II SA/Wr 617/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. A. Sp. z o.o. z/s w B. D. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 6917 (słownie: sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2016r. r. Nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. stosując przepisy: art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 j ust. 1 i art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290) wymierzył A. sp. z o.o w B. – inwestorowi karę w kwocie 100 000; - z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego tj. budynku "myjni cystern, tanku kontenerów, warsztatu oraz budynku gospodarczego" w B.D. przy ul. H. S. (...) na działce nr (...), (...). W zażaleniu działająca imieniem Spółki pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, zarzucając jednocześnie naruszenie przepisów art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) listopada 2016r.r. Nr (...) wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 43/17 w sprawie ze skargi A. Sp. zo.o. z siedzibą w B. D., uchylił w całości postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu użytkowania obiektu budowlanego. Wyrok jest prawomocny. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy w sposób wymagany zasadą dwuinstancyjności postępowania, nie wskazał podstawy ustaleń dotyczących czynności wykonywanych przez skarżącego ( w sposób nieuprawniony stwierdził, że inwestor na przełomie października/listopada 2015 r. przeprowadził m.in. rozruch myjni i nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął takie ustalenia), nie wyjaśnił analizy nomenklaturowych pojęć "użytkowanie" i "przystąpienie do użytkowania" obiektu budowlanego i jego treści, nie przedstawił własnej samodzielnej oceny materiału dowodowego oraz nie sprawdził – orzekając w czasie, gdy inwestor dysponował już decyzją o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu – czy istotnie dla jej uzyskania wymagana była decyzja zezwalająca na eksploatację urządzeń technicznych zamontowanych w myjni cystern. Organ odwoławczy nie wskazał również jednoznacznie, które działanie inwestora uznaje za noszące znamiona przystąpienia do użytkowania bez uzyskania wymaganego pozwolenia. Sąd także jednoznacznie stwierdził, że jeżeli w konkretnym przypadku ustalone zostanie w sposób nie budzący wątpliwości, że uruchomiono i wykorzystano urządzenia techniczne w zrealizowanym obiekcie budowlanym wyłącznie dla przetestowania ich sprawności i prawidłowego funkcjonowania, w celu potwierdzenia tego stosownym dokumentem i bez zamiaru komercyjnego, to takie działania nie można uznać za przystąpienie do użytkowania obiektu z naruszeniem przepisów art. 56 i art. 55 p.b. Sąd uznał również za niezasadne stanowisko organu, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie nie można było uznać, że inwestor przystąpił do użytkowania tylko części obiektu budowlanego, a w konsekwencji wymierzyć karę w odniesieniu do części obiektu z uwzględnieniem jej parametrów kubaturowych. Dnia (...) czerwca 2018 r. postanowieniem nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości orzekając o istocie sprawy wymierzył karę Inwestorowi: A. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. S. (...), B. D. w wysokości 75 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego tj. budynku myjni, realizowanego na podstawie decyzji Starosty W. z dnia (...) października 2014 r. nr (...) o pozwoleniu na budowę myjni cystern, tanku kontenerów, warsztatu oraz budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą w B. D. na dz. Nr (...), (...), (...). Skarżący został poinformowany, że powyższą kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia na konto: (...) Urzędu Wojewódzkiego we W.. W uzasadnieniu organ odniósł się do prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2017 r., w którym – jego zdaniem - zostały wskazane tylko dwie zasadnicze kwestie, które przesądziły o uchyleniu skarżonego postanowienia (...)WINB. Pierwsza z nich dotyczy braku przeprowadzenia postanowienia dowodowego na okoliczność charakteru czynności polegającej na myciu cystern przy udziale wykonawcy robót, firmy A. Drugą kwestią było obliczenie kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania przy uwzględnieniu kubatury całej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, a nie części faktycznie użytkowanej. Analizując stan faktyczny oraz materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu II Instancji, koniecznym stało się przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność charakteru czynności mycia cystern przy udziale dostawcy A. Sp. z o.o. poprzez wezwanie inwestora do przedłożenia i oryginałów ( bądź uwierzytelnionych odpisów ) dokumentacji związanej z czynnościami sporządzonej pomiędzy inwestorem, a dostawcą instalacji – A.Sp. z o.o., protokołów wszystkich czynności mycia cystern, realizowanych w okresie październik – listopada 2016 r. oraz decyzji Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie odbioru przedmiotowych urządzeń myjących i dopuszczenie ich do użytkowania. Inwestor został wezwany do przedłożenia powyższej dokumentacji postanowieniem nr (...) z dnia (...) października 2017r. Wymaganą dokumentację Inwestor przedłożył do organu, z której wynika, że strony umowy cywilnoprawnej: inwestor oraz A. Sp. z o.o. przeprowadziły w dniach 28.10 – 09.11.2017 r. testowy rozruch przedmiotu umowy z dnia 28 maja 2015 r. be (...), tj. urządzeń myjących. Potwierdzeniem są protokoły mycia cystern pod nazwą" European Cleaning Document" w ilości 15 sztuk. Sporządzone w dniach 28 października 2015 r – 9 listopada 2015 r., protokół rozruchu technologii ( protokół odbioru końcowego urządzeń ) z dnia 10 listopada 2015 r. Inwestor doprecyzował również, że nie był zobowiązany do uzyskania decyzji Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie odbioru i dopuszczenia do użytkowania urządzeń myjących w całości, a jedynie w części obejmującej wciągniki pneumatyczne przejezdne typu LLA 250 ATEX, takie decyzje uzyskał w dniu (...) kwietnia 2016 r. dla 5 wciągników. Kolejno organ zwrócił się od Urzędu Dozoru Technicznego o wskazanie czy do wydania opisanych wyżej 5 decyzji tego organu z dniach 26 kwietnia 2016r. niezbędne było wykonanie przez inwestora samodzielnych czynności testujących prawidłowość funkcjonowania urządzeń myjni, czy też organ ten wydał wskazane rozstrzygnięcia na podstawie własnych czynności kontrolnych, jak wynikałoby z treści rozstrzygnięć. Z uzyskanej odpowiedzi wynika jednoznacznie, że do wydania opisanych wyżej 5 decyzji tego organu z dnia 26 kwietnia 2015r. nie było niezbędne wykonanie przez inwestora samodzielnych czynności testujących prawidłowość funkcjonowania urządzeń myjni, a wskazane rozstrzygnięcia wydane zostały wyłącznie na podstawie własnych czynności kontrolnych inspektora UDT. Mając na uwadze uzupełniony materiał dowodowy, organ odwoławczy wskazał, że czynności inwestora polegające na testowaniu prawidłowości wykonania urządzeń myjni mycia cystern, a podjęte na przełomie października i listopada 2015r. były zbędne – nie były potrzebne do uzyskania wskazanych decyzji Urzędu Dozoru Technicznego, a tym samym nie były potrzebne do uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zdaniem organu kara z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania była i jest zasadna, powinna zostać obliczona w wysokości odmiennej, aniżeli uczynił to organ I instancji. Kara powinna zostać obliczona wyłącznie do nielegalnego przystąpienia do użytkowania inwestycji – w części dotyczącej myjni. Kara stanowi iloczyn stawiki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu . Z obliczeń wynika, że kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu wynosi 75 000 zł. Prawidłowość opisanego wyżej postanowienia została zakwestionowana przez A. sp. zo.o. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi pełnomocnik Spółki zarzuciła postanowieniu nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, naruszenie prawa materialnego, to jest: - art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący przystąpił do użytkowania części obiektu budowlanego, tj. budynku myjni, przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, oraz z ostrożności procesowej na wypadek uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż miało miejsce nielegalne użytkowanie przez Skarżącego myjni, również: - art. 59 f ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z postanowieniami załącznika do ww ustawy określającego kategorie obiektów budowlanych, współczynniki kategorii obiektu (k) oraz współczynniki wielkości obiektu (w) poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu niewłaściwego współczynnika wielkości myjni (w) i w związku z tym wymierzaniu kary w niewłaściwej – zawyżonej wysokości. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 80 k.p.a. poprzez mającą istotny wpływ na wynik sprawy – nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i pomimo ustalenia w toku postępowania, że czynności mycia cystern przeprowadzone na przełomie października i listopada 2015 r. miały charakter mycia testowego, uznanie że skoro czynności te nie były wymagane obowiązującymi przepisami dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, to należy uznać je za nielegalne użytkowanie obiektu myjni, a ponadto uznanie że kubatura myjni wynosi 2.516,04 m 3. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zasądzenie od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych, z uwzględnieniem uiszczonego przez Skarżącego wpisu stosunkowego od niniejszej skargi w wysokości 1500 zł oraz o wstrzymanie przez organ wykonania w całości zaskarżonego postanowienia. W przypadku nie uwzględnienia przez Organ wniosku Skarżącego o wstrzymanie w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wnosi o wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki podnosi, że wbrew ocenie prawnej WSA zawartej w wyroku z dnia 9 maja 2017r. na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego na okoliczność charakteru czynności mycia cystern przy udziale firmy A. Sp. z o.o., uznał iż miało miejsce nielegalne użytkowanie myjni, pomimo tego, że Organ przyznał, iż z przedłożonych przez Skarżącego w wykonaniu postanowienia dowodowego nr (...) z dnia (...) października 2017 r., dokumentów wynika, że strony umowy cywilnoprawnej: inwestor oraz A. Sp. z o.o. przeprowadziły w dniach 28 - 9 listopada 2015r. i protokół rozruchu technologii z dnia 10 listopada 2015 r. Kolejno pełnomocnik skarżącej Spółki podkreśla, że organ jako decydującą dla uznania nielegalnego użytkowania myjni przez Skarżącego wskazał okoliczność, iż mycie testowe nie było konieczne dla uzyskania decyzji UDT dopuszczających do użytkowania 5 wciągników, a tym samym nie było potrzebne do uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zdaniem skarżącego okoliczność ta – w świetle nie budzących wątpliwości odnośnie ustaleń odnośnie charakteru czynności mycia wykonywanych na przełomie października i listopada 2015 r. oraz w świetle oceny prawnej dokonanej przez WSA nie powinny mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik skarżącej Spółki podnosi również, że organ błędnie przyjął, iż kubatura myjni autocystern to 2.516,04 m3, a w konsekwencji błędnie przyjął, iż do wyliczenia kary winien być brany pod uwagę współczynnik wielkości obiektu wynoszący dla obiektów o kubaturze mieszczącej się w granicach > 2.500 m3 – 5.000 m3 - 1,5. Mając na uwadze powyższe organ wymierzył karę w niewłaściwej wysokości. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym powierzchnia użytkowa myjni wynosi 302,2 m2, a jej wysokość do kalenicy 7,51 m – co daje kubaturę wynoszącą 2.269,52 m2 . Zgodnie zaś z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, dla takiej kubatury obiektu budowlanego kategorii XVIII, współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi 1. Mając na uwadze powyższe, ewentualna kara wynosiłaby 50 000 zł, aczkolwiek skarżący konsekwentnie podtrzymuje, iż nie doszło do nielegalnego użytkowania myjni. Pełnomocnik skarżącej Spółki podkreśla również, że stanowisko organu, który uznał że czynności mycia cystern przeprowadzone na przełomie października i listopada 2015 r. miały charakter mycia testowego i nie były wymagane obowiązującymi przepisami dola uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, to należy uznać je za nielegalne użytkowanie obiektu myjni jest sprzeczne z oceną prawną WSA zawartą w wyroku z dnia 9 maja 2017 r. Następnie, wskazano że organ błędnie wyliczył kubaturę myjni, rezultat tych wyliczeń nie znajduje uzasadnienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał w całości wykonanie postanowienia nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Punktem wyjściowym dla wyrażanej przez Sąd oceny prawnej zaskarżonego postanowienia, jest brzmienie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, statuującego związanie organów administracji i kolejnego sądu, oceną prawną sprawy wyrażoną w poprzednim wyroku sądu administracyjnego. W świetle tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Regulacja powyższa, mająca charakter bezwzględnie obowiązujący, oznacza, że ani organ administracji, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględniać oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym orzeczeniu sądu. Innymi słowami, ani organ ani