IV SA/Po 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości UZASADNENIE Burmistrz Gminy P. decyzją z dnia 10.11.2010 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej o mocy 2MW, jako urządzenia niezbędnego do korzystania z tych przewodów, z drogą dojazdową, placem manewrowym, zatoką postojową, stacją kontenerową i pozostałymi obiektami infrastruktury technicznej na dz. nr [...] i cz. dz. nr [...], obręb P. Z. . Pismem z dnia 28.10.2016 r., W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością SZ Spółka komandytowa wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 10.11.2010 r. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3, tj. ustalenia średnicy wirnika do 90 m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m. Wnioskodawca podał, że decyzja Burmistrza P. obarczona jest dwoma wadami, które winny skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W pierwszej kolejności Inwestor wskazał, że skoro ustalenie średnicy śmigła elektrowni wiatrowej (traktowane przezeń jako określenie parametrów technicznych urządzenia) należy do zakresu przedmiotowego projektu budowlanego, to organem właściwym do rozstrzygania tej kwestii nie jest Burmistrz P.. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy powinna określać ogólny sposób zagospodarowania terenu, a to z kolei oznacza, że zawarcie w decyzji ustalenia dotyczącego średnicy wirnika pozbawione jest podstawy prawnej. Wszystko to, w ocenie Wnioskodawcy uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. w części określającej średnicę śmigieł elektrowni wiatrowej oraz wysokość ich zamontowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 października 2017 r., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 10.11.2010 r. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3 tj. ustalenia średnicy wirnika do 90m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m, wyjaśniając, że skoro inwestycja zlokalizowana jest na terenie gminy P., to załatwianie spraw z zakresu planowania przestrzennego należy w sposób nie budzący wątpliwości do zakresu właściwości miejscowej Burmistrza Gminy P.. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z ugruntowanym w tej mierze orzecznictwem, w postępowaniach z zakresu decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania swojego żądania zawartego we wniosku. Z tą argumentacją nie zgodziła się W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością SZ Spółka komandytowa i podaniem z dnia 24 stycznia 2018 r., wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności w części decyzji Burmistrza Gminy P. [...] z dnia 10 listopada 2010 r. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pełnomocnik Spółki powołała się na argumentację podnoszoną już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w części z dnia 28 października 2016 r., dodatkowo wskazując, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest wnioskiem jedynie w części niezbędnej do jego rozpoznania i nie jest uprawniony do bezmyślnego przepisywania wszystkiego co inwestor wpisze we wniosku. W tym samym podaniu wnioskodawca wywiódł, że organem właściwym do określenia parametrów technicznych obiektu budowlanego (takich jak średnica wirnika i wysokość jego zawieszenia) jest Starosta S., a nie Burmistrz Gminy P.. Wnioskodawca ocenił także, że uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2017 r., nie spełnia podstawowych wymogów z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności wnioskodawca dał wyraz podejrzeniu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło właściwie żadnej refleksji nad istotą sprawy, w efekcie wydając całkowicie wadliwe rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 maja 2018r. utrzymało w mocy poprzednią decyzję Kolegium z 19 października 2017r. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium argumentowało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jest jednym z trybów nadzwyczajnych służących do uchylenia zarówno decyzji ostatecznych jak i nieostatecznych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wskazanej w art. 16 § 1 Kpa i może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie to ma na celu ustalenie i ocenę, czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w tym przepisie. Następnie organ przytoczył treść przepisów art. 156 §1 i §2 Kpa, art. 157 §1 i 2 Kpa, art. 158 § 1 Kpa. Ustosunkowując się do stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie wydania przez Burmistrza Gminy P. decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że rozważając ten argument, w pierwszej kolejności zważyło, że inkryminowana decyzja Burmistrza Gminy P. została wydana w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności na materialnoprawnej podstawie art. 59 ust. 1 i 2 tejże ustawy. Zgodnie zaś z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 (dotyczy terenów zamkniętych), wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W żaden zatem sposób nie można zatem skutecznie zarzucić Burmistrzowi Gminy P., iż wydał on decyzję o warunkach zabudowy niezgodnie z właściwością rzeczową, przy założeniu że przedmiotowa inwestycja leży na terenie objętym jego właściwością miejscową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako nadinterpretację oceniło wywód zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy co do właściwości funkcjonalnej w sprawach decyzji o warunkach zabudowy, który ostatecznie doprowadził Wnioskodawcę do całkowicie błędnego wniosku, że skoro w decyzji o warunkach zabudowy mowa o parametrach zaplanowanego obiektu budowlanego, to z pewnością decyzja ta ma znamiona decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, a to oznacza, że winien był ją wydać Starosta S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło tej argumentacji. Ustosunkowując się natomiast do argumentu braku podstawy prawnej do ustalania w decyzji o warunkach zabudowy średnicy śmigła elektrowni wiatrowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie każdy ewentualny błąd w decyzji kwalifikować należy jako rażące naruszenie prawa. Wbrew zarzutom wnoszącego podanie o ponowne rozpatrzenie sprawy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 19 października 2017 r. szczegółowo omówiło przesłanki dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o normę z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, podając że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy można wykazać oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem decyzji, a przepis art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć, tj. takich rozstrzygnięć, które nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie kwestionując stanowiska wnoszących podanie, co do kwalifikacji prawnej wirnika elektrowni, stwierdziło, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy średnicy tegoż wirnika i wysokości jego umocowania nie stanowi jeszcze rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy P., choćby w części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, że różnorakie uchybienia, w szczególności związane z ujawnieniem procesu decyzyjnego można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygnięcie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, zaś porównanie zamierzenia z otoczeniem nasuwa w sposób oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego. W takiej sytuacji podnoszone przez spółkę W. sp. z o.o. SZ Spółka komandytowa, argumenty co do nieprawidłowej treści decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą odnieść spodziewanego przez Skarżącą skutku, albowiem - jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2011 r., sygn. II OSK 1698/10, ewentualne naruszenie przepisu art. 61 u.p.z.p. i przepisów wymienionego rozporządzenia mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, lecz nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" nie może stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że określenie przedmiotu postępowania nastąpiło zgodnie z wnioskiem inwestora, nie narusza żadnej materialnoprawnej normy, zatem nie może w ogóle zostać uznane za naruszenie prawa - nie mówiąc już o rażącym naruszeniu prawa. Kolegium powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniło, że o ile w postępowaniu odwoławczym zwykłe naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w niniejszym postępowaniu organ może stwierdzać nieważność decyzji wyłącznie w wypadku stwierdzenia jej wad kwalifikowanych. Rażące naruszenie prawa zachodzi w szczególności w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności także wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też ich odmówiono. Kolegium podsumowując powyższe wywody stwierdziło, iż w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 10.11.2010 r. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3 tj. ustalenia średnicy wirnika do 90m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło też innych wad decyzji wyliczonych w art. 156 § 1 pkt. 1, 3-6 Kpa oraz wad nieważności ustanowionych w przepisach odrębnych, które uzasadniałyby konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z 10.11.2010 r. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3 tj. ustalenia średnicy wirnika do 90m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m. W szczególności nie można stwierdzić, aby decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości i bez podstawy prawnej, nie dotyczy ona sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Na zakończenie Kolegium wskazało, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2017 r. organ odniósł się do wszystkich kwestii wskazanych przez Skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 10.11.2010 r. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3 tj. ustalenia średnicy wirnika do 90m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m, a także w sposób wyczerpujący i prawidłowy uzasadnił podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 maja 2018r. złożyła pełnomocnik spółki W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością SZ Spółka komandytowa z siedzibą w B., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z 21 maja 2018r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 KPA poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organu, podczas gdy w niniejszej sprawie Burmistrz Gminy P. nie był legitymowany do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości zawieszenia tego wirnika; ustaleń tych powinien dokonać organ architektoniczno-budowlany, tj. Starosta S. w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, podczas gdy przesądzenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu parametrów technicznych elektrowni, tj. średnicy wirnika oraz wysokości zawieszenia wirnika stanowi przekroczenie kompetencji organu z uwagi na brak podstawy prawnej do zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności przytoczyła stan faktyczny sprawy oraz uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. w części dotyczącej ustalenia średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości jego zawieszenia wnioskodawca przede wszystkim wskazała na przepisy ustawowe regulujące treść decyzji o warunkach zabudowy, tj. art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej nazywana upzp) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W dalszej części skarżąca przywołała przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe przepisy, zdaniem skarżącej, w jasny sposób określają treść decyzji o warunkach zabudowy oraz dopuszczalne jej elementy, określa zatem podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Następnie skarżąca wywodziła brak podstawy prawnej do ustalania w decyzji o warunkach zabudowy średnicy śmigła elektrowni wiatrowej i wysokości jego zawieszenia. Z cytowanych wyżej przepisów wynika bowiem, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać ogólny sposób zagospodarowania terenu, który wyznaczany jest takimi parametrami jak wysokość projektowanej zabudowy czy powierzchnia zabudowy dla całej planowanej inwestycji. Natomiast określenie parametrów technicznych, wymiarów, lokalizacji może nastąpić dopiero na etapie przygotowania projektu budowlanego, który podlega weryfikacji organów architektoniczno-budowlanych w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Odwołując się do przywołanego orzecznictwa sądów administracyjnych, skarżąca wywodziła, że zagadnienie dopuszczalności konkretnego usytuowania inwestycji oraz jej ostatecznego ukształtowania w sposób odpowiadający obowiązującym warunkom technicznym rozstrzygane jest dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym, możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Dlatego w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że przesądzenie o wymiarach budynku w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu choć nastąpiłoby to na wyraźne żądanie inwestora, to jednak stanowi to niewątpliwie przekroczenie kompetencji organu samorządowego. Brak jest bowiem podstawy do zamieszczania takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Funkcjonalna wykładnia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzasadniania wniosku, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji tego rodzaju jak zespół budynków mieszkalno-usługowych powinna określać dokładną ilość tychże budynków. Określenie dokładnej ilości budynków planowanych do realizacji może bowiem nastąpić na dalszym etapie inwestycyjnym, czyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdy inwestor dysponuje już projektem budowlanym określającym szczegółowe rozwiązania techniczne. Dlatego ostateczne, dokładne i precyzyjne dane techniczne planowanej zabudowy ustala się w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników nie jest bowiem konieczne z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy na danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Reasumując, decyzja o warunkach zabudowy powinna określać jedynie ogólny sposób zagospodarowania terenu, który wyznaczany jest takimi parametrami jak wysokość projektowanej zabudowy czy powierzchnia zabudowy dla całej planowanej inwestycji. Natomiast określenie parametrów innych elementów planowanego przedsięwzięcia może nastąpić dopiero na etapie przygotowania projektu budowlanego i podlega weryfikacji organów architektoniczno-budowlanych w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jeśli chodzi o decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu linii kablowej SN wraz z elektrownią wiatrową jako konieczne i dopuszczalne elementy decyzji należy uznać maksymalną powierzchnię zabudowy oraz maksymalną wysokość wiatraka (masztu). Inne elementy jak powierzania fundamentów znajdujących się nie wyżej niż poziom terenu, a także średnica wirnika czy wysokość jego zawieszenia powinny być natomiast doszczegółowione w projekcie budowlanym. Taki sposób interpretacji jest zgodny z powołanymi powyżej przepisami prawa, w szczególności z treścią § 2 pkt 3) Rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, zgodnie z którym ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się w decyzji poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Z cytowanego przepisu wynika, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać ogólny sposób zagospodarowania terenu. Bez znaczenia dla określenia warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowych pozostają natomiast parametry technicznych elementów jak średnica wirnika czy wysokość jego zawieszenia, o których to parametrach powołany przepis milczy. To z kolei oznacza, że zawarcie w przedmiotowej decyzji ustalenia dotyczącego średnicy wirnika czy wysokości jego zawieszenia jest pozbawione podstawy prawnej. Jeśli chodzi o pozostałe warunki wynikające z powołanego Rozporządzenia, które zakreślają granice treści decyzji o warunkach zabudowy, to również nie stanowią one podstawy dla ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy średnicy śmigieł elektrowni wiatrowej czy wysokości zawieszenia wirnika. Bez wątpienia bowiem parametry te nie stanowią również ani ustalenia dotyczącego rodzaju zabudowy, ani dotyczącego funkcji, ani środowiska, przyrody i krajobrazu, ani ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ani obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, ani wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ani granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie. W tym miejscu wskazać należy, że potwierdzeniem tego, iż wirnik jest technicznym elementem elektrowni jest przepis art. 3 pkt 3) Pr.b., w wersji obowiązującej na dzień wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Zgodnie z powołanym przepisem przez budowlę należało rozumieć obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Jako przykład wskazano między innymi części budowlane urządzeń technicznych, w tym elektrowni wiatrowych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Powyżej wskazany przepis był wielokrotnie poddawany rozważaniom w związku z opodatkowaniem elektrowni wiatrowych podatkiem od nieruchomości. Analiza orzecznictwa w tym zakresie prowadzi do wniosku, że wirnik wraz z łopatami (śmigłami) jest uznawany za wyposażenie techniczno-technologiczne elektrowni, a nie część budowlaną. Ustawodawca wyraźnie bowiem zdefiniował jako budowlę między innymi części budowlane urządzeń technicznych i równocześnie wskazał, że chodzi tu o części budowlane urządzeń technicznych, w tym elektrowni wiatrowych. Dlatego zasadne jest przyjęcie stanowiska, że elektrownia wiatrowa jako całość jest urządzeniem, a budowlą są tylko części budowlane tychże urządzeń, W konsekwencji takiej regulacji prawnej cała elektrownia wiatrowa jako określony obiekt budowlany nie może być budowlą, bo to znaczyłoby, że ten obiekt składa się z innych obiektów budowlanych. Elektrownia jest urządzeniem, którego części budowlane stanowią budowlę. Jednocześnie z woli ustawodawcy nie zostały do budowli zaliczone urządzenia służące bezpośrednio wytwarzaniu energii elektrycznej. Takie urządzenia, jak generator, rotor z gondolą, wirnik, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa zdalnego sterowania, nie są częściami budowlanymi urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych. Są odrębnymi pod względem technicznym częściami przedmiotów składających się na całość użytkową w zakresie urządzeń wytwórczych energii elektrycznej, a nie budowli. Co istotne - Naczelny Sąd Administracyjny przesądził także dopuszczalność zmiany urządzeń technicznych (w tym wirnika) i ich parametrów bez uszczerbku dla samej budowli, którą w przypadku elektrowni są wyłącznie jej części budowlane. NSA wskazał w powołanych wyrokach, że urządzenia te (urządzenia techniczne - przypis autora skargi) bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami prądotwórczymi bez zmiany całości użytkowej budowli, która pozostaje ta sama. Powyższe wielokrotnie potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, podnosząc, że "jak wynika z art. 3 pkt 3 pr. bud., elektrownia wiatrowa jako całość użytkowa nie stanowi budowli. Składa się ona bowiem z kilku elementów, przy czym niektóre z nich mają status urządzeń technicznych (np. gondola, wirnik, rotor lub śmigła), podczas gdy inne mają status części budowlanych (np. fundament, maszt lub wieża). Z perspektywy powołanego przepisu tylko te ostatnie części konstrukcyjne elektrowni wiatrowej powinny być uznane za budowlę. Konkluzję tę potwierdza fakt, że urządzenia techniczne mogą być dowolnie zmieniane, zastępowanie lub modyfikowane bez zmiany całości użytkowej budowli (np. wieży), która pozostaje w dalszym ciągu taka sama. Powyżej powołany przepis oraz przytoczone orzecznictwo potwierdzają zatem, że wirnik wraz ze śmigłami stanowią elementy techniczne elektrowni, które mogą być zmieniane bez wpływu na zmianę części budowlanych elektrowni. Nie ma natomiast podstaw do tego, by parametry technicznych elementów danej budowli były określane w decyzji o warunkach zabudowy. Są to elementy, których doprecyzowanie powinno nastąpić w projekcie budowlanym. Nadmienić należy, że kwalifikacja wirnika do elementów technicznych elektrowni została również potwierdzona w przepisie art. 2 pkt 2) ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, gdzie wprost wskazano, że elementami technicznymi elektrowni są wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Ponadto, o tym że wirnik stanowi wyłącznie techniczny element elektrowni wiatrowej, w związku z czym jego szczegółowe parametry powinny być ustalane dopiero na etapie wydawania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, przesądza także aktualna definicja elektrowni wiatrowej, zawarta w art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (dalej jako uiew) w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 7 czerwca 2018 roku o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z treścią tego przepisu elektrownia wiatrowa oznacza instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Elementy techniczne oznaczają natomiast wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 uiew). Jednocześnie w ustawie Prawo budowlane dokonano przeformułowania definicji budowli, przez którą należ rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkowa. Obecnie definicja budowli nie różni się zatem od definicji obowiązującej w dniu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Powyższe oznacza, że ustawodawca ponownie wprowadził rozróżnienie części budowlanych (co do których konieczne jest ustalenie warunków zabudowy) od części technicznych (których warunki nie są ustalane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy). Tak jak uprzednio, wirnik wraz z łopatami (śmigłami) jest uznawany za wyposażenie techniczno-technologiczne elektrowni, a nie część budowlaną, co oznacza, że dane dotyczące tych elementów nie powinny znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w zakresie ustalenia średnicy wirnika i wysokości jego zawieszenia została wydana bez podstawy prawnej i w tym zakresie jest dotknięta wadą kwalifikowaną skutkującą jej nieważnością. Następnie skarżąca odwołała się do wykładni historycznej przepisu art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane i wywodziła, że Burmistrz Gminy P. nie posiada kompetencji do rozstrzygania o średnicy śmigła elektrowni wiatrowej i wysokości zwieszenia wirnika. Orzekając w przedmiocie parametrów elektrowni Burmistrz Gminy właściwy do ustalenia warunków zabudowy wkroczył w zakres kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Określenie ostatecznego kształtu inwestycji - w omawianym przypadku średnicy wirnika, wysokości jego zawieszenia czy powierzchni podziemnych fundamentów - powinno bowiem nastąpić w projekcie budowlanym, a nie w decyzji o warunkach zabudowy. Projekt budowlany podlega natomiast weryfikacji w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany. W przypadku przedmiotowej inwestycji organem tym jest Starosta S.. Powyższe oznacza, że władnym do ewentualnego rozstrzygania o średnicy śmigła i wysokości zawieszenia wirnika elektrowni wiatrowej jest Starosta S., a nie Burmistrz Gminy P.. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że przedmiotowa decyzja we wskazanym zakresie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co także uzasadniania stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia między innymi art. 156 § 1 pkt 1 KPA, który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie skarżącej spółki, orzekając o średnicy śmigła elektrowni wiatrowej oraz o wysokości zawieszenia wirnika, Burmistrz Gminy P. właściwy do ustalenia warunków zabudowy wkroczył w zakres kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla analizowanej sprawy pozostaje zatem okoliczność, na którą zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że skoro kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o art. 60 ust. 1 upzp, to nie można skutecznie zarzucić Burmistrzowi Gminy P., iż wydał ją niezgodnie z właściwością rzeczową. Organ w uzasadnieniu wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzji w żadnym zakresie nie odniósł się do istoty problemu poruszanego w niniejszej sprawie, sprowadzającej się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy Burmistrz Gminy P. w ramach przysługujących mu ustawowo kompetencji mógł określić w decyzji o warunkach zabudowy szczegółowe parametry techniczne inwestycji, czy też w tym zakresie orzekać powinien organ architektoniczno-budowlany. Jako niewystarczające uzasadnienie stanowiska organu przyjąć należy jedynie stwierdzenie, że argumenty inwestora w tym zakresie uznane zostały przez Kolegium za nadinterpretację, bez jakiegokolwiek merytorycznego ustosunkowania się przez organ do tej argumentacji. Skarżąca wskazała dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepis art. 156 § 1 pkt 2 KPA w związku z jego niezastosowaniem. Inwestor podtrzymał swoje stanowisko uzasadniające stwierdzenie nieważności powołanej decyzji Burmistrza Gminy P. w części dotyczącej ustalenia średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości jego zawieszenia z powodu wydania decyzji w tym zakresie bez podstawy prawnej, czyniąc to stanowisko również uzasadnieniem niniejszej