II SA/Bd 741/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Prezydent M. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem podziemnym (wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod.-kan., co., wentylacją mechaniczną i elektryczną), budowę zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz przebudowę kanału deszczowego, na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w B.. Od ww. decyzji odwołanie wniosły strony postępowania tj., Z. W., K. S., M. S. i S. S.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.), podał, że odwołujący wskazali, iż decyzja organu I instancji jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie charakteru inwestycji oraz wskazanych parametrów. Dookreślili, że ,,a) wysokość budynku, b) wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki, c) wielkość powierzchni biologicznie czynnej" jest niezgodna z warunkami zabudowy z dnia [...] grudnia 2014 r., na dowód czego przedłożyli własne obliczenia. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu. Wojewoda zauważył, że w niniejszej sprawie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została wydana w dniu [...] grudnia 2014 r., przez Prezydenta M. B. decyzja nr [...] ustalająca warunki zabudowy, która decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., została przeniesiona na inwestora. Przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2015 r. Wojewoda podkreślił, iż zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepis art. 55 wskazanej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast norma prawna art. 55 wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w tej decyzji. Przedmiotowa decyzja Prezydenta M. B. o warunkach zabudowy przeznaczyła działkę nr [...] położoną w obrębie 256 KM 53 przy ul. [...] w B., na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ uznał, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i jej ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że zgodnie z opisem techniczno-architektonicznym załączonym do projektu budowlanego, budynek mieszkalny ma wysokość max. 12,00 m, co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max. 12 m. Decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r., ustaliła również wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie min. 15 %, a max. 44 %. Nadto określiła min. wielkość powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki na poziomie 45 %. Zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia działki wynosi 1612 m2, powierzchnia zabudowy wynosi 705,81 m2 (co stanowi 43,78 % pow. działki czyli jest mniejsza niż 44 %), zatem powierzchnia biologicznie czynna stanowi powyżej 45 % działki. W ocenie Wojewody inwestorowi przysługuje prawo zabudowy nieruchomości, będącej w jego posiadaniu, a prawo to nie może być ograniczone żądaniem sąsiadów, by planowany budynek był niższy. Z chwilą nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości inwestor nabył prawo rozporządzania i zarządzania nią według własnej woli i w granicach przysługujących mu praw, w tym wynikających z ww. decyzji o warunkach zabudowy. Organ podał, że jak wynika z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zatem za cały projekt odpowiada przede wszystkim projektant, a organ administracji architektoniczno-budowlanej w ograniczonym zakresie sprawdza projekt budowlany, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Według Wojewody nie jest również zasadny zarzut odwołujących, iż decyzja została wydana z naruszeniem § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r., w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, poprzez nieokreślenie w decyzji specjalności inspektora nadzoru inwestorskiego. Organ wskazał, iż w pkt 2 decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., udzielającej pozwolenia na budowę, nałożono obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, zgodnie z § 3 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r., w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r., Nr 138, poz. 1554). Podany przez organ I instancji przepis § 3 pkt 2) rozporządzenia wskazuje, że ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane również przy realizacji obiektów budowlanych lub ich części, które zawierają elementy konstrukcyjne. Z uwagi na powyższe inwestor ma obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego o specjalności budowlanej. Wojewoda podkreślił, że § 4 wskazanego rozporządzenia wskazuje, iż właściwy organ, w decyzji o pozwoleniu na budowę albo w decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, nakłada obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego określonej specjalności, z powołaniem odpowiedniego dla danego obiektu przepisu rozporządzenia. Wprawdzie organ I instancji w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie dookreślił jakiej specjalności ma być inspektor nadzoru inwestorskiego, jednak wynika ona z analizy przywołanej przez organ I instancji podstawy prawnej i w ocenie Wojewody wskazane uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ uznał, że nie jest również zrozumiały zarzut odwołujących "naruszenia przepisów art. 6 i 7 Kpa poprzez nałożenie (...) obowiązku nieznajdującego oparcia w przepisach prawa, to jest obowiązku usunięcia na koszt inwestora bez zbędnej zwłoki ewentualnych szkód w wyniku prowadzonej inwestycji". Organ I instancji wprawdzie bezpodstawnie nałożył na inwestora wskazany obowiązek, ale nie ma on wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewoda wskazał, że odwołujący zarzucili również naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącym tj., pp. S. , wykonania uprawnień wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a to na skutek wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., w sytuacji, gdy w tym samym dniu skarżący otrzymali zawiadomienie o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie organ I instancji wystosował do stron postępowania pismo z dnia [...] grudnia 2017 r., zawiadamiające o zakończeniu zbierania dokumentów w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i uprawnieniu stron do zapoznania się z aktami postępowania. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane prze pp. S. dnia [...] grudnia 2018 r., czyli w dniu wydania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę. Z treści pisma z dnia [...] stycznia 2018 r., wynika, iż pp. S. dnia [...] grudnia 2017 r., wyrazili chęć zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, jednakże akta nie zostały im udostępnione z uwagi na ich obieg kancelaryjny. Z uwagi na powyższe Wojewoda stwierdził, iż w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego państwo S. w odwołaniu od decyzji Prezydenta M. B., ani w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., w żaden sposób nie wykazali, aby zbyt późne zawiadomienie ich o możliwości zapoznania się z aktami, czy też ich nieudostępnienie przez organ I instancji w dniu [...] grudnia 2017 r., uniemożliwiło im dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Zastrzeżenia związane z projektowaną inwestycją zostały przez skarżących podniesione w odwołaniu i zostały rozpatrzone przez tutejszy organ. Skarżący nie wnieśli też nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym. Organ uznał, że powstałe w postępowaniu przed organem I instancji uchybienia przepisowi art. 10 Kpa nie spowodowało poniesienia przez skarżących żadnych ujemnych konsekwencji. Według Wojewody niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego, pomimo faktu, że inwestycja obejmuje przebudowę kanału deszczowego. Odwołujący dookreślili, iż stosownie do przepisu art. 16 pkt 65 lit a) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, kanały i rowy są urządzeniami wodnymi. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie projekt obejmuje przebudowę kanału deszczowego dn 0,40 m na terenie działki nr [...] obr. [...]. Zgodnie z projektem budowlanym zewnętrznych instalacji wod-kan, projektuje się przebudowę kanalizacji deszczowej z rur Ř400x11,7 mm PVC SN8. Na trasie kanalizacji deszczowej wykonane mają zostać studnie rewizyjne, żelbetowe klasy C35/45 o średnicy Ř1,2 m z płytą pokrywową, oraz zwieńczeniem w postaci włazu żeliwnego typu lekkiego klasy C250 bez pierścienia odciążającego. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie w wyniku przebudowy kanalizacji deszczowej nie powstanie kanał, do którego mają zastosowanie przepisy prawa wodnego. Wojewoda za niezasadny uznał zarzut niezapewnienia ochrony interesów osób trzecich w zakresie komunikacji poprzez działkę nr [...], wyjaśniając, iż działką inwestycyjną w niniejszej sprawie jest działka nr [...]. Zgodnie z księgą wieczystą nr [...] prowadzoną dla działek nr [...] i [...] ich właścicielem jest [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w B., a przedmiotowe działki nie są obciążone żadnymi prawami osób trzecich. Odwołujący wskazali również, że Prezydent M. B. błędnie opiera się na treści księgi wieczystej. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że "wpisy w księdze wieczystej są, bowiem co do zasady deklaratoryjne, a rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu (np. służebności nabytej przez zasiedzenie), a także służebnościom drogi koniecznej (art. 7 pkt 1 i 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece)". Zdaniem Wojewody wskazanie przez odwołujących wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 247/16, w którego uzasadnieniu sąd wskazał, iż "funkcjonujący od strony ul. [...] wjazd na działkę skarżących jest wjazdem legalnym, znajdującym oparcie prawne w ustaleniach ostatecznej decyzji organu administracyjnego" jest niewystarczające. Odwołujący zarzucili również naruszenie przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z przepisem § 2 poprzez usytuowanie miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej w odległości mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W ocenie odwołujących zaprojektowane miejsce postojowe jest w odległości 3,38 m od okna. Z analizy karty 63 i 87A projektu budowlanego wynika, iż miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej zaprojektowano zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, w odległości 5,95 m od okien budynku. Z treści powołanego § 20 wynika jasno, iż miejsca postojowe mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego, a zatem nie ścian. Redakcja tego przepisu nie pozwala na obliczanie tej odległości jako najmniejsza odległość od ściany, w której zlokalizowane zostało okno. Stąd też niezasadne w ocenie organu jest wskazanie przez odwołujących, iż miejsce postojowe zostało usytuowane w odległości 3,38 m od okna. Wojewoda uznał, że nie znajduje również oparcia w przepisach prawa zarzut naruszenia przepisu § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zaprojektowanie "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych nie poprzez wyodrębnienie pomieszczenia w budynku, lecz dobudowanie do budynku". Odwołujący dookreślili, iż miejsce na śmietnik nie jest wbudowane w bryłę budynku, a jest jedynie dobudowane do budynku, gdyż nie ma wszystkich ścian wspólnych z mającym powstać budynkiem. Śmietnik został połączony tylko jedną ścianą z budynkiem, za którym znajduje się winda. Organ wskazał, iż stosownie do treści § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, a miejscami tymi mogą być: - zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (§ 22 ust. 2 pkt 1); wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie (§ 22 ust. 2 pkt 2); utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (§ 