sąd, nie mogą inaczej i na nowo sformułować oceny prawnej sprawy, która już raz została sformułowana w sprawie i są zobowiązane tej ocenie prawej się podporządkować. Związanie oceną prawną sprawy dokonaną przez sąd, nie jest równoznaczne związaniu ustaleniami faktycznymi sądu, poprzedzającymi wyrażoną ocenę prawną (argumentum a contrario) W wyroku z dnia 9 maja 2017r. o sygn. II SA/Wr 43/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, bezwzględnie stwierdził m.in., że: 1) czynności procesowe podjęte wówczas w postępowaniu zażaleniowym nie spełniały wymogu rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie od nowa w drugiej instancji z samodzielną oceną materiału dowodowego i nie odpowiadają istocie zasady zawartej w art, 15 K.p.a. i art. 78 Konstytucji RP, 2) organ odwoławczy nie przeprowadził też wówczas żadnej analizy nomenklaturowych pojęć "użytkowanie" i "przystąpienie do użytkowania" obiektu budowlanego lub jego części, 3) jeżeli w konkretnym przypadku ustalone zostanie w sposób nie budzący wątpliwości, że uruchomiono i wykorzystano urządzenia techniczne w zrealizowanym obiekcie budowlanym wyłącznie dla przetestowania ich sprawności i prawidłowego funkcjonowania, w celu potwierdzenia tego stosownym dokumentem i bez zamiaru komercyjnego, to takie działania nie można uznać za przystąpienie do użytkowania obiektu z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 ustawy – Prawo budowlane, 4) kwestia testowego procesu mycia cystern została potraktowana jednostronnie, nie rozważona w sposób wnikliwy. 5) organ II instancji nie wskazał również jednoznacznie, które działanie inwestora uznaje za noszące znamiona przystąpienia do użytkowania bez uzyskania wymaganego pozwolenia. Wskazane przez Sąd w poprzednim wyroku z dnia 9 maja 2017 r. (sygn.akt II SA/Wr 43/17) i opisane wyżej uchybienia organu odwoławczego w dalszym ciągu zachowały swą aktualność również do obecnie zaskarżonego postanowienia (...)WINB z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się bowiem do całości wskazań Sądu i w dalszym ciągu nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie od nowa, dokonując analizy całego materiału dowodowego zebranego dotychczas przez orzekające organy obu instancji, czym naruszył art. 15 K.p.a. i art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 153 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego obecnie postanowienia wynika, że organ ten nie do końca zrozumiał na czym polegała wadliwość poprzednio przeprowadzonego postępowania zażaleniowego a co za tym idzie i wadliwość wydanego poprzednio postanowienia (...)WINB. Co prawda organ odwoławczy podjął czynności wyjaśnienia kwestii, czy do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu (którą już inwestor posiadał) wymagana była decyzja zezwalająca na eksploatację urządzeń technicznych zamontowanych w myjni cystern. Sąd poprzednio orzekający wyjaśnił, że jeżeli taki dokument był wymagany i mógł być sporządzony po stwierdzeniu prawidłowego funkcjonowania urządzeń stanowiących wyposażenie myjni cystern i ich sprawności technicznej i technologicznej przez ich testowe wykorzystanie, to nie można w takim kontekście mówić o "pobudkach, jakimi kierował się inwestor" jak to stwierdził organ. Ale przede wszystkim Sąd stwierdził, że organ musi jednoznacznie wskazać, które działanie inwestora uznaje za noszące znamiona przystąpienia do użytkowania bez uzyskania wymaganego pozwolenia. Pomimo uzupełnienia postępowania administracyjnego, (...)WINB w dalszym ciągu nie wyjaśnił, które działanie inwestora uznaje za noszące znamiona przystąpienia do użytkowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia mowa jest jedynie o czynnościach inwestora polegających na testowaniu prawidłowości wykonania urządzeń myjni mycia cystern. Czy zatem czynności testowania (...)WINB uznał za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego? Tego jednoznacznie organ nie stwierdził. Stwierdził natomiast, że czynności te były zbędne, bowiem nie były potrzebne do uzyskania decyzji Urzędu Dozoru Technicznego i późniejszej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Taka ocena stanu faktycznego sprawy tylko w kontekście odpowiedzi Urzędu Dozoru Technicznego bez analizy całości zebranego materiału dowodowego i ustosunkowania się do twierdzeń i wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia 24 maja 2018 r. oraz przedłożonych dokumentów w dalszym ciągu jest niepełna, nie