II SA/Sz 1032/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. 1. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 11a, art. 11f ust. 1, 2, 2a, art. 11i, art. 12, art. 16, art. 19, art. 20, art. 20a, art. 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1469) dalej także jako "specustawa", art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) dalej jako "P.b." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako "K.p.a." zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa ulicy [...] w S. (od al. [...] do ul. [...]), zatwierdził projekty podziału nieruchomości, zezwolił na ograniczenie w korzystaniu z wymienionych nieruchomości, na nieodpłatne korzystanie z nieruchomości nr [...], zatwierdził projekt budowlany oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. 2. W odwołaniu od opisanej decyzji S. S. M. w S. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), nie wyraziła zgody na umieszczenie obcej infrastruktury na terenie należących do niej działek nr [...],[...],[...],[...] obręb [...] oraz dz. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] do czasu szczegółowego uzgodnienia jej przebiegu i warunków wykonywania robót oraz ewentualnego ustanowienia odpłatnej służebności. Ponadto Skarżąca wywiodła, iż nie zgadza się na lokalizację muru oporowego na terenie dz. nr [...], na regulację skarpy na terenie dz. nr [...] oraz domaga się aby projekt przebudowy ul. [...] przewidywał wykonanie parawanu akustycznego przy nieruchomości dz. nr [...] ul. [...] w S.. W ocenie Skarżącej planowana inwestycja ze względu na zwiększony hałas w istotny sposób pogorszy warunki korzystania z lokali mieszkalnych zlokalizowanych w pobliskich budynkach. Odwołania złożyli również A. S. i M. S. oraz B. M.. 3. Wojewoda Z. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy, decyzją wydaną w dniu [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. pkt VII w zakresie terminu wydania nieruchomości określonego na 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna ze względu na nadanie decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązując do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, uprawniając do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, do rozpoczęcia robót budowlanych oraz do wydania przez właściwy organ dziennika budowy w pozostałej części utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, że kwestionowana decyzja Prezydenta jest zgodna z wymogami przewidzianymi w art. 11f ust. 1 specustawy, zawiera wszystkie określone w nim elementy oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Nadto zawiera ona wskazane ustawą wymagania dotyczące: powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wskazane na mapie zagospodarowania terenu (mapy w skali 1:500, stanowiące integralny załącznik do decyzji). Linie rozgraniczające teren inwestycji, opisane i pokazane na mapie zagospodarowania terenu, wyznaczają jednocześnie granicę pasa drogowego oraz linie podziałów nieruchomości zajmowanych pod inwestycję. Na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt podziału nieruchomości oraz projekt budowlany. Określono w niej również, że nieruchomości w liniach rozgraniczających drogi powiatowej stają się z mocy prawa własnością G. S. oraz warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, z potrzeb ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, z potrzeb obronności państwa oraz ustalono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów Strony postępowania, Wojewoda podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez projektanta planowanej inwestycji, układ drogowy i przebudowy sieci uzyskały niezbędne uzgodnienia i opinie ZRID. Na działkach stanowiących własność Spółdzielni nie będą lokalizowane dodatkowe sieci uzbrojenia podziemnego. W projekcie przyjęto tymczasowe zajęcie działek celem wykonania na działce nr [...] likwidacji istniejącego wodociągu, sieci oświetleniowej wraz z odtworzeniem terenu, na działce nr [...] likwidacji istniejącego wodociągu wraz z odtworzenie terenu, na działce nr [...] regulacji skarpy i na działce nr [...] lokalizacji stopy muru oporowego (poniżej poziomu terenu) wraz z odtworzeniem terenu. Ponadto zgodnie z wnioskiem Skarżącej dokonano analizy obszaru przy ul. [...] w ujęciu danych wejściowych, klasyfikacji funkcji terenu chronionego akustycznie oraz uzyskanych poziomów dźwięku dla pory dnia i pory nocy. Przeprowadzona analiza akustyczna na etapie pozwolenia na budowę wykazała, że dla horyzontu czasowego na rok 2031, który cechuje się najwyższym prognozowanym ruchem pojazdów nie uzyskano przekroczeń limitów dopuszczalnych, a jak wynika z wyjaśnień projektanta obliczenia i analizy akustyczne uwzględniły zasięg hałasu dla wszystkich 12 kondygnacji istniejącego budynku, hałas całkowity cechujący się najniższymi poziomami dla wysokości 1 piętra wynosił 56,6 dB w porze dnia oraz 50,9 dB w porze nocy, natomiast najwyższe poziomy hałasu wyniosły dla 4 i 5 piętra 59,4 dB i dla 3 i 4 kondygnacji 52,7 dB w porze dnia, przy obowiązujących limitach hałasu dla budynku mieszkalno-usługowego w porze dnia 65dB i w porze nocy 56dB. Ponadto Organ wyjaśnił, że po wykonaniu