skargi. Jak wskazano powyżej, decyzja o warunkach zabudowy powinna określać ogólny sposób zagospodarowania terenu, który wyznaczany jest takimi parametrami jak wysokość projektowanej zabudowy czy powierzchnia zabudowy dla całej planowanej inwestycji. Natomiast określenie parametrów technicznych, wymiarów, lokalizacji może nastąpić dopiero na etapie przygotowania projektu budowlanego, który podlega weryfikacji organów architektoniczno-budowlanych w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2018r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 19 października 2017r. orzekające o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia 1- listopada 2010r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej o mocy do 2 MW, jako urządzenie niezbędne do korzystania z tych przewodów, z droga dojazdową, placem manewrowym, zatoką postojową, stacją kontenerową i pozostałymi obiektami infrastruktury technicznej towarzyszącej na działkach nr ewid. [...] i cz. nr [...] obręb P. w części dotyczącej zapisu pkt 1.3, tj. ustalenia średnicy wirnika do 90 m zawieszonego na wysokości nie większej niż 125m. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., przy jednoczesnym braku okoliczności, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji, wymienionych w art. 156 § 2 K.p.a. Organ administracyjny w postępowaniu nieważnościowym nie rozstrzyga, zatem o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zgodnie z art. 156 §1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Z uwagi na fakt, że skarżąca podniosła zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Wójta Gminy P. z dnia 10 listopada 2010r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy wskazać należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało konsekwentne stanowisko odnośnie właściwego rozumienia terminu "rażące naruszenie prawa". W orzecznictwie tym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z uwagi na doniosłość zasady trwałości decyzji zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., sygn. akt I SA 8/98, LEX nr 47276). Nie chodzi, więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 190/12). Jeżeli, więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzucał jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez przekroczenie przez Wójta [...] swej właściwości i określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametru w postaci średnicy śmigła bez podstawy prawnej. Odnosząc się powyższego należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z 7 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p."). Wprawdzie w/w ustawa nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie Prawo energetyczne przyjąć należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 310/10 oraz w wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r. sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009r. sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010r. sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010r. sygn. IV SA/Po 763/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009r. sygn. II SA/Bd 533/09 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2010r. sygn. II SA/Łd 650/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Uwzględniając czym jest siłownia wiatrowa z generatorem energii elektrycznej w rozumieniu przedstawionej wyżej wykładni wskazać należy, że wniosek inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN służących do przesyłu energii elektrycznej wraz z budową elektrowni wiatrowej powinien zgodnie z art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obligatoryjnie zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN oraz budowie elektrowni wiatrowej winien zawierać jej parametry techniczne. Z przepisu art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien m.in. zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Jeżeli chodzi o siłownię wiatrową to składa się ona z różnych elementów takich jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Do inwestora należy przedstawienie parametrów technicznych planowanej elektrowni wiatrowej. Przedmiotowy wniosek o wydanie warunków zabudowy warunek ten spełniał. We wniosku o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu objętym przedmiotowym postępowaniem nieważnościowym inwestor przedstawiając parametry techniczne planowanej elektrowni wiatrowej wskazał min. długość śmigieł. Organ orzekając w zakresie ustalenia warunków zabudowy był, więc związany parametrami technicznymi określonymi przez inwestora w założonym wniosku o wydanie warunków zabudowy. Dalej wyjaśnić należy, iż decyzja o warunkach zabudowy określa, czy w świetle obowiązujących przepisów u.p.z.p., regulującej zachowanie ładu przestrzennego dana inwestycja, o określonych cechach i parametrach technicznych (gabarytach, formie architektonicznej i parametrach technicznych wskazanych przez inwestora) oraz funkcji może być w danym miejscu zlokalizowana i zrealizowana. Kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym decyzja o warunkach zabudowy zawiera właśnie taką analizę inwestycji o parametrach wskazanych przez inwestora. Podkreślić w tym miejscu należy, iż kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie określa parametrów technicznych wykraczających poza zakres wniosku, jak i nie podaje szczegółowych danych technicznych planowanej elektrowni wiatrowej w tym np. typu czy modelu turbiny. Określenie takich szczegółowych danych wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i jej ewentualne określenie następuje na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego (tak też wyr. WSA w Poznaniu z 24 stycznia 2018r., sygn. akt IV SA/Po 891/17, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chybiony jest zatem zarzut Skarżącej, że organ bezmyślnie umieścił w decyzji o warunkach zabudowy wskazane przez inwestora wszelkie dane i parametry. Jak wskazano powyżej inwestor zgodnie z przepisem ustawy wskazał we wniosku wymagane parametry techniczne w tym szerokość śmigieł wirnika, które w istocie stanowią o gabarytach elektrowni wiatrowej wyznaczając jej szerokość. Parametry te następnie organ zawarł w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 59 u.p.z.p., która w swej treści określa zmianę zagospodarowania terenu poprzez wskazanie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej danego urządzenia infrastruktury technicznej. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącej, że organ w decyzji o warunkach zabudowy z 10 listopada 2010r. ustalił w decyzji konkretne położenie przedmiotowej linii kablowej i wieży elektrowni wiatrowej. Organ określił charakterystyczne parametry techniczne, w tym szerokość śmigła, co prócz wysokości wieży, i jej mocy wyznacza także szerokość wieży, zatem gabaryty, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przywołane w powyższym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy innego stanu faktycznego, zatem nie może mieć zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy. Odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy również, iż zgodnie z art. 86 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający m.in. decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację planowanego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Związanie to oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy winien dokonać analizy, czy inwestycja o określonych we wniosku parametrach spełnia parametry narzucone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaną w dniu 05 czerwca 2009r. przez Burmistrza Gminy P.. W rozstrzygnięciu decyzji środowiskowej przedstawiono szczegółowe wymagania dotyczące ochrony środowiska przyjmując średnicę wirnika do 90 m. Kara informacyjna przedsięwzięcia stanowi załącznik do wydanej decyzji środowiskowej, tym samym jest jej integralną częścią. Oznacza to, iż odwołanie się przez organ do wiążących go ustaleń w zakresie charakterystycznych jej parametrów i jej oddziaływania na środowisko nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Jak słusznie stwierdziło zatem Kolegium, zapis badanej decyzji dotyczący parametru technicznego określającego średnicę śmigła nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem wprowadzonym bez podstawy prawnej. Nie można także skutecznie zarzucić, że w przedmiocie warunków zabudowy orzekał organ niewłaściwy w sprawie. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Skoro kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych SN i budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW zawiera wymagane przepisami ustawy elementy i wydał ją Wójt Gminy P. to nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji z 10 listopada 2010r. z powodu rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 §1 pkt 1 K.p.a. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela też zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Decyzji organu odwoławczego nie można bowiem przypisać naruszenia przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ rozpatrzył wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz dokonał obiektywnej ich oceny. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ prawidłowo wywiódł brak podstaw do stwierdzenia nieważności w oparciu o złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nieważności. Kolegium odniosło się bowiem do zasadniczych zarzutów sformułowanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skontrolowało decyzję o warunkach zabudowy pod kątem ewentualnego występowania innych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., nie stwierdzając ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. Można zgodzić się z tym, że uzasadnienie decyzji nie jest obszerne, ale w ocenie Sądu niedociągnięcia w tym zakresie nie mogły wpłynąć na ocenę Sądu, której wynikiem mogłoby być uchylenie zaskarżonych decyzji. W związku z powyższym, zdaniem Sądu wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zostało w wystarczający sposób uzasadnione i nie jest dowolne. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302) orzekł, jak w wyroku.