odnosi się bowiem do pozostałych dowodów zebranych przez organ I instancji, w tym zeznań świadków i oceny wiarygodności złożonych przez nich zeznań. Fakt zbędności czynności testowania do uzyskania decyzji Urzędu Dozoru Technicznego a w konsekwencji pozwolenia na użytkowanie obiektu, wcale nie przesądza, że czynności te są tożsame z przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia. W piśmie procesowym do organu odwoławczego z dnia 24 maja 2018 r. , pełnomocnik skarżącej wyjaśniła w jakim kontekście należy analizować twierdzenie strony o konieczności dokonania odbioru urządzeń myjących przed dopuszczeniem przez UDT do użytkowania części z tych urządzeń. Organ nie odniósł się do tych wyjaśnień i ich nie ocenił. Zdaniem Sądu są to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i zakończenia postępowania, czy to w sposób merytoryczny, czy też formalny. Czy zatem testowanie przez inwestora przy udziale dostawcy urządzeń firmy A. a następnie samodzielnie (ogółem 15 próbnych myć) jest tym dowodem, na którym oparł się organ odwoławczy orzekając reformacyjnie o wymierzeniu inwestorowi kary w kwocie 75 tyś zł z tyt. nielegalnego użytkowania części obiektu, czy też dopatrzył się innych działań inwestora (jakich?) mających znamiona nielegalnego przystąpienia do użytkowania części obiektu budowlanego. Tego wywnioskować nie sposób z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W przywołanym piśmie z dnia 24 maja 2018 r. i piśmie z dnia 30 listopada 2017 r. pełnomocnik - przedkładając jednocześnie stosowne dokumenty (na wezwanie organu) - wyjaśniła, że wszystkie ww. dokumenty dotyczą mycia zbiorników autocystern, do których tytuł prawny przysługiwał inwestorowi. Dokumenty te stanowiły podstawę dla inwestora do podpisania w dniu 10 listopada 2015 r. protokołu rozruchu technologii, będącego w istocie protokołem odbioru końcowego, o którym mowa w § 4 pkt 2 umowy zawartej przez inwestora z dostawcą urządzeń myjących ( w aktach sprawy). Czy zatem organ odwoławczy uznał, że przeprowadzone próbne mycia na przełomie października/listopada 2015 r. w ilości 15 szt. autocystern inwestora ma charakter komercyjny, a tylko taki – w ocenie Sądu orzekającego w wyroku z 9 maja 2017 r. - mógłby świadczyć o przystąpieniu do użytkowania obiektu, tego organ nie wyjaśnia. W tych okolicznościach nie sposób uznać, również w ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę w jej całokształcie od nowa jako organ merytoryczny. W dalszym ciągu nie jest wiadomo w jaki sposób organ odwoławczy rozumie kluczowe w tej sprawie pojęcia nomenklaturowe: "użytkowanie" i "przystąpienie do użytkowania", co już wcześniej zauważył Sąd w wyroku z 9 maja 2017 r. Reasumując należy stwierdzić, że organ odwoławczy poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.) nie przekonał ani strony skarżącej ani też Sądu, że zaistniały okoliczności faktyczne do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania części obiektu budowlanego. Tylko bowiem jednoznaczne ustalenia i prawidłowo przeprowadzona analiza zebranego całego materiału dowodowego, oraz poprawnie wyciągnięte wnioski w kontekście obowiązującego prawa, mogą dowodzić o prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że (...)WINB w dalszym ciągu w pełni nie zastosował się do ustawowego wymogu zbadania sprawy merytorycznie w jej całokształcie, pomijając część uwag zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2017 r. (sygn. II SA/Wr 43/17). Pomimo, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika podstawa do wymierzenia kary, to Sąd obowiązany jest rozważyć dalszy zarzut dotyczący obliczenia wysokości kary. Analizując tą kwestię, należy uznać za słuszny także zarzut skargi dotyczący braku wyjaśnienia przez organ odwoławczy przyjętej kubatury obiektu, co bezpośrednio przekłada się na kategorię obiektu budowlanego i zastosowany do obliczenia kary właściwy współczynnik wielkości obiektu, a w konsekwencji ma wpływ na wysokość wymierzonej kary. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie jest władny przesądzać o ostatecznym rozstrzygnięciu organu a jedynie zbadać zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie ocena okazała się negatywna dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zastosuje się do wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 maja 2018 r.(sygn.akt II SA/Wr 43/17) i wskazań zawartych w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art. 200 tej ustawy.