VII SA/Wa 890/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lutego 2018 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), uchylił w całości decyzję organu I instancji i rozstrzygając sprawę co do istoty, w oparciu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "p.b."), nakazał skarżącej 1) w terminie do [...] lipca 2018 r.: - wykonanie systemu odbojnic torowisk na wiadukcie, jak i pod obiektem; - stabilne zamocowanie osłon przeciwporażeniowych (fot. [...] protokołu z kontroli okresowej z [...] września 2017r.), 2) w terminie do [...] grudnia 2018 r.: - wykonanie izolacji płyty pomostu nad torem [...] i [...]; - uzupełnienie ubytków w narzucie betonu szczelnego na skrzydłach wiaduktu oraz na powierzchni betonowej gzymsów (w tym na odspojonym zbrojeniu po jego oczyszczeniu); - wykonanie rur odwodnieniowych płytę pomostu wiaduktu po stronie południowej; - zabezpieczanie antykorozyjne osłon przeciwporażeniowych i barier ochronnych; - wycięcie roślinności na skarpach i nasypie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] WINB nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości odnoszących się do stanu technicznego wiaduktu kolejowego zlokalizowanego w km [...] linii kolejowej nr [...] [...] [...] – [...] [...], poprzez odtworzenie izolacji płyty pomostu nad torem [...] i [...], zabezpieczenia antykorozyjnego barier ochronnych i osłon przeciwporażeniowych, odbojnic zarówno na wiadukcie, jak i pod obiektem, a także uzupełnienie ubytków w narzucie betonu szczelnego na skrzydłach wiaduktu oraz na powierzchni betonowej gzymsów i fragmentów rur odwodnieniowych płyty pomostu wiaduktu po stronie południowej - w terminie do [...] grudnia 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania spółki od ww. decyzji, GINB decyzją z [...] września 2017 r. znak[...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości rozstrzygnięcie WINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji nienależycie, zbyt ogólnikowo sporządził uzasadnienie swej decyzji, niezgodnie z art. 8 k.p.a., jak również nie działał racjonalnie, naruszając obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 k.p.a.), obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), jak i nie wyjaśniając stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Zdaniem GINB "niezrozumiała jest też treść sentencji inkryminowanej decyzji w odniesieniu do przywołanej podstawy prawnej (art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane) i lakonicznej (jednozdaniowej) treści uzasadnienia w tym względzie - (...) wiadukt powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, uznano o konieczności zastosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane". Organ II instancji wskazał przy tym, iż obowiązek odtworzenia odbojnic na wiadukcie i w tunelu dotyczy bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b.), natomiast pozostałe obowiązki dotyczą stanu technicznego obiektu budowlanego (art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b.). Uzasadnienie nie zawiera argumentacji (stanowiska) organu nadzoru budowlanego w tym zakresie. Jednocześnie GINB podkreślił, że do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 p.b. Ocena, czy w konkretnym przypadku wystąpiła ta przesłanka, a więc obiekt faktycznie oszpeca otoczenie, jest szczególnie skomplikowana. Organ chcąc zastosować ten przepis musi wskazać cechy estetyczne obiektu budowlanego radykalnie odbiegające od stanu obiektów sąsiadujących. Z decyzją organu II instancji nie zgodziła się skarżąca, która pismem z [...] października 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] sprzeciw od tej decyzji, wskazując jako podstawę art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Po rozpatrzeniu sprzeciwu spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z 17 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2385/17 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym po 11 kwietnia 2011 r. (a więc po nowelizacji art. 138 k.p.a.) samo przekonanie organu odwoławczego o tym, że koniecznym jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza możliwości uzupełnienia go przez organ odwoławczy nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym. Nienależyte zakwalifikowanie prawne dostrzeżonych przez [...]WINB wad technicznych wiaduktu nie polega na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, lecz na nieadekwatnym do ustalonego stanu faktycznego wskazaniu przepisu prawa jako podstawy rozstrzygnięcia. Jest to klasyczny błąd w subsumpcji, aczkolwiek Sąd rozpoznający sprzeciw spółki odnotował, że – w sposób zupełnie niezrozumiały – organ I instancji uznaje kwestie, mające znaczenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz związane ze stanem technicznym obiektu (co słusznie zauważył GINB), za kwestie estetyczne. Sąd w omawianym wyroku nakazał GINB rozważenie (w ramach ponownego rozpoznania sprawy), czy może własnym działaniem uzupełnić materiały lub dowody niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czy też wskazanym będzie zastosowanie trybu określonego w art. 136 § 1 in fine k.p.a. Po dokonaniu takiego uzupełnienia, GINB wyda decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt. 1 – 3 k.p.a., przy czym tut. Sąd w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu II instancji. Żadna ze stron postępowania nie zaskarżyła powyższego wyroku i stał się on prawomocny. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. znak[...], wydanym w trybie art. 136 § 1 k.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności odnośnie wyglądu wiaduktu (w aspekcie oszpecenia otoczenia), a także tego, czy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i czy jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia lub środowisku, a jak również czy jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W dniu [...] stycznia 2018 r. inspektorzy [...]WINB przeprowadzili kontrolę, która wykazała nieprawidłowości wymienione w protokołach z kontroli okresowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podkreślił, że przedmiotem postępowania jest wiadukt masywny (ramowy, dwutorowy) zlokalizowany w km [...] linii kolejowej nr [...] [...] – [...]. Na wiadukcie i nasypie przebiegają tory [...], [...] i [...] (str. [...] i [...] akt organu I instancji). Z protokołów z kontroli okresowych wiaduktu (kontrola tzw. "pięcioletnia" z [...] września 2013 r. i kontrole "roczne" z [...] września 2016 r. i z 1 września 2017 r.) wynika, że obiekt nadaje się do eksploatacji bez ograniczeń i nie stwarza zagrożenia dla ludzi, mienia i środowiska. Jednocześnie protokoły te wskazują, iż tory [...], [...], [...] i tory linii kolejowej nr [...] nie są wyposażone w odbojnice, a zdjęcia uwidoczniają prowizorycznie zamontowane osłony przeciwporażeniowe. Powołując się na § 48 ust. 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b., a także wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] z 17 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2385/17, GINB nałożył obowiązek uzupełnienia systemu odbojnic oraz stabilnego zamocowania osłon przeciwporażeniowych. Organ odwoławczy wskazał również, że wykonanie izolacji poziomej wiaduktu (tunelu) wiąże się z koniecznością rozebrania nawierzchni torowej [...], [...] (pod torem [...] izolację wymieniono) oraz rozebrania części nasypu, co wymusza wyłączenia ruchu kolejowego. W świetle unormowań prawnych wymiana izolacji powinna być skoordynowana i wymaga wielu uzgodnień (związanych z wyłączeniem linii kolejowej, regulaminem tymczasowego ruchu kolejowego, koordynacją rozkładów jazdy, uzgodnieniami z podmiotami trzecimi, np. przewoźnikami kolejowymi i transportu miejskiego). Z tych względów oraz mając na uwadze stanowisko spółki wniesione do protokołu z kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2018 r., organ II instancji wyznaczył termin wykonania obowiązków związanych ze stanem technicznym obiektu do końca 2018 r., a termin uzupełnienia systemu odbojnic oraz stabilnego zamocowania osłon przeciwporażeniowych, w związku z występującymi zagrożeniami - do [...] lipca 2018 r. Zaznaczył przy tym, że roboty budowlane należy wykonać uwzględniając przepisy dotyczące BHP, w szczególności unormowania dotyczące wykonywania robót budowlanych na obszarze kolejowym - nad i pod czynną zelektryfikowaną linią kolejową. Spółka wniosła do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję GINB, zaskarżając ją w części dotyczącej nakazu wykonania robót oznaczonych w pkt 1 tiret 1 decyzji, tj. w zakresie nakazu wykonania do [...] lipca 2018 r. systemu odbojnic torowisk na wiadukcie, jak i pod obiektem, przy czym zaskarżyła zarówno nałożony obowiązek wykonania ww. prac, jak i wyznaczony termin realizacji tych prac. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. błędną wykładnię art. 66 ust. 1 p.b. poprzez zobowiązanie spółki do wykonania robót mających doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami prawa, podczas gdy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 p.b. może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego i wiążą się z użytkowaniem tego obiektu; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 p.b. poprzez wyznaczenie nieodpowiedniego terminu wykonania obowiązku wskazanego w pkt 1 tiret 1 decyzji; 3. naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie i zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego, przejawiającego się w nieuwzględnieniu, że również w celu wykonania systemu odbojnic torowisk na wiadukcie, jak i pod obiektem konieczne jest wyłączenie obiektu z użytkowania, co wymaga uprzedniego wprowadzenia zamknięć torowych; 4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ wyznaczył termin na uzupełnienie systemu odbojnic torowisk na wiadukcie, jak i pod obiektem do [...] lipca 2018 r. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu wpisu w wysokości 500 zł oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że organ nie był uprawniony do nałożenia w decyzji obowiązku wykonania systemu odbojnic torowisk na wiadukcie oraz pod obiektem. Decyzja ta bowiem zmierza do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności wiaduktu z § 48 ust. 12 rozporządzenia, podczas gdy brak odbojnic nie jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu, lecz skutkiem pewnych zaniechań powstałych na etapie inwestycyjnym. Przedmiotowe zaniechania nie mogą być jednak sanowane w trybie art. 66 p.b., gdyż przepis ten ma inny zakres normowania. Spółka jednocześnie wyjaśniła, iż planuje wykonać odbojnice w trakcie robót remontowych nakazanych w pkt 2 decyzji i w terminie tam podanym. Nie zmienia to faktu, iż przedmiotowe prace nie mogły zostać jej narzucone w decyzji w trybie art. 66 p.b., co uzasadnia zarzut powołany w pkt 1 petitum skargi. W kwestii terminu wyznaczonego na wykonanie systemu odbojnic (do [...] lipca 2018 r.) skarżąca wskazała, że prace te wymagają kilkudniowego wyłączenia ruchu kolejowego. Zaakcentowała, iż aktualnie na obiekcie znajdują się podkłady betonowe, do których nie jest możliwy montaż odbojnic z powodu braku odpowiednich otworów. W celu zamontowania odbojnic skarżąca będzie zmuszona w pierwszej kolejności wymienić szereg podkładów betonowych na drewniane. Reasumując skarżąca podkreśliła, że wykonanie robót nakazanych decyzją w terminach wynikających z decyzji oznaczałoby konieczność dwukrotnego wdrożenia zamknięć torowych oraz poniesienia zbędnych, nieuzasadnionych kosztów (koszt pierwotnego położenia odbojnic, koszt ich demontażu w celu wykonania izolacji, koszt ponownego montażu odbojnic). W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] grudnia 2018 r. pełnomocnik spółki poparł stanowisko i żądania zawarte w skardze; nadto oświadczył, że według jego wiedzy odbojnice torowisk zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w wyroku z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1626/10 przepis art. 153 p.p.s.a ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, chyba że zmienił się stan faktyczny lub stan prawny sprawy (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej NSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku. W szczególności GINB w oparciu o art. 136 § 1 k.p.a. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w ramach którego w dniu [...] stycznia 2018 r. przeprowadzono kontrolę udokumentowaną protokołem. Zgodnie z art. 66 ust. 1 p.b. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 p.b. mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1–4, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz jest obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (vide wyrok NSA w Warszawie z 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96, LEX nr 43224; A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Gliniecki [red.] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, publ. System Informacji Prawnej Lex Omega, komentarz do art. 66). Art. 66 p.b. konkretyzuje unormowany w art. 61 p.b. nakaz przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 p.b. Celem regulacji z art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b. jest doprowadzenie nieodpowiedniego stanu technicznego do stanu odpowiedniego; dlatego też to organ decyduje (w oparciu o zgromadzone dowody), w jaki sposób usunięcie nieprawidłowości ma się odbyć. Stąd też organ ten dysponuje na gruncie ww. normy prawnej pewną swobodą w określeniu sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przy czym, decyzja tego organu, w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości, powinna wyraźnie określać czynności bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest obowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania obiektu lub jego części, w zakreślonym przez organ terminie (vide wyrok tut. Sądu z 5 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2422/17). Podkreślić jednocześnie należy, że jeżeli organ stwierdza nieodpowiedni stan techniczny budynku, to zobowiązany jest do nakazania usunięcia nieprawidłowości niezależnie od tego, czy stan ten zagraża życiu lub zdrowiu. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że wiadukt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Potwierdzają to protokoły z kontroli wiaduktu przeprowadzonych na przestrzeni lat 2013 – 2017, a także protokół z kontroli, która odbyła się [...] stycznia 2018 r. GINB wskazał w zaskarżonej decyzji jakim wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów nie odpowiada stan techniczny przedmiotowego obiektu budowlanego. W tym zakresie powołał się na § 49 ust. 12 (omyłkowo podał § 48 ust. 12 ) rozporządzenia, zgodnie z którym w celu przeciwdziałania skutkom wykolejenia się taboru na i pod obiektem inżynieryjnym należy: 1) na obiektach inżynieryjnych, których długość przekracza 20 m, 2) na obiektach inżynieryjnych o długości 