inwestycji dokonuje się kontrolnych pomiarów hałasu, które jednoznacznie i obiektywnie przedstawią wielkość hałasu przy budynkach mieszkalnych. Jeżeli badania wykażą przekroczenie limitów dopuszczalnych, inwestor będzie zobowiązany do podjęcia kroków zmierzających do eliminacji przekroczeń hałasu. Wojewoda zaznaczył, że dopuszczalny poziom hałasu określony został ustawą Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. u z 2018 r. poz. 799) w art. 112 b zgodnie z którym, Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wartości wskaźnika hałasu, o którym mowa w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając potrzebę prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania wskaźników hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska oraz obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1483). W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska może określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt 2 (wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200), b) LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W dalszej części uzasadnienia Wojewoda odniósł się do zarzutów pozostałych odwołań. 4. Opisaną decyzję Wojewody Z. Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej : - zezwolenia na usytuowanie muru oporowego na działce nr [...], - zezwolenia na regulację skarpy na działce nr [...], - braku obowiązku usytuowania parawanu akustycznego i jednocześnie umieszczenie w decyzji zapisu zobowiązującego inwestora do umieszczenia parawanu przy działce nr [...]. W ocenie Spółdzielni umieszczenie rzeczonego parawanu jest konieczne, ponieważ planowana inwestycja będzie stanowiła źródło hałasu, co pogorszy warunki korzystania z lokali mieszkalnych usytuowanych w pobliskich budynkach, w szczególności przy ul. [...], gdzie powstać mają dwa pasy ruchu i linia tramwajowa. Zdaniem Skarżącej pomimo założeń decyzji, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy hałasu, to faktu tego nie można utożsamiać z brakiem uciążliwości dla mieszkańców m.in. wielorodzinnego, dwunastokondygnacyjnego budynku zlokalizowanego w odległości ok. 18 km od granicy z działką przez którą ma przebiegać droga. Zgodnie z opinią akustyków, źródłem hałasu przy małych prędkościach jest przede wszystkim silnik, czyli napęd, natomiast przy średnich hałas jest generowany na styku opon z nawierzchnią jezdni, a przy bardzo dużych przekraczających 100 km/h dominował będzie hałas aerodynamiczny. Budynek przy ul. [...] położony jest w pobliżu miejsca planowanej budowy ronda, co wiąże się z ograniczeniem prędkości do 30 km/h. W tej sytuacji zastosowanie jedynie "cichej nawierzchni" nie wystarczy. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. 6. W piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2018 r. uczestnik postępowania – Gmina Miasto S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę Z. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2017 r., poz. 2188) dokonanie kontroli zaskarżonego aktu i poprzedzającego go pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Kontroli legalności poddano decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa ulicy [...] w S. (od al. [...] do ul. [...]). Kwestionowaną decyzją dokonano również podziału nieruchomości, zezwolono na ograniczenie w korzystaniu wymienionych w niej nieruchomości oraz zezwolono na nieodpłatne korzystanie z nieruchomości nr [...]. Jednocześnie zatwierdzono projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, a decyzji nagano rygor natychmiastowej wykonalności. 8. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy tzw. specustawy tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1469), które określają szczególne zasady i tryb realizacji inwestycji drogowych, odmienne od dotychczasowych unormowań, rozwiązania prawne dotyczące ustalenia lokalizacji dróg, podziałów nieruchomości i nabywania tych nieruchomości lub ich części pod budowę dróg. Zawarte w tej ustawie rozwiązania mają charakter szczególny, ale szczególność ta nie oznacza odmienności od obowiązujących standardów tworzenia prawa. Nie stanowi również wyjątku od konstytucyjnych standardów obowiązywania prawa. Niezależnie bowiem od tego, jak wyjątkową regulacją miałaby być ustawa, to zawarte w niej normy i tak muszą być stosowane w granicach wyznaczonych ochroną konstytucyjnie określonych wartości. Szczególność ustawy polega przede wszystkim na tym, iż ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena techniczna projektu budowy drogi kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Celem specustawy jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, zaś celowi temu mają służyć rozwiązania proceduralne i materialne w niej zawarte. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć. Postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak wynika to z tytułu ustawy, ma charakter szczególny. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania opartego na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisy prawa materialnego, jeżeli określone kwestie proceduralne i materialne zostały uregulowane w tej ustawie. 