że dopiero w trakcie przeprowadzanej kontroli i ustaleniu braku danych w rejestrze, przewoźnik uzupełnił wymagane informacje, nie wykonał zatem obowiązku określonego w art. 5 ust. 4 ustawy przed rozpoczęciem przewozu towarów. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu, DIAS stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania nie naruszono art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 t.j.), gdyż w sprawie zebrano wystarczające dowody i ustalono stan faktyczny oraz wydano rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Ustawodawca nie uzależnił nałożenia kary pieniężnej od zbadania pochodzenia towaru podlegającego monitorowaniu, dlatego też Naczelnik P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. nie miał obowiązku sprawdzenia, czy przewożony towar objęty kwestionowanymi zgłoszeniami pochodził z legalnego źródła oraz czy w stosunku do towaru objętego zgłoszeniami zostały uiszczone wszelkie należności, w tym podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy. Organ II instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez stronę wymogu z art. 5 ust. 4 pkt 6 tej ustawy nie narusza interesu publicznego. Wskazał, że ustawa nie zawiera definicji pojęcia "ważny interes publiczny", dlatego też zdaniem organu Ii instancji, nie jest błędem posłużenie się definicją tego pojęcia utrwaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle stosowania art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Przesłankę interesu publicznego, interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawiedliwość działania interesu państwowego, korektę błędnych decyzji. Zawarty w art. 22 ust. 3 ustawy zwrot "może" wskazuje, iż decyzja podejmowana na podstawie tej normy ma charakter uznaniowy. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie uzasadnione w przypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które przewoźnik nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. W ocenie DIAS nieuzupełnienie numeru zaświadczenia w zgłoszeniu SENT, o którym mowa w art. 5 ust. 4 ustawy, nie powstało w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od przewoźnika (np. zdarzenie losowe, wypadek, sytuacja nadzwyczajna), jest natomiast bezpośrednią konsekwencją działania firmy. Wskazana przez przedsiębiorstwo "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. w pismach z dnia [...] kwietnia 2018 r. i [...] kwietnia 2018 r. przyczyna nieuzupełnienia danych w rejestrze zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu towarów podlegającego systemowi monitorowania, o numer zaświadczenia, wymaganego przepisami art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. problem z łącznością z Internetem, nie stanowi przesłanki ważnego interesu publicznego. Końcowo DIAS wskazał, iż organ I instancji w sentencji postanowienia z [...] marca 2018 r. jako podstawę wszczęcia postępowania wskazał na art. 7 ustawy tj. naruszenie obowiązku przewoźnika zgłoszenia przewozu towarów do rejestru i uzyskania numeru referencyjnego przed rozpoczęciem przewozu na (przez) terytorium kraju, w tzw. tranzycie z jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego. W uzasadnieniu tego postanowienia przytoczył natomiast art. 5 ust. 4 ustawy, stanowiący podstawę prawną wydania skarżonej decyzji. Takie uchybienie zdaniem DIAS nie ma wpływu na rozstrzygnięcie bowiem, zarówno w uzasadnieniu postanowienia oraz w skarżonej decyzji, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej subsumcji art. 5 ust.4 ustawy do ustalonego stanu faktycznego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku spółka "R." z siedzibą w S. wniosła o uchylenie spornej decyzji DIAS, a także poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno–Skarbowego w B. Skarżące przedsiębiorstwo zarzuciło skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: A) przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 22 ust 3 ustawy z dnia 09 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej z powodu jednostkowego naruszenia przez skarżącą wymogu z art. 5 ust 4 pkt 6 ustawy nie narusza zaufania do organów władzy publicznej, B) przepisów postępowania tj.: 1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od zbadania, czy przewożony towar objęty zakwestionowanymi zgłoszeniami pochodził z legalnego źródła, czy skarżąca objęła zgłoszeniami towar, w stosunku do którego uiszczone zostały wszelkie należności, w tym podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a