6-20 m, z wyjątkiem obiektów z jazdą górą, posiadających nawierzchnię na podsypce, usytuowanych: a) w łukach o promieniu mniejszym od 350 m oraz na krzywych przejściowych przylegających do tych łuków, b) w torach na stacjach, c) na nasypach o wysokości ponad 4 m, 3) pod obiektami inżynieryjnymi, których podpory znajdują się w odległości mniejszej niż 2,5 m od osi toru, - ułożyć na całej jego długości wewnątrz toru w odległości 190 mm - 210 mm od bocznej powierzchni główki szyny (rys. 3.3) odbojnice z szyn starych użytecznych, kształtowników stalowych lub innych konstrukcji. Zakończenie części dziobowej odbojnic powinno się wykonać w formie bezpośredniego połączenia ze sobą szyn odbojnicowych lub kształtowników bez stosowania dziobów z drewna. Z treści skargi wynika, że skarżąca co do zasady podziela konieczność wykonania wszystkich robót wymienionych w zaskarżonej decyzji. Co więcej, prace te w większości już zrealizowała (w tym wykonała odbojnice) – jak oświadczył pełnomocnik spółki na rozprawie przed tut. Sądem w dniu [...] grudnia 2018 r. Natomiast skarżąca kwestionuje nakazanie wykonania jej systemu odbojnic torowisk w oparciu o art. 66 p.b., wskazując, iż brak tego systemu wystąpił już na etapie inwestycyjnym. Nadto podważa termin wyznaczony na realizację ww. robót (do ...] lipca 2018 r.), zarzucając organowi odwoławczemu w tym zakresie brak racjonalności, nadmierną dezorganizację (konieczność dwukrotnego wdrożenia zamknięć torowych) oraz generowanie zbędnych kosztów. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, że wykonanie odbojnic, nawet jeśli miałoby mieć charakter pierwotny, gdyż zostało przeoczone na etapie inwestycyjnym, nie może zostać zlecone w trybie art. 66 p.b. Ww. artykuł znajduje się w rozdziale 6 p.b. zatytułowanym Utrzymanie obiektów budowlanych, co należy rozumieć jako zachowanie obiektów budowlanych w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Regulacja zawarta w art. 66 ust. 1 p.b. służy usuwaniu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Może się jednak zdarzyć – jak w niniejszej sprawie – że obiekt zostanie wybudowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami w sprawie warunków technicznych, a okoliczność ta ujawni się już po przyjęciu obiektu do użytkowania. W takim przypadku nie można usunąć nieprawidłowości na podstawie art. 51 p.b. usytuowanego w rozdziale 5 p.b. zatytułowanym Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych. Powyższy artykuł dotyczy bezpośrednio procesu budowlanego lub sytuacji, gdy po jego zakończeniu ujawnią się wady będące efektem sposobu prowadzenia prac budowlanych. Wskazując, że niedopuszczalne byłoby uznanie, iż taka sytuacja w ogóle nie może być naprawiona, Sąd stwierdza, że jedyną możliwością usunięcia wadliwego stanu, który dodatkowo spełnia jedną z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 p.b., jest wydanie rozstrzygnięcia zawierającego nakaz określony w tym przepisie. Jednocześnie Sąd zauważa, że sama skarżąca nie wskazuje trybu w jakim organ miałby nakazać jej wykonanie odbojnic torowisk. Sąd nie podziela też argumentacji spółki odnośnie terminu wykonania systemu odbojnic. Dostrzec przy tym wypada, iż tego rodzaju obowiązek został już sformułowany w decyzji z [...] czerwca 2017 r. Tak więc skarżąca miała pełną świadomość konieczności realizacji przedmiotowych robót. Wyznaczony do [...] lipca 2018 r. termin na uzupełnienie systemu odbojnic oraz stabilne zamocowanie osłon przeciwporażeniowych GINB umotywował występującymi zagrożeniami, mając na uwadze egzekwowalność nakazanych prac. Wprawdzie ma rację skarżąca, że jest to lakoniczne uzasadnienie, jednakże w związku z powołaniem się na treść § 49 ust. 12 rozporządzenia, nie ma wątpliwości, iż chodzi o zapobieżenie wykolejenia się taboru. Bezsprzecznie wykonanie prac objętych zaskarżoną decyzją wymaga z jednej strony dokonania uzgodnień z podmiotami trzecimi i wyłączenia ruchu kolejowego, a z drugiej strony poniesienia kosztów. Jednak argumenty spółki zmierzające do podważenia zasadności wyznaczonego terminu do wykonania odbojnic (do [...] lipca 2018 r.) w gruncie rzeczy wskazują, iż termin ten koliduje z innymi - planowanymi przez spółkę w późniejszym okresie - pracami w postaci wykonania izolacji, a także przyjętym przez nią planem wydatków. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w świetle stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości, oczywistym jest, iż najpilniejsze jest wykonanie systemu odbojnic torowisk oraz stabilne zamocowanie osłon przeciwporażeniowych (zamontowanych prowizorycznie) właśnie z punktu widzenia zagrożeń, z którymi wiąże się zaniechanie tych robót (odpowiednio wykolejenie taboru i zagrożenie porażeniem). Reasumując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że kontrolowana decyzja organu nadzoru budowlanego II instancji (zaskarżona w części przez spółkę) jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.