9. Zgodnie z treścią przepisu art. 11d ust. 1 specustawy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: określenie nieruchomości lub ich części, które są planowane do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (pkt 3a), określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone (pkt 3b). Przepis art. 11f wskazuje, co winna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wskazując m.in. w lit. i na określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków o których mowa w lit. b, c oraz e-h. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 i 2 specustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Stosownie do art. 16 ust. 2 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Na podstawie zaś art. 17 ust. 1 specustawy Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Ocena, czy taki interes ma miejsce, została pozostawiona organowi wydającemu decyzję, przy czym powyższa ustawa nie wprowadza żadnych szczególnych kryteriów oceny takiego interesu. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2012 r. II SA/Rz 740/11, LEX nr 1241346). 10. W świetle powyższych uwag, Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości poprzez zezwolenie na usytuowanie muru oporowego na działce nr [...] oraz zezwolenia na regulację skarpy na działce nr [...]. Odnosząc się do powyższego przyjdzie wyjaśnić, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Praw Wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to prawa własności. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Na mocy przepisów specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W tej sprawie brak jest podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności Skarżącej wynikająca z poprawy warunków ruchu drogowego w spornym rejonie była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna. Z dokumentacji projektowej oraz wyjaśnień projektanta wynika, że tymczasowe zajęcie działek celem regulacji skarpy oraz lokalizacji stopy muru oporowego jest niezbędne w celu prawidłowej realizacji inwestycji. Bezzasadne w ocenie Sądu jest również żądanie Spółdzielni dotyczące usytuowania parawanu akustycznego przy działce nr [...]. Z dokonanej analizy akustycznej obszaru przy ul. [...] wynika, że dla horyzontu czasowego na rok 2013 dopuszczalne limity nie będą przekroczone. I tak obliczenia i analizy akustyczne uwzględniające zasięg hałasu dla 12 kondygnacji istniejącego budynku, wykazały hałas dla wysokości 1 piętra wynoszący 56,6 dB w porze dnia oraz 50,9 dB w porze nocy. Natomiast najwyższe poziomy hałasu dla 4 i 5 piętra wyniosły 59,4 dB, a dla 3 i 4 pietra 52,7 dB w porze dnia i nie przekroczyły obowiązujących limitów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 15 października 2013 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), tj. 65 dB w porze dnia i 56 dB w porze nocy. 11. Zauważyć należy, że zarządca drogi zamierzający zrealizować inwestycję drogową, przy projektowaniu drogi oraz torowiska uwzględnił ich optymalny przebieg mający zapewnić najbardziej optymalną obsługę komunikacyjną lokalnej społeczności i lokalnego terytorium. Nie wydaje się możliwe zaprojektowanie drogi publicznej o takim przebiegu przez nieruchomości nie stanowiące własności publicznej, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli tych nieruchomości. Sprzeciw taki wydaje się być oczywiście naturalnym odruchem ochrony sposobu wykonywania własności nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela, jednakże rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności. W takich okolicznościach inwestor zawsze będzie narażony na wywołanie lokalnego konfliktu społecznego, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. 12. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zajmowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 3221/14), że niedopuszczalna jest ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca), który wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Oceniając to, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat na interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację tej inwestycji wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. 13. Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną. Przepisy specustawy nie dopuszczają uznaniowości przy jej wydawaniu. Związany charakter decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11 f ust. 1 ustawy, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. 14. W tej sprawie, co jest dla Sądu oczywiste, Wojewoda, ani Prezydent nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu planowanej drogi. Przy czym przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też Organ orzekający w pierwszej instancji miał jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. W tym zakresie Organ dokonał takiej oceny i ocena ta, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, nie narusza prawa. Podsumowując, Skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, który w ocenie Sądu zostałby naruszony w wyniku zatwierdzenia projektu przewidującego realizację inwestycji drogowej. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi należało uznać za chybione bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalił.