IV SA/Wr 507/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ł. reprezentowanego przez opiekuna prawnego M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Uzasadnienie: Wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej organ II instancji, organ odwoławczy) wobec braku podjęcia jej w terminie przez stronę skarżącą, w wyniku dwukrotnego awizowania w dniach 6 i 14 września 2018 r. , pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 20 września 2018r. Pismem z dnia 25 października 2018 r., złożonym osobiście za pośrednictwem organu II instancji w dniu 25 października 2018r., strona wniosła do tutejszego Sądu skargę na opisaną decyzję organu II instancji. W kolejnym piśmie opatrzonym tą samą datą strona wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 20 września 2018 r. ( art. 44 §4 k.p.a.). Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 25 października 2018 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 22 października 2018 r. ( art. 83 §2 p.p.s.a.). W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a strona skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, skarga na podstawie wyżej powołanego przepisu prawa, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Jednocześnie w pkt II sentencji, Sąd działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy, dlatego też nieuzasadnione było wzywanie strony do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu