II FSK 1626/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D.-D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Po 68/10 w sprawie ze skargi M. D.-D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D.-D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd dotychczasowy tok postępowania. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 68/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. 2. W roku 2004 M.D. prowadził działalność gospodarczą pod firmą "D.", której przedmiotem był handel artykułami poligraficznymi oraz świadczenie usług sitodruku. Podatnik prowadził podatkową książkę przychodów i rozchodów, a w złożonym w Urzędzie Skarbowym w P. zeznaniu podatkowym za 2004r. wykazał podatek należny w wysokości 13.556,10 zł. 3. Decyzją z 26 listopada 2007 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., w wysokości 34.803,00zł. W decyzji tej stwierdzono, że podatnik nie ujął w przychodach wartości towaru sprzedanego F.H.U "A." z siedzibą w W. w kwocie 100,00zł, a w kosztach uzyskania przychodów, ujął niezasadnie kwotę 106.200,00zł, wynikającą z czterech faktur VAT wystawionych przez "F. z siedzibą w P. oraz z faktury wystawionej przez firmę "I." Sp. z o.o. z siedzibą w W. - dotyczących prowizji za pozyskanie klientów lub doradztwo marketingowe. Postępowanie kontrolne w sprawie wykazało, iż usługi wymienione w omawianych fakturach nie były faktycznie wykonane. Organ kontroli skarbowej ustalił między innymi, że w kosztach uzyskania przychodów niezasadnie ujęto kwotę 3.305,51 zł, wynikającą z faktur dotyczących opłat na czynsz i wywóz śmieci, w związku z najmem lokalu w P. przy ul. [...], za miesiące marzec oraz kwiecień 2004 r. Wskazał, że podatnik nie przedstawił wiarygodnych dowodów na okoliczność najmu wskazanego lokalu w przedmiotowych miesiącach, a przesłuchany w dniu 12 października 2007 r. zeznał, że pomieszczenia główne opuścił do końca 2003 r., dwa pozostałe w podwórzu - do końca stycznia 2004 r., a ostatnie wynajmowane pomieszczenia opuścił 28 lutego 2004 r., gdyż od stycznia 2004r. działalność prowadził w P. przy ul. [...]. Podatnik nie wykazał związku między poniesionym wydatkiem a przychodami, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.). 4. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i pismem z 2 grudnia 2007 r. zaskarżył je, wnosząc o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 30 maja 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości 34.481,00zł. 6. Decyzję tę M.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 996/08) uchylił ją, wskazując, że skarga była uzasadniona w części dotyczącej niezaliczenia przez organ podatkowy do kosztów uzyskania przychodów wydatków na czynsz lokalu przy ul. [...] za miesiąc kwiecień 2004 r. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że usługi wymienione na fakturach wystawionych przez firmy "F." i "I." nie zostały wykonane, w związku z czym wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto Sąd orzekł, że prawidłowo nie uznano też za koszt uzyskania przychodów wydatków na usługi telefoniczne ponieważ z faktur, znajdujących się w aktach sprawy, nie sposób ustalić, czy zostały one wystawione na numer telefonu należący do skarżącego. 7. Wobec dowodów uzyskanych w ramach ponownego postępowania dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w P. uwzględnił w całości zarzuty strony dotyczące ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wszystkich wydatków związanych z wynajmowaniem pomieszczenia w P. przy ul. [...]. Pozostałe ustalenia, mając na względzie pierwotnie sformułowany zakres zarzutów oraz prawomocne orzeczenie Sądu z 6 lutego 2009r. (sygn. akt I SA/Po 996/08), pozostawiono bez zmian. Tym samym, decyzją z 12 listopada 2009 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji, określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 34.803,00zł i określił je na kwotę 34.175,00zł. 8. Ponowne rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w P. zostało zaskarżone przez M.D. do WSA w Poznaniu, który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 r. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122, art. 187 ust. 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, dalej Ordynacja podatkowa) poprzez niepodjęcie niezbędnych starań w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz błędne przyjęcie, że nie wykonano usług przez firmę "F." oraz przez firmę "I." na rzecz "D.", nieuznanie wydatków za czynsz i wywóz śmieci z nieruchomości przy ul. [...] za miesiące marzec i kwiecień 2004 r. oraz wydatków za usługi telekomunikacyjne jako kosztów uzyskania przychodów. Ponadto zarzucono organowi podatkowemu naruszenie art. 22 u.p.d.o.f., poprzez nieuwzględnienie prawidłowo zakwalifikowanych kosztów uzyskania przychodów, oraz art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niepodejmowanie żadnych działań w celu ustalenia danych adresowych świadków, które organ ten winien ustalić we własnym zakresie. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 9. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesioną skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że rozpatrując sprawę ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Po 996/08, uchylającym zaskarżoną decyzję uznał za zasadne uzupełnienie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy jedynie w zakresie przesłuchania świadków na okoliczność najmu lokalu przy ul. [...] w miesiącu kwietniu 2004 r. i ponoszenia przez skarżącego kosztów z tego tytułu, które miałyby charakter kosztów uzyskania przychodu. Powołany wyrok jest prawomocny. Sąd był zobligowany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. jedynie do rozważenia, czy organ podatkowy zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania podatkowego zawartych w wyroku z 6 lutego 2009 r. 10. W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej uzupełnił we wskazanym przez Sąd zakresie postępowanie wyjaśniające i uznał za zasadne stanowisko podatnika, co do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w roku 2004 kwoty 1.610,63zł z tytułu wydatków poniesionych przez podatnika na czynsz oraz wywóz śmieci w związku z najmem wskazanego lokalu w miesiącu kwietniu 2004 r. Wobec tego uznać należy, że organ podatkowy wykonał zalecenia Sądu zawarte w powołanym wyroku. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 30 maja 2007 r. w całości obligowało ten organ do odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich pozostałych bezzasadnie zaliczonych przez podatnika jako koszty uzyskania przychodu wydatków, bowiem organ drugiej instancji winien, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażaną w art. 127 Ordynacji podatkowej, rozpatrzyć sprawę ponownie i w całości. Skoro jednak Sąd we wcześniejszym wyroku zaakceptował stanowisko organu podatkowego co do zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu w roku 2004 kosztów objętych fakturami wystawionymi przez firmę "F. oraz Spółkę z o.o. I., a także przez Spółkę z o.o. G. i za usługi telefoniczne, bez względu na treść uzasadnienia w tym zakresie, strona skarżąca nie może w niniejszym postępowaniu skutecznie kwestionować prawidłowości zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Skarga kasacyjna. 11. Skargę kasacyjną wniósł M.D.. Wyrok zaskrzył w całości, zarzucając naruszenie: a) prawa materialnego tj.: - art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieuwzględnieniu prawidłowo zakwalifikowanych przez skarżącego kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie tego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że podatnik prawidłowo zaliczył poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów; b) prawa procesowego tj.: - naruszenie art. 153 p.p.s.a. przejawiające się niewłaściwą wykładnią i uznaniem, iż sąd jest związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu oddalającym skargę na pierwszą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podczas gdy skarżony wyrok zapadł w postępowaniu na skutek skargi na inną decyzję; - naruszenie art. 141 ust. 4 zd. 1, art. 145 ust. 1 pkt 1 a i c oraz art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1269 ze zm.) mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego oraz naruszenie art. 122, art. 187 ust.1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie przepisów o postępowaniu dowodowym oraz niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych starań w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy i błędnym przyjęciu, że: - usługi świadczone przez firmę "F." oraz firmę "I." na rzecz "D. " nie zostały wykonane, gdy przeprowadzone przez organ postępowanie podatkowe winno doprowadzić do wniosku, iż zostały one wykonane, wydatki za czynsz i wywóz śmieci z nieruchomości przy ul. [...] z faktur wystawionych za miesiąc marzec i kwiecień 2004r. nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu; - usługi telekomunikacyjne za poszczególne miesiące nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, gdy w oparciu o przeprowadzone dowody, a w tym przesłuchanie podatnika na tę okoliczność oraz zwrócenie się do operatorów komórkowych należało ustalić, że usługi te były ściśle związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; - naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną jego wykładnię i niepodejmowanie żadnych działań w celu ustalenia danych o świadkach, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie doprowadzić powinna do wniosku, że wobec braku informacji o danych adresowych świadków przez skarżącego, to organ był zobowiązany ustalić ich adresy. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu celem ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 12. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego. 13. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu słusznie zauważył, że zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczony jest, z jednej strony, przez granice sprawy podatkowej, z drugiej strony, kształtuje go obowiązywanie zasady powagi rzeczy osądzonej. Powoduje to, że nie można wszczynać i prowadzić postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. W rozpoznawanej sprawie został już wydany prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 6 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 996/08. Orzeczeniem tym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 30 maja 2007 r. w sprawie M.D. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarga okazała się zasadna w odniesieniu do jednego z jej zarzutów, a mianowicie niezaliczenia przez organ podatkowy do kosztów uzyskania przychodów wydatków na czynsz za lokal przy ul. [...]