II OSK 1275/19

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2092/18 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasądza od Burmistrza Miasta J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2092/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: W złożonym wniosku Burmistrz J. wystąpił o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...], obręb [...], na cele nieleśne. Po raz wtóry rozpatrując sprawę, Marszałek Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 grudnia 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161), umorzył postępowanie wszczęte na wniosek Burmistrza Miasta J. w sprawie zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o pow. 0,0923 ha, objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. z przeznaczeniem pod tereny zabudowy mieszkaniowej jendorodzinnej na działkach z zielenią o charakterze leśnym. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż tereny leśne położone obecnie na działkach nr [...] zgodnie z decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2003 r. uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a następnie uchwalony i obowiązujący aktualnie plan miejscowy "[...]" (uchwała Rady Miasta J. z 29 lipca 2005 r. nr [...]) przeznaczył dany teren na cele nieleśne, o czym świadczy wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po przeprowadzeniu analizy porównawczej przedstawionych załączników graficznych z treścią obowiązującego miejscowego planu dla obszaru "[...]" nie ulega wątplwiości, że wnioskowane grunty leśne w całości położone są w granicach wskazanego wyżej obowiązującego miejscowego planu. W związku z tym przedmiotowy teren nie ma przeznaczenia leśnego i nie wymaga ustalenia innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych, a tym samym uzyskania ponownej zgody na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Obecnie grunty te w opracowywanym projekcie planu również zostały przeznaczone pod tereny zabudowy mieszkaniowej jendorodzinnej, z tym wyjątkiem że nowy plan zakłada dopisek "na działkach z zielenią o charakterze leśnym", co nie wpływa na zmianę sposobu przeznaczenia gruntów leśnych. Zarówno w obowiązującym planie, jak i w projekcie nowego planu, mamy do czynienia z funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest kwestionowane, iż w aktualnie obowiązującym miejcowym planie zagospodarowania przestrzennego teren w stosunku do którego wystąpiono o zgodę na zmianę przeznaczenia, ma przeznaczenie nieleśne. Skoro teren ten ma przeznaczenie nieleśne, to nie wymaga już uzyskania zgody. Dotychczasowe przeznaczenie w miejsowym planie oznacza, że w nowo uchwalonym miejscowym planie – w przypadku przeznaczenia terenu na takie same cele nieleśne jak w obowiązującym planie, dany grunt należy traktować jak nieleśny. Czym innym jest traktowanie tego gruntu z punktu widzenia jego rzeczywistego wykorzystywania. Teren przeznaczony na cele nieleśne nie traci sam z siebie cech lasu, a zatem gdy teren pokryty jest lasem, to w ewidencji gruntów i budynków nadal będzie posiadać oznaczenie las. Jednakże z punktu widzenia planowania przestrzennego przedmiotowy grunt nie jest już lasem, więc nie można orzekać w stosunku do niego o przeznaczeniu na cele nieleśne. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2018 r. Burmistrz Miasta J. zarzucił błędną wykładnię art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego przedmiotowa zgoda nie jest bezterminowa. Każda procedura planistyczna zainicjowana nową uchwałą intencyjną wymaga uzyskania nowej decyzji na zmianę przeznaczenia gruntu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymujac stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu pierwszej instancji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że istota sporu sprowadza się do tego, czy w przypadku opracowywania nowego planu miejscowego zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, w sytuacji gdy taka zgoda dla takich gruntów została już wydana i skonsumowana w poprzednim i obowiązującym aktualnie planie miejscowym. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 oraz stanowisko doktryny Sąd wyjaśnił, że "skuteczność" udzielonej zgody jest zależna od jej wykorzystania dla potrzeb sporządzania planu. A zatem zgoda na zmianę przeznaczenia grutów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest "skuteczna" o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia grutów leśnych na nieleśne i tylko w takim zakresie w jakim w miejscowym planie dojdzie do zmiany tego przeznaczenia. Zdaniem Sądu nie można przyjąć tezy, że decyzje o zgodzie na tzw. odlesienie gruntów leśnych dokonują zmiany przeznaczenia tych gruntów i to w sposób trwały, gdyż wówczas to nie miejscowy plan określałby zmianę przeznaczenia gruntów, ale decyzja wyrażająca zgodę na taką zmianę. Dalej Sąd wskazał, że przedmiotowa zgoda nie jest dla organu planistycznego wiążąca i mimo uzyskania takiej