III SA/Wa 1154/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS lub organ interpretacyjny) z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. 1.2. W dniu 23 listopada 2017 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Strona/Wnioskodawca) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kompetencji do podpisywania oświadczeń o sporządzeniu dokumentacji cen transferowych. We wniosku Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca może dokonywać w 2017 r., jak również w kolejnych latach transakcji z podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) – M. sp. z o. o. Mając na uwadze brzmienie regulacji art. 9a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., Spółka może być zobowiązana do sporządzenia dokumentacji podatkowej. W takim przypadku, Spółka - na podstawie art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. - będzie również zobowiązana do złożenia oświadczenia o sporządzeniu tej dokumentacji. Mając na uwadze, że przy wysyłaniu zeznania rocznego Spółka może skorzystać z regulacji art. 80a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) - podpisanie deklaracji przez pełnomocnika, jak również mając na uwadze, że oświadczenie, o którym mowa powyżej powinno zostać złożone do dnia upływu terminu określonego dla złożenia tego zeznania Spółka zamierza złożyć omawiane oświadczenie w dniu, w którym składać będzie zeznanie roczne. W związku z tym, Spółka dla zminimalizowania czynności administracyjnych zamierza udzielić stosownego pełnomocnictwa dla tej samej osoby, która jako pełnomocnik podpisuje zeznanie roczne, celem podpisania i złożenia przedmiotowego oświadczenia. Po analizie regulacji prawnych Spółka posiada wątpliwości, czy na gruncie obowiązujących przepisów ww. oświadczenie może zostać podpisane przez pełnomocnika na podstawie odpowiedniego dokumentu pełnomocnictwa, upoważniającego do dokonania tej czynności w imieniu Spółki. Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest m.in. świadczenie usług księgowych, polegających na sporządzaniu, podpisywaniu i składaniu deklaracji podatkowej. W związku z tym Spółka posiada wątpliwość, czy osoba reprezentująca Spółkę, dysponująca odpowiednim pełnomocnictwem może podpisać przedmiotowe oświadczenie w imieniu klienta Spółki. We wniosku Spółka zadała następujące pytania: 1) czy oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. może być podpisane przez pełnomocnika w imieniu Spółki? 2) czy osoba reprezentująca Spółkę, wykonująca usługi księgowe (m.in. podpisywanie i składanie deklaracji podatkowych) dla danego klienta, dysponując odpowiednim pełnomocnictwem - może podpisać w imieniu tego klienta oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p.? W stanowisku własnym odnosząc się do zadanych we wniosku pytań Spółka uznała, że oświadczenie, o którym mowa w pytaniach nie może być podpisane przez pełnomocnika, wyjaśniając dlaczego stanowisko to należy uznać za prawidłowe. 1.3. DKIS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zakres przedmiotowy wniosku obejmujący zadane pytania odnoszące się do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie mieści się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej. Wydana interpretacja nie rozstrzygałaby w niniejszej sprawie o skutkach podatkowych dla Wnioskodawcy, ale o czynności technicznej. Ponadto Wnioskodawca nie jest zainteresowanym w odniesieniu do pytania nr 2, gdyż pytanie to nie dotyczy odpowiedzialności i obowiązków Spółki, a jej klientów. 1.4. Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 2a O.p. oraz art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydawanie interpretacji w podobnych lub analogicznych sprawach i tym samym bezzasadne różnicowanie statusu Spółki. Strona wniosła o wszczęcie postępowania i wydanie interpretacji zgodnie z wnioskiem Spółki w zakresie pytania nr 1, dotyczącego oświadczenia w imieniu Spółki składającej to oświadczenie. 1.5. DKIS postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podzielił w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i stwierdził, że zagadnienie poruszone w zakresie zadanego pytania nr 1 nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie nieusuwalnej negatywnej przesłanki umożliwiającej wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem DKIS zakres przedmiotowy wniosku obejmujący zadane pytanie nr 1 odnoszące się do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie mieści się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej. Wydana interpretacja nie rozstrzygałaby w niniejszej sprawie o skutkach podatkowych dla Wnioskodawcy, ale o czynności technicznej. Ponadto DKIS stwierdził, że badanie prawidłowości oraz kompetencji w zakresie składania podpisu pod oświadczeniem, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. (tj. zagadnienie dotyczące tego, kto może to oświadczenie podpisać), leży w kompetencjach uprawnionych do tego odpowiednich organów podatkowych, do których to oświadczenie jest składane, ewentualnie prowadzących postępowanie dowodowe. Natomiast organ interpretacyjny nie jest do takiego badania uprawniony. Zdaniem organu ocena kwestii możliwości wszczęcia ww. rodzaju postępowania wymaga rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. W