. W tym zakresie wskazał na naruszenie art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ powinien przesłuchać osoby, które wystawiły faktury i uzyskać w ten sposób informacje o tym, czy w kwietniu 2004 r. trwał nadal najem przedmiotowego lokalu. W odniesieniu do pozostałych spornych kwestii Sąd uznał, że ustalenia organów podatkowych są prawidłowe i oparte na rzetelnie zebranym materiale dowodowym. Powyższa konstatacja dotyczyła zarówno zakwestionowanych usług świadczonych przez firmy: "F." oraz "I.", jak również wydatków na usługi telefoniczne. 14. W tym miejscu konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Gruszczyński, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2009, komentarz do art. 153, str. 402). Związanie organu i sądu, mające oparcie w stanowiącym podstawę orzekania w sprawie art. 153 p.p.s.a. polega na tym, iż ani organ ponownie rozpoznający sprawę, ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ich bezwzględnym obowiązkiem jest natomiast podporządkowanie się mu w pełnym zakresie. Stwierdzenie niezastosowania się organów do wskazań, zawartych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego w zakresie dalszego postępowania, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Te kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu, chyba że zmienił się stan faktyczny lub stan prawny sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nieprzestrzeganie przepisu art. 153 p.p.s.a. w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli działalności organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 468/09, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 153 p.p.s.a poprzez niewłaściwe przyjęcie jego związania treścią uzasadnienia orzeczenia wcześniej w sprawie wydanego. Naruszenie ww. przepisu wywodzi zaś z faktu, że pierwszy z wyroków zapadł w postępowaniu na skutek skargi na inną decyzję i prawidłowa wykładnia oraz zastosowanie tego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że sąd nie był związany ustaleniami poczynionymi w innym postępowaniu. Zarzut ten jest niezasadny. Przedstawiona argumentacja autora skargi kasacyjnej nie znajduje oparcia w jego treści i prowadziłaby do sytuacji, w której nigdy nie znajdowałby on zastosowania w przypadku ponownego rozstrzygania sprawy przez sąd. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sprawy było określenie M.D. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. To w tej sprawie wydany został prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 996/08, uchylający decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Strona wyroku tego nie kwestionowała. Należy przypomnieć, że jeżeli strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, może ona w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie (art. 176 p.p.s.a. in fine). W sytuacji objętej dyspozycją z art. 184 p.p.s.a. sąd kasacyjny oddalając skargę, wyrazi w uzasadnieniu orzeczenia właściwą ocenę prawną i wskazania, które będą wiążące na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Przepis art. 184 p.p.s.a. stanowi bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z możliwości zaskarżenia pierwotnie wydanego w sprawie wyroku M.D. jednak nie skorzystał. Powyższe skutkuje także związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. prawomocnym orzeczeniem WSA w Poznaniu wydanym w sprawie I SA/Po 996/08. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W tej sytuacji zasadniczą rolą Sądu pierwszej instancji było zbadanie czy organ podatkowy zastosował się do wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu sądowym oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, prawidłowo dokonał kontroli legalności wydanych w sprawie decyzji. W sytuacji, gdy w wyroku z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 996/08, przesądzono definitywne określone kwestie, to wbrew poglądom autora skargi kasacyjnej, Sąd nie miał obowiązku do ponownego, szczegółowego do nich się odnoszenia. Sąd uznał bowiem, że jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co dalszego postępowania, wyrażoną w powołanym wyroku. W konsekwencji formułowanie wobec zaskarżonego wyroku zarzutu o braku merytorycznej kontroli decyzji organu podatkowego, należy ocenić jako nieuprawnione – por. wyrok Naczelnego Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2009 r., sygn. akt I FSK 559/08, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl. 15. Z uwagi na powyższe, jako niezasadne należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno w odniesieniu do naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Odnoszą się one bowiem do ustaleń w zakresie usług świadczonych przez firmy: "F." i "I." oraz wydatków na usługi telekomunikacyjne, czyli do kwestii, które zostały już prawomocnie przesądzone. Zdziwienie budzi natomiast zarzut odnoszący się do nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków za czynsz i wywóz śmieci z nieruchomości w [...] za miesiące marzec i kwiecień 2004 r. Jak słusznie zauważył pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 12 listopad a 2009 r., na którą złożono skargę, wydatki te zostały uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów. Było to skutkiem przeprowadzonego postępowania zleconego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 996/08. 16. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.