nadto, czy towar objęty zgłoszeniami został dostarczony do podmiotów odbierających i czy sprzedaż dokonana została w sposób prawidłowy, czy udokumentowana została fakturami VAT, a tym samym uznanie, że bez znaczenia jest prawidłowość dokonywania przez skarżącą obrotu paliwami ciekłymi, a nałożenie kary administracyjnej w wysokości 10 000,00 zł. za jednorazowe niedopatrzenie dodatkowo, nie wpływające na sprawowanie nadzoru nad drogowym przewozem towaru objętego zgłoszeniami SENT nr [...] i SENT [...], nie stoi w sprzeczności z celowością wprowadzenia ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów; 2. art. 210 § 1 ust 6 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie powodów niezastosowania normy prawnej przewidzianej w art. 22 ust 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, w odniesieniu do zgodności decyzji z interesem publicznym. W uzasadnieniu skargi podtrzymana została argumentacja odwołania oraz przytoczone zostały fragmentu decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., nakazującej rozważenie, czy z urzędu w ramach uznania administracyjnego w przypadku jednostkowego i neutralnego dla budżetu państwa naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, interes publiczny i interes strony uzasadnia – w okolicznościach danej sprawy – odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę, DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym norm prawnych, objętych zarzutami skargi. Przede wszystkim podkreślić należy, że kara pieniężna nałożona zaskarżoną decyzją, jest karą za bezsporne naruszenie przez skarżącą spółkę jako przewoźnika wynikającego z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017r.,poz. 708 ze zm.), obowiązku uzupełnienia – przed rozpoczęciem przewozu wrażliwego towaru po drodze publicznej – dokonanych zgłoszeń dwóch przewozów (do systemu SENT) o dane przewoźnika, w tym o dane dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, o ile takie zezwolenie, zaświadczenie lub licencja są dla wykonywania przewozu wymagane. Bezspornym jest również, że w świetle art. 22 ust. 2 ww. ustawy, w każdym przypadku nieuzupełnienia przez przewoźnika zgłoszenia przewozu do systemu SENT o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną o wysokości wskazanej w przepisie. W odniesieniu do skarżącego, karą to była kwota 5 000 złotych od każdego zgłoszenia stosownie do mającego zastosowanie brzmienia art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, obowiązującego w okresie od wejścia w życie ustawy do dnia 13 czerwca 2018r. i mającego zastosowanie po tej dacie dla przypadków sankcjonowania po 14 czerwca 2018r. naruszeń obowiązków przewoźnika, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy, które to naruszenia miały miejsce przed dniem wejścia w życie nowelizacji z ustawy z dnia 10 maja 2018r. (Dz. U. z 2018r., poz. 1039). W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy naruszenie obowiązków przewoźnika miało miejsce w listopadzie 2017r., decyzja organu I instancji została wydana [...] lutego 2018r. a decyzja organu II instancji w dniu [...] lipca 2018r. Wskazywane przez skarżącego przyczyny braku zawinienia w pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o dane dotyczące numeru zezwolenia, nie mogły – jak trafnie uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego, są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nie miały zatem znaczenia podnoszone przez skarżącą spółkę okoliczności przerw w łączeniu internetowym z bazą systemu SENT. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów(art. 21 ust. 3, 22 ust. 3 i 24 ust. 3 ustawy). Przypadku możliwości odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 dotyczy przepis art. 22 ust. 3 ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust. 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych. Do dnia dzisiejszego takie rozporządzenie nie zostało wydane. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację strony poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. Trafnie stwierdziły, że podnoszone przez skarżącego przewoźnika okoliczności niewpisania do zgłoszenia numeru zezwolenia na prowadzoną działalność w zakresie przewozów drogowych, nie są objęte "interesem publicznym" z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Za jakość usług internetowych świadczonych prywatnemu podmiotowi nie ponosi odpowiedzialności państwo ale dostawca usług. Obowiązkiem przewoźnika, dokonującego aktualizacji zgłoszenia, jest bieżące sprawdzanie poprawności wpisania do zgłoszenia wszystkich danych wymaganych ustawą a przy przerywanej łączności internetowej, tym bardziej wzmożona powinna być kontrola zupełności wpisania wszystkich danych przed wydaniem dyspozycji o wysłaniu zaktualizowanego zgłoszenia do systemu SENT. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25.05.2018r. w sprawie o sygn. III SA/Gd 52/18 (dostępnym w CBOSA) na tle interpretacji przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, zbieżnego w treści z art. 22 ust. 3 tejże ustawy, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na tenże interes. Natomiast dobrem, które mieści się w pojęciu "interesu publicznego", jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. WSA w Gdańsku przyznał rację organowi, że ważny interes dłużnika występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie jego zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi, takimi, jak: powódź, pożar, susza itp. Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też – w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. Natomiast w interesie publicznym leży to, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawne, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. Podkreślić należy, że z Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 września 2018r. w sprawie zgłoszeń przewozu towarów (Dz. U. z 2018r., poz. 1849) wynika, że w przypadku niedostępności rejestru zgłoszeń z powodu awarii lub przerwy technicznej rejestru zgłoszeń odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie zgłaszanych przez siebie danych, dokonuje zgłoszenia, przesyłając dokument zastępujący zgłoszenie na adres:[email protected], a w przypadku niedostępności rejestru zgłoszeń z powodu awarii lub przerwy technicznej rejestru zgłoszeń po dokonaniu zgłoszenia (tj. nie możności aktualizacji), przewoźnik uzupełnia zgłoszenie, przesyłając dokument zastępujący zgłoszenie, zawierający numer referencyjny zgłoszenia i dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 albo 6 ust. 3 ustawy (vide: brzmienie § 9 ust. 1 i § 9 ust. 3 pkt 1 ww. Rozporządzenia). Dla odpowiedzialności skarżącej spółki nie ma znaczenia podnoszony fakt neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu w treści zgłoszeń. Wprawdzie w wyniku nowelizacji ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 10 maja 2018r. (dz. U. z 2018r., poz. 1039), od 14 czerwca 2018r. obowiązuje rozwiązanie, zgodnie z którym w przypadkach, gdy w trakcie postepowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno – skarbowej, stwierdzono naruszenie przepisów ustawy, które nie spowodowało uszczupleń podatku VAT oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (vide: brzmienie art. 30 ust. 1 i 4 ustawy) ale rozwiązania powyższego nie stosuje się do przewoźników (vide: art. 30 ust. 5 ustawy). W konsekwencji, w świetle opisanej wyżej restrykcyjnej regulacji odpowiedzialności przewoźników za naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, bezpodstawne są zarzuty podniesione w skardze. Organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego towarów poprzez błędną wykładnię tego przepisu. To skarżąca spółka nietrafnie upatruje w treści przepisu podstaw do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na jednostkowość naruszenia przez przewoźnika wymagań ustawy oraz mały ciężar naruszenia zważywszy na neutralność błędu dla budżetu państwa. Nie doszło również do naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Z uwagi na opisaną wyżej restrykcyjną treść regulacji ustawy o systemie monitorowania drogowego towarów, nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie ustaleń, czy w związku z przewozami oleju, objętymi zakwestionowanymi zgłoszeniami do sytemu SENT doszło do uszczuplenia należności w podatku VAT oraz podatku akcyzowym albowiem ustawodawca poddał sankcji pieniężnej formalne błędy w zgłoszeniach bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Wskazany w uzasadnieniu skargi przykład decyzji innego organu administracji skarbowej, korzystnej dla podmiotu, który naruszył przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozów, nie jest wiążący dla składu orzekającego w niniejszej sprawie. Decyzja o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej jest samodzielną decyzją uznaniową właściwego organu. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)