ocenie DKIS nie można stwierdzić, że przepis art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. nakłada na Spółkę obowiązek podatkowy, co sugeruje Strona w zażaleniu. Przepis ten dotyczy obowiązków związanych ze złożeniem oświadczenia o sporządzeniu dokumentacji podatkowej, a nie samej dokumentacji podatkowej. Organ wskazał, że wątpliwości Spółki zgłoszone w sprawie dotyczą tego, czy obowiązek wynikający z powyższego przepisu może zostać zrealizowany za pośrednictwem pełnomocnika. DKIS nie zgodził się ze Spółką, że powyższa wątpliwość może zostać rozwiana w trybie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przepisów art. 14b i nast. O.p., skoro przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji mogą być tylko przepisy materialnego prawa podatkowego, odnoszące się wprost do zobowiązania podatkowego. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DKIS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Spółka zarzuciła DKIS naruszenie: 1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 2a w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z uwagi na to, że wniosek nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz z uwagi na to, że sprawa będąca przedmiotem wniosku leży poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu mającego wydać omawianą interpretację; 2) art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydawanie interpretacji w podobnych lub analogicznych sprawach (w stosunku do niniejszej) i tym samym bezzasadne różnicowanie sytuacji Spółki oraz innych podatników. 2.2. Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wydania interpretacji podatkowej zgodnie żądaniem Strony. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. 3.3. Istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy zasadnie organ odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji wskazując, że zakres przedmiotowy wniosku obejmujący zadane pytanie nr 1 odnoszące się do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie mieści się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej, wobec czego wydana interpretacja nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych dla Wnioskodawcy, ale o czynności technicznej. W ocenie Sądu rację w sporze przyznać należało Skarżącej, która wskazywała, że pytanie jej odnosi się do konkretnej normy prawa podatkowego, która może podlegać wykładni. 3.4. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h tej O.p. ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów tej ustawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W myśl art. 14b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 2a O.p., przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące m.in. uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Natomiast art. 14b § 3 O.p. stanowi ponadto, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14c § 1 i 2 O.p., organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska Wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym. Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n O.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. 3.5. Natomiast przepis art. 165a O.p., który stanowił podstawę prawną skarżonego postanowienia ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi charakteryzuję się wydawane na podstawie tych przepisów interpretacje podatkowe. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi natomiast do wniosku, że w pojęciu: jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną są przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w interpretacje indywidualne, - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Dodać można, że jak słusznie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, przepisu tego nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. 3.6. Powyższe uwagi należy uwzględnić oceniając, czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wniosek Spółki nie kwalifikował się do merytorycznego rozpoznania i wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Dokonując takiej oceny, zdaniem Sądu, bezspornym jest, że pytanie, z którym wystąpiła Skarżąca, tj. czy oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. może być podpisane przez pełnomocnika w imieniu Spółki, jest pytaniem o interpretację przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z powyższym przepisem art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p., podatnicy, o których mowa w ust. 1, 1b, 5a i 5b, są obowiązani składać urzędom skarbowym oświadczenie o sporządzeniu dokumentacji podatkowej, do dnia upływu terminu określonego dla złożenia rocznego zeznania podatkowego, z tym że oświadczenie to nie dotyczy informacji, o których mowa w ust. 2d. W przypadku podatników, o których mowa w ust. 5a, oświadczenie może podpisać osoba upoważniona do reprezentowania zagranicznego zakładu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wbrew twierdzeniom organu, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek, którego istota tkwi w podanym wyżej pytaniu, nie dotyczy kwestii związanej z ustalaniem stanu faktycznego w sprawie i koniecznością badania złożonego pod oświadczeniem podpisu, a jedynie odpowiedzi na pytanie, czy w świetle