decyzji organ planistyczny może odstąpić od dokonania zmiany przeznaczenia gruntów leśnych w całości bądź w części. Zaś jeśli po zakończeniu procedury planistycznej tj. po uchwaleniu planu miejscowego rada gminy będzie chciała zmienić uchwalony plan i jednak zmienić przeznaczenie danego gruntu na cele nieleśne, to będzie konieczne ponowne przeprowadzenie procedury planistycznej, w tym ponowne wystąpienie do właściwego organu o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że w sprawie nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania, gdyż obecny wniosek dotyczy innych działek dla celów nowego planu, nie obejmuje tych samych działek co wniosek dla celów planu miejscowego uchwalonego w 2003 r. Decyzja Wojewody z [...] czerwca 2003 r. wyrażała zgodę dla: działki nr [...], obręb [...], o pow. 0,523 ha, z przeznaczeniem 0,0484 ha pod MNEL – zabudowę jednrodzinną ekstensywną z zalesieniem i 0,0040 ha pod komunikację, dla działki nr [...], obręb [...], o pow. 0,0800 ha z przeznaczeniem pod MNEL, dla działki nr [...], obręb [...], o pow. 0,800 ha z przeznaczeniem pod MNEL. Natomiast obecny wniosek obejmuje działki z obrębu [...] - nr [...] o pow. 0,0481 ha i nr [...] o pow. 0,0442 ha z przeznaczeniem pod MNL – zabudowę jednorodzinną mieszkaniową z zielenią o charakterze leśnym. W 2009 r. miał miejsce podziałki działki nr [...] o pow. 0,798 ha na dwie działki: nr [...] o pow. 0,0442 ha z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN8), która wraz z działką nr [...] będzie stanowić przedmiot władania i działkę nr [...] o pow. 0,0356 ha pod ulicę [...], stanowiącą ciąg pieszo-jezdny (oznaczona w planie symbolem 24KPJ). Zaś w 2013 r. podzielono działkę nr [...] o pow. 0,822 ha na działki: nr [...] o pow. 0,0341 ha z przeznaczeniem pod drogę (12 KUD) oraz nr [...] o pow. 0,0481 ha z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN8). Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że po uchwaleniu planu miejscowego w 2005 r. zaszła zmiana stanu faktycznego w zakresie numerów działek, ich właścicieli, powierzchni, kształtu oraz przeznaczenia w tej części w jakiej udzielona w decyzji z 2003 r. zgoda na zmianę przeznaczenia na konkretny cel nieleśny dla konkretnie określonej powierzchni działki nie obejmuje w całości powierzchni obecnie wnioskowanych działek. Po 2006 r. nastąpiła także zmiana właściwości organu. W tej sytuacji wniosek skarżącego o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne jest zasadny. Udzielona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2003 r. zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych dotyczyła konkretnych działek i na konkretny cel nieleśny (MNEL i Komunikacja). Natomiast przedmiotowy wniosek dotyczył innych konkretnych działek ze wskazaniem na inny cel nieleśny (MNL). Jak wskazał skarżący na cele nieleśne zgodnie z postanowieniami planu miejscowego zostały wyłączone pod drogę grunty leśne o pow. 0,0040 ha stanowiące część działki nr [...] (po podziale część działki nr [...]) i grunty leśne o pow. "00356 ha" stanowiące część działki nr [...] (po podziale działkę nr [...]). Pozostałe grunty działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) oraz działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) nadal stanowią grunty leśne – nie zostały wyłączone z produkcji leśnej. W ocenie Sądu słusznie skarżący podnosi, że zgoda dla działek wymienionych we wniosku jest niezbędna nie tylko dla celów uchwalenia nowego planu, ale również dla celów uzyskania później decyzji o wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji leśnej. Organ wydający decyzję o wyłączeniu gruntu leśnego z produkcji leśnej bada zgodność przeznaczenia określonego dla danej działki w decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne z przeznaczeniem wynikającym z planu miejscowego dla tej działki. Sąd zwrócił także uwagę, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. właściwy organ zawarł trzy warunki wykorzystania udzielonej zgody. Wg pkt 2 wyłączenie gruntu z produkcji leśnej nie może przekroczyć 20% powierzchni działki oraz 300 m². Z tego wynika, że w przypadku wnioskowanych działek nr [...] i [...] decyzje o wyłączeniu z gruntów leśnych mogłyby dotyczyć co najwyżej 300 m² z każdej powierzchni tych działek. Powyższe wskazuje zatem na brak podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj.: 1/ art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne jest możliwe w stosunku do gruntu, który nie ma przeznaczenia leśnego; 2/ art. 7 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 2 ust. 2 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że wyłączenie gruntu z produkcji leśnej w stosunku do gruntu o nieleśnym przeznaczeniu w planie, wymaga uzyskania decyzji o zgodzie na zmianę przeznaczenia, a później uchwalenia nowego planu; II. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie występowały podstawy do umorzenia postępowania, pomimo że w stosunku do wnioskowanego terenu zostało zmienione przeznaczenie na nieleśne, tak więc nie można było wydać zgody na zmianę przeznaczenia z leśnego na nieleśne. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu zawarto argumenty na popracie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, a w konsekwencji wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie SKO w W. zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 p.p.s.a.). Przystępując do wyjaśnienia przesłanek uwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego przede wszystkim zauważyć należy, iż trafnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne gruntów leśnych niestanowiacych własności Skarbu Państwa o pow. 0,0923 ha położonych na działkach ewidencyjnych nr [...], obręb [...], objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. z przeznaczeniem na tereny zabudowy mieszkaniowej, istota sporu sprowadza się do tego, czy w przypadku opracowywania nowego planu miejscowego zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, w sytuacji gdy taka zgoda dla takich gruntów została już wydana i skonsumowana w poprzednim i obowiązującym aktualnie planie miejscowym. Sąd pierwszej istancji w motywach zaskarżonego wyroku przyjął, iż zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w uchwale 7 sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/10, opubl. ONSAiWSA z 2013 r., nr 2, poz. 20 oraz opubl. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) istnieje konieczność uzyskania każdorazowo nowej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne przy sporządzaniu planu miejscowego w ramach procedury planistycznej. Uznano, iż udzielona zgoda nie jest zgodą bezterminową. Dodano nadto, że na skutek licznych podziałów działek, w tym działki nr [...], aktualny wniosek dotyczy innych działek dla celów nowego planu i nie obejmuje tych samych działek co wniosek dla celów planu miejscowego uchwalonego w 2005 r., dlatego też konkludując uznano, że nie zachodziły podstawy do umorzenia przedmiotowego postępowania. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić i dlatego też jest ono zasadnie kwestionowane skargą kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wniesiony środek odwoławczy zawiera usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to błędnej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jak i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania tego przepisu oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie występowały podstawy do umorzenia postępowania. Zgodnie z art 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś w ustępie 2 pkt 5 tego przepisu wskazanego w skardze kasacyjnej przyjęto, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego w tej sprawie, że ww. zgoda na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nieleśne wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 omawianej ustawy ma charakter decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. W orzecznictwie wprost wskazano, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny następuje w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. (np. w uzasadnieniu uchwały NSA z 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10 oraz w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 995/99.) Należy w tym miejscu wyraźnie zanaczyć, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) organ wykonawczy gminy występuje w toku procesu planistycznego m.in. do organów o jakich mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych o zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych na cele nieleśne. Po uzyskaniu takiej zgody w formie decyzji zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 tej ustawy). Do zmiany tej w świetle tych przepisów dochodzi zatem jeżeli w oparciu o wyrażoną wcześniej zgodę uprawnionego organu dany teren leśny został w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony na cele inne niż leśne. W ten też sposób dochodzi do "skonsumowania" udzielonej wcześniej przez uprawniony organ w trybie ustawy o lasach zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele leśne, o którym to "skonsumowaniu" jest mowa w powoływanej przez Sąd pierwszej instancji uchwale NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10. W następstwie tego "skonsumowania", zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, grunt leśny przestaje być przeznaczony na cele leśne i w konsekwencji przeznaczony do produkcji leśnej. Jako nieprzeznaczony do produkcji leśnej przestaje być zatem co do zasady (pomijając przypadki gdy chodzi o rezerwat przyrody, grunt wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków oraz grunty związane z gospodarką leśną o jakich mowa w art. 3 pkt 2 ustawy o lasach) lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach i gruntem leśnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3027/15). Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym wyroku, w świetle obowiązujących przepisów brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że ta zmiana przeznaczenia obowiązuje jedynie w okresie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego w którym doszło do tej zmiany w oparciu o wyrażoną wcześniej na użytek uchwalenia tego planu zgodę organu uprawnionego, zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 tej ustawy. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowisko takie wynika z treści powoływanej w motywach zaskarżonego wyroku uchwały NSA sygn. akt II OPS 1/10. W uchwale tej przesądzono bowiem jedynie, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie jest spełniona jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a jednocześnie nie doszło do zmiany tego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 tej ustawy. Nie ma też w tym względzie, zdaniem Sądu, normatywnego znaczenia, że ewentualnie w okresie od uchwalenia wcześniejszego planu mogło dojść na danym terenie do zmiany stanu prawnego i faktycznego, który nie był oceniany przy wydawaniu wcześniejszej decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niewatpliwie do takiej samej zmiany, niezwiązanej z nieleśnym zagospodarowaniem terenu, może bowiem również dojść w ciągu kilkuletniego lub kilkudziesięcioletniego obowiązywania planu w którym doszło do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne w oparciu o uzyskaną w procedurze jego uchwalania zgodę. Faktu odlesienia terenu w uchwalonym wcześniej planie zagospodarowania nie może w świetle obowiązujących przepisów niweczyć też fakt oznaczenia danego (odlesionego) terenu w ewidencji gruntów jako gruntu leśnego - tak w wyroku NSA z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3027/15, czy nawet objęcia takiego terenu planem urządzenia lasu w oparciu o przepisy ustawy o lasach. Zatem pogląd zgodnie z którym, jeżeli określony teren został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił już moc, ale także który, jak w tej sprawie, obowiązuje i w planie tym doszło do zmiany tego przeznaczenia, to przy sporządzeniu dla tego terenu kolejnego planu, w przypadku zamiaru przeznaczenia tego terenu na cele nieleśne, nie jest wymagane uzyskanie zgody o jakiej mowa w art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast wskazywana przez Sąd pierwszej instancji kwestia przekształceń (podziałów) działek nr [...] i nr [...], w tym różnic w powierzchni działek objętych zgodą w 2003 r. z aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów jest, jak właściwie podniesiono to w skardze kasacyjnej, wynikiem kilkakrotnej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, lecz nie zmienia to oceny, że przedmiotem wniosku jest ten sam grunt. W tej sytuacji rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, że uzyskanie zgody na zmiane przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne jest możliwe w stosunku do gruntu, który nie ma już przeznaczenia leśnego. Stąd też wadliwie w konsekwencji przyjęto w zaskarżonym wyroku, że w sprawie nie występowały podstawy do umorzenia postępowania w trybie art 105 § 1 k.p.a. Uwzględnienie w całości wniesionej skargi kasacyjnej zobowiązywało zaś Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku jako naruszającego przepisy wskazane w skardze kasacyjnej, a to przepis art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art 105 § 1 k.p.a. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną i mając na uwadze usprawiedliwione jej zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, a skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, to w trybie art. 188 p.p.s.a. uznano, zgodnie zresztą z wnioskami skargi kasacyjnej, że istnieje możliwość merytorycznego załatwienia sprawy aby prawomocnie zakończyć postępowanie sądowoadministracyjne. Natomiast przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, należało mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania podkreślić, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem Burmistrza Miasta J. z dnia 21 grudnia 2016 r. sporządzonym w oparciu o art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest prawidłowa i zgodna z prawem, skoro w aktualnym i obowiazującym planie miejscowym "[...]" - uchwała Rady Miasta J. z dnia 29 lipca 2005 r. nr [...] - teren w stosunku do którego wystąpiono o zgodę na zmianę przeznaczenia ma charakter nieleśny, to tym samym nie jest już wobec tego terenu wymagana zgoda na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W takiej sytuacji należało wniesioną skargę Burmistrza Miasta J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów oddalić na podstawie art 151 p.p.s.a. jako całkowicie niezasadną. W tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o przepis art 188 p.p.s.a. w zw. z art 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi (pkt I wyroku). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.