22 ust.2 pkt 3). W niniejszej sprawie według organu zaprojektowane miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów zaprojektowano jako zadaszone pomieszczenie, które nie musi być "wbudowane w bryłę budynku", zgodnie z wyżej wskazanym przepisem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżył (Z. W. zwany dalej "skarżącym"), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, ewentualnie jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów art. 6 i 7 Kpa oraz art. 7 Konstytucji, a także art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która w pkt 1 tiret siódmy nakłada obowiązki nieznajdujące oparcia w przepisach prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), to jest obowiązek usunięcia na koszt inwestora bez zbędnej zwłoki ewentualnych szkód w wyniku prowadzonej inwestycji, 2) naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, w związku z art. 107 § 2 Kpa i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nieokreślenia w niej specjalności inspektora nadzoru inwestorskiego, który ma zostać ustanowiony, 3) naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo sprzeczności z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...], wydanej przez Prezydenta M. B., w zakresie: a) zakresu inwestycji, b) wysokości budynku, c) wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki, d) wielkości powierzchni biologicznie czynnej, a ponadto naruszenie przepisów art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 107 § 3 Kpa poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, 4) niezapewnienie ochrony interesów osób trzecich w zakresie komunikacji poprzez działkę nr [...], 5) naruszenie przepisu § 20 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez usytuowanie miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej w odległości mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego, 6) naruszenie przepisu § 22 ust. 2 pkt 2 i § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., polegające na zaprojektowaniu miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych w odległości mniejszej niż 10 metrów od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej ,,p.p.s.a.", decyzja administracyjna czy postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem podziemnym (wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod.-kan., co., wentylacją mechaniczną i elektryczną), budowę zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz przebudowę kanału deszczowego, na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w B.. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.) i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz wobec braku w niniejszej sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydaną w dniu [...] grudnia 2014 r., przez Prezydenta M. B. decyzją nr [...] ustalającą warunki zabudowy, która decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., została przeniesiona na inwestora, a także przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe (nie narusza zatem art. 138 § 1 pkt 1 Kpa), zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa - uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę zaś stosownie do art. 32 ust. 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. Według art. 32 ust. 4 ww. ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej ,,inwestycją KZN". W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy, zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar Natura 2000. W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania oceny organów, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy przedłożyli wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaistniały, zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów art. 6 i 7 Kpa oraz art. 7 Konstytucji, a także art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r., która w pkt. 1 tiret siódmy nakłada obowiązki nieznajdujące oparcia w przepisach prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), to jest obowiązek usunięcia na koszt inwestora bez zbędnej zwłoki ewentualnych szkód w wyniku prowadzonej inwestycji należy podzielić stanowisko organu odwoławczego i uznać, że nie jest on zasadny. Zresztą jak wynika z akt administracyjnych zarzut ów był powielany przez skarżącego wielokrotnie i został prawidłowo wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody. Zarzut ten bowiem, jak słusznie stwierdził to Wojewoda, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie organu I instancji, a tym bardziej nie powoduje nieważności samej decyzji. Również należy uznać, że nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nieokreślenia w niej specjalności inspektora nadzoru inwestorskiego, który ma zostać ustanowiony. Ten zarzut jest tożsamy z zarzutem zawartym w odwołaniu. Wojewoda również prawidłowo do niego się ustosunkował, podkreślając że § 4 wskazanego rozporządzenia wskazuje, iż właściwy organ, w decyzji o pozwoleniu na budowę albo w decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, nakłada obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego określonej specjalności, z powołaniem odpowiedniego dla danego obiektu przepisu rozporządzenia. Wprawdzie organ I instancji w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie dookreślił, jakiej specjalności ma być inspektor nadzoru inwestorskiego, jednak wynika ona z analizy przywołanej przez organ I instancji podstawy prawnej i w ocenie Wojewody wskazane uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 3 skargi należy ponownie zauważyć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] grudnia 2014 r., przez Prezydenta M. B. decyzja nr [...] ustalająca warunki zabudowy, która decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., została