przepisu art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. (również w kontekście uzasadnienia do ustawy na co wskazywała Strona w ramach własnego stanowiska) uprawnione jest uznanie, że oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. może być podpisane przez pełnomocnika w imieniu Spółki. Sąd podziela stanowisko Skarżącej, że obowiązek złożenia oświadczenia wynika wprost z ustawy podatkowej – ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i treść całej jednostki redakcyjnej, przy uwzględnieniu drugiego zdania pozostawia wątpliwości co do tego czy tylko członek organu zarządzającego uprawniony do reprezentacji, czy również osoba umocowania do działania na podstawie pełnomocnictwa ma prawo skutecznie złożyć takie oświadczenie w imieniu Spółki. Jak słusznie wskazała Skarżąca, istota zapytania polega właśnie na tym, że istnieją poważne wątpliwości interpretacyjne dotyczące osoby, która może złożyć podpis pod oświadczeniem, tak aby można było uznać, że zostało ono złożone skutecznie, gdyż wprost nie wynika to z przytoczonego przepisu art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. Sąd podziela również ocenę Skarżącej, która wskazuje, że posiada status podmiotu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 2 O.p. Zainteresowanym jest bowiem każda osoba, która chce uzyskać wiedzę o stanowisku organów podatkowych o stanach faktycznych lub możliwych zdarzeniach przyszłych, które spowodowały lub mogą spowodować dla tej osoby skutki prawne na gruncie szeroko rozumianego prawa podatkowego. W rozpatrywanej sprawie Spółka chce uzyskać wiedzę jak skutecznie wywiązać się obowiązku nałożonego przepisem prawa podatkowego w zakresie złożenia oświadczenia, o którym mowa art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. Nie można też zgodzić się Ministrem, który wskazuje, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy pytanie nr 1 zawarte we wniosku nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych dla Wnioskodawcy, ale o czynności technicznej. Minister wskazał, że organ interpretacyjny w ramach swoich kompetencji nie może stwierdzić, kto powinien podpisać oświadczenie o sporządzeniu dokumentacji cen transferowych. Przypomnieć jednak należy, że fakt konieczności złożenia oświadczenia o sporządzeniu dokumentacji cen transferowych wynika wprost z ustawy mającej walor przepisów materialnoprawnych dotyczących konstrukcji podatku dochodowego od osób prawnych i nakłada na podatnika obowiązek, z którego wywiązanie się uzależnione jest od skutecznego złożenia tego oświadczenia. Przedmiotem wniosku nie jest niewątpliwie kwestia badania podpisu czy zakresu mocowania pełnomocnika, ale wypowiedz organu o charakterze znacznie bardziej ogólnym, a mianowicie, czy do podpisania oświadczenia Spółka może ustanowić pełnomocnika. Badanie zakresu umocowania czy prawdziwości podpisu pod oświadczeniem faktycznie leży już w zakresie postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, jednak ta kwestia nie była przedmiotem zapytania sformułowanego we wniosku. W ocenie Sądu, wniosek o wydanie interpretacji złożony przez Skarżącą, odnosi się do konkretnej normy prawnej, która może podlegać wykładni. Dlatego powinien on zostać merytorycznie rozpatrzony przez organ. W istocie, jest to bowiem pytanie o to, czy charakter czynności złożenia oświadczenia, o której mowa w art. 9a ust. 7 u.p.d.o.p. pozwala na złożenie go przez pełnomocnika. 3.7. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 165a O.p., gdyż nie wystąpiły, wbrew twierdzeniom DKIS, przesłanki do jego zastosowania w sprawie, w szczególności nie można mówić, że wystąpiły okoliczności o których mowa w art. 14b § 2a O.p. Zdaniem Sądu żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem nr 1 nie wykracza po zakres przedmiotowy interpretacji wydanej na podstawie art. 14b i nast. O.p., a Stronie nie można odmówić przymiotu zainteresowanego. Końcowo warto nadmienić, ze zbliżonym zagadnieniem prawnym, dotyczącym interpretacji indywidualnych przepisów prawa materialnego, które nie wprost związane są z powstaniem obowiązku podatkowego wypowiadały się już sądy administracyjne m.in. w wyroku z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 696/14, zaaprobowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 179/15, opowiadając się za zasadnością wydania interpretacji indywidualnej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany do wydania interpretacji winien podjąć czynności zmierzające do rozpoznania wniosku Spółki z uwzględnieniem uwag poczynionych w niniejszym wyroku. 3.8. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydawanie interpretacji w podobnych lub analogicznych sprawach (w stosunku do niniejszej) i tym samym bezzasadne różnicowanie sytuacji Spółki oraz innych podatników, gdyż stany faktyczne w przywołanych przez Spółkę rozstrzygnięciach organów interpretacyjnych nie były tożsame z opisem zagadnienia zawartego we wniosku Spółki. 3.9. Wskazane naruszenie przepisów prawa procesowego uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. 3.10. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak sentencji uchylając skarżone postanowienie DKIS i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r.