przeniesiona na inwestora. Przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2015 r. Natomiast zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepis art. 55 wskazanej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Norma prawna art. 55 wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w tej decyzji. Decyzja Prezydenta M. B. o warunkach zabudowy przeznaczyła działkę nr [...] położoną w obrębie 256 KM 53 przy ul. [...] w B., na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W ocenie Sądu decyzja o warunkach zabudowy stanowi potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i jej ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tym samym zgodnie z opisem techniczno-architektonicznym załączonym do projektu budowlanego, budynek mieszkalny ma wysokość max. 12,00 m, co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max. 12 m. Decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r., ustaliła również wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie min. 15 %, a max. 44 %. Ponadto określiła min. wielkość powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki na poziomie 45 %. Zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia działki wynosi 1612 m2, powierzchnia zabudowy wynosi 705,81 m2 (co stanowi 43,78 % pow. działki czyli jest mniejsza niż 44 %), zatem powierzchnia biologicznie czynna stanowi powyżej 45 % działki. Ponadto za niezasadny należy uznać zarzut niezapewnienia ochrony interesów osób trzecich w zakresie komunikacji poprzez działkę nr [...]. Należy przyjąć wyjaśnienia Wojewody, iż działką inwestycyjną w niniejszej sprawie jest działka nr [...]. Zgodnie z księgą wieczystą nr [...] prowadzoną dla działek nr [...] i [...] ich właścicielem jest [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w B., a przedmiotowe działki nie są obciążone żadnymi prawami osób trzecich. Zdaniem Sądu powoływanie się przez skarżącego na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 247/16, w którego uzasadnieniu sąd wskazał, iż "funkcjonujący od strony ul. [...] wjazd na działkę skarżących jest wjazdem legalnym, znajdującym oparcie prawne w ustaleniach ostatecznej decyzji organu administracyjnego" jest niewystarczające i nacechowane subiektywnym odczuciem nie popartym żadnymi dowodami. Poza tym skarżący w ocenie Sądu niezasadnie zarzucił naruszenie przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z przepisem § 2 poprzez usytuowanie miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej w odległości mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W ocenie skarżącego zaprojektowane miejsce postojowe jest w odległości 3,38 m od okna. Organ odwoławczy wywiódł z analizy karty 63 i 87A projektu budowlanego, iż miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej zaprojektowano zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, w odległości 5,95 m od okien budynku. Z treści powołanego § 20 wynika, iż miejsca postojowe mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego, a zatem nie ścian. Redakcja tego przepisu nie pozwala na obliczanie tej odległości jako najmniejsza odległość od ściany, w której zlokalizowane zostało okno. Stąd też nieprawidłowe jest wskazanie przez skarżącego, iż miejsce postojowe zostało usytuowane w odległości 3,38 m od okna. W ocenie składu orzekającego również bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zaprojektowanie "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych nie poprzez wyodrębnienie pomieszczenia w budynku, lecz dobudowanie do budynku". Skarżący stwierdził, iż miejsce na śmietnik nie jest wbudowane w bryłę budynku, a jest jedynie dobudowane do budynku, gdyż nie ma wszystkich ścian wspólnych z mającym powstać budynkiem. Śmietnik został połączony tylko jedną ścianą z budynkiem, za którym znajduje się winda. Należy wskazać, iż stosownie do treści § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, a miejscami tymi mogą być: - zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (§ 22 ust. 2 pkt 1); wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie (§ 22 ust. 2 pkt 2); utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (§ 22 ust.2 pkt 3). Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie według organu zaprojektowane miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów zaprojektowano jako zadaszone pomieszczenie, które nie musi być "wbudowane w bryłę budynku", zgodnie z wyżej wskazanym przepisem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, ograniczają się wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Reasumując należy stwierdzić, że wszystkie uwagi i zastrzeżenia zgłoszone przez skarżącego mają, w stwierdzonym stanie faktycznym, jedynie charakter polemiki, co do prawidłowych ustaleń decyzji i w ocenie Sądu nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut, że aktualnie toczy się w fazie sądowej postępowanie ze skargi uczestniczki Z. W. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia budowlanego, co powoduje w jego ocenie, zasadność uchylenia decyzji w niniejszej sprawie, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi uczestniczki i ewentualnego oddalenia skargi w niniejszej sprawie, nie można byłoby rozpoznać odwołania Z. W.. Odnosząc się do tego stwierdzenia Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącego, albowiem zważyć należy, iż Pani Z. W. jest uczestnikiem postępowania ze skargi Z. W. i przysługują jej w tym postępowaniu pełne prawa strony, łącznie z prawem wniesienia skargi kasacyjnej, co powoduje że jej prawa w postępowaniu na decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r. w żadnym zakresie nie zostały ograniczone, ani też naruszone. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczność Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.